เรื่องย่อละคร สกาวเดือน (thairath.co.th)

1 Hour 1 Day 1 Week 1 Month Forever
Login with username, password and session length

เรื่องย่อละคร สกาวเดือน (thairath.co.th)

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/synopsis


สกาวเดือน หรือ กระต่าย (เมลดา  สุศรี ) เดินทางกลับเมืองไทยพร้อม วิสุทธิ์ (เพ็ญเพชร   เพ็ญกุล) ผู้เป็นพ่อ เป็นครั้งแรกที่กระต่ายได้มาบ้านเกิดของพ่อเพราะเธอเกิดและเติบโตที่ฝรั่งเศส หลวงราชไมตรี (เกรียงไกร   อุณหะนันท์) รู้ความจริงที่วิสุทธิ์แอบปกปิดเรื่องลูกสาวนอกสมรส จึงตามวิสุทธิ์และกระต่ายกลับมาที่กรุงเทพฯ คุณหลวงสั่งให้วิสุทธิ์กลับไปแต่งงานกับลูกสาวท่านทูตโดยทิ้งกระต่ายไว้ที่บ้านราชไมตรี กระต่ายไม่อยากอยู่จึงหาทางหนี คุณหลวงจึงจับกระต่ายไปไว้ไร่ที่ศรีราชา โดยมี เพ็ญลักษณ์ หรือ  อาเล็ก (กวิตา   จินดาวัฒน์) เป็นคนดูแล

ในเวลาเดียวกัน ทรงกลด (วงศกร  ปรมัตถากร ) ว่าที่ดอกเตอร์หนุ่มก็ถูก ทรงมณี (สาวิตรี สามิภักดิ์) ผู้เป็นแม่หลอกให้กลับมาแต่งงานที่เมืองไทย ทรงมณีเล็ง เพริดพักตร์ (กัญญา รัตนเพชร์) ไว้ให้แต่งงานด้วย แต่ทรงกลดรับไม่ได้จึงหนีไปที่ไร่ของ ทรงกริช (ศรุต วิจิตรานนท์) พี่ชาย  ซึ่งอยู่ติดกับไร่ราชไมตรี ขณะเดียวกันกระต่ายยังคงหาทางหนีออกจากไร่โดยมี ป๋อง จ้อน แกละ เป็นลูกไล่คอยช่วย  กระต่ายดักชิงรถจนเจอทรงกลด ทรงกลดเอาเรื่องเธอ ทำให้เพ็ญลักษณ์ตามมาจับกระต่ายได้ทัน กระต่ายแค้นทรงกลดมากที่ทำให้เธอถูกกักบริเวณต่อ ส่วนทรงกลดก็ตกหลุมรักเพ็ญลักษณ์ในทันที ทรงกลดพยายามจีบเพ็ญลักษณ์แข่งกับ อิสเรส (พาทิศ  พิสิฐกุล) และ เจษฎา (นนทพันธ์ ใจกันทา) ทรงกลดทำคะแนนโดยเสนอตัวเป็นครูสอนพิเศษให้กระต่าย ซึ่งกระต่ายรู้ทันจึงกีดกันเหมือนที่ทำกับผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้อาเล็ก  ด้าน กัณหา (นิชานันท์ ฝั้นแก้ว) พี่สาวคนโตคอยเสี้ยมคนในบ้านให้เกลียดกระต่าย ขณะที่ลูกพี่ลูกน้องอย่าง มิรันตี (ฉัตรดาว  สิทธิผล) ที่แอบปลื้ม สราวุธ (รัฐธีร์  วรโรจน์โยธิน ) เพื่อนของ อนิล (กษิดิ์เดช หงส์ลดารมภ์) พี่ชาย แต่สราวุธไม่สนใจกลับไปสนิทกับกระต่าย ทำให้มิรันตีมองกระต่ายเป็นศัตรู เวลาผ่านไปคุณหลวงจดทะเบียนรับกระต่ายเป็นลูกบุญธรรมพร้อมกับแก้ไขพินัยกรรมฉบับใหม่ กัณหาเจ็บแค้นคิดว่ากระต่ายกำลังแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไป 

ทรงกลดเป็นครูสอนพิเศษให้กระต่ายจนทั้งคู่เริ่มสนิทกัน กระต่ายช่วยกำจัดเพริดพักตร์และหันมาช่วยทรงกลดจีบอาเล็ก วันงานเลี้ยงต้อนรับ ม.จ.นัยเนตร ที่วังของ ม.จ. สดายุ (อานัส   ฬาพานิช) กระต่ายวางแผนให้ทรงกลดขอเพ็ญลักษณ์แต่งงาน แต่ทรงกลดยังลังเลเรื่องเพ็ญลักษณ์จึงไม่ได้ทำตามแผน กระต่ายโมโหจึงขับรถสราวุธออกไปจากงานจนประสบอุบัติเหตุ หลวงราชไมตรีตัดสินใจส่งกระต่ายไปโรงเรียนประจำ ในขณะที่ทรงกลดก็ถูกแม่บีบคั้นเรื่องแต่งงาน จึงบินหนีกลับอเมริกาโดยไม่ทันได้ร่ำลากระต่าย

3 ปีต่อมาหลังใช้ชีวิตอยู่โรงเรียนประจำ ทุกคนทึ่งที่เธอเปลี่ยนจากกระต่ายแสนซนเป็นสกาวเดือนผู้งดงาม กัณหาและมิรันตีต่างอิจฉา ส่วนทรงกลดยอมกลับเมืองไทยหลังจากแม่ถอดใจเรื่องคลุมถุงชน ทรงกลดบังเอิญเจอต่ายอีกครั้งแต่จำไม่ได้ ทำให้สกาวเดือนผิดหวังมาก จนวันที่ ท่านชายเฉลยให้ทรงกลดรู้ ทรงกลดแทบไม่เชื่อว่าสกาวเดือนในวันนี้จะเป็นคนเดียวกับ “กระต่ายแสนซน” คนเก่าคนนั้น

ทรงกลดง้อสกาวเดือนอยู่นานกว่าเธอจะยกโทษให้ สราวุธยังมาจีบสกาวเดือนจนทรงกลดแซว สกาวเดือนไม่ชอบใจบอกให้ทรงกลดไปจัดการปัญหาคาใจของเขากับเพ็ญลักษณ์เสียก่อน ทรงกลดเริ่มไม่แน่ใจหัวใจตัวเอง แต่เพราะสกาวเดือนเป็นแม่สื่อให้ทำให้เขากลับไปสานสัมพันธ์กับเพ็ญลักษณ์อีกครั้ง เพ็ญลักษณ์ เปรยกับสกาวเดือนว่าถ้าทรงกลดจริงจังและขอแต่งงานเธอก็พร้อมจะรับปาก  เมื่อทรงมณีรู้ก็จัดแจงไปทาบทาม จนทรงกลดจำต้องขอเพ็ญลักษณ์แต่งงาน และประกาศเรื่องหมั้นในงานวันเกิดหลวงราชไมตรี

ระหว่างที่เตรียมงานหมั้นทรงกลดรู้ใจตัวเองแล้วว่าเขารักสกาวเดือน ด้านเพ็ญลักษณ์สังเกตว่าทรงกลดไม่ใส่ใจเธอเท่าสกาวเดือน ในงานวันเกิดหลวงราชไมตรี ทรงกลดตัดสินใจบอกความในใจกับสกาวเดือนว่าเขาชอบเธอ หลวงราชไมตรีได้ยินก็ช็อกจนเข้าโรงพยาบาลและเสียชีวิต กัญหาโทษทรงกลดและสกาวเดือนว่าเป็นต้นเหตุ สกาวเดือนรับไม่ได้ที่ทำให้เพ็ญลักษณ์เสียใจแล้วทำให้พ่อปู่ตาย จึงไม่รับรักทรงกลด วิสุทธิ์พ่อของสกาวเดือนบินกลับมางานศพแต่เครื่องบินตก ทำให้สกาวเดือนสูญเสียบุคคลที่รักไปพร้อมกันถึงสองคน เธอทำใจไม่ได้กับการสูญเสีย ทรงกลดพยายามจะเข้ามาดูแลแต่สกาวเดือนปฏิเสธความหวังดีนั้น

กัณหาเปิดพินัยกรรมที่ปลอมขึ้นมาและยึดบ้านราชไมตรี พร้อมกีดกันญาติทุกคนออกไปโดยเฉพาะสกาวเดือน ท่านชายสดายุขออุปการะสกาวเดือน แต่เธอไม่อยากเป็นภาระท่านชาย จึงยืนยันที่จะหาเลี้ยงตัวเอง หลังจากเกิดปัญหาวุ่น ๆ เพ็ญลักษณ์เริ่มเห็นความดีของอิสเรสจึงยอมแต่งงานกับเขา ทรงกลดตัดสินใจเข้าทำงานบริษัทของแม่ เพราะต้องการอยู่เมืองไทยดูแลสกาวเดือน ความสวยของสกาวเดือนเข้าตา มาดามเทวินา (สโรชา   วาทิตตพันธ์ ) เจ้าของผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง เธอมาใช้โรงแรมทรงกลดถ่ายทำโฆษณา ทรงกลดสังเกตว่าเทวินาดูแลสกาวเดือนมากเป็นพิเศษจึงสืบจนรู้ว่าเทวินาคือแม่แท้ ๆ ของสกาวเดือนที่ไปแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีอเมริกัน ทรงกลดให้เทวินาพูดความจริงกับสกาวเดือน สกาวเดือนบังเอิญได้ยินจนรู้ความจริงก็เสียใจ เธอรู้สึกว่าสวรรค์ไม่ได้ให้เธอเกิดมาพร้อมความรัก ทรงกลดรู้สึกว่าเขาคือคนที่ทำให้สกาวเดือนทรมานจึงจะออกไปจากชีวิตเธอ เพ็ญลักษณ์เสียใจที่มีส่วนทำให้สกาวเดือนไม่กล้ารับรักทรงกลด 

สกาวเดือนสูญเสียคนที่รักทุกคนไปจึงตัดสินใจจะบวชชี ทรงกลดรีบตามไปห้าม เขาจะไปห้ามทันหรือไม่ ความรักที่มีอุปสรรคของทั้งคู่จะจบลงอย่างไร ติดตามได้ใน “สกาวเดือน”  ติดตามความสนุกได้ทางช่อง 7 และอ่านเรื่องย่อทุกตอนได้ในนสพ.ไทยรัฐทุกวัน

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep1/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 1

“สกาวเดือน” หรือ “กระต่าย” เดินทางกลับเมืองไทยพร้อมวิสุทธิ์ผู้เป็นบิดา...เป็นครั้งแรกที่กระต่ายได้มาบ้านเกิดของบิดาเพราะเธอเกิดและเติบโตที่ฝรั่งเศส

 หลวงราชไมตรีรู้ความจริงที่วิสุทธิ์แอบปกปิดเรื่องลูกสาวนอกสมรส จึงตามวิสุทธิ์และกระต่ายที่กำลังเดินทางโดยรถไฟให้กลับกรุงเทพฯ ด้วยการให้คล้ายกับเทิดคนของตนช่วยกันจับกระต่ายที่พยายามวิ่งหนีไปตามโบกี้รถไฟ

เวลาเดียวกัน “ทรงกลด” หนุ่มรูปหล่อว่าที่ด็อกเตอร์ก็ถูกทรงมณีผู้เป็นแม่หลอกให้กลับมาแต่งงานที่เมืองไทย โดยทรงมณีเล็งเพริดพักตร์ไว้ให้แต่งงานด้วย แต่ในระหว่างเดินทางทรงกลดโดนกระต่ายหยิบเสื้อที่เขาลืมไว้ในห้องน้ำไปใส่ แถมยังเอามีดโกนหั่นผมเปียของตัวเองให้สั้นเพื่อตบตาคนของหลวงราชไมตรีให้จำไม่ได้

ในเสื้อนอกตัวนั้นของทรงกลดมีกระเป๋าสตางค์อยู่ด้วย ชายหนุ่มจึงพยายามตามเอาคืน และรวบตัวกระต่ายได้ในที่สุด แต่เข้าใจว่าเธอคือเด็กผู้ชาย กระทั่งวิสุทธิ์บอกว่าเธอคือลูกสาวของตน ไม่ใช่ขโมย ขณะที่หลวงราชไมตรีรับรองด้วยเกียรติของตน ทรงกลดจึงไม่เอาเรื่อง ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะจับเธอส่งตำรวจ

ทรงกลดจำได้ว่าหลวงราชไมตรีอยู่บ้านติดกัน ยิ่งไม่เอาเรื่องหลานของท่าน บอกลาไปพร้อมเสื้อนอกโดยไม่รู้ว่ากระเป๋าสตางค์หล่นหายเสียแล้ว

วิสุทธิ์กับกระต่ายถูกนำตัวมาที่บ้านหลวงราชไมตรี ท่ามกลางความไม่ชอบใจของใครหลายคน โดยเฉพาะกัณหาลูกสาวคนโตของตระกูล

ความจริงวิสุทธิ์ไม่ได้ตั้งใจจะให้กระต่ายมาอยู่บ้านบิดา แต่จะเอาไปฝากไว้กับท่านชายสดายุ แต่หลวงราชไมตรีไม่ยอม สองพ่อลูกเจรจากันตามลำพังในห้องทำงาน โดยไม่ยอมให้ใครเข้ามาแม้แต่คนเดียว รวมทั้งกระต่ายก็ต้องนั่งรออยู่นอกห้อง

หลวงราชไมตรีโกรธลูกชาย ถามว่าจะหนีไปอีกนานแค่ไหน ทำไมไม่ยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง

“ผมขอโทษครับคุณพ่อ”

“แกหนีมานานพอแล้ว ตอนนี้ยังพอมีเวลาให้แกแก้ไขความผิดพลาด ฉันจะไม่ยอมให้แกทิ้งอนาคตที่ฉันวางไว้ให้ ฉันส่งแกไปเรียนเมืองนอกหวังจะให้ได้เจอโลกกว้าง เจอสังคมที่ดี แต่แกกลับแอบไปมีเมียแถมมีลูกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ฉันผิดหวังในตัวแกเหลือเกิน”

“ผมกราบขอโทษคุณพ่อครับ ผมไม่กล้าบอกความจริงกับคุณพ่อ เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมทำให้คุณพ่อผิดหวังมากแค่ไหน”

“แล้วเมียแกอยู่ไหน”

“ผมกับเธอพยายามประคับประคองอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ก็ไปกันไม่รอด เราเลิกกันตั้งแต่กระต่ายยังเล็ก”

“ที่แกไม่ยอมแต่งงานกับลูกสาวท่านทูตเพราะแกมีลูกซ่อนเอาไว้ แกรู้ตัวไหมว่าแกกำลังจะเสียผู้หญิงดีๆ และครอบครัวดีๆที่แกควรมี”

“แต่ผมมีต่ายเป็นครอบครัวและเป็นทุกอย่างในชีวิตผม ผมตั้งใจจะเลี้ยงต่ายด้วยตัวผมเองให้ดีที่สุด”

“ด้วยการพาตะลอนๆไปกับแก แถมไม่ได้เรียนหนังสือเป็นหลักเป็นแหล่งเนี่ยเหรอ”

“แต่ทุกวันนี้เราสองพ่อลูกก็มีความสุขกันดีนะครับ”

“แกนึกบ้างไหมว่าสักวันถ้าแกเป็นอะไรไป แล้วลูกแกจะอยู่กับใคร ในเมื่อแกไม่เคยบอกอะไรฉัน แกทำให้ลูกแกเป็นคนไร้ญาติขาดมิตร คิดแต่จะเอาความสบายใจของตัวเองเป็นหลัก ไม่ได้คิดถึงคนอื่นแม้แต่ลูกของตัวเองกลับไปจัดการเรื่องหนูปานวาดซะ ไปสร้างความมั่นคงให้กับตัวเอง ทำให้ฉันเห็นว่าแกเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนมีความคิด สมกับที่เป็นพ่อคน”

ที่นอกห้อง กระต่ายรอจนทนไม่ไหว ตัดสินใจเข้าไปในห้องทำงานและพูดจาก้าวร้าวคุณปู่เมื่อรู้ว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี่กับท่านโดยปราศจากพ่อ

วิสุทธิ์จำต้องทิ้งกระต่ายไว้กับบิดา เขาจากไปอย่างเศร้าหมอง ส่วนกระต่ายนั้นวิ่งตามรถที่พ่อนั่งออกไปพร้อมกับร่ำร้องใจแทบขาด

หลวงราชไมตรีหนักใจเมื่อเห็นว่ากระต่ายหัวรั้นกว่าที่คิด กัณหาได้ทีแนะนำบิดาให้ส่งหลานเหลือขอคนนี้ไปให้เพ็ญลักษณ์น้องสาวคนเล็กดูแล ขืนเอาไว้ที่นี่ก็อายคนเปล่าๆ แต่ปัทมากับสินีน้องสาวอีกสองคนของกัณหาไม่เห็นด้วย คิดว่าหลานคงตกใจและเสียใจเพราะไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าต้องแยกกับพ่อ

หลวงราชไมตรีคิดหนัก เมื่อให้คนตามจับกระต่ายที่จะหนีไปสนามบินกลับมาได้ ท่านจึงตัดสินใจส่งเธอไปอยู่ในความดูแลของเพ็ญลักษณ์เพราะเชื่อว่าลูกสาวคนเล็กจะขัดเกลาหลานให้เป็นคนดีได้

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep1/page2

ทันทีที่ทรงกลดถึงบ้านก็รู้ว่าโดนแม่หลอกให้กลับมาแต่งงานมีครอบครัว ทรงมณีอยากอุ้มหลานไวๆ ถึงกับต้องหลอกลูกชายว่าตัวเองป่วยหนัก

ทรงกลดเจ็บใจตัวเองที่พลาดอีกจนได้ ต่อว่าแม่เอาความเป็นความตายมาล้อเล่นทำไม รู้ไหมว่าตนรีบมาขนาดไหน ไม่มีเที่ยวบินตรงที่เร็วที่สุดถึงกรุงเทพฯ ก็ต้องบินไปลงกัวลาลัมเปอร์แล้วต่อรถไฟอีกที แถมยังโดนขโมยกระเป๋าสตางค์ ยังดีที่ตนแบ่งเงินเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง ไม่งั้นก็ไม่มีค่าแท็กซี่กลับบ้าน

“ถือว่าไม่เสียชื่อว่าที่ด็อกเตอร์ รู้จักแก้ปัญหามาถึงบ้านจนได้” ทรงมณีพูดอย่างใจเย็น แต่ลูกชายโมโหจนพูดไม่ออก สีหน้าตูมตึงจนคนเป็นแม่เริ่มหงุดหงิด “ดูแกจะผิดหวังเหลือเกินนะที่เห็นฉันอยู่รอดแข็งแรงดี ในใจนี่คงแช่งชักหักกระดูกฉันอยู่ใช่ไหม คงคิดแต่จะกลับมาสอยมรดกอย่างเดียวล่ะสิ ถึงได้หายหน้าไปเป็นปีๆ”

“ผมไปเรียน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นที่ไหน ผมต้องเดินทางทำวิจัย ทำไมคุณแม่ถึงไม่เข้าใจซะที”

“แล้วไอ้ปริญญาเอก โท ตรี จัตวา เนี่ยมันแทนแม่แกคนนี้ได้ไหม แกจะเรียนไปหาพระแสงอะไรมากมาย จะรอให้ได้ปริญญาไม้ไต่คู้เลยรึไง ฉลาดไปแต่ไม่มีใครเอาทำพันธุ์ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร”

ทรงกลดเบื่อเต็มทีที่ต้องกลับมาเจอแม่บ่นเรื่องเดิมๆ เขาเดินหนี แต่แม่ก็ยังเดินตามไล่ฉะดังลั่นบ้าน

“อย่ามาอ้างตำราหน่อยเลย แกอยู่อเมริกาเพราะหลงแสงสี ริจะเป็นฮิปปี้ ใช้ชีวิตลอยชายไปวันๆ แล้วอย่างนี้ฉันจะมีหลานได้เมื่อไหร่ มีเมียแล้วมันทำด็อกเตอร์ไม่ได้รึไง แกจะบ่ายเบี่ยงอ้างเรื่องเรียนไปถึงไหน มีหลานให้แม่ซักคนมันจะเปลืองตัวแกนักรึไง ป่านนี้ไม่ใช่ว่ากามตายด้านไปหมดแล้วเหรอ”

ชวนพิศซึ่งเป็นสาวทึนทึกถึงกับขำพรืดออกมากับวาจาของเจ้านาย ขณะที่ทรงกลดรู้สึกอายขายหน้ามากรีบเดินหนีไปถึงห้องนั่งเล่น แต่แม่ก็ยังเทศน์ไม่จบสิ้น

“ถ้าแกจะละทางโลก รอบรรลุโสดาบันฉันยังพอเข้าใจ แต่นี่แกจะสงวนพันธุ์แกไปถึงไหน แม่รอจนจะแก่ตาย ป่านนี้ยังไม่ได้หลานซักคน”

ผ่องหิ้วกระเป๋าสัมภาระของทรงกลดเข้ามาพอดี ชายหนุ่มค้นของฝากในกระเป๋าเพื่อหาทางเปลี่ยนประเด็นเอาใจแม่ แต่ดูเหมือนแม่ไม่ได้สนใจสิ่งของ จดจ้องแต่เรื่องอยากให้ลูกแต่งงาน

“ฉันจะบ่นจนกว่าแกยอมแต่งงาน ถ้าเมียพี่แกไม่เป็นหมัน ฉันจะไม่มากดดันแกเลย”

“นี่มันสมัยไหนแล้วครับ คุณแม่จะมาบังคับกะเกณฑ์กันไม่ได้ ชีวิตของผม ผมมีสิทธิ์ใช้”

“ถ้าอย่างงั้นแกก็ช่วยชดใช้ที่ฉันให้ชีวิตแกมา ด้วยการหาลูกมาคืนฉันให้ได้ มีเมียมีลูกแล้วแกจะไสหัวไปไหนก็ไป”

“โอ้โห...นี่มันเข้าข่ายจับตัวประกันเรียกค่าไถ่แล้วนะครับแม่”

“ถ้าแกอยากกลับไปเรียนให้ไวๆ ก็หาเมียแล้วเอาลูกมาไถ่ตัวแกออกไป ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้กลับไป”

ทรงมณีพูดจริงทำจริง สั่งให้ผ่องหาพาสปอร์ตของทรงกลดมายึดไว้ แถมยังเอาสาวๆสวยๆมาล่อหลอกโดยหนึ่งในนั้นมีเพริดพักตร์ผู้หญิงที่หมายตาไว้ให้ลูกชาย

แต่ไม่ว่าทรงมณีจะทำอะไรยังไง ทรงกลดก็ไม่ได้สนใจหญิงใดสักคน เหตุนี้เองทำให้เพริดพักตร์ยิ่งอยากเอาชนะ เธอวางแผนถึงเนื้อถึงตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่าภายในห้องส่วนตัว ทรงกลดไม่ใช่พระอิฐพระปูนจึงรู้สึกซูซ่า แต่ไม่ได้ล่วงเกินเธอแต่อย่างใด แค่นั้นก็ทำให้เพริดพักตร์มั่นใจว่าเขายังชอบผู้หญิง ไม่ใช่ตายด้านหรือเบี่ยงเบนไปชอบไม้ป่าเดียวกัน

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep1/page3

กระต่ายถูกส่งไปอยู่กับเพ็ญลักษณ์ในไร่ราชไมตรีที่ศรีราชา วันแรกที่มาถึงเธอพยศอีกตามเคยเพราะที่นี่ไม่มีพ่อวิสุทธิ์ ร่ำร้องจะไปแต่สนามบินเพื่อกลับไปหาพ่อ

เพ็ญลักษณ์หรืออาเล็กไม่คิดว่าหลานสาวจะโตขนาดนี้ กล่อมให้พูดจากันดีๆแบบผู้ใหญ่ ทำให้กระต่ายค่อยสงบลงที่มีคนพูดดีด้วย ไม่ใช่การบังคับเหมือนที่บ้านคุณปู่

“เดินทางมาไกล ต่ายคงเหนื่อย พักผ่อนก่อน อาจะไปเตรียมของว่างให้ เรียบร้อยแล้วจะมาตาม แล้วเราจะคุยกัน”

“คุยแล้วจะพาต่ายไปสนามบินมั้ย”

“ขึ้นอยู่กับว่าเราจะคุยกันได้รู้เรื่องตลอดรอดฝั่ง ไม่มีใครโวยวายวิ่งหนีออกไปทั้งๆที่คุยยังไม่จบหรือเปล่า”

กระต่ายตกลงทั้งที่รู้สึกตัวเองเคว้งคว้างขวัญเสีย น้ำตาซึมออกมาหลังจากอาเล็กเดินออกไปแล้ว

เพ็ญลักษณ์โทรศัพท์คุยกับบิดา รับคำสั่งว่าจะดูแลหลานให้ดี กระต่ายลงจากห้องมาได้ยินเข้าใจว่าอาเล็กโกหกเหมือนปู่จึงคิดหนีไปจากที่นี่ ด้วยการกระโดดขึ้นหลังม้าของคนงานออกไปอย่างไร้ทิศทาง เพ็ญลักษณ์กับทุกคนตกใจมากให้คล้ายขับรถตามจนถึงไร่บริรักษ์นรากรของทรงกริชที่อยู่ติดกัน แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

สกาวเดือนขี่ม้าอย่างไร้ทิศทาง อยากกลับแต่ฝรั่งเศสแต่ไม่รู้จะกลับไปได้อย่างไร จนกระทั่งค่ำไปเจอป๋อง จ้อน แกละ เด็กชายลูกคนงานในไร่กำลังขุดหลุมดักหนูกันอยู่ กระต่ายขอให้เด็กทั้งสามช่วยพาเธอไปสนามบิน แต่เด็กๆแอบกลับมาบอกเพ็ญลักษณ์ กระต่ายจึงโดนจับตัวกลับมาที่บ้าน

แต่เช้าวันรุ่งขึ้นกระต่ายยังพยายามหาทางหนีอีก เธอหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ของทรงกลดที่ยังเก็บไว้เพื่อเป็นค่าเดินทาง แต่เอากระเป๋าซ่อนไว้ใต้ที่นอน

ooooooo

สายวันเดียวกัน ท่านชายสดายุมาพบหลวงราชไมตรีที่บ้านเพื่อมาแก้ตัวเรื่องกระต่ายแทนวิสุทธิ์ในฐานะที่เป็นคนรู้ปัญหามาตั้งแต่ต้น

“เรื่องของต่าย ถ้าคุณหลวงจะโกรธก็ขอให้โกรธฉัน ฉันเป็นพ่อทูนหัวและเป็นธุระจัดหาคนเลี้ยงต่ายให้ ฉันสนิทสนมกับต่าย จนไว้ใจฉันเหมือนเป็นพ่ออีกคนหนึ่ง คงเพราะเหตุนี้วิสุทธิ์เลยคิดว่ามีฉันเป็นที่พึ่งของลูกอีกคน ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกซะทีเดียวนัก จึงไม่ได้บอกความจริงกับคุณหลวง”

“กระหม่อมไม่เห็นว่าฝ่าบาทจะทรงทำอะไรผิดที่จะต้องโกรธ ขอประทานอภัยด้วย ถ้ากระหม่อมจะทูลขอ อย่าปกป้องคนผิดเลย แม้จะเป็นพระสหายคนสนิท”

“ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ขอให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อชดใช้ให้กับเพื่อนและลูกสาวฉันได้ไหม ฉันอยากจะขอรับต่ายเป็นลูกบุญธรรมให้ถูกต้องตามกฎหมาย”

กัณหาเอาน้ำมาให้ท่านชาย พอได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักไม่ชอบใจที่ท่านชายเอ็นดูกระต่าย ค่อยๆวางแก้วน้ำลงแล้วถอนสายบัวออกไปแอบฟังที่มุมหนึ่ง

“เห็นทีจะไม่ได้กระหม่อม”

“ฉันรับปากว่าจะช่วยปกปิดเรื่องอดีตทุกอย่าง ไม่ทำให้ครอบครัวคุณหลวงเสียหาย”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่เด็กนั่นเป็นเลือดของราชไมตรี กระหม่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบไปให้ฝ่าบาทได้”

“แต่ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นภาระหรือความรับผิดชอบ ฉันขอเพราะฉันรักและเอ็นดูต่าย อย่างน้อยตอนนี้ฉันเองก็อยู่ที่นี่ ต่ายจะได้ไม่รู้สึกว่าขาดพ่อ ให้ฉันได้ทำหน้าที่แทนเพื่อนเถอะ”

“นับเป็นพระกรุณาอย่างหาที่สุดไม่ได้ แต่กระหม่อมตั้งใจจะเลี้ยงเด็กนั่นด้วยตัวเอง และถ้าหากมีความจำเป็นไม่ให้เกิดความด่างพร้อยกับวิสุทธิ์ กระหม่อมอาจจะรับสกาวเดือนเป็นบุตรีของกระหม่อมเองก็ได้”

“งั้นขอให้ฉันได้ถามความสมัครใจจากต่ายเองได้ไหม”

“ราชไมตรีไม่ใช่พวกใจแคบไร้น้ำใจ ขอฝ่าบาทวางพระทัยและทรงปล่อยให้พวกเราเป็นคนรับผิดชอบปัญหานี้ด้วยตัวเองเถอะกระหม่อม”

ท่านชายสดายุเห็นหลวงราชไมตรีบอกอย่างหนักแน่นเช่นนั้นก็ต้องยอมปล่อยสกาวเดือนไป แต่กัณหาที่แอบฟังอยู่ไม่พอใจอย่างแรง

“นังเด็กอนาถา อย่านึกนะว่าแกจะมีวาสนาได้อยู่ที่นี่” กัณหาพึมพำสีหน้าเคร่งเครียด คิดหาทางกีดกันไม่ให้หลวงราชไมตรีพ่อของตนรับสกาวเดือนหรือกระต่ายเข้ามาเป็นลูกอีกคน

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep1/page4

สกาวเดือนจ้างเด็กสามคนที่เจอเมื่อวานให้นำทางไปสนามบิน แต่ไม่ทันพ้นเขตไร่ก็เห็นอิสเรสกับเจษฎา สองหนุ่มที่เพียรมาแข่งกันขายขนมจีบเพ็ญลักษณ์ขับรถแล่นฉิวเข้าไปในไร่


 สาวน้อยจอมแก่นบ่นเสียดายเพราะตั้งใจจะชิงรถใครสักคนเอาไปสนามบิน แต่ไม่ทันไรมีรถอีกคันแล่นผ่านมา สกาวเดือนวางแผนอย่างว่องไวว่าต้องชิงรถคันนี้ให้ได้ แต่พวกป๋องดันใช้ตะปูจัดการรถจนนิ่งเคลื่อนไหวไม่ได้ แถมยังถูกคนขับไล่จับตัวเพราะจำกันได้

ทรงกลดนั่นเอง เขาตั้งใจหนีหน้าแม่เพื่อมาหาพี่ชายที่ไร่สับปะรดซึ่งอยู่ติดกับไร่มันสำปะหลังของเพ็ญลักษณ์ เจอกันคราวนี้เขาจำสกาวเดือนได้และจะไม่ปล่อยให้เธอลอยนวล

สองฝ่ายไล่กวดกันจนตกบ่อดินข้างทางเนื้อตัวเปรอะเปื้อน แต่พอทรงกลดเห็นเพ็ญลักษณ์ที่ตามหาหลานสาวก็ตะลึงในความสวยของเธอ ล้มเลิกความตั้งใจที่จะเอาเรื่องสกาวเดือนไปเลย

เพ็ญลักษณ์ขอโทษแทนหลานและรับผิดชอบเรื่องซ่อมรถให้ทรงกลด อิสเรสกับเจษฎาเห็นท่าทีทรงกลดพึงพอใจสาวที่ต่างหมายตาก็แสดงท่าทีไม่เป็นมิตรและคอยกันท่าไม่ให้อยู่ใกล้เธอ แต่เพ็ญลักษณ์ดูเหมือนจะถูกชะตากับทรงกลดอยู่ไม่น้อย สองคนพูดคุยกันด้วยดีก่อนที่ชายหนุ่มจะลากลับไปยังไร่ของพี่ชาย

เมื่อทรงกลดมาบอกทรงกริชกับมุกดา พี่ชายกับพี่สะใภ้ว่าตนชอบเพ็ญลักษณ์ สองคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ายาก เพราะหลายปีที่ผ่านมามีผู้ชายหลายคนตามจีบ แต่เธอไม่เลือกใครสักคน ส่วนทรงกลดก็มีแม่ที่คอยบงการเรื่องเลือกคู่ครอง หากแม่ไม่ชอบไม่ถูกใจ มีหรือจะสมหวัง

เพ็ญลักษณ์หว่านล้อมหลานให้รอพ่ออยู่ที่นี่ แต่ในระหว่างรอต้องทำงานแลกเงินเพื่อเก็บไว้ซื้อตั๋วเครื่องบิน สกาวเดือนหลงกลยอมเป็นคนงานเก็บมันสำปะหลัง

ส่งขายให้กับโรงงานที่อยู่ในเขตไร่ เมื่อหลวงราชไมตรีทราบข่าวจากลูกสาวคนเล็กก็พอใจ และเชื่อว่าเธอจะฝึกกระต่ายแสนซนตัวนี้ให้กลายเป็นกระต่ายที่เชื่องได้

 ooooooo

เมื่อทรงกลดหายไปจากบ้านหลายวัน เพริดพักตร์ อาสาทรงมณีไปตามกลับมา แต่ก่อนจะถึงไร่ของทรงกริช เธอเจอสกาวเดือนกับแก๊งเด็กลูกคนงานเข้ามาป่วน ก่อนจะได้พบทรงกลดที่พยายามหลบหลีกเพราะสกาวเดือนปากโป้ง

ทรงกลดขับรถหนีเพริดพักตร์เข้าไร่พี่ชาย แต่บอกเธอว่าแค่ขับนำทาง พอรู้ว่าทรงมณีแม่ของเขาส่งเธอมาตามตัวกลับกรุงเทพฯ ชายหนุ่มยิ่งต้องหนีให้ไกล คืนนั้นเขาแอบออกจากบ้านไปท้ายไร่แล้วขออาศัยอยู่กับตาเชื้อคนเฝ้าไร่ เพริดพักตร์หาไม่เจอก็หงุดหงิด แต่ไม่ถอดใจ

สกาวเดือนเห็นว่างานในไร่อาเล็กได้เงินน้อย กว่าจะรวบรวมไปซื้อตั๋วเครื่องบินได้คงอีกนาน จึงเดินดุ่มมาของานทำที่ไร่ของทรงกริช บอกว่างานอะไรทำได้หมด ขอแค่ค่าจ้างเป็นธรรมและเสร็จงานต้องจ่ายเลย

ทรงกริชกับมุกดารู้ว่าสกาวเดือนเป็นหลานเพ็ญลักษณ์จึงหางานให้ทำ โดยมุกดาพาสาวน้อยไปยังกระท่อมท้ายไร่ให้เป็นลูกมือทรงกลดช่วยกันปรับปรุงทำความสะอาด พอสกาวเดือนเห็นคู่ปรับก็เกี่ยงงานเพราะกลัวโดนทรงกลดแก้แค้นที่ตัวเองสร้างวีรกรรมกับเขาไว้หลายครั้ง

แต่เพราะต้องการเงิน สาวน้อยจำยอมเป็นลูกมือทรงกลด ส่วนมุกดาพอกลับมาที่บ้านก็ถูกสามีถามว่าคิดยังไงถึงส่งศัตรูไปอยู่ด้วยกัน

“จะได้กลายเป็นเพื่อนกันในที่สุดไงคะ”

“ผมว่ากระท่อมได้ระเบิดก่อนปะไร”

“ก็ดีกว่าปล่อยให้หลานคุณเล็กไปหางานทำที่อื่นนะคะ น่าเป็นห่วง ดึงตัวไว้ให้อยู่กับเราจะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้กับคุณเล็ก”

“นั่นสินะ ผมก็ไม่ทันคิด”

“คุณก็ต้องใจเย็นนะ ต่ายยังเด็ก อย่าไปถือเป็นอารมณ์มาก ต้องรู้จักมีวิธีสอนเด็กอย่างต่าย”

“ว่าผมใจร้อนเหรอ ไอ้กลดร้อนกว่าผมไม่รู้

กี่เท่านะ คุณให้เด็กกระต่ายไปทำงานกับไอ้กลด ผมล่ะเสียวไส้”

“ไม่หรอก คุณกลดเธอน่ารัก เป็นคนเข้าใจคน น่าจะเข้าใจต่ายและใจเย็นลงบ้างแล้วล่ะ โตกว่ากันตั้งเยอะ คงไม่ลงไปทะเลาะกับเด็กหรอก”

“ก็คอยดูกันไป” ทรงกริชแค่นยิ้ม รู้ฤทธิ์สกาวเดือนดีเพราะเคยเจอกับตัวมาแล้วในวันแรกที่เธอพยายามหนีออกจากไร่

 ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep1/page5

ทรงกลดตั้งใจใช้บ้านท้ายไร่ที่เงียบสงบเขียนวิทยานิพนธ์ แต่แทนที่ได้ลูกมือช่วยทำความสะอาดจะทำให้งานเสร็จเร็วขึ้น กลับช้าลงเพราะสกาวเดือนย่ำพื้นที่เขาถูแล้วเลอะเทอะจนต้องถูใหม่

ขณะที่สกาวเดือนกำลังทำงานหาเงินอยู่ในไร่ของทรงกริช...ท่านชายสดายุเดินทางมาหาเพ็ญลักษณ์ที่ไร่ แจ้งความประสงค์ว่าต้องการพบสกาวเดือน

“ต่ายไม่อยู่เพคะ คงอยู่ในไร่”

ท่านชายสดายุนำตุ๊กตาผ้ารูปกระต่ายที่วิสุทธิ์ส่งมายื่นให้เพ็ญลักษณ์

“นี่เป็นของรักของต่าย...ต่ายน่าสงสาร ไม่มีแม่เลยต้องอยู่โรงเรียนประจำ มีพ่อแต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน จะได้อยู่ก็เฉพาะตอนปิดเทอมเท่านั้น ดังนั้นตุ๊กตาตัวนี้เลยเป็นเพื่อนแก้เหงาของต่ายเวลาที่พวกเขาไม่ได้เจอกัน วิสุทธิ์ขอให้ฉันเอามาคืนให้ ฉันไปที่บ้านแต่ไม่พบ รู้ว่าเขามาอยู่นี่ ฉันเลยตามมาให้”

“ขอบพระทัยท่านชายเพคะ”

“ที่ฉันมาก็แค่อยากเห็นกับตาว่าต่ายเป็นยังไง ให้ฉันได้เจอเขาสักสองสามนาทีได้ไหม”

เพ็ญลักษณ์หนักใจเพราะรู้ว่าสกาวเดือนกำลังไม่พอใจเธอ ถ้ารู้ว่าท่านชายมาหลานสาวคงอยากกลับไปด้วยแน่ จึงตัดสินใจโกหกว่า

“ต่ายอยู่ที่นี่มีความสุขดี ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงเพคะ”

เวลานั้นสกาวเดือนหรือกระต่ายกำลังถูพื้น ส่วนทรงกลดปีนบันไดขึ้นไปปัดหยากไย่ บนโต๊ะมีเครื่องพิมพ์ดีด ตำรา และวิทยานิพนธ์ที่พิมพ์ไว้บ้างแล้ว

เสร็จจากถูพื้น สกาวเดือนมาเช็ดบนโต๊ะ แต่ทำน้ำหกใส่วิทยานิพนธ์โดยไม่รู้ว่าคืออะไร ทรงกลดเห็นดังนั้นก็หงุดหงิด รีบร้อนลงจากบันไดจะมาเล่นงานแต่เสียหลักล้มทับสกาวเดือนจนนอนแอ้งแม้งอยู่ด้วยกันบนพื้น

ชายหนุ่มเอาวิทยานิพนธ์มาหนีบตากไว้ตรงหน้าต่างที่ขึงเป็นราวด้วยเชือก พลางหันมาโวยสาวน้อยที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ไม่ไกล

“รู้รึเปล่าว่านี่อะไร นี่มันชีวิตที่เหลืออยู่ของฉันเลยรู้ไหม”

คำพูดนั้นของเขาทำให้สกาวเดือนรู้สึกผิด คว้าผ้ามาซับน้ำบนกระดาษให้ก่อนที่เขาจะตาก แต่ไม่ได้ดูว่าผ้านั้นเปียก เลยโดนทรงกลดว้ากเข้าให้อีก

“พอกันที!! ไม่ต้องทำแล้ว กลับไปเลย อยู่กับเธอทีไรซวยทุกที...เอ้านี่”

เขาควักเงินให้แล้วนั่งพิมพ์งานต่ออย่างคล่องแคล่ว สกาวเดือนไม่ค่อยพอใจเงินค่าจ้างน้อยเกินไป ถามว่าทำไมได้แค่นี้

“ฉันไม่หักเงินก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

“คนอุตส่าห์มาช่วย”

“งั้นก็ช่วยไปให้ไกลๆ มาทางไหนไปทางนั้นเลย”

สกาวเดือนเจ็บใจแกล้งเตะถังน้ำล้มเพื่อให้ทรงกลดเช็ดถูพื้นอีก แถมยังด่าเขาว่าขี้งก  ก่อนหันไปฉวยวิทยานิพนธ์อีกปึกวิ่งหนีไปโดยที่เจ้าของไม่ทันสังเกต

“คราวนี้ชีวิตนายจบเห่แน่” สกาวเดือนพึมพำแล้วหันมายิ้มเยาะ โดยที่ทรงกลดไม่รู้เรื่อง ยังคงก้มหน้า ก้มตาถูพื้นด้วยความโมโห

 ooooooo

.

-------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 2

กระต่ายกลับบ้านมาเห็นตุ๊กตาตัวโปรด สงสัยว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพ็ญลักษณ์ไม่บอกเรื่อง

ท่านชายสดายุเสด็จมาเพราะกลัวหลานสาวจะหนีไปหา จึงโกหกว่าวิสุทธิ์ส่งมาให้

ฝ่ายทรงกลดที่พอรู้ตัวว่าโดนกระต่ายฉกวิทยานิพนธ์ไป เช้าขึ้นเขามาทวงคืนแต่สาวน้อยกลับโยกโย้ไม่ยอม แถมตั้งเงื่อนไขให้เขาทำงานแทน และถ้าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องอาเล็กก็จะเผาวิทยานิพนธ์ทิ้ง ทรงกลดเจ็บใจ

แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำตามเงื่อนไขนั้นทั้งที่ไม่เต็มใจ

นอกจากจะใช้ทรงกลดทำงานขุดมันสำปะหลังแทนแล้ว กระต่ายยังหาช่องทางทำเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อจะได้รีบกลับไปหาพ่อ ด้วยการไปเล่นพนันปลากัดกับเด็กๆลูกคนงานจนติดเหามาเต็มหัว เพ็ญลักษณ์ต้องให้เพียรหาใบน้อยหน่ามาตำแล้วหมักผมกำจัดเหา

ความสัมพันธ์ระหว่างอาหลานเริ่มดีขึ้น กระต่ายไว้วางใจอาเล็กและคอยกีดกันเจษฎากับอิสเรสที่เพียรมาจีบเพ็ญลักษณ์แทบทุกวัน เมื่อสองหนุ่มเจอฤทธิ์เดชของกระต่ายก็เผ่นหนีอย่างหงุดหงิด

เมื่อเพ็ญลักษณ์รู้เรื่องวิทยานิพนธ์ของทรงกลดที่หายไปก็ไม่พอใจหลานสาว สั่งให้คืนของและขอโทษทรงกลด กระต่ายทำตามด้วยความไม่เต็มใจ แถมยังวาดการ์ตูนลงในกระดาษแทบทุกแผ่น เจ้าของเห็นแล้วเซ็งแต่ไม่ได้บอกให้เพ็ญลักษณ์รู้

ทรงกลดรู้จากเพ็ญลักษณ์ว่ากระต่ายเพิ่งมาจากฝรั่งเศส พูดไทยได้แต่เขียนแทบไม่ได้ เขาเสนอตัวเป็นครูสอนพิเศษ แต่กระต่ายไม่ยอมเป็นลูกศิษย์ ออกฤทธิ์อยู่พักใหญ่กว่าจะตกลงเพราะอาเล็กให้เงินค่าจ้างเรียน แล้วยังยกเลิกการทำงานขุดมันในไร่ด้วย

เพริดพักตร์รู้เห็นว่ามีสองสาวมาป้วนเปี้ยน

ใกล้ชิดทรงกลดที่บ้านท้ายไร่ เธอซักไซ้จนรู้ว่าเพ็ญลักษณ์เป็นลูกสาวหลวงราชไมตรี แล้วท่าทีทรงกลดก็มีใจให้เธอเสียด้วย เรื่องนี้เลยถึงหูทรงมณีอย่างรวดเร็ว

ทรงมณีกับหลวงราชไมตรีต่างไม่ชอบหน้ากัน แน่นอนว่าทรงมณีไม่ต้องการเพ็ญลักษณ์เป็นสะใภ้ จึงไฟเขียวให้เพริดพักตร์ทำยังไงก็ได้เพื่อดึงทรงกลดกลับกรุงเทพฯโดยเร็วที่สุดก่อนจะหลงเสน่ห์สาวชาวไร่จนโงหัวไม่ขึ้น

ooooooo

วิสุทธิ์กลับไปแต่งงานกับปานวาดลูกสาวท่านทูตตามความต้องการของหลวงราชไมตรี พอบิดาได้รับจดหมายจากลูกชายก็พอใจและหมดห่วง

นอกจากจดหมายที่ส่งถึงบิดาแล้ว วิสุทธิ์ยังแนบจดหมายอีกฉบับฝากให้กระต่าย โดยเขียนอธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องแต่งงานใหม่ และเขายังหวังจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอีกครั้ง

หมดห่วงเรื่องลูกชายคนโต แต่หลวงราชไมตรียังห่วงลูกสาวสามคนที่ยังไม่มีใครออกเรือน วันนี้ศักรินทร์เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของกัณหาแวะเวียนมาหา กัณหาชอบพอศักรินทร์ทั้งที่รู้ว่าเขาปลื้มเพ็ญลักษณ์น้องสาวคนเล็ก

ศักรินทร์ปากหวานเพราะเป็นพ่อค้า มาวันนี้ไม่เสียเที่ยว เสนอขายจักรเย็บผ้ารุ่นใหม่ให้กัณหาได้สำเร็จ ปัทมากับสินีรู้เข้าไม่พอใจ ช่วยกันเตือนพี่สาวอย่าไว้ใจศักรินทร์ที่กำลังทำตัวเป็นพญาเทครัวหวังจะกินรวบ

ทั้งพี่ทั้งน้องในบ้านเรา แต่กลายเป็นกัณหาโกรธน้องสาว หาว่าทั้งปัทมาและสินีอิจฉาตน...

ทรงกลดเป็นครูสอนพิเศษให้กระต่ายจนทั้งคู่เริ่มสนิทกัน แต่เมื่อกระต่ายรู้ว่าครูหนุ่มแอบชอบอาเล็ก แต่เอาเรื่องสอนหนังสือมาบังหน้าเพื่อจะได้ใกล้ชิดอาของตน เหตุนี้ทำให้กระต่ายไม่ชอบใจขึ้นมา เตือนอาเล็กให้อยู่ห่างๆเขา

“คงไม่ได้หรอก”

“นี่อย่าบอกนะว่าอาเล็กชอบคนอย่างนั้น เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์”

“บางอย่างเขาอาจทำไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีไปซะทั้งหมด อย่างน้อยเราก็เป็นเพื่อนบ้านกับเขา”

เพริดพักตร์แอบฟังอยู่ที่หลังต้นไม้ ตัดสินใจเดินออกมาดักหน้าสองอาหลานแล้วแขวะเพ็ญลักษณ์ว่า

“อุตส่าห์แวะมาส่งข้าวส่งน้ำให้ผู้ชาย คิดว่าเสน่ห์ปลายจวักจะมัดใจเขาได้รึไง”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page2

สองอาหลานมองหญิงแปลกหน้าด้วยความไม่พอใจ สงสัยว่าเป็นใคร เพริดพักตร์แนะนำชื่อเสียงเรียงนามและบอกด้วยว่าตนคือว่าที่ภรรยาของทรงกลด

เพ็ญลักษณ์อึ้งเล็กน้อยก่อนแสดงความยินดีที่ได้รู้จัก แต่อีกฝ่ายกลับพูดจาไม่เป็นมิตร

“เห็นชอบเอานู่นนี่มาปรนเปรอพี่กลด ว่างเหรอคะ”

กระต่ายโกรธแทนอาเล็ก อ้าปากจะตอบโต้แต่เพ็ญลักษณ์กระตุกแขนปรามแล้วตอบเพริดพักตร์เสียงเรียบว่า “ฉันก็แค่ทำตามมารยาทของเพื่อนบ้านเท่านั้น”

“พี่กลดเขามาอยู่นี่เพราะต้องใช้สมาธิทำงาน อย่าพยายามมาทำให้เขาฟุ้งซ่านเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องหน่อยเลย กรุณาอย่าให้พี่กลดทำอะไรออกนอกลู่นอกทาง เวลาโฟกัสจะทำอะไร เขาต้องทำทีละอย่าง ใครมาก่อน-หลัง ต้องจัดลำดับความสำคัญเสมอ”

“ไปบอกแฟนตัวเองโน่นเหอะ” กระต่ายสวนทันควันอย่างทนไม่ไหว

เพ็ญลักษณ์เห็นท่าไม่ดีไม่อยากต่อความ รีบตัดบท “สบายใจเถอะค่ะ ว่าที่ด็อกเตอร์อย่างคุณทรงกลดน่าจะแยกแยะความสำคัญก่อนหลังได้แน่นอนค่ะ”

เพ็ญลักษณ์เชือดนิ่มๆแล้วพากระต่ายกลับไป เพริดพักตร์ไม่ชอบใจในความทะนงตัวของเพ็ญลักษณ์ กลับมาบ่นอุบให้ทรงกริชกับมุกดาฟังขณะกินข้าวเย็นด้วยกัน แต่สองสามีภรรยาไม่เชื่อ

ส่วนกระต่ายที่รักและห่วงอาเล็ก ก็พยายามโน้มน้าวให้อาเลิกใส่ใจทรงกลดเพราะเขาเจ้าชู้ ขอแค่มีตนอยู่ อาไม่ต้องกลัวเหงา

“ดูอย่างพ่อต่าย ต่อให้มีผู้หญิงรอบตัว แต่เขาก็เลือกจะอยู่เป็นโสดเพราะต่าย พ่อสัญญาว่าจะไม่แต่งงาน จะอยู่กับต่ายคนเดียวไปจนตาย”

เพ็ญลักษณ์ฉุกคิด หากกระต่ายรู้ว่าพ่อเพิ่งแต่งงานไปหมาดๆจะรู้สึกยังไง เธอแอบเตือนหลานให้ทำใจ

“ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนหรอกต่าย และก็ไม่มีอะไรที่จะเป็นอย่างใจเราได้ทุกอย่าง โตแล้วต่ายจะเรียนรู้ได้เอง ต่ายต้องเผื่อใจรับกับความเปลี่ยนแปลงเอาไว้ โดยเฉพาะเรื่องใจคน”

กระต่ายฟังอย่างง่วงๆ หลับไปโดยไม่ได้เอะใจ

ooooooo

วันถัดมา เพริดพักตร์ดักหาเรื่องเพ็ญลักษณ์อีก คราวนี้กระต่ายเล่นงานอย่างทันควัน เอาผงแป้งโรยใส่ทั้งตัวจนขาวโพลน

เพริดพักตร์ร้องกรี๊ด เต้นเป็นเจ้าเข้า แต่ยังปากเก่งด่าเพ็ญลักษณ์แย่งแฟนตน กระต่ายโกรธแทนอาเล็ก เมื่อทรงกลดจะมาสอนหนังสือก็เลยไล่ส่งให้กลับไปหาแฟน

เมื่อรู้ว่าเพริดพักตร์ด่าประจานเพ็ญลักษณ์ต่อหน้าคนงาน ทรงกลดกลับมาต่อว่าเธอ แต่หญิงสาวแถว่าเป็นการปกป้องไม่ให้เพ็ญลักษณ์มาตอแยเขา

“ถามพี่สักคำรึเปล่าว่าพี่อยากให้ช่วยไหม”

“เพริดต้องทำเพราะคุณป้าขอร้องนะคะ”

“แม่พี่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย”

“ก็คุณป้าทำใจรับผู้หญิงคนนั้นมาเป็นสะใภ้ไม่ได้”

“สะใภ้? นี่มันจะบ้าไปกันใหญ่ ใครเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณแม่”

ทรงกริชบอกน้องชายว่าแม่รู้เรื่องที่เขาไปจีบ

เพ็ญลักษณ์แล้ว แม่โทรศัพท์มาเทศนาตนจนหูชา

“ฝีมือเพริดใช่มั้ย” ทรงกลดถามเสียงขุ่น

“เพริดทำไปเพราะหวังดีนะคะ แล้วเพริดก็จำเป็นต้องทำตามคำสั่งคุณป้าที่สั่งให้เพริดกำจัดเขาออกไปจากชีวิตพี่กลด”

“แล้วเพริดเป็นใคร จะมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตพี่ทำไม คนในครอบครัวพี่ก็ไม่ใช่”

เพริดพักตร์ถึงกับปากสั่นที่ทรงกลดตอกกลับไม่ไว้หน้า “นี่พี่กลดหาว่าเพริดสะเออะ สะเหล่อ เสนอหน้า สาระแน พี่กลดไล่เพริด ไสหัวเพริด”

“เดี๋ยวๆๆ พี่แค่เตือนสติ ยังไม่ได้ไล่”

“ไม่ไล่ก็เหมือนไล่ เพริดมีศักดิ์ศรีนะคะ เพริดจะไม่ทน...ก็ได้ค่ะ เพริดจะไป”

“ตามใจนะ กระเป๋าอยู่ไหนพี่ช่วยขน”

เพริดพักตร์หน้าเสียที่ทรงกลดไม่รั้ง เปลี่ยนใจกะทันหันไม่กลับกรุงเทพฯ อ้างว่าไม่ค่อยสบายเพราะเจ็บทั้งตัวและใจ

“ถ้าจะอยู่ก็ระวังตัวเองแล้วกัน คงเห็นแล้วนะว่าเจ้าที่ที่นี่เฮี้ยนแค่ไหน ถ้ายังหาเรื่องลบหลู่พวกนั้นไม่เว้นวัน พี่ก็ช่วยอะไรเพริดไม่ได้”

ทรงกลดกับพี่ชายและพี่สะใภ้ลุกหนี เพริดพักตร์เปลี่ยนท่าทีจากน่าสงสารเป็นดุดัน มุ่งมั่นไม่มีวันยอมแพ้เพ็ญลักษณ์อย่างแน่นอน

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page3

เพราะมัวเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำให้กระต่ายเก็บเงินได้น้อย ความหวังที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไปหาพ่อยังริบหรี่

วันนี้เธอตั้งใจไปเล่นพนันปลากัด แต่พวกป๋อง บอกว่ามีทางได้เงินเยอะกว่านั้น กระต่ายสนใจและลงแข่งชกมวยตับจากที่มีเงินรางวัลสำหรับผู้ชนะจำนวนไม่น้อย แต่เพราะไม่เคยฝึกซ้อมมาก่อนทำให้กระต่ายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และอาจบาดเจ็บถึงตายถ้าทรงกลดไม่เข้ามาห้าม

ทรงกลดพากระต่ายกลับมาทำแผลฟกช้ำที่บ้านท้ายไร่ มุกดามาเห็นสองคนใกล้ชิดกันก็อดเตือนไม่ได้ แล้วยังไปเล่าให้ทรงกริชฟังขณะกินข้าวเย็นด้วยกันพร้อมหน้า

“ผู้หญิงผู้ชายอยู่กันสองต่อสองแบบนั้นไม่ดีแน่ ถึงยังไงต่ายก็เป็นผู้หญิง”

“นี่พี่มุกคิดว่าผมกับต่าย...คิดเข้าไปได้ยังไง”

“เดี๋ยวนี้สมภารเขาฉันกระต่ายแทนไก่วัดกันแล้วเหรอวะ” ทรงกริชกระเซ้าน้องชาย

“โห...พี่กริช ใครจะไปคิดอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างนั้น”

“ที่จริงต่ายก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้น เกือบจะเป็นสาวแล้ว”

“แถมยังมีแนวโน้มเบี่ยงเบนอยากเป็นผู้ชาย”

“เสียดายออกนะคะ ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวดีๆอาจจะน่ารักก็ได้”

“ทโมนอย่างนั้นรักไม่ลงหรอกครับ”

“ก็เพราะช่างติอย่างนี้ไงวะ ถึงได้หาเมียไม่ได้ คนนู้นก็ไม่ดี คนนี้ก็ไม่ได้สำหรับแกซักราย คนที่วิปริตที่สุดอาจจะเป็นแกเองก็ได้ วันๆแกถึงได้หมกมุ่นแต่ตำรามากกว่าผู้หญิง”

“ก็ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนดึงดูดความสนใจผมได้เท่าเรื่องเรียนนี่นา”

“แกก็เลยตั้งหน้าตั้งตาเรียน ไม่เคยคบใครจริงจัง”

“ผมชอบความตื่นเต้น ท้าทาย เวลาเราเรียนเรื่องอะไรก็อยากจะรู้จะเข้าใจให้ถ่องแท้ แต่ผู้หญิง

ส่วนใหญ่เหมือนไพ่ พอหงายไพ่แล้วก็ไม่มีอะไรเหลือให้เรียนรู้อีก”

“ก็เลยไม่มีผู้หญิงคนไหนหยุดคุณกลดได้ซักราย”

“พี่มุกก็ช่วยผมหาหน่อยสิครับ ผู้หญิงที่ทำให้ผมทึ่งได้ทุกวัน”

“คุณเพริดไงคะ”

ทรงกลดนึกขึ้นได้ รีบกระซิบกระซาบกลัว

เพริดพักตร์จะได้ยิน “รายนั้นอ้าปากก็เห็นถึงลิ้นไก่ ไม่มีอะไรเหลือให้เซอร์ไพรส์”

“อ้าว...เพริดมาทำอะไรตรงนี้” ทรงกริชแกล้งน้อง

ทรงกลดไม่รู้ว่าโดนแกล้ง สะดุ้งเฮือกลุกขึ้นทันที ทำเอามุกดากับทรงกริชหัวเราะครืน

“ไหนว่าหมดความตื่นเต้นแล้วไงวะ”

“ขวัญเอ๊ยขวัญมา...คุณเพริดเขากลับบ้านไปแล้วค่ะ พี่ถึงได้กล้าไปตามคุณกลดมาไง”

ทรงกลดพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก แต่เขินอายที่โดนพี่ชายกับพี่สะใภ้รุมแกล้ง

ooooooo

ค่ำวันเดียวกันอิสเรสมาสอนเพ็ญลักษณ์เต้นรำ กระต่ายกลับมาเห็นรู้สึกไม่พอใจที่ชายหนุ่มโอบเอวอาเล็ก แต่ไม่มีอารมณ์หาเรื่องเพราะตัวเองเพิ่งบาดเจ็บมาหมาดๆ

เพ็ญลักษณ์เห็นรอยฟกช้ำที่หน้าหลานสาวก็ตกใจ ผละจากอิสเรสขึ้นไปบนห้องนอน ถามหลานว่าโดนอะไรมา กระต่ายโกหกว่าหกล้มหน้าฟาดพื้น

“โธ่เอ๊ย...เดี๋ยวอาช่วยหาน้ำแข็งมาประคบให้”

“นายทรงกลดประคบให้ต่ายแล้ว...ต่ายล้มตอนเรียนเสร็จแล้ว เขาเห็นก็เลยช่วยต่าย”

“อืม...เห็นไหมว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร”

“ก็...ดีเป็นบางที”

“มีเพื่อนดีกว่ามีศัตรูนะ ถึงเราจะไม่ชอบอะไรบางอย่างในตัวเขา นั่นมันก็เรื่องส่วนตัวของเขา”

“อาเล็กมองข้ามเรื่องที่แฟนเขามาหาเรื่องอาเล็กได้เหรอ”

“ไม่ได้หรอก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่อาก็ต้องเคลียร์กับเขา”

“ถ้าเขายังปล่อยให้แฟนมายุ่งกับอาเล็กล่ะ”

“ก็ค่อยว่ากัน ต่ายไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว อามีของปลอบใจต่ายนะ”

เพ็ญลักษณ์นำเสื้อผ้าวัยรุ่นชุดหนึ่งมาให้กระต่าย บอกว่าอาสินีตัดเย็บให้ แล้วยังมีขนมแมดเดอลีนที่อาปัทมาทำเองส่งมาเผื่อจะทำให้อาการคิดถึงบ้านของหลานลดน้อยลง

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page4

ขนมแมดเดอลีนทำให้กระต่ายคิดถึงพ่อ เพราะพ่อมักซื้อให้เธอกินฆ่าเวลารอพ่อทุกครั้ง พ่อพาไปไหนต่อไหนแต่ไม่เคยบอกใครว่ามีลูก ปล่อยให้เธอรอจนกว่าพ่อจะคุยธุระกับคนอื่นเสร็จ

“ต่ายไม่เคยรู้เลยว่าต่ายเกิดมาสร้างปัญหาให้พ่อขนาดไหน” กระต่ายมองขนมหลายชิ้นในกล่องแล้วรำพึงหน้าเศร้า “ไม่รู้ครั้งนี้ต่ายต้องกินรอพ่อไปนานแค่ไหน เมื่อไหร่พ่อจะมารับต่าย”

เพ็ญลักษณ์สงสารหลานจับใจ ปลอบและให้กำลังใจว่าอีกไม่นานกระต่ายต้องได้เจอพ่อ เมื่อกระต่ายขออนุญาตเขียนจดหมายถึงพ่อบ้าง เพ็ญลักษณ์ตกลง แต่มีข้อแม้ต้องเขียนเป็นภาษาไทย เขียนถูกทุกคำเมื่อไหร่อาจะส่งจดหมายไปให้

“ก็ต่ายเขียนไม่เป็น เขียนไม่ถูก”

“ไม่อยากให้พ่อภูมิใจเหรอ ที่ต่ายมาอยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่เปล่าๆ แต่กลับพัฒนาตัวเองจนอ่านเขียนภาษาไทยได้คล่อง”

นับจากวันนั้นกระต่ายใช้ความพยายามอย่างมากเขียนจดหมายเป็นภาษาไทย เพ็ญลักษณ์ส่งจดหมายนั้นกลับไปที่บ้านราชไมตรีให้บิดาและพี่ๆรับรู้พัฒนาการของกระต่าย คนอื่นพากันชื่นชมในความมุ่งมั่น ยกเว้นกัณหาที่อคติกับกระต่าย ดูถูกว่าเด็กเหลือขออย่างนั้นไม่น่าจะมีปัญญาทำอะไรได้

หลวงราชไมตรีอยากรู้เห็นด้วยตาตัวเองว่า เพ็ญลักษณ์อบรมสั่งสอนกระต่ายไปถึงไหน จึงชวนลูกหลานไปศรีราชา แต่พอดีหลานทุกคนกำลังสอบตัวเองกับลูกสาวสามคนเลยล่วงหน้าไปก่อน ส่วนหลานๆให้ตามไปทีหลัง

ทรงกลดเข้าหน้าเพ็ญลักษณ์ไม่ติดเพราะเพริดพักตร์มาก่อเรื่องไว้ แต่เขายังต้องทำหน้าที่สอนหนังสือ

กระต่ายจึงจำเป็นต้องมาที่บ้าน ในระหว่างสอนหนังสือกันนั้นเจษฎาหอบถุงกอล์ฟมาสอนเพ็ญลักษณ์ตีกอล์ฟ กระต่ายไม่มีสมาธิเพราะเอาแต่จับตากลัวเจษฎาแต๊ะอั๋งอาเล็ก

เมื่อเห็นเต็มตาว่าเจษฎาจับมือถือแขนอาเล็ก กระต่ายเข้าไปป่วนจนเจษฎาต้องขอตัวกลับไปในสภาพเสื้อผ้าเลอะเทอะน้ำส้มคั้น ทรงกลดแอบดีใจที่คู่แข่งของตนกระเจิงไป แต่ก็อดเป็นห่วงกระต่ายไม่ได้ว่าจะโดนอาเล็กทำโทษหนักเบาแค่ไหน

เพ็ญลักษณ์ถือไม้เรียววิ่งไล่หลานสาวที่ไม่ยอมให้ทำโทษ เป็นเวลาที่คณะของหลวงราชไมตรีจากกรุงเทพฯมาถึงพอดี กัณหาแขวะกระต่ายอย่างจงเกลียดจงชัง แถมยังว่ากระทบไปถึงวิสุทธิ์ จนบิดาเอือมระอา ขณะที่กระต่ายไม่พอใจแอบบ่นกับเพ็ญลักษณ์ว่าไม่ชอบเลย จะมาทำไมกันเยอะแยะ แล้วทำไมอากัณชอบว่าตนอยู่เรื่อย

“เขาก็แค่จะทดสอบความอดทนอดกลั้น ถ้าต่ายไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด ต่ายจะต้องทนได้”

“ที่นู่นเด็กกับผู้ใหญ่ เขาใช้เหตุผลคุยกัน ไม่ใช่ต้องมานั่งเชื่อฟังแค่เพราะเขาเกิดก่อน”

“ถ้าไม่ชอบให้คนอื่นด่วนตัดสินเรา ต่ายก็ต้องไม่ด่วนตัดสินคนอื่นเหมือนกัน อาเคยขอต่ายแล้วไงว่าขอให้เปิดใจทำความรู้จักคนอื่นก่อน แล้วต่ายจะรู้ว่าทุกคนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ต่ายคิด...ปกติหลานทุกคนจะต้องผลัดเวรไปอ่านหนังสือให้คุณปู่ฟัง แต่วันนี้ยังไม่มีพี่ๆคนไหนมา ต่ายไปอ่านหนังสือกับคุณปู่นะ”

กระต่ายมองหนังสือในมืออาเล็กแล้วส่ายหน้าดิก แต่พอคุณอาเอาไม้เรียวมาขู่ ก็จำใจรับหนังสือนั้นมา

“อ่านก็ได้ แต่ต่ายอ่านยังไม่คล่อง เดี๋ยวก็โดนหัวเราะเยาะ นี่กลอนทั้งนั้นเลย ต่ายอ่านไม่รู้เรื่องหรอก มันยากไป”

“ถึงอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่ถ้าใส่ใจพยายาม อาจะถือว่าผ่าน”

กระต่ายหนักใจ แต่พออาเล็กกลับออกไปก็นึกอะไรออก พึมพำอย่างเจ้าเล่ห์ “อ่านไปมั่วๆดีกว่า ฟังไม่รู้เรื่องจะได้เข็ด”

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page5

กัณหาหวงแหนสมบัติของตระกูล ไม่ต้องการให้กระต่ายมาเป็นตัวหาร จึงพยายามเป่าหูบิดาไม่ให้นับญาติเพราะกระต่ายเป็นหลานนอกไส้

แต่หลวงราชไมตรีไม่คล้อยตาม เขามอบจดหมายที่วิสุทธิ์เขียนถึงลูกสาวให้เพ็ญลักษณ์นำไปให้กระต่าย คิดว่าข้อความในจดหมายคงทำให้พ่อลูกปรับความเข้าใจกันได้ แต่กัณหาที่จงเกลียดจงชังกระต่ายกลับไปป่าวประกาศเสียก่อนว่าวิสุทธิ์แต่งงานใหม่ ทำให้กระต่ายร้องไห้เสียใจยกใหญ่ ไม่ฟังอาเล็กที่พยายามจะอธิบายกระต่ายต่อว่าอาเล็กรู้เรื่องพ่อของตนแต่งงานใหม่แต่ไม่ยอมบอก ความโกรธทำให้กระต่ายพูดจาก้าวร้าวพ่อหลายคำจนเพ็ญลักษณ์ทนไม่ได้ พลั้งมือตบหน้าหลานสาว พอเธอได้สติและรู้สึกผิด กระต่ายก็วิ่งหายไปพร้อมจดหมายของวิสุทธิ์แล้ว

กระต่ายหนีไปซ่อนตัวที่บ้านท้ายไร่ของทรงกลด เพ็ญลักษณ์กับคนงานช่วยกันตามหาแต่ไม่พบ ทุกคนกระวนกระวายใจกลัวหลวงราชไมตรีจะล่วงรู้ เพ็ญลักษณ์กำชับสินีกับปัทมาที่อยู่ในเหตุการณ์ห้ามพูดเรื่องนี้ให้พ่อรู้อย่างเด็ดขาด

ทรงกลดเจอกระต่ายในกระท่อมแต่ยังไม่ปริปากบอกใคร ปล่อยให้สาวน้อยจมอยู่กับน้ำตา โดยที่ตัวเองนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอก

กระต่ายอ่านจดหมายของพ่อไปร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ

“ชีวิตนี้พ่อไม่เคยรู้จักความรักเลยจนกระทั่งได้มาเป็นพ่อของต่าย จากที่เอาแต่รักสนุก พ่อรู้แล้วว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง ต่ายเข้ามาเป็นแสงสว่างในวันที่ชีวิตพ่อมืดมิด ต่ายทำให้พ่ออยากเป็นคนดี ผู้ชายคนนี้กลับตัวกลับใจจนมีวันนี้ได้ก็เพราะต่าย พ่อรักต่ายมาก ไม่มีใครมาแทนที่ความรักของพ่อที่มีให้ต่ายได้...ฟังพ่อนะลูก วันนี้พ่อต้องทำหน้าที่บางอย่าง หน้าที่สำคัญที่ต้องทำในฐานะราชไมตรี นั่นก็คือการแต่งงานเพื่อเกียรติยศ...

พ่อขอโทษที่ไม่สามารถบอกต่ายได้ในวันที่เจอกับคุณปู่ เพราะพ่อกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะอ่อนแอจนไม่กล้าปล่อยต่ายให้อยู่กับคุณปู่ วันนั้นเป็นวันที่พ่อต้องเลือก... แต่พ่อสัญญา อีกไม่นานพ่อจะไม่ต้องเลือกอะไรอีก และพ่อจะไปรับต่ายกลับมาอยู่กับพ่ออีกครั้ง รอพ่อนะต่าย...รอพ่อ”

กระต่ายเสียใจและผิดหวัง ร้องไห้หนักจนทรงกลดต้องเข้ามาดู

“ฮือๆ พ่อทิ้งต่ายไป พ่อทิ้งต่ายไปแล้ว จะมีประโยชน์อะไรอีกที่ต่ายพยายามดิ้นรนหาเงินซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อจะไปหาพ่อ ต่ายเป็นตัวปัญหาของทุกคน ไม่มีใครอยากอยู่กับคนอย่างต่าย พ่อถึงเอาต่ายมาทิ้งไว้กับคนอื่น ต่ายไม่น่าเกิดมาเลย”

ทรงกลดฟังแล้วเดาเรื่องราวได้ว่ากระต่ายมีปัญหาครอบครัวแน่ เพียงแต่ยังไม่รู้รายละเอียด เขาชี้ชวนเธอดูดวงจันทร์บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

“เห็นอะไรนั่นไหม...ไม่มีใครเห็นค่าของดวงจันทร์ จนได้เห็นว่าแสงสว่างของมันช่วยส่องทางในคืนที่มืดมิดได้มากแค่ไหน เหมือนเธอนะสกาวเดือน เธอต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอมีดี มีค่า ถ้าเธอทำได้ ทุกคนที่เคยสบประมาทเธอจะเปลี่ยนความคิดเอง”

กระต่ายมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นพระจันทร์ทรงกลดดวงกลมโต คิดตามคำพูดเขาแล้วเริ่มสงบลง

“แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ของต่าย ต่ายไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ถ้าต่ายไม่ชอบที่นี่ ต่ายก็ต้องกลับไปที่ที่ต่ายเคยอยู่อย่างสง่างามให้ได้ ต่ายมีสมอง มีแขนขา มีความคิด ชีวิตต่ายจะไม่ฝังอยู่แค่ในไร่อย่างนี้แน่นอน”

 กระต่ายรู้สึกดีกับทรงกลดมากขึ้น สักพักเธอผล็อยหลับ ทรงกลดตั้งใจจะไปบอกเพ็ญลักษณ์เพื่อให้หมดห่วง แต่จู่ๆหญิงสาวโผล่มาเงียบๆ เล่นเอาตกอกตกใจ

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep2/page6

เพ็ญลักษณ์เดาถูกว่าหลานสาวหลบมาอยู่ที่นี่ แต่ไม่ได้ปลุกและพากลับ ได้แต่ลูบหัวพร้อมเอ่ยคำขอโทษ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมทรงกลด


“ผมเพิ่งรู้ว่าต่ายเจออะไรมาบ้าง”

“พ่อของต่ายไปแต่งงานใหม่ค่ะ โดยที่ไม่มีใครบอกต่าย จริงๆพ่อของต่ายก็เขียนจดหมายมาบอกด้วยตัวเอง เล็กกำลังจะเอาให้แกอ่าน แต่แกดันไปรู้เรื่องเองซะก่อน ก็เลยยิ่งเสียใจ ทำใจไม่ได้ คิดว่าตัวเองถูกทุกคนหลอก”

“แล้วแม่แกล่ะครับ”

“ต่ายไม่เคยมีแม่ค่ะ แม่คลอดแล้วทิ้งต่ายไว้ให้พ่อเลี้ยง ต่ายเลยโตมากับพ่อที่ฝรั่งเศส เราไม่เคยรู้ว่ามีต่าย จนไม่นานมานี้เราถึงได้พาเขากลับมา ต่ายถึงยังเรียกร้องแต่จะกลับไปหาพ่อของเขา”

“เพราะอย่างนี้นี่เอง...ผมไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมามันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายของต่ายมากขนาดไหน ผมพูดและทำอะไรที่ทำร้ายความรู้สึกของต่ายไปหลายครั้งเลย แย่จัง ผมรู้สึกไม่ดีเลย”

“เล็กก็มีส่วนทำร้ายต่าย ทำให้เขาไม่อยากอยู่ที่นี่”

“อย่าโทษตัวเองเลยครับคุณเล็ก ต่ายพยายามหลอกทุกคนหรือแม้แต่ตัวเองว่าเขาแกร่ง จนเรามองไม่เห็นว่าเขาเจ็บตรงไหน แผลมันอยู่ลึกมาก เราต้องค่อยๆเยียวยาเข้าไปในใจของเขาให้ได้”

“คุณกลดยังเข้าใจต่ายมากกว่าอาแท้ๆอย่างเล็กเสียอีก”

“ปล่อยแกไว้ที่นี่ซักคืนนะครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะพาต่ายกลับไปส่งบ้านให้”

“ค่ะ หวังว่าพรุ่งนี้อะไรๆคงจะดีขึ้น”

ชายหนุ่มยิ้มให้กำลังใจ หลังจากเพ็ญลักษณ์กลับไป เขาอุ้มกระต่ายมานอนบนเตียง กางมุ้งและห่มผ้าให้ก่อนจะออกไป

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 3

เช้าขึ้นกระต่ายทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วรู้สึกเสียฟอร์มที่ร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าทรงกลด เธอลุกจากเตียงมาเยี่ยมๆมองๆชายหนุ่มที่กำลังพิมพ์วิทยานิพนธ์ พอเขาหันมาเห็น เธอรีบวางมาดผู้ใหญ่ พูดแก้เก้อว่า

“เมื่อคืนเครียดไปหน่อย ได้ยินอะไรก็ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจนะ”

“นี่อย่ามาพูดมาก เหม็นขี้ฟันน่า ไปแปรงฟันเลยไป”

ทรงกลดชี้ไปตรงระเบียงที่มีโอ่งน้ำ แก้ว และแปรงสีฟัน กระต่ายเสียความมั่นใจรีบเดินไปแปรงฟันอย่างเร็ว ทรงกลดลุกตามมาบอกว่าเมื่อคืนอาเล็กมาตาม เขารู้แล้วว่าเธออยู่ที่นี่

“แล้วอาเล็กโกรธรึเปล่า”

“เขาเป็นห่วงมากกว่า...และก็รู้สึกผิดที่ตบหน้าเรา เพราะโกรธจนลืมตัว ถ้าเป็นฉัน...ฉันก็คงทำเหมือนคุณเล็ก เพราะฉันจะเสียใจและผิดหวังมาก ถ้าคนที่ฉันรักบอกว่าเกลียดฉัน แล้วยังบอกว่าเกลียดพ่อตัวเองอีก...เกลียดคนที่ให้กำเนิด เลี้ยงดู ให้ความรัก...เรียกอกตัญญู เรียกทร...”

“พอเถอะ” กระต่ายแทรกขึ้นหน้าสลด เริ่มรู้สึกผิด “เราไม่ได้หมายความอย่างที่พูด...ก็เราเสียใจ เราผิดหวังที่ไม่มีใครบอกอะไรเราเรื่องพ่อ”

“ไม่มีใครอยากปิดเธอเรื่องนี้ แต่จะบอกเมื่อถึงเวลา ทุกคนต่างก็เสียใจ ไม่มีใครอยากทำร้ายคนในครอบครัวหรอก กลับไปก็ขอโทษอาเล็กซะ”

“เรา...ไม่กล้า”

“โปรดฟังอีกครั้ง...ไม่มีใครอยากทำร้ายคนในครอบครัว และมีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่จะให้อภัยเราได้เสมอ แม้ว่าเราจะทำผิดมากแค่ไหนก็ตาม ถ้าไม่เชื่อก็ไปพิสูจน์คำพูดของฉันด้วยตัวเอง”

กระต่ายนิ่งไปอย่างคิดหนัก...เวลาเดียวกันนั้นเพ็ญลักษณ์กำลังชะเง้อคอรอยคอยการกลับมาของหลานสาว ปัทมากับสินีซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ตอนเพ็ญลักษณ์ตบหน้ากระต่ายเมื่อคืน เดินเข้ามาถามน้องสาวคนเล็กว่าปรับความเข้าใจกับหลานหรือยัง

เพ็ญลักษณ์อึกอัก ไม่กล้าบอกว่ากระต่ายไม่ได้กลับบ้าน สินีเดาทันทีว่าอาการแบบนี้แสดงว่ายังไม่เข้าใจกัน

“แล้วนี่ยังไม่ตื่นเหรอ...เดี๋ยวพี่จะช่วยคุยให้”

“ยังค่ะ เล็กยังไม่ไปปลุก เพราะเมื่อคืนกว่าจะพาตัวกลับมาได้ กว่าจะนอน และก็เห็นว่าแกคงอยากจะอยู่คนเดียวก่อน”

“อืม...มีอะไรให้พวกพี่ช่วยก็บอก”

“อย่าให้คุณพ่อรู้ก็แล้วกันค่ะว่าต่ายกำลังเสียใจเรื่องนี้มาก”

“พี่กัณหาคนเดียวเลยเชียว ทำให้เป็นเรื่องจนได้” ขาดคำของสินี กัณหาเดินปรี่เข้ามากรีดเสียงใส่น้องๆ

“ความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำ ถึงฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป เด็กนั่นมันก็อาละวาดฟาดงวงฟาดงาอยู่ดี เพราะฉะนั้นอย่ามากล่าวหาว่าเป็นความผิดของฉัน ถ้าจะโทษก็ไปโทษคุณพี่วิสุทธิ์โน่น ที่เป็นคนผิดตั้งแต่ต้น”

หลวงราชไมตรีได้ยินทุกคำ เดินมาปรามลูกสาวอย่าเถียงเรื่องใครผิดใครถูก เราต้องเดินไปข้างหน้า อย่าเสียเวลากับสิ่งที่มันเกิดขึ้นแล้ว ให้เวลากระต่ายสักหน่อย ให้มันได้ปรับใจปรับตัว ถ้ามันพร้อม มันก็ออกมาเอง

เพ็ญลักษณ์ สินี และปัทมาพยักหน้าเห็นด้วย มีพียงกัณหาที่ลอยหน้าลอยตาไม่ตอบรับ

“พ่อกินอาหารเช้าตรงนี้นะ อยากรับลม”

เพ็ญลักษณ์ตกใจเพราะกลัวพ่อจะรู้เห็นว่ากระต่ายไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน แต่ไม่กล้าขัดความประสงค์ จะไปบอกเพียรให้จัดสำรับมาตรงนี้

ooooooo

ที่กระท่อมท้ายไร่ กระต่ายยังอยู่กับทรงกลด ในมือถือแปรงสีฟันค้างเมื่อคิดว่าต้องกลับไปขอโทษอาเล็ก เพื่อพิสูจน์คำพูดของเขาที่บอกว่าอาเล็กและทุกคนในครอบครัวให้อภัยเราได้เสมอ

“เอาเป็นว่าเราสองคนสงบศึกกันแล้วนะ”

กระต่ายตอบสวนทันควันว่ายัง ทรงกลดร้องขึ้นอย่างเหนื่อยใจ

“เอ๊า...นี่ถือว่าจูบปากกันแล้วนะ”

“จูบปากอะไร”

“ฉันรู้เรื่องเธอหมดแล้วว่ามีปัญหาอะไรบ้าง และที่สำคัญถือว่าสนิทกันมากด้วยนะ ถึงขนาดใช้แปรงสีฟันร่วมกันด้วย”

“หา??!!” สาวน้อยอุทานเสียงหลง ก้มลงมองแปรงสีฟันในมือทรงกลดเดินไปหยิบแปรงสีฟันอันใหม่เอี่ยมที่วางไว้ให้ “ฉันให้เธอใช้อันนี้ ไม่ใช่อันนั้น นั่นมันของฉัน”

“แล้วทำไมไม่บอก”

“แล้วทำไมไม่รู้จักดู มีเซ้นส์มั้ย เซ้นส์น่ะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page2

กระต่ายรีบวางแปรงแล้วบ้วนปาก แกะแปรงสีฟันอันใหม่มาจัดการแปรงซ้ำอย่างเร็ว ทรงกลดกลั้นขำแทบไม่ไหว

“ต่อไปนี้เราเป็นพันธมิตรกันได้หรือยัง”

“ฟังเรื่องเราแค่นี้อย่าคิดว่าจะซื้อใจเราได้ เรายังไม่ไว้ใจนาย เรายังคิดว่านายยังใช้เราเป็นสะพานข้ามไปหาอาเล็ก...ขี้ขลาด”

“ฉันอยากสอนหนังสือให้เธอจริงๆ และสัญญาว่าจะไม่ใช้เธอเป็นสะพานเด็ดขาด เรื่องของคุณเล็กฉันจะพึ่งตัวเอง”

“จริงเหรอ”

“ก็ดูกันไป อยากรู้ว่าจริงมั้ย...ก็เหมือนกัน ต้องพิสูจน์”

“ได้...เราจะดูนายต่อไป นายต้องทำตัวดีๆ ให้เราเชื่อใจว่านายดีจริง ถ้านายดีจริง บางทีเราอาจจะช่วยนายเรื่องอาเล็ก”

“เฮ้ย...จริงเหรอ” ชายหนุ่มตาวาวด้วยความดีใจ

“คนอย่างเรา คำไหนคำนั้น แลกกัน ความจริงใจแลกกับความเชื่อใจ”

“เยี่ยมมาก ขอบใจมากไอ้น้อง...ไป ฉันไปส่ง”

“นี่อยากไปส่งเราจริงๆ หรือทำดีหวังผล”

“เอ๊าไอ้นี่ สับสนอะไรเนี่ย บอกให้เขาใช้ความจริงใจแลกความเชื่อใจ พอจะทำก็ระแวง เอาไงวะ”

“ให้ไปส่งก็ได้”

“เออ เปิดใจหน่อย บอกเลยนะว่าเธอเชื่อใจไม่ผิดคนหรอก ฉันน่ะนอกจากจะหล่อแล้วจิตใจยังขาวสะอาด”

กระต่ายทำท่าจะอ้วก รีบเดินหนีออกมาหน้าบ้าน ทรงกลดยิ้มอารมณ์ดี ขอยืมจักรยานคนงานไปส่งกระต่าย แต่ระหว่างทางสองคนยังต่อปากต่อคำเรื่อยไป

“มีแปรงสีฟันร่วมสาบานแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้จักรยานคันนี้เอาไว้ใช้ เวลามาเรียนจะได้ปั่นมา”

“ไม่เอา”

“เฮ้ย...จริงใจนะเนี่ย”

“ให้เรา นายก็ไม่มีจักรยานใช้สิ”

“นี่มีน้ำใจคิดถึงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ”

กระต่ายหมั่นไส้แกล้งโยกตัวไปมาจนจักรยานเซ แต่ทรงกลดยังประคองรถไว้ได้ จากนั้นแกล้งปั่นส่ายไปมาน่าหวาดเสียวจะล้ม กระต่ายเกาะเอวเขาแน่น พลางร้องโวยวายไปตลอดทาง

ooooooo

ก่อนถึงบ้าน ทรงกลดถามกระต่ายว่ายังอยากซื้อตั๋วเครื่องบินไปหาพ่ออีกไหม สาวน้อยบอกว่าเลิกคิดเรื่องนั้นแล้ว เพราะจะรอพ่อมารับตามสัญญา...

เมื่อหลานซ้อนท้ายจักรยานทรงกลดมาถึงหน้าบ้าน เพื่อความสมจริงเพ็ญลักษณ์ต้องหาทางทำให้พ่อและพี่สาวเชื่อว่าเมื่อคืนกระต่ายนอนที่บ้าน แต่เพิ่งออกไปเรียนพิเศษกับทรงกลดในตอนเช้า

หลวงราชไมตรีคุ้นหน้าทรงกลด พอรู้ว่าเคยเจอกัน บนรถไฟและเขาเป็นลูกชายคนเล็กของทรงมณีก็ไม่ค่อยชอบใจ แต่เอาความดีที่เขาเป็นครูสอนพิเศษให้กระต่ายมาหักลบค่อยรู้สึกดีขึ้น ขณะที่สินีกับปัทมาต่างพากันชื่นชมและสนใจว่าที่ด็อกเตอร์หนุ่มทายาทมหาเศรษฐีคนนี้ กัณหารู้สึกหมั่นไส้น้องๆ และมองออกว่าทรงกลดน่าจะชอบพอเพ็ญลักษณ์

กระต่ายรำคาญท่าทีสินีที่สนใจใคร่รู้รายละเอียดของทรงกลดจนออกนอกหน้า เลยโกหกว่าเขามีเมียอยู่ที่ไร่หนึ่งคน...ถือโอกาสกลั่นแกล้งทรงกลดไปด้วย

หลวงราชไมตรีพอใจกับคำพูดคำจามีหางเสียงของกระต่าย แสดงว่าเพ็ญลักษณ์อบรมสั่งสอนหลานได้ดี ส่วนเรื่องพ่อที่ทิ้งไปนั้น ดูท่าทางกระต่ายก็ทำใจได้มากขึ้นแล้ว บอกปู่ว่าตอนแรกเสียใจและโกรธ แต่ตอนนี้หายแล้ว

“ดีแล้วล่ะ จำคำที่ปู่บอกได้ไหม ตอนที่เจ้ามาอ่านหนังสือให้ปู่ฟัง เรื่องที่เราไม่มีพ่อไม่มีแม่”

กระต่ายจำได้แม่นว่าปู่สอนว่า อย่าอายที่เกิดมาไม่มีพ่อแม่พร้อมหน้าอย่างคนอื่นเขา แต่จงอายถ้าเราทำตัวไม่ดีให้เป็นที่ครหา...แต่ยามนี้กลับทำไขสือ บ่ายเบี่ยงว่าปู่สอนหลายอย่างตนจำไม่ไหว

หลวงราชไมตรีรู้ทัน หัวเราะหึๆ ถามว่าแน่ใจหรือ แต่หลานสาวนิ่งเงียบไม่ตอบ

 “เอาเถอะ จำไม่ได้ก็จำไม่ได้ ที่ปู่เรียกมาเพราะอยากจะบอกอะไรเจ้าอีกอย่าง...อย่าปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆระหว่างที่รอพ่อมารับ...อย่าทำให้ปู่อิจฉา”

“คุณปู่จะมาอิจฉาต่ายทำไม”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page3

“ปู่แก่แล้ว เห็นมั้ย...เป็นไม้ใกล้ฝั่งไปทุกที ปู่อยากจะมีเวลาเหลือมากกว่านี้ จะได้อยู่ดูลูกหลานเจริญเติบโต มีชีวิตที่ดีและมีความสุข ในขณะที่เจ้ายังเด็กนัก ยังมีเวลา อย่ามัวแต่เสียเวลากับเรื่องที่บั่นทอน มองไปข้างหน้าเถิด อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีใคร พ่อไม่อยู่กับเจ้า แต่ปู่อยู่ ปู่จะเป็นพ่อให้เจ้าเอง”

หลวงราชไมตรีลูบศีรษะหลานด้วยความรักและเอ็นดู กระต่ายสัมผัสได้ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แต่ยังคงสงวนท่าทีอยู่บ้าง

ooooooo

บ่ายนั้นกระต่ายไปขอข้าวมุกดากินเพราะรำคาญคนในบ้านที่เอาแต่พูดถึงทรงกลดไม่หยุดหย่อน โดยเฉพาะสินีกับปัทมา ขนาดทิ้งระเบิดไว้ว่าเขามีเมียแล้ว ก็ยังไม่เลิกสนใจ

ทรงกลดกลับเข้ามาพร้อมพิมพ์ดีด พอรู้ว่ากระต่ายพูดจาให้ร้ายเอาไว้ก็ไม่ชอบใจ สั่งให้ไปแก้ข่าว ไม่เช่นนั้นจะไม่ให้กินข้าว กระต่ายงอนขึ้นมาทันที วิ่งออกไปคว้าจักรยานทั้งที่วันก่อนเขายกให้แต่เธอปฏิเสธ พอทรงกลดตามมาทักท้วง ก็พูดสวนตาใสว่าตอนนั้นไม่...แต่ตอนนี้อยากได้

“อ้อ...แล้วที่ให้เราไปพิสูจน์น่ะ ทำแล้วนะ อาเล็กไม่โกรธเรา คุณปู่ก็ดู...น่าจะไว้ใจได้ ส่วนคนอื่นๆเราว่าคงต้องดูอีกสักพัก ส่วนนายต้องดูยาวๆ ยาวมากกกกกก!!”

สาวน้อยลากเสียงแล้วส่งค้อนก่อนขี่จักรยานตัวปลิวออกไป สวนกับทรงกริชที่เพิ่งเข้ามาสมทบทรงกลดและมุกดา

“จะว่าไป ต่ายก็ดูเชื่อฟังคุณกลดนะ แต่ฟอร์มเยอะ” มุกดาพูดยิ้มๆ ทรงกลดถอนใจ ไม่รู้จะดีใจหรือแค้นใจกับเด็กนั่นดี ทรงกริชให้คิดเสียว่าทำบุญทำกุศลช่วยให้เด็กคนหนึ่งเป็นผู้เป็นคน

“ผมก็คิดงั้นแหละพี่ ยอมรับเลยว่าสงสาร แต่ก็ไม่รู้จะอดทนได้นานแค่ไหน...หาเรื่องปวดหัวได้ทุกวัน”

“เด็กแสบเด็กซนเป็นเด็กฉลาดนะคะ รู้จักเอาตัวรอด ถ้าสอนดีๆ แกก็จะดี”

“ครับพี่ ผมจะพยายาม”

“ไม่ได้พยายามเพื่อจะจีบอาเขาเหรอ” ทรงกริชดักคอ

“ไม่แล้วพี่ รู้สึกอาย ใช้เด็กเป็นเครื่องมือ ลุยเองแล้วกัน”

“ไม่แน่นะ สักวันถ้าซื้อใจกระต่ายได้ นายอาจมีผู้ช่วยเป็นกามเทพโดยที่ไม่ต้องขอ...พยายามเข้า ก่อนจะเสียท่าให้กับคุณแม่กับเพริดพักตร์”

ทรงกลดฟังแล้วสะดุ้ง ขอร้องพี่ชายอย่าพูดถึงสองคนนั้น ได้ยินทีไรขนลุกทุกที

ooooooo

เวลาเดียวกันนั้นเพริดพักตร์กำลังจีบปากใส่ความเพ็ญลักษณ์ลูกสาวหลวงราชไมตรีว่านิสัยไม่ดี รุมทำร้ายเธอจนบอบช้ำทั้งกายใจ ที่สำคัญหล่อนคิดจะรวบหัวรวบหางทรงกลด

ทรงมณีไม่ชอบหลวงราชไมตรีเป็นทุน ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด สั่งชวนพิศเก็บกระเป๋าไปศรีราชาด้วยกันโดยเร็ว...

ตกเย็นกระต่ายปั่นจักรยานกลับไร่ ระหว่างทางเจอคณะหลานๆของหลวงราชไมตรีที่มาจากกรุงเทพฯ โดยอลงกตทำหน้าที่ขับรถพาน้องๆสามคนมา แต่พอรถติดหล่ม ทุกคนพุ่งเป้าให้อนิลลงไปเข็น

อนิลเป็นคนเดียวที่โดนอลงกต วิภาดา และมิรันตีกลั่นแกล้ง เด็กทั้งหมดเกิดจากลูกๆของหลวงราชไมตรีที่ไม่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่ส่งหลานมาฝากเลี้ยง

กระต่ายเคยเห็นทั้งสี่คนที่บ้านราชไมตรี แต่ไม่ได้พูดคุยกัน...มาวันนี้เห็นความไม่ยุติธรรมของสามคนที่แกล้งอนิลอยู่คนเดียว พออนิลทำให้รถขึ้นจากหล่มได้ พวกเขากลับไม่รอ ปล่อยให้หาทางไปเอาเอง กระต่ายสงสารจึงให้อนิลซ้อนท้าย แต่เพราะเขาตัวใหญ่แถมยังขี่จักรยานไม่เป็น กระต่ายเลยต้องรับบทหนัก กว่าจะถึงบ้านก็ใกล้ค่ำ เลยเวลาอาหารเย็น

กัณหาเล่นงานกระต่ายอีกตามเคยว่าไม่มีมารยาททำให้ทุกคนหิ้วท้องรอ แต่กระต่ายสังเกตเห็นว่าหลายคนลงมือล่วงหน้าไปแล้ว จึงยอกย้อนว่า “เนี่ยนะรอ ก็เห็นอร่อยกันใหญ่”

กัณหาถลึงตาใส่และทำท่าจะเอาเรื่องกระต่าย หลวงราชไมตรีรีบปราม แล้วตั้งใจสอนกระต่ายว่าอยู่ร่วมกัน เวลาจะทำอะไรต้องคิดถึงคนส่วนใหญ่ จะเอาแต่สะดวกฝ่ายเดียวไม่ได้ กระต่ายทำท่าจะอธิบายเหตุผลที่มาช้า แต่เพ็ญลักษณ์ส่งสายตาปรามไม่ให้พูด

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page4

กระต่ายร่วมโต๊ะอาหารทั้งที่ไม่สบอารมณ์ พอโดนมิรันตีกับวิภาดาแกล้งตักอาหารตัดหน้าเลยทำทีไออย่างแรง อ้างว่าก้างปลาติดคอ อนิลตกใจเพราะตัวเองตักปลาให้ ขณะที่มิรันตีกับวิภาดากรีดร้องเพราะแรงไอของกระต่ายทำให้ข้าวกระเด็นมาโดน

เพียรเป็นห่วงรีบพากระต่ายออกไปในครัวเพื่อช่วยเอาก้างปลาออกให้ ส่วนกัณหาโวยวายเพ็ญลักษณ์ให้อบรมกระต่ายใหม่ ถ้ามารยาทพื้นๆพวกนี้ยังทำไม่ได้ก็ไม่ต้องให้มาขึ้นโต๊ะอาหารกับคุณพ่อ

“อย่าไปอะไรกับหลานนักเลยกัณหา ค่อยๆอบรมไป”

“ควรดัดนิสัยตั้งแต่เนิ่นๆค่ะคุณพ่อ ไม่อย่างนั้นถ้ามันกลายเป็นสันดาน แล้วจะฝึกกันยาก”

“พี่กัณก็พูดเกินไป” สินีค้าน

“แต่ฉันพูดไม่ผิด เด็กคนนี้เหลือขอ พ่อไม่มีเวลาสอน โตป่านนี้แล้วถ้าไม่สอนตอนนี้ จะให้สอนตอนไหน สายเกินไปแล้วจะมาหาว่าฉันไม่เตือน”

“ยายเล็กก็พยายามสอนอยู่ เราควรให้กำลังใจเด็กนะคะ ไม่ใช่จิกด่าแบบนี้” ปัทมาแย้งขึ้นมาอีกเสียง คราวนี้กัณหาโวยลั่นว่าโอ๋กันเข้าไป ไม่นานมันคงขึ้นมาขี่คอ หลวงราชไมตรีไม่พอใจตวาดจนทุกคนนั่งหน้าจ๋อย

“หยุด! ฉันให้ยายเล็กเป็นคนสอน คนอื่นที่ไม่ได้มีหน้าที่ก็อย่าไปก้าวก่าย ถ้าอยากจะมีส่วน ก็ให้มาบอกกล่าวกันต่างหาก ไม่อย่างนั้นเด็กมันจะสับสน เข้าใจมั้ย”

“ค่ะคุณพ่อ” กัณหารับคำทั้งที่หมั่นไส้กระต่ายเต็มที

ooooooo

เมื่อรู้ว่ากระต่ายหลอกว่าโดนก้างปลาติดคอ เพียรส่ายหน้าแต่ไม่ว่าอะไรเพราะเข้าใจความรู้สึก ฝ่ายอนิลที่ตามมาขอโทษก็ทำให้กระต่ายรู้สึกได้ว่าเขาไม่เหมือนพี่น้องพวกนั้นที่เอาแต่โทษคนอื่น สองคนจึงเข้ากันได้

ส่วนที่โต๊ะอาหาร อลงกต วิภาดา และมิรันตีรบเร้าคุณปู่ว่าอยากได้รถส่วนตัวขับไปเรียนหนังสือ แต่กัณหาเห็นเป็นเรื่องสิ้นเปลืองจึงตำหนิหลานๆ ขณะที่หลวงราชไมตรีบอกว่าซื้อให้ได้ แต่ยังไม่ถึงเวลา...จากนั้นบอกเพ็ญลักษณ์ว่าพ่อจะพาเด็กๆไปเที่ยว ไปกันทั้งหมดจะได้ทำความรู้จักมักคุ้นกัน จัดการให้พ่อด้วย

เมื่ออิสเรสกับเจษฎาแวะเวียนมาหาเพ็ญลักษณ์และรู้เรื่องครอบครัวของเธอจะไปเที่ยวทะเล แน่นอนว่าสองหนุ่มไม่ยอมพลาด กัณหาไม่ชอบใจและอิจฉาน้องคนเล็กที่มีหนุ่มรุมจีบ บอกพ่อว่าตนไม่ไปเพราะมีคนนอกเต็มไปหมด

กระต่ายก็เป็นอีกคนที่ไม่อยากรวมกลุ่มไปเที่ยว แต่เพราะอาเล็กเกลี้ยกล่อมจึงบ่ายเบี่ยงไม่ได้ แต่ไม่ทันถึงวันเดินทางก็มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีก สราวุธเพื่อนของ

อนิลนั่นเอง มิรันตีแรกเห็นเขาก็พึงพอใจ จากที่ไม่เคยพูดดีกับอนิลก็เปลี่ยนเป็นไพเราะอ่อนหวานเพื่อทำคะแนนกับสราวุธ

สราวุธรู้สึกเฉยๆกับมิรันตี แต่ดันไปถูกใจกระต่ายเข้าอย่างจัง เขามองเธอจนเหลียวหลังขณะขับรถผ่านมาเห็นเธอวิ่งเล่นกับพวกเด็กๆลูกคนงานในไร่...

ค่ำคืนนี้มุกดารับโทรศัพท์จากชวนพิศ...ทรงกลดกับทรงกริชนั่งเล่นหมากรุกอยู่ใกล้ๆ ได้ยินชื่อสาวใช้คนสนิทของแม่ก็หูผึ่ง พี่ชายบอกน้องชายว่ามีสัญญาณอันตราย

“คุณชวนพิศจะคุยกับคุณกลดหรือเปล่าคะ จะได้ตามให้ค่ะ”

“ไม่ๆๆ คุยกับคุณนั่นแหละค่ะ”

“กับดิฉัน?”

ชวนพิศไม่ทันพูดอะไรต่อ ทรงมณีปรี่เข้ามาประกบถามว่าโทร.หาใคร

“จะแจ้งคุณมุกดาเรื่องที่คุณท่านจะไปบ้านไร่กับคุณเพริดพักตร์วันพรุ่งนี้ ให้เตรียมที่พักต้อนรับคุณท่านค่ะ”

“ไม่ต้อง ฉันตั้งใจจะไปไม่ให้ตากลดรู้ตัว...แล้วนี่บอกอะไรไปหรือยัง”

“ยังไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ”

“วางสาย” ทรงมณีสั่งเฉียบ ชวนพิศกลัวลนลาน บอกลามุกดาและว่าแค่โทร.มาทักทายด้วยความคิดถึง

มุกดาได้ยินทรงมณีพูดเต็มสองหู วางสายอย่างขำๆ ทรงกลดรีบเสนอหน้าอยากรู้ว่าชวนพิศโทร.มาทำไม

“เตรียมตัวไว้นะคะ พรุ่งนี้คุณแม่และคุณเพริดจะมาที่นี่แบบเซอร์ไพรส์คุณกลดไม่ให้รู้ตัว”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page5

ทรงกลดตกใจมาก พอเช้าขึ้นก็รีบขนสัมภาระขึ้นรถ เล่นเอาพี่ชายกับพี่สะใภ้ประหลาดใจ ถามว่าจะหนีไปไหนอีก

“ไปไหนก็ได้ครับตอนนี้...อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”

“อย่าบอกนะว่าจะหนีกลับไปอเมริกา”

“เผ่นก่อนนะพี่ ฝากบอกต่ายด้วยว่าถ้าได้กลับมาแล้วผมจะสอนชดเชยให้”

ทรงกลดขึ้นรถขับหน้าตั้งออกไป มุกดามองตามด้วยความสงสาร ทรงกริชสงสารน้องเช่นกัน แต่ไม่วายบ่น ว่ากลัวขนาดนี้ ชาตินี้จะมีเมียกับเขาไหม?

ooooooo

ที่ไร่ราชไมตรี กัณหาต้อนรับศักรินทร์ที่จู่ๆโผล่มาไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

“อุตส่าห์ตามมาถึงที่เลยเหรอคะ”

“ก็ถือโอกาสมาเที่ยวพักผ่อนด้วยน่ะ จะได้มาเยี่ยมคุณเล็กด้วย”

“เสียใจค่ะ ไม่มีใครอยู่ ไปเที่ยวทะเลกันหมด ค้างคืนด้วย”

“ทุกคนเลยเหรอ”

“ค่ะ มีผู้ชายของยายเล็กไปด้วยอีกสองคน”

“อะไรนะครับ”

“ก็ผู้ชายที่มาติดพันยายเล็ก ลูกเศรษฐีทั้งนั้นเทียวไล้เทียวขื่อมาที่นี่ทุกวัน บ้านก็อยู่ไกล แต่ยังจะขับรถมา นี่ก็ขอตามไปด้วย คงจะทำคะแนนกับคุณพ่อด้วยค่ะ ยายเล็กนี่ก็แปลก ไม่อายคน เหยียบเรือสองแคม”

กัณหาใส่ไฟเพ็ญลักษณ์เป็นคุ้งเป็นแคว เห็นท่าทีศักรินทร์ร้อนใจก็ยิ่งเสี้ยม

“อุ๊ย ไม่ได้มีแค่สองคนนะคะ ยังมีทายาทบริรักษ์นรากรอีกคน นายคนนั้นกำลังมาแรงแซงทางโค้ง

ยายเล็กนี่ก็ตาแหลมนะ เลือกแต่คนรวยๆ เพราะตัวเอง ไม่มีวันไปกัดก้อนเกลือกินกับใครแน่ ไอ้ที่เป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนน่ะ คงหวังยากสักหน่อยล่ะ”

“เหมือนกัณพูดกระแทกผมยังไงไม่รู้”

“เอาตรงๆเลยก็ได้ค่ะ กัณรู้ว่าคุณติดใจยายเล็ก แต่กัณจะพูดในฐานะเพื่อน คุณไม่มีวันเข้าตายายเล็กหรอก เพราะยายเล็กไม่มีทางไปกัดก้อนเกลือกินกับคุณแน่ กัณไม่อยากให้คุณผิดหวัง เพราะกัณก็จะเสียใจไปด้วย...ไม่น้อยไปกว่าคุณ”

ศักรินทร์ใจแป้ว รู้สึกว่าตัวเองอาจเอื้อมมาก

ที่ไปชอบดอกฟ้าอย่างเพ็ญลักษณ์ เลยคิดเอนเอียงมาทางกัณหาน่าจะดีกว่า เขาส่งสายตาหวานซึ้ง ขอบคุณที่เธอหวังดีกับเขามาตลอด...

คณะของหลวงราชไมตรีเพิ่งถึงที่พักริมทะเลศรีราชา กระต่ายชอบบรรยากาศเย็นสบาย บอกปู่ว่าจะเล่นน้ำทะเลให้ฉ่ำไปเลย แล้วจะเอาทะเลไปฝากแก๊งของตนด้วย หลวงราชไมตรีหัวเราะ ไม่นึกว่าหลานสาวจะกลายเป็นหัวหน้าแก๊งเด็กลูกคนงานไปเสียแล้ว

มิรันตีเห็นความสนิทสนมระหว่างหลวงราชไมตรีกับกระต่ายก็หมั่นไส้และอิจฉา แถมยังได้ลูกยุจากกัณหามาอีกว่ากระต่ายกำลังจะเข้ามาชุบมือเปิบในมรดกของพวกเรา เหตุนี้ทำให้มิรันตียิ่งเกลียดกระต่ายและพยายามหาทางกลั่นแกล้งรังแก โดยที่วิภาดากับอลงกตรับรู้แต่ไม่ห้ามปราม มีเพียงอนิลที่ขัดขวางเพราะไม่เห็นด้วย ไม่ต้องการให้พี่น้องทะเลาะเบาะแว้งกัน

บ่ายนั้นปัทมากับสินีไปซื้อของทะเลมาเตรียมทำบาร์บีคิวกินกันริมหาด พอกลับมาก็พบว่าอิสเรสกับเจษฎาเพิ่งมาถึง สองหนุ่มพยายามเอาใจหลวงราชไมตรีเพื่อทำคะแนนจีบเพ็ญลักษณ์ แต่คำพูดของเจษฎากลับไม่เข้าหูหลวงราชไมตรี ที่เอาแต่อวดหรูอวดรวย อิสเรสเลยส้มหล่นเพราะรู้กาลเทศะกว่า

สกาวเดือนหรือกระต่ายเบื่อคนหมู่มากจึงออกไปเดินเล่นที่ชายหาดอย่างเพลิดเพลินจนเพ็ญลักษณ์ต้องมาตามหา แต่แทนที่จะเจอหลานสาวกลับมาเจอทรงกลดอย่างไม่คาดคิด

ทรงกลดหนีทรงมณีกับเพริดพักตร์มาพักผ่อนที่นี่ เมื่อรู้ว่าครอบครัวเพ็ญลักษณ์พากันมาเที่ยวก็ยินดีปรีดา ตั้งใจจะทำคะแนนกับเธอด้วยเหมือนกัน แต่ยังติดที่เคืองๆกับกระต่ายอยู่ ฝ่ายสราวุธเพื่อนสนิทของ

อนิล เขาแทบไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะต้องถ่ายรูปให้มิรันตีที่ตื๊อหนัก ทั้งที่เขาอยากจะผละไปทำความรู้จักกับกระต่ายบ้าง

เมื่อเพ็ญลักษณ์กับทรงกลดตามกระต่ายกลับมารวมกลุ่มที่กำลังกินบาร์บีคิว กระต่ายกับสราวุธจึงได้แนะนำตัวกัน สินีกับปัทมาแปลกใจว่าทรงกลดมาได้อย่างไร นึกว่ากระต่ายส่งข่าวไป ทรงกลดรีบปฏิเสธ บอกว่าเป็นความบังเอิญ ตนอยากเปลี่ยนบรรยากาศเขียนงาน

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page6

หลังจากทุกคนแนะนำตัวทำความรู้จักกันแล้ว สราวุธแอบถามอนิลว่าทรงกลดกับเพ็ญลักษณ์เป็นแฟนกันหรือ อนิลบอกว่าอาเล็กยังไม่มีแฟน ตอนนี้ทุกคนเป็นแค่เพื่อนกัน

“แต่เห็นท่าทางคุณทรงกลดสนิทกับต่าย”

“อาเล็กให้เขามาสอนหนังสือให้ต่าย ก็เลยสนิทกันแหละ”

สราวุธตั้งใจเก็บข้อมูล ระหว่างนี้มิรันตีเข้ามาแทรก ทำตัวสนิทสนมกับสราวุธขอให้ช่วยถ่ายรูป ทั้งที่เพิ่งจะถ่ายไปหยกๆ สราวุธอยากปฏิเสธแต่มิรันตีไม่สนใจ คว้าแขนเขาวิ่งออกไปทันที

ooooooo

ที่ไร่บริรักษ์นรากร ทรงกริชกับมุกดากำลังรอต้อนรับทรงมณีกับเพริดพักตร์ที่มาพร้อมชวนพิศ

ทรงมณีเจ้ายศเจ้าอย่างเหมือนเคยเพราะไม่ปลื้มลูกสะใภ้ชาวไร่ ปักใจว่าเธอทำให้ทรงกริชต้องจากกรุงเทพฯมาอยู่ที่นี่

มุกดาไม่ถือสาแม่สามี ยิ้มสู้เพราะได้กำลังใจจากทรงกริชอย่างเต็มเปี่ยม ส่วนเพริดพักตร์นั้นหายใจเข้าออกเป็นทรงกลด มาถึงก็นั่งไม่ติด อาสาไปตามเขาที่กระท่อมท้ายไร่ ทั้งที่ทรงกริชบอกว่าน้องชายตนไม่อยู่ ไม่รู้ว่าไปไหน

เพริดพักตร์ไม่เชื่อ เดินดุ่มไปถึงกระท่อม ร้องเรียกทรงกลดแต่ไม่มีเสียงขานรับ...หลังจากสำรวจจนมั่นใจว่าไม่มีแน่ ฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจไปอยู่ที่ไร่ราชไมตรี

ฝ่ายทรงมณีที่ไม่อยากเผชิญหน้ากับมุกดานาน จึงชวนสาวใช้คนสนิทออกไปกระท่อมท้ายไร่ แต่เพราะทรงกริชแกล้งบอกทางให้งงงวย สองคนเลยหลงทาง

เดินวนแล้ววนอีกไม่ถึงจุดหมายเสียที จนกระทั่งเจอป๋อง จ้อน แกละ เด็กสามคนลูกคนงานในไร่ราชไมตรีที่กลับจากหาปลาในสภาพเนื้อตัวมอมแมม เด็กๆมองหญิงสูงวัยทั้งสองราวตัวประหลาด เพราะประโคมใส่สร้อยแหวนเพชรทองกันเต็มตัว

เด็กๆนึกสนุก ตะโกนล้อเลียนเรียกป้าตู้ทอง แถมยังทิ้งระเบิดไว้ก่อนจากไปว่า ระวังจะโดนปล้น!

ทรงมณีกับชวนพิศหวาดหวั่น หาทางกลับบ้านแต่ไปเจอชายชาวไร่ลักษณะท่าทางไม่น่าไว้ใจ ยิ่งลนลานหวาดกลัววิ่งเตลิดหนีไปคนละทาง

เวลานั้นเพริดพักตร์กำลังร้องเรียกทรงกลดอยู่หน้าบ้านเพ็ญลักษณ์ แต่กัณหาอยู่กับศักรินทร์เพียงสองคนเพราะคนอื่นๆไปเที่ยวทะเลกันหมด กัณหาเดินออกมาเห็นหญิงแปลกหน้าก็แยกเขี้ยวใส่

สองสาวแลกเปลี่ยนคำถามกันอย่างกวนๆ ต่างคนต่างแรงจนเกือบจะฟ้อนเล็บ แต่เพราะเพริดพักตร์กลัวโดนข้อหาบุกรุกจึงเปิดแน่บกลับไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กัณหาว่าหล่อนเป็นใคร หรือจะเป็นคนงานสติไม่ดีถึงได้แต่งตัวหรูหราในไร่มันสำปะหลัง

ooooooo

ทรงกลดพยายามปรับความเข้าใจกับกระต่าย แต่สาวน้อยยังเคืองที่เขาไม่ให้ข้าวกินทั้งที่มุกดาเต็มใจทำให้เมื่อวันก่อน เลยยึกยักเล่นตัวอยู่นานกว่าจะดีกัน

สราวุธจับตามองสองคนเล่นน้ำทะเลด้วยความอิจฉาทรงกลด พอมีโอกาสเหมาะอยู่ตามลำพังสองคนจึงแกล้งถามเพื่อจับพิรุธว่าเขากับกระต่ายเป็นแค่ครูกับลูกศิษย์ หรือรู้สึกต่อกันมากกว่านั้น

“ครูกับลูกศิษย์สนิทสนมกันดีจังนะครับ”

“อย่าถึงกับเรียกว่าครูเลยคุณ ก็เป็นพี่ช่วยสอนน้อง”

“เหรอครับ เป็นพี่ที่อายุห่างกันมากด้วยนะครับ”

“ใช่ เกือบรอบแน่ะ”

“อืม...ผมขอตัวก่อนนะครับ เผื่อผู้ใหญ่ให้ผมช่วยอะไร ไม่อยากมากินฟรีเฉยๆครับ”

สราวุธทิ้งท้ายแล้วจากไป ทรงกลดเริ่มทะแม่ง บ่นงึมงำว่าหมอนี่พูดแปลกๆ เหมือนตัวเองถูกหลอกด่า แต่ไม่ได้ทำผิดนี่หว่า เด็กจะด่าทำไม?

สราวุธพยายามใกล้ชิดกระต่าย แต่ไม่สำเร็จเพราะมิรันตีคอยแทรกตลอด เห็นสองคนคุยกันเมื่อไหร่ มิรันตีต้องโผล่มาทุกที

“คุยอะไรกันเหรอ”

“เรื่องของเรา ทำไมต้องอยากรู้”

“อย่ามาชูคอเถียงฉันนะ นังแกะดำ”

กระต่ายโกรธ แกล้งถามสราวุธว่าแกะดำกับแรด อะไรน่าคุยด้วยกว่ากัน สราวุธหัวเราะก๊ากก่อนตอบ

“คุยกับแรดไม่ไหวหรอก กลัวนอมันทิ่ม”

“นังต่าย! ว่าฉันเป็นแรดเหรอ”

มิรันตีจะเอาเรื่องกระต่าย แต่ต้องชะงักเมื่อสราวุธทักท้วงว่าแบบนี้ไม่น่ารักเลย

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep3/page7

“ก็มันว่ามินี่ พี่สราก็เออออไปกับมันด้วย”

“ต่ายก็แค่ถามพี่...ว่าเราตรงไหน”

“มิไม่โง่นะ ที่ไม่รู้ว่ามันว่ากระทบมิ”

“อยากรับนักก็เป็นไปแล้วกัน...ไปล่ะ” กระต่ายเดินหนีไป มิรันตีทำท่าจะตาม แต่สราวุธชวนถ่ายรูป จึงหันมายิ้มหวานจะลากเขาไปทางมุมที่ตัวเองชอบ ทันใดเสียงเพ็ญลักษณ์เรียกเด็กทุกคนว่าอาหารพร้อมแล้ว คุณปู่รออยู่...สราวุธเลยรอดตัว ไม่ต้องคอยเอาใจมิรันตี

ooooooo

ชวนพิศกับทรงมณีพลัดหลงกันในไร่อยู่

พักใหญ่ ชวนพิศหาทางออกได้ก่อน รีบกลับไปบอกทรงกริชกับมุกดาที่บ้าน ก็พอดีเพริดพักตร์กลับมาโวยวายเพราะตามหาทรงกลดไม่เจอ

ทรงกริชกับมุกดาตกใจมากเมื่อรู้ว่าทรงมณีหายไป สองคนแยกย้ายกันตามหา จนกระทั่งมุกดาไปเจอทรงมณีหลงอยู่ในไร่ข้าวโพดในสภาพอิดโรย เนื้อตัวมีรอยขีดข่วน รีบพากลับมาทำแผล แล้วยังอาสาจะพาไปหาหมอถ้าแม่ต้องการ

ทรงมณีไม่ไปหาหมอ เอาแต่บ่นชวนพิศว่าทำให้หลงทาง แล้วสรุปลงท้ายว่าอยู่ที่นี่ไม่ได้ จะกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้

ทรงกริชตามใจแม่ ขนสัมภาระมาใส่รถให้ แต่เพริดพักตร์ไม่กลับด้วย ขออยู่รอทรงกลดแทนคุณป้า

“ป้าฝากด้วยนะลูก ตามตากลดกลับมาให้ได้ อย่าปล่อยให้เป็นชาวไร่ชาวสวนไปอีกคน”

เพริดพักตร์รับปากมั่นเหมาะ ขณะที่ทรงกริชบอกแม่ว่า ว่างๆจะแวะไปหาที่กรุงเทพฯ

“ยังจำทางกลับบ้านได้ใช่ไหม” ทรงมณีแดกดันจนลูกชายสะอึก “ถ้าน้องแกกลับมาบอกให้มันกลับไปหาแม่ด่วน ถ้ามันไม่กลับ แกกับเมียต้องรับผิดชอบ”

“มุกทำแซนด์วิชไว้ให้เผื่อหิวจะได้ทานบนรถค่ะ” มุกดายื่นกล่องแซนด์วิชมา ทรงมณีอยากได้แต่ไม่รับไว้เอง ส่งซิกให้ชวนพิศรับมา จากนั้นก็พูดขึ้นลอยๆ ก่อนรถออก “ขอบใจนะที่ทำแผลให้ฉัน”

ทรงกริชกับมุกดายิ้มให้กัน แต่พอได้ยินเพริดพักตร์บอกว่าจะรอทรงกลดอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมา

สองสามีภรรยาถอนใจเฮือกอย่างเซ็งๆ

ooooooo

.

-------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 4

ในระหว่างรับประทานอาหารเย็นริมทะเล อิสเรสกับเจษฎาแย่งกันบริการเพ็ญลักษณ์ ขณะที่กลุ่มหลานๆ ก็เอาใจคุณปู่ แย่งกันตักอาหารให้จนล้นจาน ยกเว้นกระต่ายที่นั่งละเลียดอาหารไปเงียบๆ

นอกจากจะเอาใจคุณปู่ออกนอกหน้าแล้ว มิรันตียังต้องการเป็นคนสำคัญของสราวุธ อ้อนเขาให้ตักอาหาร แต่อนิลเตือนว่าไม่ควรใช้เพื่อนของตนเพราะเป็นแขก มิรันตีไม่ชอบใจทำท่าจะสวนอนิล แต่หลวงราชไมตรีชิงตำหนิเสียก่อน ก็เลยจ๋อยไป

ทรงกลดขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพิ่งกลับมาร่วมวง อิสเรสกับเจษฎาใจคอห่อเหี่ยวเพราะสังเกตได้ว่าเพ็ญลักษณ์ให้ความสนใจทรงกลดเป็นพิเศษ

สองหนุ่มแอบปรับทุกข์กันว่าเรากำลังจะเสียคุณเล็กให้หมอนั่นใช่ไหม เจษฎาประกาศว่าตนไม่มีทางยอมแพ้ ขณะที่อิสเรสไม่ตอบ แต่เดินหน้าเครียดหนีไป

หลังอาหารมื้อนั้น หลวงราชไมตรีอยากฟังหลานอ่านหนังสือ แต่ทั้งวิภาดา มิรันตี และอลงกตต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกตนง่วงแล้ว สินีกับปัทมาระอาใจกับนิสัยหลานๆ แต่อดชื่นชมกระต่ายไม่ได้ที่เต็มใจอ่านหนังสือให้คุณปู่ฟังทันทีที่ท่านขอ

อนิลเดินไปส่งสราวุธกลับที่พัก ระหว่างทางเขากระเซ้าเพื่อนรักเรื่องมิรันตี สราวุธรีบห้ามเพราะตนไม่ได้คิดอะไรด้วยสักนิด อนิลหัวเราะเพราะรู้อยู่แก่ใจ เตือนว่าถ้าเขาจะมาบ้านตนก็ต้องทำใจ

อีกด้านหนึ่งเพ็ญลักษณ์เดินไปส่งทรงกลดที่พักอยู่ใกล้กัน พอขากลับเพ็ญลักษณ์เจออิสเรส ชายหนุ่มไม่ได้ตัดพ้อแต่บอกให้รู้ว่า...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขายังรอเธอเสมอ และจะไม่ยอมถอดใจอย่างเด็ดขาด เพ็ญลักษณ์ฟังแล้วอึ้งไปด้วยความเห็นใจ

อิสเรสเดินทางกลับในคืนนี้เลย ส่วนเจษฎาตั้งใจจะทำคะแนนต่อไปหลังจากหมดคู่แข่งหนึ่งคน...ขณะเดียวกันหลวงราชไมตรีก็มองออกว่าลูกสาวคนเล็กให้ความสนใจทรงกลดมากกว่าคนอื่น พอเลียบเคียงถามกระต่ายขณะมาอ่านหนังสือให้ฟัง ก็ได้รับคำตอบอย่างที่คิดจริงๆ

สมควรแก่เวลาเข้านอนพักผ่อน หลวงราชไมตรีลุกจากเก้าอี้แต่รู้สึกหน้ามืดจนซวนเซ โชคดีที่กระต่ายรับไว้ทัน แต่ร้องลั่นขอความช่วยเหลือด้วยความตกใจเมื่อเห็นปู่แน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดของตน

ทรงกลดยังไม่ได้เข้าที่พัก เดินเล่นตรงชายหาดได้ยินเสียงนั้นก็รีบวิ่งมาช่วยอุ้มเข้าห้องพักและรีบปฐมพยาบาล คนอื่นๆพากันตกใจห้อมล้อมเต็มไปหมด

กระต่ายขวัญเสียกลัวปู่ไม่ฟื้น กระทั่งหลวงราชไมตรีรู้สึกตัวเห็นหลานสาวยังร้องไห้ พูดยิ้มๆว่าปู่ยังไม่ตายสักหน่อย

“ร้องแช่งคุณปู่ได้ยังไง” มิรันตีแว้ดใส่กระต่าย

สินีไม่ชอบใจพูดโพล่ง “ยัยมิรันตี!! ฉันชักจะเหลืออดแล้วนะ โวยวายหาอะไร ต่ายร้องไห้แล้วแปลกตรงไหน เป็นใครก็ตกใจกันทั้งนั้น”

“ต่ายบอกว่าเห็นคุณพ่อเซ แล้วก็ล้มลง ต่ายเข้าไปรับไว้ได้ทัน แล้วคุณกลดก็เข้ามาเห็น ช่วยพาคุณพ่อมาพักในห้องค่ะ” เพ็ญลักษณ์รายงาน

หลวงราชไมตรีขอบใจกระต่าย ขณะที่ทรงกลดแนะนำให้พาท่านไปตรวจที่โรงพยาบาล เจษฎาเสนอหน้าอาสาทันที

“ดีครับ ถ้าอย่างนั้นรอตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมไปจัดการเรื่องรถ”

“ฉันไม่เป็นไร ก็แค่เป็นลม หน้ามืด ดีที่ไม่ล้มหัวฟาดพื้น ขอบคุณทุกคนนะ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อพักผ่อนเถอะค่ะ หนูว่าพรุ่งนี้เช้าเรารีบกลับกันเลยดีกว่า ที่ไร่มีหยูกยาอะไรพร้อมกว่า เผื่อคุณพ่อจะไม่สบายขึ้นมาอีก”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page2

หลวงราชไมตรีตามใจลูกสาว และขอโทษทุกคนที่ทำให้หมดสนุก...เมื่อคนอื่นๆกลับออกจากห้องไปแล้ว คงเหลือแต่เพ็ญลักษณ์กับกระต่ายยังรั้งท้าย หลวงราชไมตรีเรียกกระต่ายเข้ามาใกล้ ลูบศีรษะหลานด้วยความรักและเมตตา

“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะเจ้า”

“ต่ายเรียกพ่อปู่ได้ไหม”

“อยากเรียกอะไรก็เรียก เรียกที่อยากเรียก เรียกโดยที่ไม่ฝืนใจ”

“ต่ายอยากเรียกพ่อปู่”

“ปู่จะเป็นพ่อให้เจ้า” หลวงราชไมตรีลูบศีรษะหลานไปมา กระต่ายรู้สึกอบอุ่น เพ็ญลักษณ์ปลื้มใจจนพูดไม่ออก

ooooooo

กระต่ายกลับออกมาที่ชายหาด สักครู่อนิลตามมาขอบใจที่เธอช่วยคุณปู่ไว้ กระต่ายดีใจที่อย่างน้อยก็มีคนเห็นคุณค่าของตน แต่บอกอนิลว่าต้องขอบคุณพี่กลดด้วยที่ช่วยคุณปู่

คิดดังนั้นแล้วกระต่ายแวะเวียนไปทางห้องพักทรงกลด ปรากฏว่าได้เจอเขาสมดังใจ แต่เขากลับพูดอย่างรู้ทันเสียก่อน

“ดึกๆดื่นๆมาทำอะไรแถวห้องพักฉัน อย่าบอกนะว่าจะมาขอบใจ”

สาวน้อยหน้าตูมทันที แกล้งเตะขาเขาแล้วเดินออกไป ทรงกลดยิ้มขำ รีบเดินตามประกบ อยากรู้ว่าตอนเกิดเหตุตกใจมากใช่ไหม

“อืม...ถ้าพ่อปู่เป็นอะไรขึ้นมาต่ายคง...” พูดแล้วทำตาแดงๆจะร้องไห้อีก ทรงกลดปลอบและชื่นชมในการทำความดี แต่ข้องใจเมื่อกระต่ายเรียกปู่ว่า

“พ่อปู่”

กระต่ายอธิบายว่าปู่เต็มใจเป็นพ่อให้ตน จึงเรียกท่านว่าพ่อปู่ ทรงกลดดีใจที่มีคนรักกระต่ายเพิ่มขึ้น และสอนว่าการทำให้คนรักนั้นไม่ยาก แค่ใช้หัวใจก็พอ

เพ็ญลักษณ์ตามหาหลานมาเห็นอยู่กับทรงกลด กระต่ายหัวไวเปิดโอกาสให้สองคนอยู่กันตามลำพัง ด้วยการแกล้งปวดฉี่ขอกลับไปก่อน เพ็ญลักษณ์ได้ยินหลานสาวเรียกพี่กลดเต็มสองหู สงสัยว่าญาติดีกัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่

“เล่านิทานให้ฟังเรื่องสองเรื่องก็ยอมแล้วครับ”

“นิทานเรื่องอะไรคะ”

“กระต่ายในดวงจันทร์ครับ คุณเล็กอยากฟังไหมครับ”

เพ็ญลักษณ์พยักหน้า เธออยากใช้เวลาอยู่กับทรงกลดเช่นกัน

“ตอนนั้นพระอินทร์ปลอมตัวลงมาเป็นขอทานพวกสัตว์แยกย้ายกันไปหาอาหารมาเลี้ยง ลิงไปหาผลไม้มาได้ จิ้งจอกก็จับปลามาได้ตัวใหญ่ แต่กระต่ายกลับหาอะไรมาไม่ได้ซักอย่าง...กระต่ายก็เลยบอกกับพระอินทร์ว่า ในเมื่อไม่มีอะไรจะให้ เขาขอยกเนื้อตัวเองให้เป็นอาหารแล้วกัน แล้วกระต่ายก็โดดเข้าไปในกองไฟเพื่อสละชีวิตตัวเองให้เป็นอาหารของขอทานคนนั้น เมื่อกลับขึ้นไปบนสวรรค์ พระอินทร์ก็กลับไปเขียนรูปกระต่ายไว้บนดวงจันทร์เพื่อให้คนบนโลกเห็นความเสียสละของกระต่าย”

“เหมือนกับวันนี้ที่ต่ายช่วยคุณพ่อไว้”

“ผมแค่อยากให้เขารู้ครับว่าจิตใจที่ดีของเขาสักวันจะซื้อใจคนได้”

“ขอบคุณนะคะที่คุณให้กำลังใจต่าย”

“ผมขอเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรางวัลได้ไหมครับ”

“รางวัลเหรอคะ”

ทรงกลดชะงักเล็กน้อยก่อนแกล้งพูดทีเล่นทีจริง “ล้อเล่นน่ะครับ ไปครับผมเดินไปส่ง”

เพ็ญลักษณ์ก้าวไปอย่างเขินๆ ทรงกลดยิ้มสุขใจ รู้สึกเหมือนทำคะแนนกับเธอได้อีกครั้ง

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page3

เช้าวันถัดมา ทรงกลดออกจากห้องพักมาโทรศัพท์ตรงเคาน์เตอร์รีเซพชั่น เขาโทร.ไปที่ไร่และรู้จากมุกดาว่าแม่ของเขากลับกรุงเทพฯไปแล้ว แต่เพริดพักตร์ยังรอเขาอยู่ ทรงกลดเซ็งสุดขีด บอกพี่สะใภ้ว่ายังไม่มีกำหนดกลับ แต่จะติดต่อมาเรื่อยๆ

เมื่อถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์จนรู้ว่าคณะของหลวงราชไมตรีเช็กเอาต์ไปแล้วเมื่อเช้า ทรงกลดเสียดาย แต่ยังรู้สึกดีที่ได้ของที่เพ็ญลักษณ์ฝากไว้ให้ มันคือกระดาษที่เธอสเกตช์รูปของเขาและมีลายเซ็นกำกับไว้ด้วย ชายหนุ่มปลื้มปริ่ม รู้ว่าอีกฝ่ายก็มีใจให้เขาเหมือนกัน

ทันทีที่กลับถึงบ้านไร่ราชไมตรี กลุ่มมิรันตีบ่นอุบให้กัณหาฟังว่าไม่น่าไปเที่ยวเลย กระต่ายได้คะแนนไปเต็มๆ ขณะที่พวกเรามีแต่โดนคุณปู่ดุ กัณหาได้ทีเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

“ทีนี้เชื่อรึยังว่ามันเป็นแผนที่พ่อมันตั้งใจเอาลูกมาประจบเรียกคะแนนสงสาร มันกำลังขึ้นแท่นเป็นหลานรักของบ้านนี้ ถ้าไม่อยากตกกระป๋องก็ต้องทำให้คุณปู่เห็นว่าธาตุแท้ของมันจริงๆเป็นยังไง”

ทุกคนครุ่นคิดคล้อยตาม กัณหาสะใจที่เห็นหลานๆพากันเกลียดกระต่าย เวลานั้นกระต่ายแสนซนกำลังจ้ำอ้าวไปที่กระท่อมท้ายไร่ หมายใจว่าต้องได้เจอทรงกลด แต่กลับมาพบเพริดพักตร์เฝ้ากระท่อมอยู่คนเดียว

“วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาบ้านคนอื่นเข้าได้ยังไงยะ จะมาขอส่วนบุญอะไรพี่กลดอีกไม่ทราบ ไปจูงวัวเล่นที่อื่นไป๊”

“พี่กลดกลับรึยัง”

“เขาหลบหน้าก็เพราะรำคาญเธอนั่นแหละ ป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีก หัดใช้สมองที่มีอยู่น้อยๆของเธอคิดบ้าง คนเขาไม่ให้เจอยังมาเจ๋ออยู่นั่น”

กระต่ายเหม็นหน้าเพริดพักตร์เต็มที ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงเดินหนีไปที่บ้าน ถามมุกดาว่าน้องชายของพี่ทำไมยังไม่กลับมาอีก

“ดีไม่ดีดูท่าจะไม่กลับแล้วจ้ะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“ตราบใดที่ยังมีคนไปสิงอยู่ที่บ้าน เขาก็จะยังไม่กลับมาที่ไร่”

กระต่ายมองไปทางกระท่อมแล้วถึงบางอ้อ

จังหวะนี้ตาเชื้อหิ้วหุ่นไล่กาผ่านมา มุกดาซักถามจนรู้ว่าแกจะเอาไปไล่ผีแม่ม่าย กระต่ายปิ๊งไอเดียทันที ขอหุ่นหนึ่งตัวจากตาเชื้อเอามาปักที่หน้ากระท่อมของทรงกลด เพริดพักตร์ออกมาเห็นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ

“เอาตัวบ้าอะไรมา เอาออกไปเลยนะ เกะกะ”

“นี่คงไม่รู้สินะว่าที่นายทรงกลดเขาเผ่นหนีไปเพราะว่าบ้านนี้มีผีแม่ม่าย ผีมันมาอาละวาดขอเป็นเมีย เขาเลยอยู่ไม่ได้ เพราะถ้าหลวมตัวเผลอใจ ผีมันจะมาเอาวิญญาณไป”

“บ้าเหรอ ผีเผออะไร”

“นี่ไม่ได้ขู่นะ คนตายตั้งหลายคนแล้ว นาย ทรงกลดกลัวหัวหดถึงได้ไม่ยอมกลับมาไงล่ะ ตั้งแต่มานอนที่นี่เคยเจอรึเปล่า ผีสาวๆ ผมยาวๆ”

“ไม่มี้” เพริดพักตร์ตอบเสียงสูง เพราะลึกๆเริ่มกลัว

“เขาให้เอาหุ่นมาล่อผีไว้หน้าบ้าน มันจะได้ไม่เข้าไปข้างใน เนี่ยเลยเอามาปักกันไว้ให้ ดึกๆถ้าได้ยินเสียงอะไรก็อย่าออกมาแล้วกัน ไม่งั้นจะโดนกินตับ”

กระต่ายลอบยิ้มเมื่อสังเกตสีหน้าท่าทีอีกฝ่ายกลัวแน่ แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งเพริดพักตร์ไว้เพียงผู้เดียวให้เสียวสันหลัง

“นอกจากแข่งกับคนด้วยกัน ยังจะต้องมาแข่งกับผีอีก พี่กลดนะพี่กลด เนื้อหอมอะไรอย่างนี้” บ่นเสร็จมองไปที่กระจกแล้วสะดุ้งตกใจร้องวี้ดว้าย ทั้งที่เงานั้นคือตัวเอง...ใช่ผีสางซะที่ไหน

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page4

ค่ำนั้นกระต่ายแอบเข้ามาเอาวิกผมยาวกับชุดผู้หญิงในห้องเพ็ญลักษณ์ออกไปแต่งเป็นผีเพื่อหลอกเพริดพักตร์ ซึ่งได้ความร่วมมือจากป๋อง จ้อน และแกละช่วยทำให้การหลอกผีครั้งนี้น่ากลัวยิ่งขึ้น

แต่พอถึงเวลาในกระท่อมกลับไม่มีเพริดพักตร์ มีแต่ทรงกลดที่กลับมาได้จังหวะพอดี ผีสาวเลยโดนจับได้ และเสียฟอร์มต้องยอมเรียกทรงกลดว่า “พี่กลด” ตามที่เจ้าตัวต้องการ

ฝ่ายเพริดพักตร์ที่หนีออกจากกระท่อมไปก่อนหน้านี้นึกว่าหนีผีพ้นแล้ว แต่ดันไปเจอกลางทางตกใจถึงกับกรีดร้องแทบสติแตก รุ่งขึ้นเลยอยู่ไม่ได้ เก็บกระเป๋าเปิดแน่บกลับกรุงเทพฯอย่างอกสั่นขวัญผวา

เพ็ญลักษณ์รู้จากเพียรว่าทรงกลดกลับมาแล้ว แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เมื่อเห็นหลานสาวมีลับลมคมใน...กระต่ายกำลังวางแผนช่วยทรงกลดจีบอาเล็กของตนแข่งกับเจษฎาและอิสเรส โดยอีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดอาเล็ก กระต่ายจะช่วยจัดฉากให้ทรงกลดทำเซอร์ไพรส์

แต่เจษฎามาเหนือเมฆกว่า แอบเตรียมงานครึกครื้นเอาไว้ ขณะที่อิสเรสเอาเรื่องธุรกิจมาอ้างเพื่อชิงตัวเพ็ญลักษณ์ให้ไปกับตน สินีกับปัทมาสนุกกันใหญ่ คอยแนะนำหนุ่มคนโน้นคนนี้ที่มารุมจีบน้องสาว แต่กัณหา กลับวางท่ารำคาญและไม่วายบ่นกับบิดาด้วยความหมั่นไส้ น้องสาว

“บันไดบ้านนี้ไม่เคยแห้งเลยนะคะ กัณล่ะกลั๊วกลัวชาวบ้านมันจะเอาไปนินทาว่าลูกสาวบ้านนี้คบเผื่อเลือก”

“แล้วไง”

“มันก็จะเสียมาถึงคุณพ่อ”

“พ่อไม่สนใจปากคน ในเมื่อยัยเล็กก็ไม่ได้ทำตัวเสียหายอะไร เขามีสิทธิ์เลือกเพราะมีมาให้เลือก”

“เลือกนักมักได้แร่ ระวังเหอะ”

“เลือกสามีก็ต้องเลือกนานๆไม่ใช่รึ ของแบบนี้ก็ต้องดูกันยาวๆ จะมาด่วนเลือกด่วนตัดสินใจไม่ได้ ยัยเล็ก ไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางเลือกเอาแร่หรอกน่า”

“จะคอยดูค่ะ ว่ายัยเล็กจะได้แร่หรือได้เพชร”

“แล้วเราล่ะ”

“คุณพ่อไม่ต้องห่วงกัณหรอกค่ะ กัณเองก็ไม่ได้โง่ที่จะแยกไม่ออกว่าไหนเพชรไหนแร่”

“ก็ขอให้เลือกดีๆ พ่อยังไงก็ได้ ลูกรัก พ่อก็รักด้วย” หลวงราชไมตรีตัดบทแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

 ooooooo

กระต่ายตั้งใจจัดฉากให้ทรงกลดทำเซอร์ไพรส์เพ็ญลักษณ์ แต่อาเล็กของตนกลับมีนัดเรื่องงานกับอิสเรสในวันเกิด กระต่ายเลยคิดหนักว่าจะดึงตัว

อาเล็กแยกจากอิสเรสได้ยังไง ที่สำคัญยังไม่รู้ว่าสองคนไปที่ไหน

อนิลกับสราวุธให้ความร่วมมือกับกระต่ายด้วยความเต็มใจ อนิลหลอกถามปัทมาจนรู้ว่าอิสเรสกับ

เพ็ญลักษณ์ไปคุยงานกันริมหาดศรีราชา กระต่าย ทรงกลด อนิล และสราวุธจึงตามไปซุ่มดูเพื่อแก้เกม

“จู่ๆนายอิสเรสก็พาอาเล็กมาติดดินกินธรรมชาติ เราจะประมาทคู่แข่งของเราไม่ได้”

“แค่นี้จะชนะใจคุณเล็กได้เลยรึไง”

“อะไรที่พลิกความคาดหมายมันก็ซื้อใจผู้หญิงได้ทั้งนั้นแหละ”

สราวุธตรวจเช็กสภาพเรือใบอยู่กับอนิลได้ยินกระต่ายกับทรงกลดคุยกันก็ยิ้มกริ่มเก็บข้อมูล พอเช็กเรือเสร็จเรียบร้อยอนิลเดินไปบอกกระต่าย ทรงกลดเห็นเรือใบก็ทำหน้างงๆ

“นี่อะไร”

“ของขวัญที่พี่กลดเตรียมไว้เซอร์ไพรส์อาเล็กไง”

“เรือใบเนี่ยนะ”

“ต่ายเคยดูในหนังฝรั่งกับพ่อ พระเอกพานางเอกไปล่องเรือจีบกันแล้ว หลังจากนั้นนางเอกก็หลงรักพระเอก โรแมนติกที่สุด พี่กลดต้องพาอาเล็กไปแล่นเรือด้วยกัน”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page5

“ต่ายนี่โรแมนติกจัง” สราวุธชม กระต่ายได้ทีบอกทรงกลดว่าเห็นไหมใครก็เห็นด้วย แต่อนิลขัดขึ้นว่า

“พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าเห็นด้วย เพราะยังไม่รู้เลย ว่าพี่กลดแล่นเรือเป็นหรือเปล่า”

“เป็นใช่ไหมพี่กลด”

“ก็...พอเป็น”

“ตกลงตามนี้...แต่ก่อนอื่นต้องไปฉกอาเล็กออกมาให้ได้ก่อน”

“มาพี่ช่วย พี่อยากให้อาเล็กกับพี่กลดเป็นแฟนกัน เพราะเหมาะสมกันดี...มากกว่าคนอื่น”

สราวุธพูดพลางชำเลืองมองทรงกลดเพราะกลัวเขาจะมาชอบกระต่าย...หลังจากสามคนสุมหัววางแผนกันดิบดีแล้ว อนิลก็ทำทีวิ่งไปบอกเพ็ญลักษณ์ว่ามีคนโทร.มาหาอิสเรสที่บ้าน บอกให้รีบกลับกรุงเทพฯ เพราะมีธุระด่วนอยากคุยเรื่องงานก่อนออกเดินทาง

อิสเรสแปลกใจถามว่าใครโทร.มา อนิลแต่งเรื่องว่ามัวแต่วิ่งมาเลยลืมชื่อ แต่เขาบอกว่าให้รีบกลับ เรื่อง ธุรกิจอะไรสักอย่าง

“คุณอิสเรสรีบกลับไปก่อนเถอะค่ะ เผื่อเวลาเดินทางไว้ก่อนก็ดีจะได้ไม่ต้องรถขับเร็วมันอันตราย”

“คุณเล็กเป็นห่วงผมเหรอครับ”

เพ็ญลักษณ์ยิ้มน้อยๆแทนคำตอบ เท่านั้นอิสเรสก็หัวใจพองฟู อาสาจะไปส่งเธอที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับ แต่อนิลขัดว่าเดี๋ยวตนส่งอาเล็กเอง จากนั้นก็ผลักไสอิสเรสให้รีบไป แต่อาเล็กให้รอก่อนเดี๋ยวตนกลับมารับ

อนิลลากอิสเรสออกไปได้ครู่เดียว ทรงกลดจัดแจงเอาเรือใบลงทะเลแล้วแสร้งทำเหมือนไม่รู้ว่าเพ็ญลักษณ์อยู่แถวนี้ กระทั่งหญิงสาวมองไปเห็นเขาเต็มสองตา

“คุณกลด...มาทำอะไรคะ”

“ผมมาแล่นเรือใบครับ บังเอิญจังเลยนะครับได้เจอคุณเล็ก สนใจไปด้วยกันไหมครับ”

“เล็กแล่นเรือใบไม่เป็นหรอกค่ะ”

“วันเกิดคุณเล็กทั้งที ผมอยากให้คุณเล็กทำอะไรพิเศษๆดูบ้าง” ทรงกลดยื่นมือมารับ เพ็ญลักษณ์มีท่าทีลังเลว่าจะไปกับเขาดีหรือไม่?

 ooooooo

สกาวเดือนกับสราวุธซุ่มดูอยู่มุมหนึ่ง พากันลุ้นตัวโก่ง พอเห็นสองคนนั่งเรือออกไปด้วยกันก็ร้องไชโย อนิลวิ่งมาสมทบเห็นแผนการสำเร็จ สามคนตีมือกันด้วยความดีใจ

ทรงกลดแล่นเรือใบในทะเลอย่างคล่องแคล่ว เพ็ญลักษณ์เห็นแล้วทึ่ง

“ดูท่าคุณกลดจะรักสันโดษนะคะ ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว แล่นเรือใบ”

“แม่ถึงหาว่าผมลอยชายไร้จุดหมาย อยู่กับผมคุณเล็กจะมีเรื่องตื่นเต้นตลอดเวลานะครับ”

“ตื่นเต้นเหรอคะ”

“ครับ ตื่นเต้นมากด้วยครับ” ทรงกลดชี้ให้ดูว่ามีน้ำซึมเข้ามาในตัวเรือ หญิงสาวตกใจร้องว้าย แต่ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็นว่า “เดี๋ยวมาลุ้นกันว่าเราจะถึงฝั่งไหม”

ทรงกลดพยายามพาเรือใบเข้าฝั่งอย่างยากลำบาก แอบบ่นกระต่ายที่จอมวางแผน เหนื่อยแทบแย่ไม่เห็นจะโรแมนติกตรงไหน?

เวลานั้นกระต่าย อนิล และสราวุธเพิ่งกลับเข้าบ้าน กระต่ายคาดหวังว่าป่านนี้น้ำทะเลคงหวานจนมดขึ้น

สราวุธอยากรู้ว่าทำไมทรงกลดถึงถูกใจกระต่ายจนได้รับคัดเลือกให้เป็นว่าที่อาเขย อนิลเดาว่าเพราะเขาชอบตามใจ

“เพราะเขาแมนสมชายชาตรีต่างหาก คนแบบนี้ถึงจะปกป้องคุ้มครองอาเล็กได้” คำตอบของกระต่ายเล่นเอาสองหนุ่มอดชื่นชมในความคิดดีๆของเธอไม่ได้...

กว่าจะเอาเรือใบเข้ามาถึงชายหาดได้ทรงกลดเนื้อตัวเปียกปอน เขาขอโทษเพ็ญลักษณ์ที่พามาลำบาก

“อยู่กับคุณกลดนี่มีเรื่องตื่นเต้นจริงๆด้วยค่ะ”

“วันเกิดทั้งทีเรือดันไม่เป็นใจพาออกไปขายหน้าซะได้”

“เป็นอะไรที่พิเศษแล้วล่ะค่ะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page6

ทรงกลดยิ้มเขิน แล้วนึกได้หยิบโปสต์การ์ดออกจากกระเป๋ากางเกง เพ็ญลักษณ์เห็นเต็มตาว่าเป็นโปสต์การ์ด จากต่างประเทศ

“เปียกหมดเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็มีส่งมาเรื่อยๆ”

“เพื่อนเหรอคะ”

“ครับ เธอชอบเขียนโปสต์การ์ดแถมยังบังคับให้ผมเขียนตอบด้วย เราเลยเขียนตอบกันไปมาอยู่บ่อยๆ”

“เธอ?? คงสนิทกับคุณกลดมากสินะคะ”

“สนิทมากเลยครับผู้หญิงคนนี้ นี่นัดกันว่าจะกลับมาเจอกันที่เมืองไทยด้วยนะครับ”

เพ็ญลักษณ์หน้าเจื่อน แอบผิดหวังอยู่ลึกๆ

 ooooooo

มิรันตีเพิ่งเห็นสราวุธอยู่กับอนิลและกระต่าย เธอดีใจมากที่ได้เจอสราวุธอีก แต่ชายหนุ่มกลับเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไร ค่อนไปทางรำคาญเสียด้วย ส่วนกระต่ายนั้นไม่ต้องพูดถึง รำคาญอย่างมากจนไม่อยากอยู่ตรงนี้

พอดีพวกป๋องเข้ามาชวนไปดูสาวรำวง กระต่ายสบโอกาสตามลูกทีมทั้งสามคนออกไปหลังจาก

ตีฝีปากกับมิรันตีอยู่หลายยก

ทรงกลดมาส่งเพ็ญลักษณ์ที่บ้านจึงไม่เจอกระต่าย สินีกับปัทมาเห็นสองคนมาด้วยกันก็แปลกใจ

“คิดว่าคุณกลดหนีกลับอเมริกาไปซะแล้ว”

“ยังครับ...เราไปแล่นเรือใบกันมาครับ”

“ขอโทษที่กลับมาช้านะคะ เล็กจะรีบไปเปลี่ยนชุดลงมา...ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”

ทรงกลดยิ้มรับและบอกลาสาวๆ ก่อนเดินสวนกับเจษฎาที่เดินร้องเพลงเข้ามาอย่างอารมณ์ดี เจษฎาต้องการร้องเพลงเอาใจเพ็ญลักษณ์ เพราะคืนนี้เขาซุ่มจัดงานครึกครื้นเอาไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ ฝ่ายทรงกลดเมื่อรู้จากเพียรว่ากระต่ายไปดูสาวรำวงกับพวกป๋อง ก็คิดจะไปตามหา

เจษฎาพาเพ็ญลักษณ์ ปัทมา และสินีมาที่ลานรำวงซึ่งเป็นงานเดียวกับที่พวกป๋องพากระต่ายมาก่อนหน้านี้ กระต่ายสนุกใหญ่ร่วมรำวงไปกับสาวๆอย่างเพลิดเพลิน

“ผมเหมาคณะรำวงมาเอง รู้ว่าคุณเล็กต้องยังไม่เคยมาทำอะไรโจ๊ะๆแบบนี้ ปีนี้เลยขอเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เป็นไงครับ  เซอร์ไพรส์ใช่ไหมครับ”

“ค่ะ เซอร์ไพรส์มาก ดูท่าจะมีคนมาฉลองให้เล็กกันทั้งหมู่บ้านเลยนะคะ”

“ก็น่าสนุกดีน่ายายเล็ก”

“ค่ะ น่าสนุกดี”

“แต่น่าจะมีคนชอบกว่าเราอีก ดูนั่นสิ” สินีชี้ชวนทุกคนดูกระต่ายที่กำลังเซิ้งตามสาวรำวงอย่างเมามัน

ทรงกลดเพิ่งมาถึง เป็นจังหวะที่เจษฎาขึ้นเวทีร้องเพลงจีบเพ็ญลักษณ์ กระต่ายออกอาการไม่พอใจเพราะหวงอาเล็ก จึงนำลูกทีมทั้งสามขึ้นไปป่วนบนเวที ทำตัวเป็นหางเครื่องเต้นกระแซะแกล้งเจษฎา เพ็ญลักษณ์เห็นท่าไม่ดีขอร้องทรงกลดขึ้นไปช่วยที ปรากฏว่าเรื่องบานปลายเพราะกระต่ายไม่ฟังใครทั้งนั้น แกล้งเสียจนเจษฎาตกเวที

กระต่ายโดนทรงกลดลากมาหาเพ็ญลักษณ์ที่กำลังดูแลเจษฎาว่าเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า

“ปล่อยจ้ะพี่กลด ต่ายไม่อยากให้เขามายุ่งกับอาเล็ก ต่ายอยากให้พี่กลดเป็นแฟนอาเล็ก”

“อ๋อ นี่รวมหัวกันใช่มั้ย ทำมาเป็นจะช่วย แต่จริงๆก็ช่วยกันทำให้ผมขายหน้าเหรอ คุณเล็กดูสิครับ นี่เป็นแผนของเขาแน่” เจษฎาจ้องทรงกลดตาขวาง

ทรงกลดอึกอักพูดไม่ออก แต่เพ็ญลักษณ์รู้ว่าเขาไม่เกี่ยวจึงออกตัวแทน

“คุณกลดไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกค่ะ”

“คุณเล็กเข้าข้างเขา”

“เล็กไม่ได้เข้าข้าง ถ้าจะเอาผิดใคร ก็ต้องว่ากันให้ถูกคน”

“จ้อน ป๋อง แกละ กลับบ้านไป เรื่องนี้ฉันไม่เอาผิดพวกเรา ต้องลงโทษหัวหน้าแก๊ง”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page7

เด็กๆโล่งใจ พากันอวยพรกระต่ายก่อนวิ่งอ้าวออกไป ทรงกลดเห็นสีหน้าท่าทางเศร้าสลดของกระต่ายแล้วอดสงสารไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพ็ญลักษณ์จะทำโทษอย่างไรบ้าง

อาทั้งสามพากระต่ายกลับมาชำระความที่บ้าน กระต่ายโดนตีแล้วยังต้องขอโทษเจษฎาด้วย เพราะเพ็ญลักษณ์ขู่ว่าเรื่องนี้จะรู้ถึงคุณปู่และท่านต้องผิดหวังในตัวหลานสาวคนนี้

เจษฎารับคำขอโทษแล้วค่อยยิ้มออก บอกไม่เป็นไร ตนไม่โกรธและไม่ถือสาหาความกับเด็ก

“งั้นก็ยิ้มหน่อยสิคะ ถ้าไม่โกรธจริงๆ”

ชายหนุ่มฝืนยิ้มตามที่ปัทมาขอ เพ็ญลักษณ์ขอบคุณเขาสำหรับงานที่จัดให้ในคืนนี้ แต่ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้หมดสนุก

“ผมไม่หมดสนุกหรอกครับถ้าคุณเล็กสนุก สนุกไหมครับ”

“ค่ะ สนุกมากค่ะ” เพ็ญลักษณ์ตอบตามมารยาท แต่สินีกับปัทมาบอกว่าสนุกจริงๆ พวกตนไม่ได้หัวเราะขำมากๆแบบนี้มานานแล้ว

“โล่งอก ถือว่าไม่ได้เจ็บตัวเปล่าๆ งั้นผมลานะครับ ไว้โอกาสหน้าผมจะเซอร์ไพรส์ให้มากกว่านี้ รับรองสนุกยันชาติหน้าเลย” เจษฎาเดินยิ้มอารมณ์ดีออกไป

“อาจะไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อปู่ แต่เราจะต้องถูกลงโทษ รู้ไหมว่ามันคือการเสียมารยาทกับผู้ใหญ่และทำให้อาต้องอายชาวบ้านแค่ไหน”

“ต่ายขอโทษอาเล็ก และต่ายยอมรับการถูกลงโทษ แต่ต่ายจะไม่ยอมล้มเลิกการขัดขวางนายสองคนนั่น ต่ายจะทำให้พี่กลดเป็นแฟนกับอาเล็กให้ได้”

เพ็ญลักษณ์มีท่าทีเหนื่อยใจ ตรงข้ามกับสินีและปัทมาที่ยิ้มอารมณ์ดี คิดเห็นอย่างเดียวกับกระต่ายว่าทรงกลดน่าจะเหมาะสมกับน้องสาวคนเล็กของตน

คืนนั้นเพ็ญลักษณ์เก็บเรื่องที่ทรงกลดยอมรับว่ามีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงเอามาคิดมากจนนอนไม่หลับ และอดคิดเปรียบเทียบระหว่างเขากับอิสเรสไม่ได้ ทรงกลดไม่ชัดเจน ขณะที่อิสเรสแสดงความจริงใจทั้งคำพูดและการกระทำ

ooooooo

เช้าวันถัดมา กระต่ายมาพบทรงกลดที่กระท่อมท้ายไร่ เล่าว่าโดนอาเล็กทำโทษหักค่าขนมสิบวันซึ่งเงินจำนวนนั้นพ่อปู่เป็นคนให้ทรงกลดขอบใจที่กระต่ายหวังดีช่วยเรื่องเพ็ญลักษณ์ แต่อธิบายให้สาวน้อยเข้าใจว่าคนจะรักกัน เป็นแฟนกัน ไม่ใช่แค่ใจดี หล่อหรือสวยแล้วจะเหมาะสมกัน แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งบอกไปตอนนี้ก็ไม่เข้าใจ สิ่งที่กระต่ายต้องทำเวลานี้คือเรียนหนังสือและหาประสบการณ์ชีวิต

นับวันกระต่ายกับทรงกลดสนิทสนมกันมากขึ้น... มากเสียจนเพ็ญลักษณ์รู้สึกตัวเองห่างเหินกับทรงกลด เขาขลุกอยู่กับกระต่ายได้เป็นวันๆ มีกิจกรรมทำกันบ่อยครั้ง จนอิสเรสเห็นแล้วอดแขวะทรงกลดให้เพ็ญลักษณ์ไม่ได้ว่า คนเรานี่ดีนะ งานการไม่ต้องทำ วันๆเอาแต่เล่นเหมือนเด็ก

เพ็ญลักษณ์เห็นความสนิทสนมของทรงกลดกับกระต่ายแล้วสะท้อนใจ ทั้งที่เธอมีใจให้เขา แต่ทำไมเขาถึงไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ

เช้าอีกวัน กระต่ายมีนัดกับทรงกลดและพวกป๋อง แต่โดนอาเล็กเบรกว่าวันนี้เธอต้องเข้ากรุงเทพฯพร้อมอา เมื่อกัณหาเห็นทนายความมาพบหลวงราชไมตรี อีกทั้งเพ็ญลักษณ์ก็พากระต่ายมาจากไร่ด้วย กัณหาระแวงว่าพ่อจะทำอะไรสักอย่างเพื่อกระต่าย จึงพยายามสอดแนมถามน้องสาว แต่ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page8

กระต่ายเศร้าลึกเมื่อได้รับจดหมายจากพ่อบอกว่ากำลังจะมีน้องให้เธอ กระต่ายเสียใจแต่เก็บซ่อนความรู้สึกไว้ ก่อนจะมาระบายกับทรงกลดที่อยู่ดีๆก็มาโผล่ที่ข้างรั้วบ้าน

บ้านทรงกลดอยู่ติดบ้านหลวงราชไมตรี เขาเข้ากรุงเทพฯเพราะได้รับจดหมายนัดวันสอบส่งไปที่ไร่ ขณะเดียวกันเพ็ญลักษณ์ยังไม่รู้ว่าทรงกลดมา เธอคุยอยู่กับพ่อในห้องทำงานด้วยเรื่องที่วิสุทธิ์กำลังจะมีลูก เหตุนี้ทำให้หลวงราชไมตรีตัดสินใจรับกระต่ายเป็นลูกบุญธรรมซึ่งเพ็ญลักษณ์ก็รับปากพ่อว่าจะเลี้ยงดูและให้ความรักแก่หลาน ไม่ทำให้กระต่ายรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรในชีวิต

กัณหาแอบเข้ามาค้นห้องทำงานของพ่อจนพบเอกสารลายมือพ่อเขียนร่างพินัยกรรมแต่ยังไม่สมบูรณ์ แค่นี้กัณหาก็วิตกจริต กลัวกระต่ายจะได้รับมรดกมากกว่าตน ยิ่งรู้ว่าหลวงราชไมตรียกห้องวิสุทธิ์ให้กระต่ายอยู่ร่วมชายคา กัณหาไม่พอใจหาทางระรานหลานคนนี้ในทันที

“ขนาดพ่อแท้ๆยังไม่เอา แล้วคิดเหรอว่าคนอื่นเขาจะรักแกเหมือนลูกในไส้ นังเด็กเหลือขอ เจียมกะลาหัวแกไว้ แกไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นได้อย่างมากก็แค่คนอาศัย”

“กลัวคนอาศัยอย่างต่ายจะมาแย่งความสนใจเหรอคะ”

“กำเริบใหญ่แล้วนะ คุณพ่อจะต้องเห็นสันดานของแกซักวัน”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนได้ยินประโยคนี้ต่ายอาจจะอยากเผ่นหนีออกจากบ้าน แต่ตอนนี้ต่ายรู้แล้วว่าถ้าต่ายอยู่ คงจะมีคนที่ทรมานยิ่งกว่า เพราะฉะนั้นไล่ให้ตายต่ายก็ไม่ไปหรอกค่ะ”

“ทั้งหมดมันเป็นแผนของแกใช่ไหม มาประจบเพื่อกอบโกยทุกอย่างไป”

“สงสัยคงไม่ได้กลัวโดนแย่งความสนใจ อากัณน่าจะหวงสมบัติมากกว่าสินะ”

“ไม่ต้องมาปากดี คุณพ่อก็แค่ทำบุญโปรดสัตว์ เหมือนเลี้ยงหมาจรจัดไม่ให้มันวิ่งเพ่นพ่านไปประจานครอบครัวเรานอกบ้าน เห็นรึยังว่าแกมันเกิดมาเป็นภาระของคนอื่นเขาแค่ไหน”

กัณหาว่าให้แล้วเดินเชิดหน้าจากไป ทิ้งกระต่ายยืนหน้าตูมตึงด้วยความโกรธ แล้วไประบายความทุกข์กับทรงกลดอีกตามเคย

“พ่อต่ายกำลังจะมีลูกใหม่ ไม่น่าเชื่อว่าวันหนึ่งต่ายจะกลายเป็นส่วนเกินในชีวิตของพ่อได้ สุดท้ายพ่อก็ต้องมีครอบครัวของเขา ต่ายเข้าใจผิดมาตลอดว่านึกว่าครอบครัวจะมีแค่เรา แต่เอาเข้าจริงพ่อก็มีโลกของเขา นี่ต่ายยังสงสัยเลยว่าต่ายยังมีสิทธิ์เรียกเขาว่าพ่ออยู่ไหม...ถ้ารู้ว่าจะเกิดมาเพื่อเจอกันแค่นี้ สู้ไม่ต้องมาเจอกันแต่แรกเลยดีกว่า”

“ต่าย...ทำไมถึงคิดอะไรอย่างนี้”

“พ่อไม่เหงาใช่ไหมเพราะเขามีครอบครัวใหม่ ถ้าใช่...ต่ายยอมอยู่อย่างนี้ก็ได้ เพราะมันแปลว่าพ่ออยู่ได้โดยไม่มีต่าย” กระต่ายน้ำตาร่วง ทรงกลดเช็ดน้ำตาให้ด้วยความสงสาร

“ลองใครได้รักต่าย ไม่มีใครที่จะลืมต่ายลงหรอก เชื่อพี่”

“ต่ายอยากให้พ่อมีชีวิตที่ดี ถึงจะไม่ได้เป็นพ่อให้ต่ายแล้วในชาตินี้ ต่ายก็อยากให้เขามีความสุข เพราะที่ผ่านมาพ่อทำทุกอย่างเพื่อต่าย ต่อจากนี้ต่ายจะอยู่ให้ได้เพื่อพ่อ”

ขณะที่กระต่ายกำลังโศกเศร้าต่อหน้าทรงกลด สราวุธอยู่กับอนิลอีกด้านหนึ่งของบ้าน พอมิรันตีมาเห็นหนุ่มในฝันก็ปรี่เข้าใส่ ทำให้สองหนุ่มซ่อนรูปถ่ายของกระต่ายแทบไม่ทัน สราวุธต้องเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการชวนมิรันตีไปดูหนัง เพราะถ้าเธอเห็นรูปนั้นคงโวยวายกระเง้ากระงอดอย่างแน่นอน

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep4/page9

อิสเรสเป็นธุระพาเพ็ญลักษณ์ไปดูโรงเรียนที่จะให้กระต่ายเรียนหนังสือ เสร็จแล้วแวะมากินอาหารที่โรงแรมของทรงมณี เมื่อทรงมณีกับชวนพิศเห็นหญิงสาวก็จำได้ว่าเป็นลูกของหลวงราชไมตรี และเป็นคนที่ทรงกลดกำลังตามจีบ

ทรงมณีจัดแจงโทร.ตามลูกชายของตนมาทันที ก่อนจะโทร.ตามเพริดพักตร์มาอีกคน เรื่องราวชุลมุนเลยเกิดขึ้นเพราะเพริดพักตร์มาพูดหักหน้าเพ็ญลักษณ์ที่กำลังสนทนาอยู่กับอิสเรสและทรงกลด

ทั้งอิสเรสและทรงกลดไม่พอใจเพริดพักตร์ ต่างช่วยกันปกป้องเพ็ญลักษณ์ แต่คำพูดของเพริดพักตร์ทำให้เพ็ญลักษณ์อดคิดมากไม่ได้ เพราะเธอประกาศตัวปาวๆว่าเป็นว่าที่สะใภ้ของทรงมณี

ทรงกลดเข้าไปต่อว่าแม่ถึงห้องทำงาน แต่กลับโดนแม่ประกาศใส่หน้าว่า ตนไม่มีวันสู่ขอผู้หญิงบ้านราชไมตรีให้เขา ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันได้สินสอดจากตนแม้แต่บาทเดียว

“ก็ตามใจสิครับ ผู้หญิงที่ผมรักเขาก็ไม่ได้รอเศษเงินจากแม่หรอก”

“ก็เพราะเขารอไถจากผู้ชายบ้านอื่นได้ไง เรียนมาสูงซะเปล่า ทำไมเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ นอกจากหนูเพริด แม่จะไม่มีวันรับใครมาเป็นสะใภ้”

“ผมไม่ได้รักเพริดพักตร์ ผมจะแต่งงานกับคนที่รักผม และผมรักเขา ย้ำ...เขารักผม ผมรักเขา ถ้าคุณแม่ยังพยายามบีบบังคับผมอย่างนี้ ผมก็จะไม่กลับมาเมืองไทยอีกเลย”

ทรงมณีโกรธแทบเต้นที่โดนลูกชายท้าทายแล้วเดินหนี เวลานั้นเพริดพักตร์ยังจิกกัดเพ็ญลักษณ์ไม่เลิก จนอิสเรสเริ่มทนไม่ไหว หันไปบอกทรงกลดที่เดินตรงมาว่าควรดูแลคนของเขาให้ดี อย่าปล่อยให้มาหาเรื่องคนอื่น ขณะที่เพ็ญลักษณ์ก็พูดทิ้งท้ายไว้อย่างไม่เชื่อใจทรงกลด

ทรงกลดเครียดเพราะเสียคะแนน เมื่อสองคนพากันกลับไปแล้ว เขาต่อว่าเพริดพักตร์หลายคำ แต่เธอยังลอยหน้าอธิบายว่า แค่พูดให้เพ็ญลักษณ์ตัดใจ ไม่อยากให้คิดเข้าข้างตัวเองมากไป

“พี่ว่า...เพริดควรบอกตัวเองจะดีกว่านะ”

ทรงกลดตอกหน้าแล้วเดินหนีไปทันที ไม่ได้สนใจเพริดพักตร์ที่กรีดเสียงไม่พอใจ

“พี่กลดว่าเพริดทำไม” ว่าแล้วเร่งฝีเท้าก้าวตามเขาไป ไม่ทันมองชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาพอดี

เพริดพักตร์ชนชายคนนั้นจนตัวเองเกือบล้ม เขาประคองเธอไว้และมองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม...เขาคือ วิชัย สหคุณ นักธุรกิจสูงวัย ท่าทางเขาพึงพอใจเธอ แต่เพริดพักตร์ไม่ปลื้มชายสูงวัย สะบัดหน้าเดินจากไป

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 5

ศักรินทร์แวะมาหากัณหาในช่วงเวลาที่เพ็ญลักษณ์พากระต่ายมาบ้านราชไมตรีพอดี ชายหนุ่มดีใจแต่ไม่แสดงออกเพราะอยู่ต่อหน้ากัณหาซึ่งจับจ้องและพูดดักคอไว้ก่อนหน้าว่าเขามาที่นี่เพราะเพ็ญลักษณ์หรือเปล่า

เพ็ญลักษณ์ตั้งใจกลับไร่วันนี้โดยจะเอากระต่ายกลับไปด้วยเพราะยังไม่เปิดเทอม ขณะเธอขับรถออกจากบ้านสวนกับรถของทรงกลด กระต่ายอยากให้แวะบอกเขาสักหน่อยว่าเราจะกลับไร่ แต่อาเล็กไม่จอดรถเพราะยังเคืองเรื่องเพริดพักตร์ไปแสดงความหึงหวงเขาอย่างไร้สติ

กลับถึงไร่กระต่ายรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ อยู่ที่นี่อยากทำอะไรก็ได้ แต่เมื่อคิดว่าเปิดเทอมต้องกลับไปอยู่ร่วมชายคากับญาติที่กรุงเทพฯก็ห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที

สองวันถัดมากระต่ายมานอนเล่นนั่งเล่นและทบทวนการเรียนด้วยตัวเองที่กระท่อมท้ายไร่ของทรงกลด แต่ไม่คิดว่าวันนี้เจ้าของจะกลับมา ทรงกลดกลับมาเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวกลับไปอเมริกา ตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะทำงานอยู่ที่นั่นเลย

กระต่ายใจหายเพราะคนที่ตนรักค่อยๆเดินออกจากชีวิตไปทีละคน จึงพยายามเหนี่ยวรั้งทรงกลดไว้ด้วยการกลับไปบอกเพ็ญลักษณ์เพื่อให้รีบสานสัมพันธ์กับเขา หากสองคนตกลงปลงใจต่อกัน แน่นอนว่าทรงกลดเรียนจบต้องกลับมาเมืองไทย

แต่กลายเป็นเพ็ญลักษณ์เฉยเมย ขณะที่ทรงกลดก็ไม่แน่ใจตัวเองว่ารักเธอหรือเปล่า เขายังไม่เคยคิดไกลถึงขั้นสร้างครอบครัวกับเธออย่างที่กระต่ายต้องการ...

ไม่ว่ากระต่ายจะโน้มน้าวยังไงอาเล็กก็ไม่ตอบตกลง เพราะระแวงว่าอาจมีใครรอทรงกลดอยู่ที่อเมริกา

กระต่ายไม่ละความพยายาม แต่พอดีท่านชายสดายุเสด็จมา ท่านทักสาวน้อยว่าผอมไป ตัดผมสั้นเหมือนทอมบอย กระต่ายยิ้มดีใจที่ได้เจอ ถามท่านว่ามาได้ยังไง เพ็ญลักษณ์ท้วงหลานสาวว่าทำไมคุยกับท่านอย่างนั้น ต้องใช้ราชาศัพท์

“ไม่เป็นไร แค่บังคับให้พูดภาษาไทย เวลาอยู่กับฉันกับพ่อก็เคี่ยวเข็ญกันจะตาย เท่านี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว”

“ต่ายไม่รู้ว่าอายุไปอยู่ไหน จะส่งจดหมายไปหาก็ไม่รู้ว่าจะต้องส่งไปที่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะเจอกันอีกได้ยังไง นี่อายุอยู่ที่ไทยมาตลอดเลยรึเปล่าคะ”

ท่านชายมองเพ็ญลักษณ์ที่รู้เรื่องของท่านมาตลอด แสดงว่าเธอตั้งใจปกปิดไม่บอกเรื่องที่เขามาอยู่พัทยา ซึ่งความจริงเป็นความประสงค์ของหลวงราชไมตรีที่ไม่ต้องการให้ท่านชายสดายุเจอกระต่ายในช่วงเวลาที่ต้องทำใจเรื่องพ่อหนีไปแต่งงานใหม่

ท่านชายสดายุเสด็จมาเพื่อชวนครอบครัวราชไมตรีไปงานเลี้ยงต้อนรับท่านหญิงนัยเนตร น้องสาวห่างๆของตนที่กำลังจะกลับจากเมืองนอก กระต่ายตื่นเต้นเพราะรู้จักท่านหญิงเป็นอย่างดี รับปากไปแน่แต่ตอนนี้มีเรื่องอยากปรึกษา

สองคนหลบออกมาคุยกันนอกบ้าน กระต่ายบอกให้ท่านชายรู้ว่ามีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจะพรากจากกัน ซึ่งเธออยากให้เขาสมหวัง จึงขออนุญาตให้แขกในงานท่านหญิงนัยเนตรเป็นพยานรักให้กับพวกเขา

“นี่เราคิดจะเป็นคิวปิดเหรอต่าย”

“ก็ผู้หญิงคนนั้นคืออาเล็กของต่ายไง ผู้ชายกำลังจะต้องจากเมืองไทยไป อาเล็กเลยไม่มั่นใจ ต่ายกำลังจะหาทางให้เขาสองคนลงเอยกันให้ได้ อายุจะช่วยให้เขาสองคนสมหวังได้ไหม”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page2

ท่านชายไม่เข้าใจ แต่พอกระต่ายเฉลยว่าชายคนนั้นคือทรงกลดก็ชะงัก...หลังจากเจรจากับท่านแล้ว กระต่ายกลับไปสรุปแผนของตัวเองให้ทรงกลดฟัง เธอต้องการให้เขาสารภาพรักอาเล็กก่อนไปอเมริกา และสัญญาว่าจะกลับมา เพื่อที่อาเล็กจะยอมปักใจไม่หนีไปหาผู้ชายคนไหน

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก”

“ต่ายรู้ว่าอาเล็กคือรักแท้ของพี่กลด ถ้าไม่รัก พี่กลดจะมานั่งเครียดเรื่องอาเล็กอย่างนี้เหรอ สรุปนะ...ต่ายจะพาพี่กลดไปงานเลี้ยงด้วยกัน แล้วให้ไปสารภาพรักกับอาเล็กในงาน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ถ้าพี่กลดไม่ทำตัวให้ชัดเจน ระหว่างที่พี่กลดกลับไป อาเล็กจะต้องหนีไปแต่งงานกับคนอื่นแน่”

ทรงกลดถอนใจเฮือกอย่างหนักใจ...กระต่ายรวบรัดคิดเองเออเอง ทั้งที่เขายังไม่แน่ใจตัวเองว่ารักเพ็ญลักษณ์จริงหรือเปล่า

ooooooo

รุ่งขึ้นท่านชายสดายุมาหาทรงกลดถึงกระท่อมท้ายไร่...ทรงกลดงงมาก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านรู้จักกระต่าย

“ไม่ใช่แค่รู้จัก ฉันเป็นพ่อทูนหัวให้ต่ายตั้งแต่เกิดด้วยซ้ำ”

“เป็นไปได้ยังไงกัน”

“ฉันกับวิสุทธิ์ พ่อของต่ายคุ้นเคยกัน เพราะเราใช้ชีวิตที่เมืองนอกด้วยกันมานาน ฉันเป็นผู้ปกครอง ช่วยเลี้ยงดูต่ายตลอดเวลาที่ต่ายอยู่ฝรั่งเศส เพราะฉะนั้นฉันถึงตกใจตอนที่รู้ว่าต่ายมาเจอแกที่นี่ ได้ยินว่าแกมาติดพันอาของเขาถึงขั้นว่ารักกันแล้ว...มันจะเป็นไปได้ยังไงที่มีผู้หญิงมาหยุดแกไว้ได้”

“ใครเขาจะกล้ามาฝากชีวิตไว้กับคนอย่างกระหม่อม”

“นั่นไง ฉันว่าแล้วว่าจะต้องมีเรื่องเข้าใจผิด ไม่มีวันที่คนอย่างนายทรงกลดจะรักใคร”

 “กระหม่อมยอมรับว่าคุณเล็กเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจ แต่กระหม่อมยังไม่พร้อมจะเริ่มต้นกับใคร”

“แล้วรู้รึเปล่าว่าต่ายคิดเป็นตุเป็นตะไปถึงไหน”

“ต่ายก็แค่เห่อกระหม่อมเหมือนได้พี่ชายคนใหม่”

“ฉันเข้าใจว่าเจ้าต่ายมันเหงา ชีวิตของต่ายไม่ค่อยมีใคร ใครมาดีด้วย ต่ายก็รักทั้งใจ จะเรียกว่าขาดความอบอุ่นอย่างนั้นก็ได้ ต่ายถึงได้หวังว่าแกจะมาเป็นครอบครัวใหม่ให้เขา อาจจะหวังถึงขั้นว่าแกจะพาเขากับอาไปตั้งต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกาด้วยกัน ต่ายคงอึดอัดกับการต้องอยู่ในบ้านที่เข้มงวดกับเขามาก เขาถึงอยากให้ใครสักคนมาพาเขาออกไป”

“ต่ายคิดจะไปอเมริกากับกระหม่อม?”

“ในเมื่อพ่อเขาไม่อยู่ แกก็ไม่อยู่ มันก็ไม่มีอะไรจะรั้งเขาไว้ที่นี่ เขาไม่อยากถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวทางนี้ เลยพยายามจะหาอะไรที่ผูกมัดใจแกไว้”

“แล้วกระหม่อมจะทำยังไงดี”

“มันอยู่ที่ว่าแกคิดกับอาของเขาถึงขั้นไหนถ้ายังไม่ได้รักในตอนนี้ แล้วยังอยากจะสานสัมพันธ์ในอนาคตไหม”

“ลำพังอนาคตตัวเอง กระหม่อมยังไม่แน่ใจ”

“เอาอย่างนี้ ที่แกจะกลับไปคราวนี้ คนทางนี้ที่แกห่วงที่สุดคือใคร”

ทรงกลดใช้ความคิด สายตามองไปที่กระดาษโจทย์เลขและกระดาษคัดลายมือของกระต่ายที่ติดไว้เต็มผนัง

“แค่รักมันยังไม่พอหรอกนะทรงกลด คนเรายังต้องการความใกล้ชิดและความผูกพัน ถ้าถูกใจแต่ไม่มีเยื่อใยต่อกัน มันจะเป็นแค่ความหลงเท่านั้น พอห่างกันมันก็จะจืดจางไปตามกาลเวลา เหมือนอย่างพ่อกับแม่ของต่ายยังไงล่ะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page3

ทรงกลดเอาแต่มองไปที่ผนังนั้น ไม่รู้ตัวว่าเยื่อใยอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในใจตอนนี้คือกระต่ายเท่านั้น

“ถ้าเป็นคนที่แกรัก แกจะไม่อยากจากหรือทิ้งเขาไว้ ห่างกันแค่แป๊บเดียว มันก็ทำให้แกแทบขาดใจ แกรู้สึกกับอาของต่ายเขาถึงขั้นนี้ไหม”

ชายหนุ่มส่ายหน้าหลังจากที่ชั่งใจแล้ว...

“ต้องโทษเสน่ห์ของแกที่มันก็ดึงดูดให้ผู้หญิงสับสนเวลาที่อยู่ใกล้ ตอนที่หญิงเนตรเจอแกที่ฮาวาย ก็กลับมาเพ้อถึงแกแทบตาย เพราะโปสต์การ์ดที่แกติดต่อกัน เขาถึงได้กลับมาหาแกที่เมืองไทย”

“ถ้าอย่างนั้นงานเลี้ยงที่ต่ายบอก...”

“ใช่ งานเลี้ยงต้อนรับหญิงเนตร...เขากลับมาหาแกตามที่สัญญาไว้ ไม่รู้ว่างานนี้จะต้องมีคนอกหักเพราะแกกี่คน”

ทรงกลดอึดอัดใจมากเมื่อรู้ว่าจะมีอะไรรออยู่ที่งานเลี้ยงนั้นบ้าง

ooooooo

กระต่ายพยายามจับคู่เพ็ญลักษณ์กับทรงกลดโดยไม่รู้ว่าตัวเองสร้างความลำบากใจให้ฝ่ายชายมากแค่ไหน ขณะเดียวกันก็ทำให้ฝ่ายหญิงลังเลและสับสน แต่ที่สำคัญเธอไม่ต้องการเห็นหลานสาวผิดหวัง

นอกจากจะเป็นแม่สื่อแล้ว กระต่ายยังเจ้ากี้เจ้าการขอร้องสินีตัดชุดสวยๆให้เพ็ญลักษณ์ใส่ไปงานเลี้ยงที่วังของท่านชายสดายุ โดยบอกสินีกับปัทมาว่าวันนั้นทรงกลดมีเรื่องสำคัญจะบอกอาเล็กด้วย เพ็ญลักษณ์บังเอิญได้ยินคำพูดของกระต่าย อดสงสัยไม่ได้ว่าทรงกลดจะบอกอะไรตน

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการไปงานเลี้ยงที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพ็ญลักษณ์พากระต่ายมาบ้านพ่อที่กรุงเทพฯ ขณะเดียวกันทรงกลดก็เก็บข้าวของกลับมาบ้านแม่ที่อยู่รั้วติดกับบ้านราชไมตรี กัณหาเห็นกระต่ายก็จ้องหาเรื่องอีกตามเคย ไม่ว่าหลานคนนี้จะทำอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด ดุด่าได้ทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่กระต่ายชวนบ่าวในบ้านเก็บมะม่วงบนต้นกิน

กัณหาจงเกลียดจงชังกระต่ายเพราะหวงสมบัติ เห็นหลวงราชไมตรีเอ็นดูกระต่ายก็ยิ่งไม่ชอบใจ พยายามหาทางกลั่นแกล้งทุกทีที่มีโอกาส

ฝ่ายทรงกลดนั้นเมื่อกลับมาบ้านแม่ก็มีเรื่องให้ปวดหัว เพราะต้องรับมือกับแม่ที่ชอบบงการชีวิตโดยเฉพาะเรื่องแต่งงาน ซึ่งแม่ต้องการให้ลงเอยกับเพริดพักตร์

แม้เขาจะบอกว่าไม่ได้รักเธอ แม่ก็ไม่สนใจ ยืนกรานว่า ลูกสะใภ้ของตนต้องเป็นคนนี้เท่านั้น ทำให้เพริดพักตร์ได้ใจมาป้วนเปี้ยนที่บ้านแทบทุกวัน

วันนี้กระต่ายอยากไปหาท่านชายสดายุที่วังมยุราจึงขอให้เทิดขับรถพาไป แต่กัณหาไม่ยินยอม อ้างว่าตน ต้องใช้รถไปรับยาให้พ่อ เทิดเห็นว่าเป็นทางผ่านจึงขอแวะส่งกระต่ายก่อนแล้วค่อยเลยไปรับยาให้

“ฉันต้องไปเอง กะโหลกกะลาอย่างแกไปรับจะไปรู้เรื่องอะไร”

กัณหาแว้ดใส่เสียจนเทิดซีดจ๋อย กระต่ายขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด บอกเทิดว่าตนไปเองได้ แต่เทิดยังห่วงเพราะกระต่ายไม่เคยไปไหนมาไหนคนเดียวในกรุงเทพฯ เลยโดนกัณหาดุไปอีกชุด ก่อนย้ำว่าให้รอตนและอย่าให้รู้ว่าแอบเอารถไปส่งกระต่าย ถ้าตนออกมาไม่เจอ แกโดนไล่ออกแน่

เทิดรู้ทันทีว่ากัณหาแกล้งกระต่าย เขาบ่นกับป้าเงินแม่บ้านเก่าแก่ ทรงกลดเข้ามาได้ยินโดยบังเอิญ สงสารกระต่ายจนอดตำหนิกัณหาไม่ได้ว่าใจคอคับแคบกับเด็ก กัณหาโกรธมาก คาดคั้นบ่าวสองคนของตนว่าทรงกลดรู้เรื่องกระต่ายได้ยังไง เทิดบอกว่าเขามาได้ยินเอง ตนไม่ได้นินทาเธอให้เขาฟัง

กัณหาไม่ไว้ใจ กำชับสองบ่าวว่าอย่าสาระแนเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อตนอย่างเด็ดขาด ใครถามก็ห้ามพูด ถ้าไม่เชื่อจะไล่ออกทั้งคู่

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page4

ทรงกลดเป็นห่วงกระต่ายมาก รีบไปที่วังมยุราและพบแต่ท่านชายสดายุก็ยิ่งร้อนใจจนอยากจะไปแจ้งความ แต่ไม่ทันออกไป กระต่ายโผล่มาพร้อมถุงขนมจีน ตั้งใจซื้อมาฝากท่านชายหลังจากตัวเองกินแล้วอร่อยดี

กระต่ายเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าทรงกลดกับท่านชายรู้จักกัน สาวน้อยดีใจพูดเป็นต่อยหอยเรื่องทรงกลดกับเพ็ญลักษณ์ เพ้อฝันว่าสองคนต้องลงเอยกัน และหวังว่าทรงกลดจะสารภาพรักอาเล็กของตนในงานเลี้ยง

ทรงกลดน้ำท่วมปาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะกลัวกระต่ายผิดหวัง แต่มาบ่นลับหลังกับท่านชาย

สดายุว่าถ้าปฏิเสธออกไปจะกลายเป็นซ้ำเติมเรื่องที่กระต่ายถูกพ่อทิ้ง ท่านชายจับความรู้สึกบางอย่างของทรงกลดที่มีต่อกระต่ายได้จึงเตือนให้สำรวจใจตัวเองดีๆ

ขากลับทรงกลดอาสามาส่งกระต่าย ระหว่างทางสองคนคุยกันถูกคอมาก ความใกล้ชิดทำให้ชายหนุ่มมีอาการเขินอาย ขณะที่สาวน้อยกลับไม่ได้รู้สึกอะไร นอกจากรักและเคารพเขาอย่างพี่ชาย

ooooooo

ทุกคนที่บ้านราชไมตรีกำลังเป็นห่วงกระต่าย ยกเว้นกัณหาคนเดียวที่สมน้ำหน้า อยากให้กระต่ายหลงจนหายสาบสูญไปเลยด้วยซ้ำ

ทรงกลดมาส่งกระต่ายถึงบ้าน เพ็ญลักษณ์ขอบคุณเขาและตอบตกลงเมื่อเขาขอพบเธออีกครั้งก่อนกลับอเมริกา แต่เวลานี้เธอต้องพากระต่ายไปพบพ่อก่อน

เมื่อเผชิญหน้ากันภายในห้องอาหาร หลวงราชไมตรีไล่เรียงเหตุการณ์หลังจากฟังกัณหาบอกว่ากระต่ายใจร้อนไม่อยากรอรถที่บ้านจึงออกไปเอง กระต่ายไม่พอใจที่กัณหาโกหกและขอให้ปู่ถามเทิด แต่กัณหาชิงพูดเสียเองว่าเทิดบอกแล้ว บอกเหมือนที่ตนพูดเมื่อสักครู่

กระต่ายมองเทิดอย่างผิดหวังก่อนต่อว่ากัณหาทำแบบนี้ทำไม ไม่อยากให้ตนใช้รถตนก็ไม่ใช้แล้ว ทำไมต้องมาใส่ร้ายกันอีก

“อย่ามากล่าวหาฉันนะนังเด็กเหลือขอ เถียงอยู่ได้ฉอดๆ ไม่เกรงใจคุณพ่อบ้างเลย”

หลวงราชไมตรีไม่เชื่อกัณหาแต่ไม่อยากมีเรื่อง ตัดบทว่าพอแค่นี้ แต่กัณหายังไม่หยุด

“คุณพ่อคะ เด็กคนนี้มันเอาแต่ใจใหญ่แล้วนะคะ คิดว่าคุณพ่อกับยัยเล็กเอ็นดูแล้วมาขี่คอกัณ ไม่ให้ความเคารพแบบนี้ไม่ได้นะคะ มันน่ะเลี้ยงไม่เชื่อง คุณพ่อต้องจัดการนะคะ”

“แล้วฉันจะจัดการเอง”

ทุกคนเงียบกริบ กระต่ายน้อยใจเดินเลี่ยงไป

ส่วนกัณหาตามพ่อมาที่ห้องทำงาน อยากรู้เหลือเกินว่าพ่อจะจัดการกับกระต่ายยังไง ถ้าคิดไม่ออกตนจะลงโทษให้เอง

“คนที่พ่อจะจัดการไม่ใช่เจ้าต่าย แต่เป็นแก”

คำพูดของพ่อเล่นเอาลูกสาวคนโตชะงักหน้าเจื่อน

“คิดว่าฉันเชื่อในสิ่งที่แกพูดเหรอยัยกัณ”

“แปลว่าคุณพ่อเชื่อนังเด็กเหลือขอ แต่ไม่เชื่อหนูงั้นเหรอคะ”

“อย่ามาเสียงดังกลบเกลื่อนความผิด”

“หนูไม่ได้ทำผิด มันต่างหากที่ผิด”

“ต่ายทำผิดอะไร แกถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่องเด็กมัน อย่าคิดว่าเรื่องที่แกเอาแต่ด่าเจ้าต่ายทุกครั้งที่เจอหน้า คอยแต่จะตอกย้ำปมในใจของมันจะไม่เข้าหูพ่อ รวมถึงเรื่องวันนี้...แกตั้งใจแกล้งเจ้าต่าย พ่ออยากรู้ว่าแกเกลียดอะไรเจ้าต่ายนัก”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page5

กัณหาไม่บอกเหตุผลแท้จริงที่อิจฉาและกลัวกระต่ายมาแย่งสมบัติ “หนูไม่ชอบเด็กแข็งกระด้าง ไม่ถูกชะตา หนูพยายามจะสอน แต่มันไม่เคยฟัง ใครไม่เกลียดก็บ้าล่ะ”

“แน่ใจรึว่าเป็นเพราะแค่ไม่ชอบ ไม่ได้เพราะอย่างอื่น แกถึงไม่คิดจะเมตตามัน”

“นี่คุณพ่อไม่คิดจะเชื่ออะไรกัณสักอย่างเลยใช่ไหม เดี๋ยวนี้คำพูดของกัณมันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมคะ ตั้งแต่มีนังเด็กนั่น กัณกลายเป็นคนใจร้ายใจดำในสายตาคุณพ่อไปแล้วใช่ไหมคะ”

“อย่าดูถูกพ่อ...และจงฟัง ถ้าไม่ชอบ ไม่เมตตาเจ้าต่าย พ่อขอร้อง...ปล่อยมันไปเถอะ อย่าไปยุ่ง ที่ผ่านมา มันก็เสียใจมากพอแล้ว อย่าซ้ำเติมหลานเลย”

กัณหาบีบน้ำตาเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกเจ็บใจและเสียหน้า บอกตัวเองว่าไม่มีทางปล่อยให้กระต่ายเสวยสุขอยู่ที่นี่แน่

ooooooo

กระต่ายน้อยใจและเจ็บใจไม่แพ้กัณหา เธอแอบไปร้องไห้คนเดียว ครั้นเห็นเพ็ญลักษณ์เดินเข้ามา ก็ระบายความอัดอั้นว่าไม่เข้าใจทำไมอากัณหาเกลียดตนนัก เกลียดแล้วมายุ่งกับตนทำไม

“ก็ไม่ต้องไปเข้าใจ แต่ขอให้ทำใจ อากัณก็เป็นคนแบบนี้”

“ต่ายทำไม่ได้ ความคิดแต่ละอย่าง คำพูดแต่ละคำของเขามันน่าเกลียด”

“อากัณจะเหนื่อยไปเองถ้าทำอะไรต่ายไม่ได้ อาอยากจะให้ต่ายอดทน”

“ทำไมต่ายต้องเป็นฝ่ายอดทน ทั้งๆที่ต่ายไม่ได้ทำอะไรผิดเลย บ้านนี้เป็นอะไรไปกันหมดแล้ว ทำไมต้องเงียบให้กับความไม่ถูกต้อง” พูดจบกระต่ายวิ่งหนีไป เพ็ญลักษณ์หนักใจ พูดกับตัวเองว่าหลานต้องอดทนเพราะมันคือครอบครัว

หลังจากนั้นเพ็ญลักษณ์เข้าไปคุยกับพ่อในห้องทำงาน “ต่ายไม่ใช่เด็กหัวอ่อน จะให้แกทำใจยอมรับเรื่องพี่กัณคงคุยยากล่ะค่ะคุณพ่อ นับวันพี่กัณยิ่งแรงกับต่ายมากขึ้น ครั้นเล็กจะไม่พามาที่นี่เลยก็ไม่ได้ ไม่อยากทิ้งไว้ที่ไร่คนเดียว แต่มาแล้วก็ต้องเจอ”

หลวงราชไมตรีหนักใจเช่นกัน หาทางออกที่ดีที่สุดด้วยการให้เพ็ญลักษณ์รีบส่งกระต่ายเข้าโรงเรียนประจำ...

เพ็ญลักษณ์ดำเนินการในวันถัดมาด้วยการชวนทรงกลดไปโรงเรียนประจำที่จะให้กระต่ายเรียน เพราะเห็นว่าเขาสนิทสนมกับหลานของตนคงช่วยดูได้ว่ากระต่ายจะถูกใจที่นี่หรือไม่

แค่คำว่า “โรงเรียนประจำ” ก็ทำให้ทรงกลดรู้สึกว่าไม่เหมาะกับกระต่ายอย่างยิ่ง กลัวว่าเด็กซนๆอย่างกระต่ายถูกปิดกั้นอิสรภาพแล้วจะทนไม่ได้ จึงพยายามทักท้วงค่อนไปทางคัดค้านจนมาเซอร์ในชุดนักบวชสีขาวไม่ค่อยชอบใจนัก

 เพ็ญลักษณ์เองก็รู้สึกได้ว่าทรงกลดไม่อยากให้กระต่ายอยู่ที่นี่ เมื่อเธอพูดออกไปตรงๆ ชายหนุ่มยอมรับ บอกว่าที่นี่เข้มงวดเกินไป กระต่ายไม่ชอบให้ใครมาบังคับ

“คุณพ่อเห็นว่าต่ายโตขึ้นมากแล้ว น่าจะได้เวลาเข้าโรงเรียนสักที หมดเวลาเที่ยวเล่นตามไร่ตามทุ่งแล้ว ที่เลือกที่นี่เพราะมั่นใจได้ว่าต่ายจะถูกขัดเกลาเรื่องความเป็นกุลสตรีได้ดี”

“ทำไมต้องเป็นกุลสตรีด้วยล่ะครับ แบบที่ต่ายเป็นอยู่ก็ดีนะ แข็งแกร่งสู้คน”

“เล็กไม่เถียงค่ะ ว่าที่ต่ายเป็นอยู่ก็ดี...แต่ก็มี

บางอย่างที่ขาดๆเกินๆ เล็กต้องทำงานด้วย อาจจะมีเวลาขัดเกลาต่ายไม่เต็มที่ ตอนนี้เล็กยอมรับว่าเล็กต้องการผู้ช่วยจริงๆ คุณกลดไม่เห็นด้วยเหรอคะ”

“ส่วนตัวผมคิดว่าเด็กได้อยู่กับครอบครัวดีกว่าอยู่กับคนอื่น แต่ผมก็แค่คนนอก เรื่องนี้ก็ต้องแล้วแต่ครอบครัวคุณเล็กตัดสินใจ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page6

เป็นอันว่าเรื่องการเรียนของกระต่ายต้องให้คนในครอบครัวตัดสินใจ แต่เรื่องหัวใจของเพ็ญลักษณ์ที่เอนเอียงให้ทรงกลดมากกว่าหนุ่มใด แล้วกระต่ายยังมาให้ความหวังเอาไว้ ล่าสุดทรงกลดเองที่มาขอคุยกับเธออีกครั้งก่อนกลับไปอเมริกา วันนี้ถือเป็นโอกาสเหมาะที่อยู่กันตามลำพัง เพ็ญลักษณ์จึงถามเขาตรงๆว่ามีอะไรจะคุยกับตน

ทรงกลดอ้ำอึ้ง...แล้วยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเธอจ้องมองไม่วางตา “คุณเล็กมองผมแบบนี้...ทำไมครับ”

“ถ้าไม่มี เล็กมีค่ะ เล็กยังโกรธอยู่นะคะเรื่องวันนั้น”

“แย่จัง...ลืมซะสนิทเลย ผมควรต้องขอโทษคุณเล็ก ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆที่เพริดพักตร์ทำกิริยาที่ไม่สุภาพกับคุณเล็ก”

“ค่ะ เล็กรับคำขอโทษ แล้วเล็กควรจะคิดยังไงระหว่างคุณกับคุณเพริดพักตร์คะ บอกมาเถอะค่ะ เล็กจะได้ทำตัวถูก ไม่ให้คุณเพริดพักตร์มาว่าอะไรเล็กได้อีก”

“ระหว่างผมกับเพริดพักตร์ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดเลย...ผมห้ามไม่ให้เพริดพักตร์คิดหรือทำอะไรไม่ได้ แต่ผมยังยืนยันว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเพริดพักตร์ทั้งนั้น”

“เป็นอันว่าเล็กรับทราบนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ รู้สึกดีจังที่คุณเล็กเชื่อผม”

“รีบกลับเถอะค่ะ จะได้ไปคุยกับคุณพ่อเรื่องโรงเรียนของต่าย” เพ็ญลักษณ์เดินออกไป หัวใจมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ทรงกลดกลับรู้สึกสับสน...เธอแสนดี

แต่เขาไม่ได้หวั่นไหว ไม่มีอาการอะไรเลย

ooooooo

กระต่ายเคลียร์กับเทิดเรื่องวันก่อนที่เขาต้องเชื่อฟังกัณหาเพราะกลัวโดนไล่ออก กระต่ายไม่ติดใจ บอกตอนนั้นโกรธแต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

เมื่อเห็นทรงกลดขับรถมาส่งเพ็ญลักษณ์ กระต่ายถลาไปหยอกล้อว่าสงสัยแอบไปจู๋จี๋ สาวน้อยคิดเองเออเองอย่างมีความสุขที่เห็นสองคนมีความคืบหน้า

ตกเย็นสราวุธมาที่บ้านราชไมตรี พอรู้ว่ากระต่ายจะไปงานเลี้ยงที่วังมยุราเขาอยากไปด้วย ทั้งที่ตอนแรกทางบ้านได้บัตรเชิญ แต่เขาไม่คิดจะไปเพราะกลัวไม่มีคนรู้จักแล้วทำตัวไม่ถูก

 กระต่ายไม่ขัดข้องเพราะอยากให้ไปกันเยอะๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้ทรงกลดที่จะทำเซอร์ไพรส์ในงาน ส่วนมิรันตีพอได้ยินว่าสราวุธไปงานนี้ด้วยก็กระตือรือร้นทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจสักนิด

มิรันตีชอบสราวุธมาก อยากควงเขาเข้างานจึงกระวีกระวาดหาชุดสวยไว้ใส่ แต่สราวุธอึดอัดใจ แอบบ่นกับอนิลว่าตอนนี้มิรันตีคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหน

จะบอกให้เธอรู้ตัวได้ยังไง อนิลแน่ใจว่าถ้าเพื่อนรักบอกไป ไม่ใช่แค่เธอจะเสียใจ แต่เสียหน้าด้วย และถ้าเขาหักอกเธอ เธอไม่มีวันยอมปล่อยให้เขาไปเป็นของใครโดยเฉพาะกระต่าย

“แล้วมิรันตีก็จะจ้องเล่นงานต่าย ถ้าจะสลัดยายมิรันตี แกต้องเตรียมรับมือไว้”

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงพรุ่งนี้ฉันจะต้องจบเรื่องบ้าๆนี่ให้ได้ ฉันจะบอกมิรันตีไปเลยว่าฉันไม่ได้คิดอะไร ถ้ายังไม่เข้าใจ ฉันจะไม่เกรงใจอีกแล้ว”

“อย่าดีแต่พูดแล้วกัน” อนิลทิ้งท้ายเพราะรู้ว่าสราวุธดีแต่ปาก ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะมีปัญญาจัดการอะไรเด็ดขาดได้...

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page7

เย็นวันถัดมาซึ่งหลวงราชไมตรีและลูกหลานต้องเตรียมตัวไปงานเลี้ยงที่วังมยุรา แต่ปัทมาแกล้งป่วยหน้าตาเฉยเพราะไม่อยากไป ขณะที่กัณหาตั้งใจแต่แรกว่าไม่ไปเพราะขี้เกียจปั้นหน้านับญาติกับท่านชายสดายุ

เพ็ญลักษณ์อยู่ในชุดสวยหวานโดดเด่นจนทุกคนตะลึง กระต่ายยิ้มถูกใจมากเพราะเชื่อว่าวันนี้อาเล็กของตนต้องเป็นนางเอกของงาน ส่วนสินีอยู่ในชุดสวยเก๋ ขณะที่หลวงราชไมตรีภูมิฐานในชุดสากล

มิรันตีแต่งตัวสวยพร้อมไปงาน หลวงราชไมตรีเพิ่งรู้แต่ไม่ขัดข้อง ทั้งหมดออกเดินทางไปวังมยุรากันอย่างชื่นมื่น เมื่อไปถึงทักทายทำความเคารพเจ้าของงานแล้ว ต่างแยกย้ายตามอัธยาศัย

ทรงกลดมาคนเดียว เจอท่านหญิงนัยเนตรซึ่งสนิทสนมกันดีเลยคุยกันถูกคอ แต่กระต่ายไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนรู้จักกัน และเริ่มไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ จึงหาทางกำชับทรงกลดเรื่องทำเซอร์ไพรส์กับอาเล็กของตน ส่วนเพ็ญลักษณ์ก็เพิ่งรู้จากอิสเรสที่มางานนี้ด้วยเหมือนกันว่า ท่านหญิงนัยเนตรสนิทกับทรงกลด สองคนติดต่อกันทางจดหมายตลอดเวลา มีส่งโปสต์การ์ดให้กันด้วย

เพ็ญลักษณ์อึ้ง เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าท่านหญิงนัยเนตรคือเจ้าของโปสต์การ์ดที่เคยเห็นอยู่กับทรงกลด

ooooooo

เจษฎาผิดหวังเพราะตั้งใจมาหาเพ็ญลักษณ์ที่บ้านราชไมตรี จึงบอกลาปัทมาที่ใจดีมาต้อนรับทั้งที่เธอกำลังจะกินข้าวเย็น

“ผมกะจะมาเซอร์ไพรส์เลยไม่ได้นัดล่วงหน้า คุณเล็กไม่อยู่ไร่หลายวันคิดถึงครับ...งั้นผมลากลับดีกว่า”

“ค่ะ โชคดีค่ะ”

“แต่ว่า...กลับไปก็เหงา ไม่มีอะไรทำ คุณปัทกำลังจะรับประทานข้าวเหรอครับ”

“ค่ะ รับประทานด้วยกันไหมคะ ตอนแรกว่าจะชวนเหมือนกัน แต่คุณขอตัวกลับซะก่อน”

“กำลังหิวเลยครับ งั้นไม่เกรงใจนะ...นี่ขนาดกินคนเดียวนะครับ มีแต่กับข้าวน่ากินทั้งนั้นเลย”

ปัทมาตักอาหารใส่จานให้เจษฎาที่นั่งยิ้มหน้าบาน ระหว่างนี้กัณหาเดินผ่านมาเห็นจึงหยุดยืนมอง

“เป็นบุญของผมที่คุณปัทไม่ไปงาน ผมเลยได้กินของอร่อยๆ”

“ปัทชอบอยู่ก้นครัวค่ะ ไม่ถนัดไปออกงาน ไม่ค่อยชอบคุยกับคนแปลกหน้า นี่ก็แกล้งบอกว่าไม่สบาย เลยได้อยู่บ้าน อย่าเอ็ดไปนะคะ”

“ครับ ผมจะเหยียบไว้เลย”

“คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง”

เสียงนั้นทำให้สองหนุ่มสาวสะดุ้ง กัณหาเดินเข้ามาตั้งใจหักหน้าปัทมาต่อหน้าชายหนุ่ม

“แต่ก็ดีนะ อยู่แต่ในก้นครัวน่ะดีแล้ว เข้าสังคมไม่เป็นแบบเธอทะเล่อทะล่าไป เดี๋ยวได้ทำอะไรขายหน้ากลางงานพอดี”

ปัทมาคาดไม่ถึง เจษฎาเห็นเธอหน้าเสียก็พยายามกู้สถานการณ์กลับมาด้วยการตักกับข้าวมาชิม พูดกับปัทมาเหมือนกัณหาไม่มีตัวตน

“เป็นผม ผมก็ไม่ไปครับ เพราะในงานไม่มีของอร่อยอย่างนี้ อาหารตาไปหาที่งานไหนๆก็มี แต่อาหารดีๆมีคุณปัทคนเดียวครับที่ทำได้ ผมติดใจตั้งแต่ที่ทะเลแล้ว”

ปัทมายิ้มอย่างซึ้งใจที่อย่างน้อยก็มีใครสักคนเห็นข้อดีของตน

ooooooo

ภายในงานเลี้ยง มิรันตีพยายามตามติดสราวุธจนเขากระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ทั้งที่เขาอยากจะไปเดินตามหากระต่ายแทบแย่

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page8

มิรันตีไม่อยากมางานแต่อยากอยู่กับสราวุธสองต่อสอง เธอแกล้งทำเครื่องดื่มหกรดเสื้อผ้าและขอให้เขาพาไปส่งบ้าน ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ออก แต่ขอไปบอกคนที่บ้านของเธอก่อน

อยู่ทางนี้มิรันตีวางแผนเพื่อให้ตัวเองอยู่กับสราวุธสองต่อสองนานๆ เรื่องอะไรจะรีบไปให้ถึงบ้าน เธอแอบออกไปปล่อยลมยางรถของเขาอย่างเนียนๆ

กระต่ายกลัวผิดแผน มากำชับทรงกลดอีกครั้งให้เขาสารภาพรักเพ็ญลักษณ์ พูดจบก็ผลักไสเขาไปหาอาของตนโดยที่เจ้าตัวลำบากใจสุดๆ

ทรงกลดไม่ได้สารภาพรัก แต่ใช้ช่วงเวลาที่เต้นรำกับเพ็ญลักษณ์บอกให้รู้ว่าเขาไปอเมริกาแล้วจะไม่กลับมาเมืองไทยอีก

“ทำไมคะ”

“ที่นี่ไม่เหมาะกับผม แต่ถ้าไปแล้วไม่กลับมาเลย ก็อดห่วงไม่ได้อีก”

“คุณกลดห่วงเรื่องอะไรคะ”

“เรื่องเดียวที่ผมห่วงก็คือต่าย”

เพ็ญลักษณ์ผิดหวัง แต่ยิ้มกลบเกลื่อนฟังเขาพูดต่อไป

“หลังจากที่รู้ว่าต่ายจะต้องไปอยู่โรงเรียนประจำ ผมยิ่งเป็นห่วง ผมอยากจะขออนุญาตคุณเล็ก ขอไม่ให้ต่ายไปอยู่โรงเรียนประจำได้ไหมครับ”

“คนตัดสินใจไม่ใช่เล็กค่ะ แต่เป็นคุณพ่อ ถ้าคุณกลดเป็นห่วงเรื่องต่ายขนาดนั้น ก็ลองไปคุยกับคุณพ่อดูสิคะ ไม่ใช่มาคุยกับเล็ก”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะลองคุยกับท่านดู ว่าแต่คุณเล็กไม่เห็นด้วยกับผมหรือครับ”

“เล็กจะเห็นยังไงไม่สำคัญหรอกค่ะ อย่ามาถามเล็กเลย บอกแล้วไงคะว่าคุณไปปรึกษากับคุณพ่อท่านเองดีกว่าค่ะ แต่เผื่อใจไว้หน่อยนะคะ”

ทรงกลดมองไปเห็นหลวงราชไมตรีกำลังคุยอยู่กับแขกอีกด้านหนึ่งของฟลอร์เต้นรำ เขาผละจาก

เพ็ญลักษณ์เดินออกไป กระต่ายมองตามประหลาดใจ เช่นเดียวกับอิสเรสที่จับจ้องสีหน้าเพ็ญลักษณ์ด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ooooooo

ทรงกลดเข้ามาหาหลวงราชไมตรีด้วยท่าทีนอบน้อม เปิดประเด็นการสนทนาด้วยการขอร้องท่านอย่าส่งกระต่ายไปโรงเรียนประจำ

“ต่ายขอให้คุณมาพูดรึไง”

“เปล่าครับ...ผมพูดเอง เพราะผมรู้จักต่ายดี ต่ายไม่มีทางมีความสุขที่นั่นแน่นอน”

หลวงราชไมตรีไม่พอใจหนวดกระตุกทันที “คุณพูดเหมือนกับว่าผมไม่รู้จักหลานของผมดี”

“ผมไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นท่านนะครับ ผมมีความปรารถนาดีต่อต่ายอย่างจริงใจ ตลอดเวลาที่ผมใกล้ชิดต่าย ทำให้ผมได้รู้ว่าสิ่งที่ต่ายต้องการมากกว่าอะไรทั้งหมดคือความรัก ความอบอุ่น ความใกล้ชิด นี่ต่างหากที่จะช่วยขัดเกลาต่ายให้เป็นอย่างที่พวกท่านอยากให้เป็น”

“ไม่มีใครรู้จักคนในครอบครัวของเราเท่า

พวกเราเอง อย่าลืม คุณมันแค่คนนอก แต่ผมผูกพันกับเจ้าต่ายทางสายเลือด เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ อย่ามาสอนว่าผมควรจะทำยังไงกับหลานผม”

หลวงราชไมตรีเห็นกระต่ายชะเง้อมองมา คิดว่าหลานสาวคงรู้เห็นเป็นใจกับทรงกลด จึงตัดบทพูดทิ้งท้าย

“ผมรักเจ้าต่าย ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เจ้าต่าย มันคือสิ่งที่ดีที่สุด”

ทรงกลดหมดคำพูดเพราะคงไม่มีประโยชน์แล้ว...หลวงราชไมตรีเดินดิ่งไปหากระต่าย บอกให้ออกมาคุยกันหน่อย สราวุธเพิ่งจะเจอกระต่ายได้ครู่เดียว มองตามด้วยความเสียดาย แต่ไม่กล้าตามไปเพราะมิรันตีเข้ามาขวางหน้า

กระต่ายตามปู่ออกมาคุยกันตามลำพัง หลวงราชไมตรีสีหน้าเคร่งเครียดมาก ถามหลานว่าให้ทรงกลดมาคุยกับปู่ใช่ไหมว่าไม่อยากไปโรงเรียนที่ปู่หาไว้ให้

“พี่กลดไปพูดกับพ่อปู่เรื่องโรงเรียนของต่ายเหรอคะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page9

“ใช่ ทำไมต้องต่อต้าน ไม่คิดบ้างรึว่าปู่หวังดีกับเจ้า ถึงจะส่งเจ้าไปโรงเรียนประจำ ที่นั่นครูเขาจะช่วยขัดเกลาให้เจ้าเป็นคนเต็มคน ปู่ไม่ได้ส่งเจ้าไปโรงเชือด”


“แต่ต่ายไม่อยากไปโรงเรียนประจำ”

“เจ้าต้องไป”

“พ่อปู่ใจร้าย พี่กลดก็ใจร้าย ทุกคนใจร้าย”

 กระต่ายต่อต้านแล้ววิ่งกลับเข้าไปในงาน เจอทรงกลดเดินสวนออกมาพอดี

“พี่กลดไปพูดอะไรกับพ่อปู่ พี่กลดกำลังคิดจะทำอะไร”

“ทำในสิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขที่สุด ต่าย

ไม่เหมาะกับโรงเรียนที่พ่อปู่หาไว้ให้”

“แล้วเรื่องอาเล็กล่ะ”

“นี่คือสิ่งที่พี่พยายามจะคุยกับต่ายในตอนแรก...

พี่ยังไม่พร้อมที่จะขอคุณเล็กแต่งงาน”

“เพราะอะไร เพราะพี่หญิงเนตรงั้นเหรอ”

 “ไม่ใช่...เป็นเพราะตัวพี่เอง พี่จะไปสร้างอนาคตกับใครได้ในเมื่ออนาคตของตัวพี่เองยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง”

“นี่พี่กลดไม่ได้รักอาเล็กเหรอ”

“มันยังไม่ได้พัฒนาไปจนถึงจะเรียกว่ารักได้หรอกต่าย”

“พี่กลดหักหลังต่าย...ต่ายอุตส่าห์เตรียมการทุกอย่างไว้เพื่อพี่กลด”

“พี่ไม่เคยขอให้ต่ายทำอย่างนั้น ต่ายเป็นคนจัดแจงเองทุกอย่าง คิดเองเออเองว่าพี่รักอาเล็ก และอยากจะสารภาพรัก”

“รู้รึเปล่าว่าทำแบบนี้อาเล็กจะผิดหวังแค่ไหน”

“ฟังนะ เขาจะไม่ผิดหวัง ถ้าไม่ได้มีใครไปให้ความหวัง”

“นี่แปลว่าต่ายผิดที่หวังดีเกินเหตุ พี่กลดจะบอกว่าต่ายฝืนใจพี่ใช่ไหม...ต่ายผิดเอง ผิดที่มองคนผิดไป นี่เราไม่ได้รู้จักกันจริงๆเลยใช่ไหม”

“พี่รู้ว่าต่ายหวังดี แต่พี่แค่รับความหวังดีของต่ายไว้ไม่ได้”

“งั้นก็ไม่ต้องมาทำดียัดเยียดคืนให้ต่าย ต่ายไม่ต้องการ เรื่องโรงเรียนที่พ่อปู่หาให้ก็ไม่ต้องมายุ่ง... ใครๆก็เบื่อต่าย ไหนๆพี่กลดก็จะไปอยู่แล้ว จะไป

จากชีวิตต่ายอีกคนก็ได้ ต่ายชินแล้ว”

กระต่ายผิดหวังและเสียใจที่สุดรีบวิ่งหนีออกมาเจอสราวุธกับมิรันตีที่กำลังจะไปขึ้นรถ สราวุธเห็นกระต่ายร้องไห้จึงสะบัดจากมิรันตีไปหา ถามว่าเป็นอะไร จะไปไหน?

“ต่ายจะกลับ พาต่ายกลับบ้านที”

ฟังคำตอบจากกระต่ายพร้อมๆกับเห็นทรงกลดวิ่งตามมา สราวุธเห็นท่าไม่ดีรีบพากระต่ายไปที่รถ แต่ไม่ทันใจเธออยู่ดี เธอแย่งกุญแจรถจากเขามาขับเองทั้งที่ขับรถไม่คล่อง สราวุธที่ขึ้นรถไปด้วยทันพยายามห้ามแต่เธอไม่ฟัง

ooooooo

ทรงกลดเป็นห่วงมากรีบขึ้นรถตัวเองขับตาม กระต่ายเข้าเกียร์มั่วจนรถส่ายไปมาและกระตุกบ้างเป็นระยะ ยิ่งเห็นรถทรงกลดไล่ตามหลังมา กระต่ายเร่งความเร็วขึ้นอีก

แต่สภาพรถไม่อำนวยเพราะมิรันตีแอบปล่อยลมยางไว้ ในที่สุดรถก็เสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง

เสียงดังสนั่น!

พวกหลวงราชไมตรีตกใจมากเมื่อทราบข่าวร้าย จากท่านชายสดายุที่ทรงกลดโทร.มาบอก ทุกคนรีบร้อนไปโรงพยาบาล...กระต่ายบาดเจ็บเล็กน้อย แต่สราวุธอาการหนักบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง เลือดออกที่ปอดต้องผ่าตัดด่วน และต้องให้ญาติเซ็นเอกสาร

มิรันตีร้องไห้โฮเพราะรู้สึกผิดที่ปล่อยลมยางรถ เมื่อสันต์พ่อของสราวุธมาถึงรู้ว่าลูกต้องผ่าตัดด่วนก็ตกใจมาก ถามหลวงราชไมตรีอย่างเอาเรื่องว่า

“นี่มันเกิดเรื่องได้ยังไง หลานสาวคุณเป็นคนขับรถใช่ไหม หลานสาวคุณเป็นต้นเหตุ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep5/page10

มิรันตีคือคนที่สะดุ้งสุดแรงกว่าใคร ไม่กล้าบอกว่าตัวเองก็มีส่วน

“รักษาลูกชายคุณให้ปลอดภัยก่อน ที่เหลือผมจะรับผิดชอบแทนหลานสาวผมเอง”

“แน่นอน!! คุณต้องได้ชดใช้แน่” สันต์จ้องหน้าหลวงราชไมตรีครู่หนึ่งก่อนจะตามพยาบาลออกไป

ขณะจับกลุ่มรอฟังผลการรักษาของกระต่ายและสราวุธ หลวงราชไมตรีถามทรงกลดว่าทำไมกระต่ายถึงหุนหันออกไปแบบนั้น

“ต่ายโกรธผมครับ เลยขับรถหนีออกไป”

“ทำไมถึงทำอะไรขาดสติได้ขนาดนี้ ขับรถก็ไม่คล่อง”

“พรุ่งนี้ตำรวจจะตรวจสอบที่เกิดเหตุอีกทีว่าสภาพรถมีปัญหาด้วยรึเปล่า อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุครับ”

มิรันตีตกใจมากกลัวว่าตัวเองจะมีความผิดที่ไปปล่อยลมยางรถ ค่อยๆเดินออกจากกลุ่มมาโดยไม่มีใครสังเกต

ดึกแล้วที่โรงพยาบาลเหลือแต่เพ็ญลักษณ์กับทรงกลดที่ยังรอเยี่ยมกระต่าย หมอให้กระต่ายย้ายไปห้องพักฟื้นแต่เธอยังไม่ได้สติ มีแผลที่หน้าผากและฟกช้ำตามร่างกายเล็กน้อย เพ็ญลักษณ์เห็นสภาพหลานแล้วสงสาร พอกลับออกมาเจอทรงกลดตรงหน้าห้อง สีหน้าท่าทางเขาเศร้าหมองมาก

“ต่ายโกรธที่ผมไปบอกคุณพ่อคุณเรื่องโรงเรียน ผมเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดในคืนนี้”

“ที่น่าเห็นใจกว่าคือคุณพ่อ ต่ายอาจจะพาล

มองว่าคุณพ่อใจร้ายที่ส่งต่ายไปโรงเรียนประจำ คุณซื้อใจต่ายด้วยการทำให้เขามีอคติกับเรา”

“ผมผิดเองครับ ผมไม่นึกว่ามันจะสร้างปัญหาขนาดนี้”

“รู้ตัวไหมคะ คุณเก่งเรื่องให้ความหวังพอๆกับที่ทำให้คนผิดหวัง คุณพยายามให้กำลังใจต่ายแล้วก็ทำร้ายเขาไปพร้อมๆกัน” เพ็ญลักษณ์พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ทรงกลดยืนอึ้งอย่างรู้สึกผิดอยู่ตรงนั้น

ooooooo

.

-------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep6/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 6

อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้กัณหาสบโอกาสกระหน่ำซ้ำเติมกระต่ายว่าเป็นตัวซวย สร้างแต่ความเดือดร้อน หากสราวุธฟื้นขึ้นมาแล้วพิการ ญาติพี่น้องของเขาคงต้องดูแลกันตลอดชีวิต...

ในช่วงเวลาที่ทรงกลดกำลังใจเสียและรู้สึกผิดเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ทรงมณีกลับสร้างความยุ่งยากลำบากใจให้เขาด้วยการเอาข่าวไปลงหนังสือพิมพ์ว่าเขาจะแต่งงานกับเพริดพักตร์หลังจากจบด็อกเตอร์

ข่าวนี้ทำให้เพ็ญลักษณ์สะเทือนใจไม่น้อย ส่วนทรงกลดก็เบื่อหน่ายแม่กับเพริดพักตร์เต็มที เลื่อนการเดินทางไปอเมริกาเร็วขึ้นและไปโดยไม่ได้บอกลากระต่ายที่ยังรักษาตัวในโรงพยาบาล แต่ฝากเพ็ญลักษณ์ช่วยบอกแทน

ผลการผ่าตัดสราวุธปลอดภัยแต่ยังต้องรักษาตัวอีกนาน ส่วนกระต่ายพอหายดีก็ถูกปู่ส่งเข้าโรงเรียนประจำ กระต่ายรู้สึกผิดต่อสราวุธและเสียใจที่ทรงกลดจากไปโดยไม่ลา จึงเก็บตัวอยู่ในโรงเรียน วันหยุดไม่ยอมกลับบ้าน และจดหมายที่ทรงกลดเพียรเขียนส่งมาก็ไม่เปิดอ่านสักฉบับ

ด้านเพริดพักตร์หลังจากทรงกลดไปเรียนต่อซึ่งไม่มีกำหนดกลับ จึงเลิกหวังลมๆแล้งๆกับผู้ชายคนนี้

เธอหันไปควงวิชัย พ่อม่ายนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ก่อนจะตกลงปลงใจแต่งงานกับเขาอย่างรวดเร็ว ทรงมณีรู้เห็นโกรธมากถึงกับตัดขาดและสาปส่งเธอ...

สามปีต่อมา...กระต่ายซึ่งใช้ชีวิตในโรงเรียนประจำทำให้ทุกคนทึ่งที่เธอเปลี่ยนจากกระต่ายแสนซนเป็นสกาวเดือนผู้งดงาม กัณหาและมิรันตีต่างอิจฉา ส่วนทรงกลดเรียนจบด็อกเตอร์แล้วยอมกลับเมืองไทยหลังจากแม่ถอดใจเรื่องคลุมถุงชน

ทรงกลดบังเอิญเจอกระต่ายอีกครั้งแต่จำไม่ได้ เข้าใจว่าเธอคือมิรันตี ทำให้กระต่ายผิดหวังและน้อยใจ เลี่ยงที่จะพบเจอเขาอยู่หลายวัน จนกระทั่งวันหนึ่งได้เจอกันที่สตูดิโอที่เพ็ญลักษณ์มาอัดเทปรายการเพื่อโปรโมตแป้งทำขนมซึ่งเป็นสินค้าของครอบครัว โดยมีปัทมาสาธิตการทำขนมหวาน และกระต่ายมาช่วยงาน

ทรงกลดมาในฐานะที่ปรึกษารัฐมนตรี เขาถูกเชิญมาสัมภาษณ์ออกรายการในสตูดิโอเดียวกัน กระต่ายพยายามหลบหน้าเขาอีก ขณะที่เพ็ญลักษณ์ซึ่งยังมีทั้งอิสเรสและเจษฎาป้วนเปี้ยนในชีวิตตกใจไม่น้อยที่ได้พบทรงกลด หลังจากไม่ได้เจอกันนานมาก

ทรงมณีเคยเจอกระต่ายแล้วครั้งหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าเป็นหลานคนไหนของหลวงราชไมตรี เธอชื่นชมความน่ารักอ่อนหวานของกระต่ายถึงขนาดอยากเจออีก อคติในใจเกี่ยวกับบ้านราชไมตรีหมดไปหลังจากเกือบเลือกผู้หญิงอย่างเพริดพักตร์ให้ลูกชาย

จนแล้วจนรอดทรงกลดก็ยังไม่ได้คุยกับกระต่าย ความเป็นสุภาพบุรุษมีน้ำใจไมตรีของเขาต่อเพ็ญลักษณ์ทำให้หญิงสาวรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่เวลานี้อิสเรสดูเหมือนมีคะแนนนำโด่งตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา ส่วนเจษฎานั้นยังหวังลมๆแล้งๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในใจของปัทมามาระยะหนึ่งแล้ว

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep6/page2

ในวันที่เจอกันแวบๆในสตูดิโอ กระต่ายเห็นทรงกลดใกล้ชิดหญิงสาวคนหนึ่ง เข้าใจไปเองว่าอาจเป็นคนรักของเขา เลยงอนทรงกลดยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อคืนนี้ได้คุยกับเพ็ญลักษณ์ กระต่ายถามอาเล็กว่าโกรธทรงกลดไหมที่มีแฟนแล้ว เพ็ญลักษณ์เจ็บแปลบแต่ทำใจยอมรับ

“อาจะไปมีสิทธิ์โกรธเขาได้ยังไง เรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าเขาจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วจริงๆ อาก็ต้องแสดงความยินดีกับเขา”

“ไม่เห็นจะเข้าใจ...อาเล็กทำใจได้ยังไง”

“ให้ต่ายโตกว่านี้ก่อนแล้วต่ายจะเข้าใจเอง คนเราไม่จำเป็นต้องโกรธกันเพียงแค่เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ใจตรงกับเรา...นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ก่อนนอนก็ลองทบทวนดูอีกที อย่าลืมว่าคุณกลดกับต่ายเคยเป็นเพื่อนซี้กันมากขนาดไหน เพื่อนกันจะไม่ให้อภัยกันเลยเหรอ”

เพ็ญลักษณ์ออกจากห้องไปแล้ว กระต่ายนอนลืมตาโพลงในความมืด ครุ่นคิดเรื่องทรงกลดจนนอนไม่หลับ

ooooooo

ทรงกลดเพิ่งรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดว่ากระต่ายคือมิรันตี เขาทึกทักเธอออกสองครั้งสองคราเพราะกระต่ายไว้ผมยาวดูโตเป็นสาวสวยหวาน...เช้าวันนี้เขาจึงตั้งใจมาขอโทษเธอที่บ้าน แต่ต้องผิดหวังเมื่อปัทมาบอกว่าเพ็ญลักษณ์เพิ่งพากระต่ายกลับไปไร่ที่ศรีราชา

ก่อนหน้าที่กระต่ายจะไปศรีราชา เธอรู้จากอาเล็กว่าสราวุธเขียนจดหมายหลายฉบับส่งมาจากเมืองนอก สราวุธไปเรียนต่อหลังจากหายดี แต่ยังส่งจดหมายถึงกระต่ายด้วยความคิดถึง เขาไม่เคยถือโทษโกรธเธอ

เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น ขณะเดียวกันมิรันตีก็ได้รับจดหมายจากเขาด้วย ซึ่งผ่านมือเพ็ญลักษณ์เหมือนกันกับของกระต่าย

มิรันตีรักและรอคอยสราวุธอยู่ตลอด เมื่อกัณหา

สุมไฟด้วยการแอบเอาจดหมายที่สราวุธเขียนถึงกระต่ายมาให้ มิรันตีโกรธแทบดิ้นตาย พอรู้ว่าสราวุธที่เพิ่งกลับจากเมืองนอกจะมาที่บ้าน แต่เกิดเปลี่ยนใจกะทันหันหลังรู้ว่ากระต่ายไปไร่ที่ศรีราชา มิรันตีพาลอาละวาดเอากับอนิล

กระต่ายดีใจที่ได้กลับไร่ ตรงดิ่งไปหาป๋อง แกละ และจ้อนด้วยความคิดถึง แต่ทั้งสามคนไม่กล้าเข้าใกล้เพราะลูกพี่เปลี่ยนไปมาก กระต่ายเลยต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาพูดคุยกันได้เหมือนเดิม ทั้งสามคนดีใจเมื่อรู้ว่าลูกพี่มาอยู่ที่ไร่จนกว่าโรงเรียนจะเปิดเทอม

ตกเย็นกระต่ายแวะไปที่กระท่อมของทรงกลด เข้ามาภายในก็ยิ่งคิดถึงคืนวันเก่าๆ ทรงกลดโผล่มาเงียบๆ ดีใจมากที่เห็นกระต่ายเต็มตาเป็นครั้งแรก เธอสวยหวานเป็นสาวสะพรั่งไม่มีเค้าของกระต่ายคนเดิม

“เจอจนได้...”

กระต่ายไม่ยิ้มไม่ทักทายแถมจะเดินหนี ทรงกลดคว้ามือเธอไว้แน่น

“ต่าย...พี่ขอโทษ”

“ขอโทษเรื่องอะไร มีหลายเรื่องมากเลยนะสำหรับเราสองคน”

“เอาเป็นว่า...เอาเรื่องนี้ก่อน เรื่องที่พี่จำต่ายไม่ได้ พี่ขอโทษจริงๆ ส่วนเรื่องอื่นซึ่งพี่ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรผิด แต่ถ้าต่ายอยากให้พี่ขอโทษ พี่ก็จะทำ ถ้าต่ายจะหายโกรธพี่”

เธอดึงมือเขาออก ทำให้เขาเห็นจิ๊กซอว์รูปพระจันทร์ในมือเธอ “ยังเก็บไว้อยู่อีกเหรอ พระจันทร์แทนใจ” กระต่ายตกใจชักมือกลับแต่จิ๊กซอว์ถูกทรงกลดแย่งไป “ใครนะที่บอกให้พี่เอาติดตัวไปแทนคำสัญญาว่าจะกลับมาเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขา”

“ทิ้งเอาไว้นั่นแหละ”

“ดีใจไหมที่พี่กลับมา”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep6/page3

“ต่ายมีอะไรต้องทำเยอะแยะ ไม่สนหรอกว่าใครจะมาจะไป อย่าสำคัญตัวผิดไปนัก”

“ต่าย...บอกแล้วไงพี่ขอโทษ พี่ผิดเองที่วันนั้นจำต่ายไม่ได้ ก็ใครใช้ให้ต่ายเปลี่ยนไปขนาดนี้”

“อย่างกับตัวเองไม่เปลี่ยนนักนี่”

“พี่เปลี่ยนตรงไหน”

“บอกว่ายังไม่พร้อมจะสร้างอนาคตกับใคร แต่ก็หนีไปมีแฟน”

“พี่เหรอมีแฟน”

“ต่ายเห็น วันนั้นที่โรงถ่าย ใกล้ชิดอี๋อ๋อ”

“ผู้หญิงคนเดียวที่พี่อี๋อ๋อด้วยคือคุณแม่พี่นะ นอกนั้นไม่มี อ๋อ หรือจะเป็นคนนั้น...เลขาของพี่ เฮ้ย! คิดอกุศล

ใหญ่แล้ว นั่นเขามีสามีมีลูกแล้วนะ...ไม่เชื่อ ไปสืบได้เลย”

กระต่ายอึ้งไปนิด ก่อนพูดเฉไฉว่าเสียเวลา

“นี่...ขอประกาศเลยนะว่าพี่ยังโสด ตัวเปล่า หัวใจเปลี่ยว ยังไม่มีใคร”

“จะให้ไปบอกอาเล็กเหรอ เมินซะเถอะ ต่ายไม่มีวันยอมให้อาเล็กใจอ่อนกับคุณอีก”

ทรงกลดชะงักที่ซี้เก่าเรียกเขาว่าคุณ แถมกระต่ายยังตอกย้ำด้วยว่าเรียกคุณแสดงถึงความห่างเหิน ไม่สนิทด้วย

“พี่ไม่ยอมแพ้หรอก คอยดู...จะง้อไปเรื่อยๆ

ใจเแข็งได้ใจแข็งไป ไอ้แสบ”

กระต่ายชะงักกับคำเรียกของทรงกลด...เผลอยิ้ม แต่ครู่เดียวก็วางฟอร์มมึนตึงเดินหนีไป

ooooooo

คืนนั้นกระต่ายกลับมาเล่าให้อาเล็กฟังว่าเจอทรงกลด แต่ยังไม่หายงอนเพราะเขาร้ายมาก ทำท่าจะมาจีบอาเล็กอีก

“เขาพูดเรื่องอากับต่ายเหรอ”

“ไม่พูดต่ายก็รู้...ประกาศลั่นว่าตัวเองยังไม่มีแฟน ยังโสด หัวใจเปลี่ยว...แหวะ! อาเล็กอย่าไปยอมใจอ่อนให้อีกเชียวนะ”

กระต่ายกอดอาเล็กไว้อย่างหวงๆ ไม่ได้สังเกตเลยว่าได้สะกิดปมในใจของเพ็ญลักษณ์ขึ้นมาใหม่ แอบมีความหวังเมื่อรู้ว่าทรงกลดยังโสดและมีเยื่อใยให้ตน

ทรงกลดแวะมาหาพี่ชายกับพี่สะใภ้ในตอนเช้า บอกกล่าวอย่างคร่าวๆก่อนจะขอไปทำภารกิจสำคัญแล้ววันหลังจะกลับมาอธิบายอีกครั้ง

กระต่ายรู้ว่าวันนี้ทรงกลดต้องมาหาอีกแน่ เธอหลบเข้าไปในไร่แล้วเจอสราวุธที่แอบมาเซอร์ไพรส์ สราวุธอยากให้กระต่ายลืมเหตุร้ายเมื่อสามปีก่อน เขาชวนเธอไปขับรถคันใหม่เพื่อให้ความกลัวหายไป

ขณะที่สองคนขับรถเล่น สราวุธตาดีเห็นทรงกลดอยู่กับเพ็ญลักษณ์ตรงหน้าไร่

รถของเพ็ญลักษณ์แบตเตอรี่หมด ทรงกลด

ช่วยเหลือจนพาเธอกลับเข้าไร่ได้ ความมีน้ำใจของเขาทำให้เพ็ญลักษณ์หวั่นไหว นึกถึงคำพูดของกระต่าย

เมื่อคืนแล้วหัวใจพองโต แต่ขณะเดียวกันทรงกลดเห็นสราวุธใกล้ชิดกระต่ายก็หงุดหงิดหัวใจ มีอาการคล้ายคนอกหัก จนมุกดาเอ่ยปากทักเพราะมองออก

ทางฝ่ายมิรันตีเมื่อรู้จากอนิลว่าสราวุธไปหากระต่ายที่ศรีราชาก็รีบตามมาเอาเรื่องถึงขั้นตบตี

กระต่ายโดยไม่ยำเกรงเพ็ญลักษณ์ที่พยายามห้ามปราม กล่าวหากระต่ายเป็นแมวขโมย แอบแทงข้างหลังตนติดต่อกับสราวุธ

เพ็ญลักษณ์ทนไม่ได้ที่มิรันตีด่ากระต่ายรุนแรง ลามปามไปถึงพ่อแม่ สั่งอนิลให้พามิรันตีออกไปเดี๋ยวนี้... จากนั้นเธอพยายามจะปลอบโยนกระต่าย แต่หลานสาวขออยู่คนเดียว วิ่งหนีเข้าไปร้องไห้ในห้องด้วยความคับแค้นใจ

ผ่านไปไม่นานปัทมากับสินีรู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากเพ็ญลักษณ์ที่โทร.มาเล่าให้ฟัง สองพี่น้องตกใจและเชื่อว่าเป็นฝีมือกัณหา จึงมาคาดคั้นเรื่องจดหมายของสราวุธ ปรากฏว่ากัณหายอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน แถมยังพูดจาท้าทายว่าใครจะทำไม สินีได้ฟังก็ของขึ้นทันที

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep6/page4

“ทำแบบนี้ทำไมคะ เด็กๆทะเลาะกันวุ่นวายใหญ่เลย แล้วคนที่จะไม่สบายใจที่สุดก็จะเป็นคุณพ่อพี่กัณต้องการอะไร”

“ฉันกำลังปกป้องศักดิ์ศรีและเกียรติยศของราชไมตรี เพื่อความสบายใจของคุณพ่อต่างหาก นังกระต่ายกำลังทำตัวน่าขยะแขยง แอบคบกับสราวุธลับหลังมิรันตี พฤติกรรมของนังเด็กนั่นสมควรถูกเปิดโปง”

“ยังไงก็จะหาเรื่องต่าย ไล่ออกไปจากที่นี่ให้ได้สินะ”

“ใช่ ฉันจะทำให้ทุกคนได้เห็นสันดานของมัน คุณพ่อจะได้เลิกปกป้องมันเสียที”

สินีเหลืออดตั้งท่าจะตอบโต้ แต่ปัทมารีบห้ามเพราะกลัวพ่อตื่นมาได้ยิน ย้ำคำพูดของเพ็ญลักษณ์ว่าจัดการได้ จะคุยกับหลานๆเอง ไม่ให้เรื่องถึงหูพ่อ

“บอกพี่กัณเถอะ จะเอาอะไรปิดปากเขาไม่ให้บอกคุณพ่อได้ล่ะ”

“พ่อได้ยินหมดแล้ว” เสียงหลวงราชไมตรีดังขึ้น สามพี่น้องตกใจหันขวับไปมองหลวงราชไมตรีต้องการรู้เรื่องทั้งหมด ปัทมากับสินีหน้าซีดหนักใจ ตรงข้ามกับกัณหาที่ยิ้มย่องสะใจ

หลังจากฟังเรื่องราวจากลูกๆแล้ว หลวงราชไมตรีโทร.ไปหาเพ็ญลักษณ์ที่ไร่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ถามหากระต่ายกับมิรันตี

“ยังไม่ตื่นลงมาทั้งสองคนเลยค่ะคุณพ่อ...ค่ะ เล็กรู้ดีว่าต่ายไม่ได้ทำอย่างนั้นแน่ มิรันตีน่าจะถูกพี่กัณหายุจนไร้สติ ดูต่ายเสียใจมาก...เฮ้อ! มีแต่เรื่อง ไม่รู้ว่าต่ายจะทนไหวมั้ย ไว้เล็กคุยกับต่ายและมิรันตี ได้เรื่องยังไง

จะรีบโทร.แจ้งคุณพ่อนะคะ”

เพ็ญลักษณ์วางสายจากพ่อแล้วขึ้นไปเคาะประตูเรียกกระต่าย...สิ่งที่เห็นทำให้คนเป็นอาประหลาดใจ เพราะหลานสาวหน้าตาสดใสไม่มีเค้าของคนเสียใจ

“ต่ายจะไม่หนีแล้วค่ะ ต่ายจะเผชิญหน้ากับอคติของคนที่ไม่ต้อนรับต่าย เพราะว่าถ้าต่ายหนีมันเหมือนกับต่ายยอมรับความผิดในสิ่งที่ต่ายไม่ได้ทำ ต้องเป็นในสิ่งที่เขาพยายามยัดเยียดจะให้เป็น”

“ต่ายพูดจริงเหรอ”

“ค่ะ ต่ายพูดจริง...และที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่ง

อื่นใด ต่ายอยากทำให้พ่อปู่สบายใจ ต่ายจะไม่อ่อนแออีกแล้วค่ะอาเล็ก”

เพ็ญลักษณ์คาดไม่ถึง ดีใจและโล่งใจที่หลานสาวโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่คิด

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 7

ทรงกลดยังคงเดินหน้าง้องอนกระต่ายโดยพยายามดึงเอาพวกป๋องมาเป็นแนวร่วม เด็กสามคนปฏิเสธในตอนแรกเพราะกลัวลูกพี่ไม่พอใจ แต่พอคิดได้ว่าไม่อยากให้ทรงกลดกับกระต่ายโกรธกันก็เลยเปลี่ยนใจมาช่วยเหลือ

สามคนให้ทรงกลดเขียนคำขอโทษลงในกระดาษก่อนพับเป็นเครื่องบินร่อนเข้าไปในห้องของกระต่ายที่เอาแต่อ่านตำราเรียน แต่กระต่ายแกล้งทำไม่สนใจแม้ว่าเครื่องบินจะหล่นเข้ามามากมาย จนกระทั่งป้าเพียรเข้ามาเห็นแล้วโวยวายว่าขยะอะไรเต็มห้อง นั่นแหละกระต่ายถึงเอาคืนพวกทรงกลด ให้ป้าเพียรไปเอาเรื่อง

แต่กลายเป็นเพียรรู้ว่าทรงกลดตั้งใจง้อกระต่ายก็เห็นใจ แต่อยากให้ทำวิธีอื่น เพราะกระต่ายฝากมาบอกว่าอย่าเล่นอะไรเป็นเด็กๆ เธอไม่สนุกด้วย...

สราวุธไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันที่มิรันตีอาละวาดด่าทอกระต่ายอย่างรุนแรง แต่พอรู้จากอนิลก็รีบมาขอโทษเพ็ญลักษณ์เพราะตัวเองเป็นต้นเหตุทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ

“คิดให้เยอะๆ ก่อนจะทำอะไรลงไปตัดสินใจ

ให้เด็ดขาด จะได้ไม่ต้องทำให้ใครเสียใจ จะทำอะไรก็ให้ชัดเจนซะตั้งแต่วันนี้ ไม่อย่างนั้นจะเสียหายกันหมด เธอคงไม่อยากขึ้นชื่อว่าไม่เป็นสุภาพบุรุษ มิรันตีและกระต่ายก็จะได้ไม่ต้องมาผิดใจกันเพราะเรื่องเธอ...อีกอย่างพวกเธอก็โตกันหมดแล้ว อาจะไม่ขวางถ้าเธอทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง”

สราวุธรับปากและตัดสินใจพูดความจริงว่าเขาชอบกระต่าย...เพ็ญลักษณ์หนักใจบอกตามตรงว่า

“เรื่องนี้มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอา แต่มันก็ขึ้นอยู่กับต่าย เธอก็คงจะพอรู้ว่าผลมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอต้องการ”

“ผมรู้ครับ ต่ายไม่ได้ชอบผมอย่างที่ผมชอบต่าย แต่ผมจะพยายาม เพราะผมชอบต่ายจริงๆ ผมขอโอกาสนะครับอาเล็ก”

สราวุธตัดสินใจแน่วแน่ เพ็ญลักษณ์พยักหน้า

แต่ทั้งคู่ไม่รู้ว่ากระต่ายแอบฟัง...ไม่อยากให้เกิดความขัดแย้ง

ไม่ทันไรเกิดเรื่องน่าปวดหัว เมื่อมิรันตีเห็นสราวุธจึงเข้ามาต่อว่าด้วยความผิดหวัง

“พี่สราทำกับมิอย่างนี้ได้ยังไง เขียนจดหมายถึงมิ แต่ก็เขียนหามันด้วย”

“อย่าเรียกผู้หญิงที่พี่ชอบว่ามัน”

“แล้วมิล่ะ พี่สราทำกับมิแบบนี้ได้ยังไง ทำได้ยังไง”

มิรันตีอัดอั้นและเจ็บใจ ระบายอารมณ์ทุบตีสราวุธไม่ยั้ง จนเขาทนไม่ไหวจับมือเธอไว้แล้วพูดโพล่ง

“ฟังพี่นะมิรันตี พี่ขอโทษ ถ้าพี่ทำอะไรให้เข้าใจผิด แต่พี่จำได้ว่าพี่ไม่เคยบอกว่าพี่ชอบมิ พี่ไม่เคยให้ความหวัง มีแต่มิที่คิดไปเองฝ่ายเดียว...พี่ชอบต่าย ชอบมานานแล้ว ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ชอบมาตลอด”

มิรันตีร้องไห้โฮ ไม่ยอมรับง่ายๆ สราวุธดูออกรีบเดินหนี มิรันตีตะโกนไล่หลัง

“ทั้งๆที่นังต่ายมันไม่ได้ชอบพี่สรา พี่สราก็ยังจะชอบมันเหรอ”

สราวุธหันมาตอบหนักแน่น “ใช่! และพี่จะพยายามซื้อใจต่ายให้ได้ ถ้ามิโกรธ พี่ก็จะยอมรับ แต่พี่อยากให้มิยอมรับความรู้สึกของพี่ด้วย...พี่ไปก่อนนะ”

มิรันตีกรี๊ดลั่น ร้องไห้ด้วยความเสียใจ สราวุธหน้าเสีย อดสงสารไม่ได้แต่ไม่เหลียวหลังกลับมา อนิลรู้เห็นแต่ไม่อยากพูดอะไรกับสราวุธ ออกปากไล่เขาให้กลับไปก่อน

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page2

“แกโกรธฉันเหรอวะ”

“เออ...โกรธ เพราะแกเพิ่งทำมิรันตีเสียใจ โกรธที่แกเป็นต้นเหตุทำให้พี่น้องต้องทะเลาะกัน โกรธที่แกไม่เคยชัดเจน”

“ฉันขอโทษ ฉันพยายามแล้ว แต่มิไม่เคยฟังฉันเลย ในจดหมายที่ฉันเขียนถึงมิ ก็ไม่เคยมีสักคำสักประโยคที่ทำให้เข้าใจว่าฉันชอบ ให้ความหวัง หรือว่ามีเยื่อใย มีแค่เล่าเรื่องสารทุกข์สุกดิบทั่วไป แต่มิทึกทักเอาเองทั้งนั้น แล้วฉันผิดเหรอที่ฉันชอบต่าย”

“ก็จริง แกไม่ผิดเรื่องที่แกชอบต่าย ความจริงจะโทษแกก็ไม่ถูก มิรันตีต่างหากที่ทำให้ตัวเองเสียใจ เพราะหลอกตัวเองไม่ยอมรับความจริง แต่บอกไว้ก่อนนะ เรื่องนี้ฉันจะไม่ยุ่ง และไม่ต้องขอให้ฉันช่วยจีบต่าย”

สราวุธซีดจ๋อย ส่วนอนิลเดินไปถามมิรันตีที่ยังเศร้าไม่หายว่าอยากกลับกรุงเทพฯไหม เธอไม่ตอบแต่อยากรู้ว่าสราวุธกลับไปหรือยัง

“ยัง พี่กำลังจะไปส่งมัน...ถ้าอยากกลับเมื่อไหร่

ก็บอกแล้วกันนะ”

มิรันตีนิ่งเงียบ อนิลเริ่มระอา บ่นอุบอิบว่าสงสัยจะเสียใจจนเพี้ยน หารู้ไม่ว่าเธอกำลังคิดหาทางขัดขวางความรักของสราวุธที่มีต่อกระต่าย...ความผิดหวังเสียใจเปลี่ยนเป็นความอยากเอาชนะ!

ooooooo

หลังจากได้ยินสราวุธคุยกับเพ็ญลักษณ์...กระต่ายตัดสินใจนานพอควรกว่าจะพูดตรงๆกับอาเล็ก

“ต่ายได้ยินที่เขาคุยกับอาเล็กแล้ว ต่ายจะไม่เจอเขา ต่ายไม่อยากให้พี่มิเกลียดต่ายมากไปกว่านี้ อีกอย่าง...อย่างที่ต่ายบอกอาเล็ก ต่ายยังไม่อยากคิดเรื่องไร้สาระตอนนี้”

“ถ้าอย่างนั้นอาคิดว่าต่ายก็ควรจะเผชิญหน้ายืนยันความคิดของตัวเอง ถ้าต่ายหนี เขาจะไม่เลิกตามและยังมีความหวัง ซึ่งไม่ใช่แค่กับสราวุธคนเดียวนะ

อาหมายรวมถึงคนอื่นด้วย”

“ใครคะ”

“ต่ายหนีใครอยู่ล่ะ”

กระต่ายเงียบงัน รู้เท่าทันว่าอาเล็กหมายถึงทรงกลด... เวลาเดียวกันนั้นทรงกลดไปโผล่ที่ตำหนักของท่านชายสดายุที่พัทยา ท่าทางซังกะตายของชายหนุ่มทำให้ท่านชายอดทักไม่ได้ว่า

“ดูทำ...เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ เครียดอะไรมา ปรึกษาฉันได้นะ จะให้ช่วยเรื่องอะไรช่วยได้หมด ยกเว้น เรื่องหัวใจ ฉันไม่ช่วย เรื่องนี้ตัวใครตัวมัน”

“ไม่ใช่เรื่องนี้...เรื่องต่ายกระหม่อม”

“ต่าย? ต่ายทำไม”

ทรงกลดหน้าจ๋อย ถอนใจเฮือกก่อนเล่าเรื่องราว... หลังจากนั้นไม่นานท่านชายโทรศัพท์ไปหากระต่ายที่ไร่

“ว่างมั้ย มาหาหน่อย คิดถึง...หญิงเนตรก็บ่นคิดถึง”

“พี่หญิงเนตรกลับมาแล้วเหรอคะ”

“อืม...กลับมาได้สักพักแล้ว ก็กลับมาพร้อมกับเจ้ากลดนั่นแหละ”

“เหรอคะ พี่หญิงเนตรกลับมาพร้อมพี่กลดเหรอคะ”

“ใช่ เดี๋ยวนี้สองคนนี้ตัวติดกันยังกะตังเม”

ทรงกลดฟังอยู่ใกล้ๆ ลืมตัวเรียกท่านชาย แต่ท่านรีบจุ๊ปากปรามให้เงียบเพราะกลัวกระต่ายได้ยิน

“อายุอยู่กับใครเหรอคะ”

“เมื่อกี้เสียงคนรถมาเรียกอา อาจะให้ไปรับเรานั่นแหละ ตกลงมาได้หรือเปล่า เดี๋ยวอาส่งรถไปรับ”

“ไปได้ค่ะ ต่ายกำลังเบื่ออยู่พอดี...แล้วเจอกันค่ะ อายุ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page3

ท่านชายวางสายแล้วดุทรงกลดทันที “จะเรียกฉันทำไม เกือบถูกต่ายจับได้แล้วไหมล่ะ ถ้าต่ายรู้ว่าแกอยู่ที่นี่คงไม่มีทางยอมมา”

“ก็ฝ่าบาทตรัสเกินจริง ท่านหญิงกับกระหม่อมตัวติดกันซะที่ไหน”

“ฉันพูดตามที่เห็น ทำไม...กลัวต่ายได้ยินแล้วเอาไปรายงานคุณเพ็ญลักษณ์หรือไง ไหนบอกว่าชัดเจนแล้วไงว่าไม่ได้ชอบคุณเพ็ญลักษณ์”

“ไม่ใช่อย่างนั้นกระหม่อม ไม่ได้กลัวคุณเพ็ญลักษณ์รู้ แต่กลัวต่ายจะมองกระหม่อมในแง่ไม่ดีมากยิ่งกว่าเดิม ยิ่งโกรธๆกระหม่อมเรื่องอาเล็กของเขาอยู่ด้วย”

“เฮ้อ...ปวดหัวกับเรื่องของแกจริงๆ นี่...ฉันช่วยพาต่ายมาให้แกง้อแล้วนะ ยังจะมาเรื่องมากอะไรอีกวะ เดี๋ยวก็ไม่ช่วยซะเลย”

“ขอประทานอภัยกระหม่อม กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจเรื่องมาก”

“เอาเวลาไปคิดหาวิธีง้อเจ้าต่ายดีกว่า ไป...หญิงเนตรอยู่ทางโน้นจะได้ช่วยกันคิด”

ทรงกลดเดินตามท่านชายสดายุไปอย่างเซื่องซึม ไม่มั่นใจว่าแผนการจะสำเร็จ

ooooooo

ที่ไร่ราชไมตรี เพ็ญลักษณ์ต้อนรับอิสเรสที่มาโดยไม่บอกล่วงหน้า ถามเขาว่าวันนี้มาเที่ยวหรือมาเรื่องงาน

“ทั้งสองอย่างครับ ผมกำลังจะไปพัทยา ดูลู่ทางเรื่องเปิดมารีน่าท่าเรือจอดเรือยอชต์ แล้วก็จะมาชวนคุณเล็กไปเล่นสกีด้วย”

“สกีเหรอคะ เล็กเล่นไม่เป็นหรอก”

“ผมสอนให้...ตกลงนะครับ”

เพ็ญลักษณ์ปฏิเสธไม่ออก แต่ขอชวนหลานๆไปด้วย

“ผมว่าแล้ว...ว่าคุณเล็กต้องไม่มีทางไปไหนกับผมสองคนอีกเหมือนเคย ความจริงถ้าไปไหนมาไหนกับคุณเล็กแล้วไม่มีเรือพ่วงไปด้วย ผมก็คงรู้สึกแปลก...ไม่ชิน”

“ขอบคุณค่ะ รอเล็กสักครู่นะคะ” เพ็ญลักษณ์เดินหายเข้าไปในบ้านเห็นอนิลคุยกับสราวุธก็ชะงัก ทักเสียงเรียบว่า “คิดว่ากลับไปแล้วซะอีกสราวุธ”

“พอดีผมมีเรื่องคุยกับอนิลครับ แล้วก็อยากจะเจอต่ายก่อนกลับครับ”

เพ็ญลักษณ์ไม่อยากคุยเรื่องนี้ เบนเข็มมาหาหลานชาย ชวนไปเล่นสกีที่พัทยากับอิสเรส ปรากฏว่าอนิลลังเล แต่สราวุธขอไปด้วย ทันใดมิรันตีเดินเข้ามาพูดเสียงใส หน้าตาไม่มีร่องรอยความเศร้าหลงเหลือ

“มิไปด้วยค่ะ”

ทุกคนคาดไม่ถึงว่ามิรันตีจะปรับใจได้เร็วขนาดนี้ มิรันตีถามสราวุธว่าคงไม่อึดอัดใจใช่ไหมถ้าตนจะไปกับอากับพี่ๆน้องๆ

“พี่เป็นคนนอก พี่ต่างหากที่ควรจะอึดอัด”

“แต่ก็ขอตามไปเที่ยวด้วยอย่างสบายใจ ไม่อึดอัด เป็นพี่สรานี่ดีจังนะคะ ไม่คิดอะไรมากดี”

คำพูดมิรันตีเล่นเอาบรรยากาศอึมครึม เธอเลยกลับลำบอกว่าพูดล้อเล่น ที่ตนอารมณ์ดีเพราะทำใจได้แล้ว เพ็ญลักษณ์เบาใจขอตัวไปชวนกระต่าย พอดีกระต่ายออกมาได้ยิน จึงบอกอาเล็กว่าไปไม่ได้ ตนขอตัวไปเฝ้า

ท่านชายสดายุที่ตำหนัก ท่านจะให้คนมารับ...ในระหว่างรอการมาของกระต่าย...ท่านชายสดายุกับท่านหญิงนัยเนตรทรงช่วยทรงกลดคิดวิธีง้อกระต่ายให้ได้ผลสำเร็จ แต่หลายวิธีก็ยังไม่ถูกใจไม่เข้าท่า ท่านชายเลยบอกว่าจะคิดอะไรให้ซับซ้อน แค่ยืนยันความจริงใจของตัวเองออกไปตรงๆ เดี๋ยวกระต่ายก็ใจอ่อนเอง

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page4

ทรงกลดหนักใจแต่จะลองดูอีกสักครั้ง เมื่อเป้าหมายมาถึงทรงกลดรีบหลบฉากเพื่อไปเตรียมตัวแกล้งทำเป็นเจอกระต่ายโดยบังเอิญ

แผนสมรู้ร่วมคิดระหว่างคนทั้งสามเกือบเนียนถ้ากระต่ายไม่ฉลาดและเฉลียว...สาวน้อยเจอทรงกลดที่ชายหาดแล้วรู้ทันว่าไม่ใช่การบังเอิญ แต่ก็ยอมให้โอกาสแก้ตัวเมื่อเขาร้องขอ

“พี่ต้องทำยังไง”

“ว่ายน้ำแข่งกับต่าย” กระต่ายชี้ไปในทะเลที่มีทุ่นลอยอยู่ไม่ไกลนัก “เห็นทุ่นนั่นมั้ย ใครว่ายไปถึงก่อนคือผู้ชนะ ใครชนะมีสิทธิ์สั่งให้คนแพ้ทำอะไรก็ได้ 1 ข้อโดยไม่มีข้อแม้”

“ได้...ถ้าพี่ชนะ ต่ายต้องหายโกรธพี่”

“ถ้าต่ายชนะ พี่กลดจะต้องเลิกยุ่งกับต่ายและอาเล็กตลอดไป”

“เฮ้ย! เอาจริงเหรอ”

“นี่คือโอกาสสุดท้ายที่ต่ายจะให้ ถือว่ายังปรานี จะแข่งหรือไม่แข่ง”

“กลัวที่ไหน รู้จักพี่น้อยไปนะไอ้น้อง” ทรงกลดท้าทายและมั่นใจ กระต่ายไม่ยอมแพ้ กระหยิ่มในใจเหมือนกัน

ooooooo

คณะของอิสเรสถึงทะเลพัทยาแล้ว เพ็ญลักษณ์มองออกไปในทะเลและรอบชายหาดที่อิสเรสบอกว่าจะเล่นสกีกันที่นี่แล้วนึกได้

“หาดเดียวกับตำหนักของท่านชายสดายุเลยนี่คะ ต่ายก็มาเฝ้าท่าน เลยไม่ได้มากับพวกเรา”

“เดี๋ยวพอผมสอนคุณเล็กเล่นสกีเสร็จ ผมจะไปเฝ้าท่านชาย จะทูลถามท่านว่าพอจะรู้จักเจ้าของที่ดินใกล้ๆนี่ไหม ผมจะติดต่อขอซื้อ”

“ถ้าอย่างนั้นไปเฝ้าท่านชายเลยก็ได้นะคะ”

“คุณเล็กคงไม่อยากอยู่กับผมสองต่อสอง”

“เล็กเห็นว่าท่านชายประทับอยู่พอดี อีกอย่างเล็กว่าเรื่องงานสำคัญกว่าค่ะ”

“ไม่ใช่เพราะนายทรงกลดกลับมา...ใช่ไหมครับ” เพ็ญลักษณ์อึ้งหน้าเจื่อนที่โดนจับได้ “คุณเล็กยังรอเขา พอเห็นเขากลับมา คุณเล็กเลยยิ่งปฏิเสธผม”

หญิงสาวพยายามยืนยันเพื่อปกปิดความรู้สึก “คุณอิสเรสเข้าใจผิดแล้วค่ะ เล็กไม่ได้รอใคร ความสัมพันธ์ระหว่างเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับการอยู่หรือไปของคุณทรงกลดนะคะ ไม่ว่าจะตอนไหนเล็กก็ปฏิบัติกับคุณเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอคะ”

“นั่นสินะครับ...คุณเล็กพูดถูก ขอโทษด้วยนะครับ”

“ตอนนี้คุณทรงกลดกับเล็ก ก็เหมือนเพื่อนเก่าที่ได้กลับมาเจอกัน แค่นั้นค่ะ...เล็กไปบอกหลานๆก่อนนะคะ ว่าจะไปเฝ้าท่านชายสดายุที่ตำหนัก”

อิสเรสรับคำและรู้สึกสบายใจขึ้น ส่วนเพ็ญลักษณ์เมื่อคล้อยหลังมาสีหน้าก็หมองลง...ในใจเธอยังมีความหวังกับทรงกลด

มิรันตีกับอนิลมาด้วย แต่มิรันตีแยกตัวไปยืนมองทะเลคนเดียว นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะมาเล่นสกีเธอแอบได้ยินสราวุธถามอนิลว่าตำหนักของท่านชายสดายุอยู่ที่ไหน และบอกเพ็ญลักษณ์ว่าเขาอยากคุยกับกระต่ายให้เข้าใจ ถ้าเธอไม่ชอบก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกันได้

เพ็ญลักษณ์ไม่เห็นด้วย เพราะตำหนักท่านชายไม่เหมาะสมที่จะคุยกันเรื่องนี้ เอาไว้นัดกระต่ายให้เป็นเรื่องเป็นราวดีกว่า...สราวุธเชื่อฟัง แต่ปฏิเสธที่จะมาเล่นสกีด้วย

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page5

มิรันตีเจ็บใจเดินเตะน้ำทะเลอย่างฉุนเฉียว อนิล ตั้งใจจะมาตามแต่เห็นสีหน้าท่าทางของมิรันตีก็คันปากจนทนไม่ไหว

“ถ้าทำใจได้จริง คงไม่เป็นอย่างนี้หรอกมั้ง”

“อย่ามายุ่ง”

“ไม่อยากยุ่งหรอก แค่จะมาเตือน”

“เตือนอะไร”

“เตือนให้ทำใจให้ได้จริงๆไง อย่าเล่นละครหรือ มีแผนอะไรเลย จะยิ่งทำให้ไอ้สราถอยห่างจากเธอ อยากได้ความรักจากใครต้องแลกมาด้วยความจริงใจ ไม่ใช่ความเจ้าเล่ห์”

“ไม่ต้องเอาคำพูดสวยหรูในหนังสือมาสอนมิมันใช้ในโลกของความจริงไม่ได้”

 “เขาก็เขียนมาจากความจริงที่ได้เจอนั่นแหละ เก็บเอาไปคิดดูก็ดีนะ พี่หวังดีไม่อยากเห็นน้องเป็นบ้า”

มิรันตีแทบกรี๊ด กรีดเสียงด่าอนิลที่เดินหนีไปแล้วทรุดลงนั่งร้องไห้ รำพึงรำพันว่าตนไม่ดีตรงไหน ทำไมสราวุธถึงไม่รัก...

ooooooo

ครู่ต่อมาเพ็ญลักษณ์กับอิสเรสอึ้งไปด้วยกันหลังจากฟังอนิลรายงานสถานการณ์ของมิรันตี

“อาก็คิดไว้อยู่แล้ว ไม่ทันข้ามวันเลยจะไปทำใจได้ยังไง”

“แล้วจะยังไงดีครับ ผมว่าให้หลานๆพักอยู่ที่นี่ก่อนดีกว่า ท่าทางมิรันตีเองก็คงไม่อยากเจอต่าย”

อิสเรสแนะนำ เพ็ญลักษณ์เห็นด้วย บอกอนิลให้อยู่เป็นเพื่อนมิรันตีและอย่าปล่อยให้คลาดสายตา

อนิลรับคำโดยดี หลังจากนั้นเพ็ญลักษณ์กับอิสเรสมุ่งหน้าไปตำหนักท่านชายสดายุ เป็นเวลาที่กระต่ายกับทรงกลดกำลังจะแข่งว่ายน้ำ โดยมีท่านชายสดายุกับท่านหญิงนัยเนตรทรงเป็นกรรมการ

ทั้งที่รู้ว่ากระต่ายเป็นแชมป์ว่ายน้ำเยาวชนระดับประเทศตอนอยู่ฝรั่งเศส แต่ท่านชายไม่ยอมปริปากบอกทรงกลด แถมยังห้ามท่านหญิงนัยเนตรไว้ด้วย

การแข่งขันเริ่มต้นและจบลงด้วยทรงกลดชนะ แต่ความจริงกระต่ายแพ้เพราะเป็นตะคริว ทรงกลดจึงถือเป็นโมฆะ เวลานั้นสราวุธดั้นด้นมาถึงพอดี เขาห่วงใยกระต่ายมากรีบเข้ามาแย่งทรงกลดอุ้มเธอเข้าตำหนัก โดยมีเพ็ญลักษณ์กับอิสเรสตามติด

สราวุธตั้งใจมาหากระต่ายเพื่อพูดความในใจให้เสร็จสิ้น แต่พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้เลยหมดโอกาส ขอตัวกลับแล้วจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ มิรันตีรู้เรื่องยิ่งเสียใจ ไม่อยากอยู่เห็นภาพตำตาตำใจ ขอให้อนิลพาตนกลับกรุงเทพฯ

ทรงกลดแวะเวียนมาที่ตำหนักอีกครั้งในตอนค่ำทั้งที่เพ็ญลักษณ์กับอิสเรสพากระต่ายกลับไปแล้ว เขาต่อว่าท่านชายที่ไม่บอกเรื่องกระต่ายเป็นแชมป์ว่ายน้ำระดับประเทศ คงอยากเห็นตนแพ้

“เออ จะได้เข็ด ทีหน้าทีหลังจะทำอะไรจะได้รอบคอบกว่านี้ โดยเฉพาะเรื่องของคนใกล้ตัวแก”

“งั้นฝ่าบาทบอกกระหม่อมที มีเรื่องอะไรของต่ายที่กระหม่อมยังไม่รู้ กระหม่อมอยากรู้”

“แหม...ชักจะน้อยใจซะแล้วสิ เรื่องของหญิง พี่กลดไม่เห็นกระตือรือร้นแบบนี้บ้างเลย ต่ายเป็นวีไอพีของพี่กลดจริงๆ”

“โธ่ท่านหญิง กระต่ายเนี่ยไม่ใช่แค่วีไอพีธรรมดา เพราะเป็นทั้งคู่หู คู่ฮา คู่กัด เอาเป็นว่าเราสองคนเกิดมาต้องอยู่เป็นคู่กระหม่อม แตกกันแล้วชีวิตเหมือนขาดอะไรไป”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page6

ท่านหญิงนัยเนตรอึ้ง เห็นความพิเศษของกระต่ายสำหรับทรงกลดแล้วใจแป้ว ทรงกลดไม่รู้ตัวพูดต่อไป กับท่านชายสดายุว่าตนไม่อยากพลาดอีก ไม่งั้นกระต่ายงอนไม่เลิกแน่

“ยังจะต้องง้ออะไรอีก ก็ต่ายแพ้แก ต้องทำตามกติกา ต้องเลิกงอนแกไม่ใช่เหรอ”

“เกิดอุบัติเหตุซะก่อน ตัดสินแพ้ชนะไม่ได้หรอกกระหม่อม ทูลเชิญฝ่าบาททางนี้ดีกว่ากระหม่อม ถ้าไม่ยอมบอกหรือบอกไม่หมด กระหม่อมไม่กลับไปนอนที่ไร่ นอนมันที่ตำหนักนี่แหละ”

“ไม่เอา ไม่อยากให้แกนอนด้วย น้องสาวฉันอยู่”

“ฝ่าบาทก็ต้องไม่อิดออด ทูลเชิญกระหม่อม”

ท่านชายขัดทรงกลดไม่ได้ ยอมเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับกระต่ายให้ฟังหลายอย่าง แต่ทรงกลดยังมีคำถามอีก อยากรู้สเปกผู้ชายที่กระต่ายชอบ

“เฮ้ย...มาถามทำไม”

“ต้องถามสิ เพราะตอนนี้มีผู้ชายมาชอบต่ายแล้วนะกระหม่อม”

“อ้อ...ที่ชื่อสราวุธใช่มั้ย”

“นั่นแหละกระหม่อม เห็นคอยตามต่ายต้อยๆเลย วันๆไม่ทำอะไร เอาเวลามาตามผู้หญิงอยู่ได้”

“แล้วแกไปยุ่งอะไรกับเขา”

“กระหม่อมก็ต้องช่วยตรวจสอบสิฝ่าบาท ถ้ามีคุณสมบัติอย่างที่ต่ายชอบ จะได้รับไว้พิจารณา แต่ถ้าไม่ใช่ ก็จะได้หาทางตัดออกไปเลย ต่ายจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาด้วย ขั้นตอนต่อไปก็คือต้องดูว่าเป็นคนดีหรือเปล่าจะได้สนับสนุน แต่ถ้าไม่...ก็จะบอกให้ต่ายเลิกคบ”

 “เดี๋ยวๆเจ้ากลด...ต่ายคือคนตัดสินใจ ไม่ใช่แก เราเป็นผู้ใหญ่คอยดูอยู่ห่างๆ คอยให้คำแนะนำ ถึงเราไม่ชอบ แต่ต่ายชอบ เราก็ไปทำอะไรไม่ได้ อย่าลืม...ต่ายเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ชอบให้ใครมาบังคับหรือออกคำสั่ง...แล้วก็ไม่ต้องไปยุ่ง หรือช่วยสกรีน ถ้าไม่อยากถูกงอนอีก”

“แต่ต่ายยังเด็ก ยังอ่อนต่อโลก”

“ต่ายโตแล้ว และฉันเชื่อในวิจารณญาณของลูกสาวฉัน ฉันเป็นพ่อยังไม่ห่วงเท่าแกเลย”

“นั่นสิ กระหม่อมก็เป็นแค่อดีตครู จะไปอะไรนักหนากับเขา เขาคงไม่ต้องการหรอก” พูดจบทรงกลดยกมือไหว้ลาแล้วเดินคอตกออกไป ท่านชายมองตามด้วยความสงสัย พึมพำว่าหมอนี่ชักจะยังไง?

ooooooo

อนิลพามิรันตีกลับกรุงเทพฯแต่เช้ามืด สราวุธมาที่ไร่จึงไม่เจอกัน ถือเป็นทางสะดวกที่เขาจะได้คุยกับกระต่ายโดยไม่ต้องลำบากใจ แต่พอรู้จากเพ็ญลักษณ์ว่ากระต่ายออกไปตั้งแต่เช้าเหมือนกัน

สราวุธหน้าเจื่อนขอนั่งรอผ่านไปสักพักเริ่มนั่งไม่ติด ถามป้าเพียรว่ากระท่อมท้ายไร่ของทรงกลดไปทางไหน?

เวลานั้นทรงกลดเพิ่งไปเอาปิ่นโตอาหารจากพี่สะใภ้มา เจอกระต่ายจึงชวนกินด้วยกัน แต่สาวน้อยไม่ให้เขากินจนกว่าจะคุยเรื่องแข่งว่ายน้ำเมื่อวานให้เรียบร้อยก่อน

“เราแพ้ จะเอาไง” พูดขาดคำ ทรงกลดดีดหน้าผากเธอทันที “โอ๊ย!! พูดใหม่ก็ได้ ต่ายแพ้ ต่ายจะหายโกรธพี่กลด พี่กลดจะเข้าใกล้อาเล็กก็ได้ แต่ห้ามทำให้อาเล็กเสียใจอีก ไม่งั้นต่ายโกรธยันชาติหน้าจริงๆ”

“ต่ายไม่ได้แพ้พี่ เรายังแข่งกันไม่จบเลย ต่ายก็เกิดอุบัติเหตุ พี่ถือเป็นโมฆะ”

“จริงเหรอ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page7

“พี่ไม่ใช่คนฉวยโอกาส อีกอย่าง...ตอนนี้พี่คิดได้แล้วว่าถ้าต่ายจะยกโทษให้พี่ ก็ควรเกิดจากความต้องการของต่ายเอง ไม่ใช่การยอมจำนนเพราะถูกบังคับ ต่ายโกรธพี่ต่อไปก็ได้นะ พี่เข้าใจ แต่พี่จะขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ย”


“อะไร”

“พี่จะของ้อต่ายต่อไปเรื่อยๆ อย่าเบื่อพี่”

“ถ้าไม่ได้ล่ะ”

“พี่ไม่สน เพราะมันคือหน้าที่ของคนผิดที่ต้องแสดงความจริงใจ ส่วนต่ายจะชอบหรือไม่ชอบก็เรื่องของต่าย แต่บอกไว้ก่อนนะ ต่ายขวางพี่ไม่สำเร็จหรอก...

เอาจานเอาช้อนคืนมาจะกินต่อ”

“เอาไปสิ”

ทรงกลดรับจานช้อนแล้วกินข้าวตุ้ยๆ กระต่ายหายโกรธยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าจนชายหนุ่มตะลึงคาดไม่ถึง

“ดีกัน...ต่ายก็เอาแต่อารมณ์ตัวเองมากเกินไป จริงๆแล้วพี่กลดยังคิดถึงต่ายอยู่เสมอ ไม่ได้ลืมต่ายหรอก ไม่อย่างนั้นพี่กลดจะเขียนจดหมายหาต่ายอยู่เรื่อยๆ ทั้งๆที่ต่ายไม่เคยเขียนตอบเหรอ เรื่องอาเล็ก ตอนนั้นต่ายก็คิดเองเออเองอย่างที่พี่กลดบอก พอไม่ได้อย่างที่คิดก็พาลโกรธพี่กลด...ต่ายขอโทษด้วยเหมือนกันนะ”

ทรงกลดลุกพรวดร้องไชโยทั้งที่ข้าวเต็มปาก รวบตัวกระต่ายมากอดด้วยความดีใจสุดๆ สราวุธเดินมาเห็นพอดี ยกมือไหว้ทรงกลดแล้วถามว่าดีใจอะไรถึงกอดกันกลม

“อ๋อ ต่ายเลิกโกรธพี่แล้ว พี่เลยดีใจ แต่คงดีใจมากไปหน่อย”

“รัดซะกระดูกเกือบแตกเลย” กระต่ายบ่น...ทรงกลดหัวเราะ ขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู สราวุธเห็นท่าทางสนิทสนมของสองคนก็แอบอิจฉา

“สราวุธมาหาต่ายเหรอ” ทรงกลดถาม

“ครับ ผมมาเยี่ยมต่าย อยากรู้ว่าต่ายหายดีหรือยัง แล้วก็มีเรื่องอยากคุยด้วย ตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ไม่มีโอกาส”

“งั้นก็เชิญตามสบายนะ”

“พี่สรา...รอต่ายก่อนนะ ต่ายยังคุยกับพี่กลดไม่เสร็จ” กระต่ายรีบพูดแล้วดึงทรงกลดห่างออกไป...

ooooooo

กระต่ายไม่ได้คิดอะไรกับสราวุธจึงไม่อยากให้เขามายุ่งเกี่ยว แล้วก็ไม่อยากมีเรื่องกับมิรันตีที่รักเขาหัวปักหัวปํา แต่เมื่อกระต่ายปรึกษาทรงกลด เขาไม่รู้จะแนะนำอะไรนอกจากบอกให้พูดไปตามความจริง

คิดยังไง ต้องการอะไร และขอให้สราวุธเคารพการตัดสินใจของเธอ

“เคยพูดแล้วแต่ไม่ได้ผล”

“ห้ามไม่ให้คนรักเราไม่ได้หรอกต่าย ถึงต่ายไม่ได้รักไม่ได้ชอบเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกับเขาไม่ได้...พี่เชื่อว่าเขาเองก็คงอยากอยู่ใกล้ต่าย อย่างน้อยวันหนึ่งถ้าต่ายใจอ่อน เขาอาจมีโอกาส”

“ต่ายเข้าใจความรู้สึกของอาเล็กแล้วล่ะ อาเล็กไม่ได้รักคุณอิสเรสและคุณเจษฎา แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกับพวกเขาได้”

“สำคัญที่ต่ายก็ต้องไม่ฝืนใจตัวเองด้วยนะ ถ้ายังเห็นแก่มิตรภาพก็รักษาน้ำใจเขา เป็นมิตรกับเขา แต่ถ้าไม่...ก็ไล่ไปเลย พี่อนุญาต”

“โห...ผู้ยิ่งใหญ่...แล้วเรื่องพี่มิรันตีล่ะ”

“มิรันตีต้องจัดการความรู้สึกเสียใจ ที่ไปรักคนที่เขาไม่รักเราด้วยตัวเอง ต่ายไม่จำเป็นต้องไปรับผิดชอบหรือรู้สึกผิดที่ทำให้มิรันตีเสียใจ ต่ายไม่ใช่คนผิด เข้าใจมั้ย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep7/page8

กระต่ายพยักหน้าเข้าใจ รู้สึกมีพลังและเข้มแข็งขึ้น กลับไปคุยกับสราวุธสองต่อสองโดยมีทรงกลดแอบฟังอยู่ในระยะที่ได้ยิน

“ต่ายปรึกษาพี่กลดว่าจะเอายังไงดี ต่ายไม่ได้ชอบพี่สราอย่างที่พี่สราชอบต่าย”

แค่ประโยคแรกของกระต่ายก็เล่นเอาสราวุธ

หน้าเจื่อน ขณะที่ทรงกลดแอบฟังก็สะดุ้ง บ่นอุบอิบว่าจะตรงไปไหน อ้อมๆบ้างก็ได้

“ตอนแรกต่ายจะไม่ยอมเจอพี่สรา เพราะไม่อยากทำให้พี่มิรันตีไม่สบายใจ แต่คิดอีกที ถ้าไม่เจอเรื่องก็คงไม่จบ ได้คุยกันก็ดี”

“นี่คือเรื่องที่พี่เองก็อยากจะคุยกับต่าย พี่รู้ว่าต่ายรู้สึกยังไง แต่พี่จะบอกว่า...พี่รอได้”

“พี่จะรอ ต่ายคงห้ามไม่ได้ แต่ต่ายก็ยังยืนยันว่าต่ายจะคิดกับพี่สราแค่พี่น้องเท่านั้นค่ะ”

“ต่ายจะไม่ให้โอกาสพี่เลยเหรอ”

“ค่ะ และต่ายจะขอร้องพี่สราช่วยให้เกียรติต่ายด้วย อย่าทำอะไรให้ต่ายต้องอึดอัด ไม่อย่างนั้นแม้แต่พี่น้อง ต่ายก็คงให้พี่สราไม่ได้ และเราคงต้องกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน”

สราวุธเสียใจแต่ฝืนยิ้มออกมา “ได้ พี่จะไม่เซ้าซี้หรือทำให้ต่ายอึดอัดเด็ดขาด พี่ถือว่าพี่โชคดีที่ต่าย

ยังเปิดรับพี่ในฐานะพี่ชาย”

“ขอบคุณค่ะ” กระต่ายยิ้มสบายใจ...สราวุธมองไปทางกระท่อมท้ายไร่ด้วยความไม่พอใจทรงกลด

เมื่อกระต่ายกลับมาที่บ้านก็เล่าให้อาเล็กฟังว่าตนคืนดีกับทรงกลดและบอกสราวุธแล้วด้วยว่าคิดยังไงกับเขา ขอร้องให้เขาปฏิบัติกับตนในฐานะน้องสาวเพราะตนไม่อยากมีเรื่องกับมิรันตี เพ็ญลักษณชื่นชมหลานสาวคนสวยว่าเก่งมาก จากนั้นชวนกลับกรุงเทพฯเพราะหลวงราชไมตรีไม่ค่อยสบาย

ooooooo

.

-------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 8

หลวงราชไมตรีป่วยกระเสาะกระแสะประสาคนสูงวัย บอกกระต่ายที่เข้ามากราบว่าปู่เป็นโรคคนแก่ แต่ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว

“ต่ายจะกลับมาอยู่กับพ่อปู่ค่ะ ต่ายจะไม่หนีอีกแล้ว เพราะต่ายมั่นใจว่าต่ายไม่ใช่คนผิด ต่ายพยายามทำ

ทุกอย่างดีที่สุด ใครจะมีปัญหากับต่าย มันก็เรื่องของเขา”

“ดีมากที่คิดได้แบบนี้ เจ้าโตขึ้นและเข้มแข็งขึ้นมากจริงๆ อีกเหตุผลหนึ่งที่ปู่อยากจะให้เจ้ากลับมาอยู่ที่นี่คืออะไรรู้มั้ย”

“ไม่ทราบค่ะ”

“ปู่อยากใช้เวลาอยู่กับเจ้ามากๆ ไม่ใช่แค่เพราะกลัวว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เพราะว่าพ่อของเจ้าจดหมายมาถึงเมื่อวาน บอกว่าจะมารับเจ้าไปอยู่ด้วยหลังจากเจ้าเรียนจบชั้นมัธยม จะให้เจ้าไปเรียนต่อ

มหาวิทยาลัยที่โน่น”

กระต่ายดีใจมาก ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง

เพ็ญลักษณ์ยินดีกับหลานสาว แต่กัณหาซึ่งแอบฟังจิกตามองมาด้วยความริษยา แล้วเดินบ่นออกมา

“นังเด็กบ้านแตก! ดัดจริตจะไปเรียนเมืองนอก ประจบคุณพ่อ จะขนสมบัติไปเสวยสุขกับพ่อมันไกลหูไกลตาฉันเหรอ ไม่มีทาง”

ขาดคำเธอได้ยินเสียงอนิลคุยโทรศัพท์กับสราวุธ ขยับไปแอบฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ต่ายกับพี่กลดเนี่ยนะ...พี่กลดจะหวงก้าง แนะนำต่ายให้ปฏิเสธแกทำไม แกคิดมากไปมั้ง พี่กลดไม่ได้คิดอะไรกับต่ายหรอก สองคนนี่แค่สนิทกัน ช่วยเหลือกัน เป็นพี่น้องเท่านั้น ไม่เอาๆ ฉันว่าแกใจเย็น ตั้งสติ แล้วก็ทำใจยอมรับความจริงเถอะ ให้คิดซะว่ากรรมที่แกทำกับมิรันตีกำลังสนองคืนแกแล้ว”

กัณหายิ้มกริ่ม แผนชั่วผุดขึ้นในสมองทันที...ปักใจเชื่อว่ากระต่ายกับทรงกลดชอบพอกัน นั่นหมายความว่ากระต่ายกำลังเป็นหลานอกตัญญู ทั้งที่รู้ว่าเพ็ญลักษณ์ชอบทรงกลด

เวลานั้นเพ็ญลักษณ์กำลังอ่านจดหมายของวิสุทธิ์พ่อกระต่ายที่เขียนถึงหลวงราชไมตรี

“น่าสงสารทั้งคุณพี่วิสุทธิ์และคุณปานวาด เสียลูกในท้องไม่พอ กลับต้องมาแยกทางกันอีก”

“เป็นความผิดของพ่อเอง พ่อพรากเจ้าต่ายมาจากวิสุทธิ์ ผลักไสให้วิสุทธิ์ไปแต่งงานกับผู้หญิงที่พ่อคิดว่าดีและเหมาะสมโดยไม่สนใจความรู้สึกของมัน เด็กในท้องของปานวาดแท้งไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก ครอบครัวของวิสุทธิ์ก็ต้องพังอีกครั้ง ถ้าต้นเหตุไม่ใช่พ่อ แล้วจะเพราะอะไร พ่อบาปหนานัก พ่ออยากจะไถ่บาปเหลือเกินลูก”

“คุณพ่อทำทุกอย่างด้วยเจตนาที่ดี อย่ามองว่ามันเป็นบาปเลยนะคะ”

“มันปฏิเสธไม่ได้หรอกลูก ต่อไปนี้พ่อจะไม่บังคับใจใครอีก พ่อจะปล่อยให้ทุกคนมีอิสระทางความคิด ได้เลือกทางเดินชีวิตตัวเอง...อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้เจ้าต่ายนะ ไว้ให้พ่อลูกเขาบอกกันเอง พ่อเห็นเจ้าต่ายกำลังอารมณ์ดียิ้มแย้ม ไม่อยากขัดความสบายใจของมัน”

“ค่ะคุณพ่อ” เพ็ญลักษณ์บีบมือพ่อเบาๆให้กำลังใจ พอเธอกลับออกมาก็เจอกัณหาดักหน้าพูดจามีลับลมคมในก่อนจะเฉลยว่ากระต่ายกำลังแย่งผู้ชายไปจากเธอ เพ็ญลักษณ์ไม่ได้ตกใจว่าถูกแย่งใคร แต่ตกใจกับคำพูดน่าเกลียดของพี่สาว

“พี่กัณกำลังพูดอะไรอยู่ รู้ตัวไหมคะ”

“รู้สิ นังต่ายมันทำอะไรฉันก็พูดออกมาอย่างนั้น วันๆอย่าทำแต่งาน หัดตามดูนังหลานตัวดีกับนายทรงกลดซะบ้าง”

“พี่กัณ...หยุดพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page2

“แกนั่นแหละหยุดพูด แล้วฟังฉัน อย่ามั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองนักเลยว่าจะมัดใจนายทรงกลดได้ตลอดไป ตอนนี้นังต่ายมันพยายามใกล้ชิดนายทรงกลด ทั้งที่ตัวเองก็กำลังคั่วอยู่กับเพื่อนของอนิล ไม่รู้ว่าชอบหว่านเสน่ห์เหมือนใคร อ้อ ก็คงเหมือนคนเลี้ยงมันน่ะสิ”

“พี่กัณกำลังดูถูกต่ายและดูถูกเล็ก ถ้าพี่กัณไม่หยุดพูดเรื่องนี้อีกล่ะก็...”

“ฉันจะพูด...แกจะทำไม”

“ถึงเป็นพี่ เล็กก็จะไม่เกรงใจ ถ้าพี่กัณทำไม่ถูกต้อง”

“แล้วฉันพูดผิดตรงไหน ไม่เชื่อแกไปพิสูจน์เลย”

“เล็กไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างต่ายกับคุณกลดเป็นความผูกพันที่คนอย่างพี่กัณไม่มีวันเข้าใจ”

“ฉันเข้าใจอยู่อย่างเดียว ผู้ชายที่โดนผู้หญิงสาวๆ สวยๆยั่ว มันจะไม่มีทางทนได้นานหรอก ชะล่าใจไปเถอะ ระวังแกจะกลายเป็นยายเลี้ยงลูกนังต่ายโดยไม่ได้ตั้งตัว”

เพ็ญลักษณ์โกรธมากแต่ป่วยการเถียงจึงทำท่าจะเดินหนี แต่ต้องชะงักเมื่อกัณหาบอกว่าจะรายงานให้พ่อรู้ว่ากระต่ายเป็นหลานใจแตก

“ถ้าพี่กัณรักคุณพ่อ ก็ควรจะทำให้ท่านสบายใจ ไม่ใช่หาเรื่องทุกข์ใจให้ท่าน ในขณะที่ท่านกำลังป่วยแบบนี้ และถ้าท่านเป็นอะไรขึ้นมาเพราะพี่กัณ...เล็กจะไม่มีทางยอม”

“นังเล็ก...แกขู่ฉัน!”

หลวงราชไมตรีเดินออกมาได้ยินแว่วๆ ถามสองพี่น้องว่ามีเรื่องอะไรกัน กัณหาจะฟ้องแต่เพ็ญลักษณ์มองเขม็งเลยนิ่งไป

“พ่อถามว่ามีเรื่องอะไรกัน เสียงดังลั่นบ้าน...ยัยเล็ก”

“ไม่มีอะไรค่ะคุณพ่อ เราสองคนมีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยค่ะ”

“จริงเหรอยัยกัณ”

“ค่ะ...หนูกับยัยเล็กเถียงกันนิดหน่อยเรื่อง

ไม่เป็นเรื่องน่ะค่ะ”

“เป็นพี่น้องคุยกันดีๆ รักกันไว้ให้มากๆ ไม่มีพ่อแล้วคงไม่มีใครคอยห้ามพวกแกไม่ให้ทะเลาะกัน อย่าให้พ่อต้องนอนสะดุ้งในหลุม”

สองสาวรับคำโดยดี แต่พอหลวงราชไมตรีคล้อยหลังกัณหาก็บอกเพ็ญลักษณ์ว่าที่ตนไม่พูดเพราะเห็นแก่พ่อ ไม่ได้กลัวเธอ

“ไม่กลัวเล็กน่ะดีแล้วค่ะ แต่ขอให้กลัวบาปไว้ดีกว่า” เพ็ญลักษณ์พูดจบเดินหนีไปทันที ทิ้งให้กัณหายืนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเจ็บใจ

ค่ำนั้นปัทมาฟังเรื่องกระต่ายกับทรงกลดจาก

เพ็ญลักษณ์ก็ไม่เชื่อเหมือนกัน คิดว่ากัณหากุเรื่องใส่ร้ายกระต่ายมากกว่า ใครเชื่อก็บ้าแล้ว

“เล็กเองก็ไม่เชื่อ ถึงได้โกรธพี่กัณมากไงคะ”

“บอกต่ายให้อดทนนะ อีกหน่อยพ่อก็จะรับไปอยู่ด้วยแล้ว ก็ไม่ต้องเจอคุณอาใจร้ายอย่างพี่กัณอีกแล้วล่ะ”

“ค่ะพี่ปัท เล็กดีใจมากเลยนะคะที่ต่ายจะได้กลับไปอยู่กับคุณพี่วิสุทธิ์ อยู่กับใครก็ไม่เหมือนอยู่กับพ่อแม่ของตัวเองหรอกค่ะ” สองพี่น้องยิ้มให้กัน ยินดีไปกับหลานสาว

ooooooo

หลังผิดหวังจากเพริดพักตร์ที่หนีไปมีสามีรุ่นราวคราวพ่อแถมตอนนี้ได้ข่าวว่าสามีเสียชีวิต ทรงมณีสมน้ำหน้าและตัดเป็นตัดตายกับเพริดพักตร์ แต่เวลานี้ทรงมณีอยากให้ทรงกลดลงเอยกับเพ็ญลักษณ์เร็วๆ

พอมาพูดตรงๆกับลูกชายอยากไปสู่ขอเพ็ญลักษณ์ ทรงกลดกลับบ่ายเบี่ยงเพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากไปกว่าเพื่อน

“แกกลัวอกหักต่างหาก ทำไมฉันจะไม่รู้จักแก เพราะแกมีคู่แข่งหลายคน แกไม่มั่นใจว่าแกจะชนะใจหนูเพ็ญลักษณ์ได้ แกกลัวแพ้ กลัวเสียหน้าใช่มั้ย”

ทรงกลดทำท่าจะปฏิเสธแต่ทรงมณีสั่งห้ามไม่ให้เถียง

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page3

“ไม่เถียงก็ได้ ผมง่วงแล้ว ขอตัวนะครับ” ทรงกลดเลี่ยงออกไป ทรงมณีมั่นใจในความคิดของตัวเองมาก หาว่าลูกมัวแต่กลัว เพราะฉะนั้นงานนี้แม่ต้องออกโรงเองเสียแล้ว...

เช้าขึ้นทรงกลดเตรียมตัวออกไปทำงาน แต่ไม่ทันขึ้นรถได้ยินเสียงเพริดพักตร์แว้ดๆใส่คนรับใช้บ้านตน ชายหนุ่มตกใจมากรีบหลบไปทางบ้านราชไมตรี ปล่อยให้ทรงมณีกับชวนพิศรับหน้าเพริดพักตร์ตามสะดวก

แน่นอนว่าสองคนซึ่งชังน้ำหน้าเพริดพักตร์อย่างมาก ไม่ญาติดีด้วย ไม่ว่าหญิงสาวจะวิงวอนขอร้องยังไงก็ไม่เป็นผล ทรงมณีไม่มีวันให้โอกาสเพริดพักตร์กลับมาคบทรงกลด แถมยังขุดเรื่องสามีแก่ของเธอมาด่าประจานอย่างสาดเสียเทเสีย แล้วไล่ส่งไม่ให้มาเหยียบที่นี่อีก

เพริดพักตร์เจ็บแค้นมาก ยิ่งต้องการเอาชนะ ประกาศจะเอาคืนให้สาสม...ฝ่ายทรงกลดที่หลบไปหากระต่าย พอรู้ว่าหลวงราชไมตรีไม่ค่อยสบายก็อยากมาเยี่ยม

ขอเป็นเลิกงานตอนเย็น กระต่ายรับคำด้วยความยินดีอยากให้เขาใกล้ชิดกับอาเล็กอยู่แล้ว แต่พอเขารู้ว่า

สาวน้อยกำลังจะไปอยู่กับพ่อ ถึงกับยิ้มไม่ออก ใจหายอย่างบอกไม่ถูก

“พี่กลดเป็นอะไร ทำเหมือนไม่ดีใจที่ต่ายจะได้กลับไปอยู่กับพ่อ”

ทรงกลดรีบกลบเกลื่อนสีหน้าและความรู้สึกให้เป็นปกติ “ดีใจสิ ทำไมจะไม่ดีใจ ต่ายรอวันนี้มานาน พี่รู้ดี”

“งั้นยิ้มหน่อยสิ” กระต่ายจับแก้มทรงกลดให้ยิ้มแล้วหัวเราะขำ ชายหนุ่มปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ มองเพลินจนใจสะท้าน “ยิ้มแบบนี้ก็หล่อดีนะ”

“โอ๊ยเจ็บ...”

“ปล่อยก็ได้...เจอกันนะคะ ต่ายจะบอกพ่อปู่กับอาเล็กให้...รีบกลับมานะ จะรอ”

“อืม...พี่จะรีบกลับ รอนะ”

กระต่ายโบกมือให้เขาแล้วเดินยิ้มอารมณ์ดีกลับเข้าบ้าน โดยไม่รู้ว่าทรงกลดมองตามตาละห้อยด้วยความอาลัย หากต้องจากกันไกล...

ความใกล้ชิดชนิดถึงเนื้อถึงตัวเมื่อสักครู่ใช่มีเพียงทรงกลดคนเดียวที่รู้สึกหวั่นไหว หากแต่กระต่ายเองก็รู้สึกวูบวาบใจเต้นแรง หน้าแดงไปถึงหู เดินมาหยุดยืนหน้าบ้านด้วยความสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไร

หลวงราชไมตรีเดินออกมาพร้อมเพ็ญลักษณ์และอิสเรส เห็นหลานสาวยืนหน้าแดงก็ทักว่าเป็นอะไร ร้อนหรือ ถึงได้แดงไปหมดทั้งหน้าทั้งหู กระต่ายอึกอักเล็กน้อยก่อนตอบรับว่าอากาศร้อน

“แล้วจะไปกับปู่กับอาเจ้ามั้ย เย็นนี้”

“ไปไหนคะ”

“คุณปู่กับอาจะไปรับประทานอาหารเย็นที่ร้านของคุณอิสเรสที่เพิ่งเปิดใหม่น่ะต่าย”

“ไปด้วยกันนะ เสียดายที่หลานคนอื่นๆไม่มีใครอยู่ ส่วนคุณสินีกับคุณปัทก็ติดงาน”

อิสเรสเอ่ยชวนแต่กระต่ายบอกว่าตนมีนัดกับทรงกลดแล้ว เขาจะกลับมาเยี่ยมพ่อปู่ เพ็ญลักษณ์ตื่นเต้นดีใจ อิสเรสแอบสังเกตเห็นและต้องเก็บความรู้สึกเจ็บแปลบเอาไว้อย่างอดทน

“พ่อปู่หายดีแล้วเหรอคะอาเล็ก ออกไปข้างนอกแบบนี้จะดีเหรอคะ”

“ดีสิ ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้านบ้าง ทำไมจะไม่ดี ที่ปู่อาการแย่ก็คงเพราะอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน รู้มั้ย”

“แต่ต่าย...”

“เอาน่ะ ไว้ให้พี่กลดของเจ้ามาเยี่ยมปู่พรุ่งนี้ก็ได้ ยังไงบ้านก็อยู่ติดกัน ปู่ไม่หนีไปไหนหรอก”

กระต่ายจนใจจะรั้ง เพ็ญลักษณ์ให้หลานโทรศัพท์ไปบอกทรงกลดที่ทำงานว่าเย็นนี้ปู่ไม่อยู่

“ให้อาเล็กโทร.ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่กลดไม่เชื่อต่าย อีกอย่างพี่กลดเองคงอยากได้ยินเสียงอาเล็กมากกว่าเสียงต่าย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page4

คำพูดกระต่ายประโยคนั้นเล่นเอาอิสเรสหน้าเจื่อนแต่พยายามรักษาอาการ หลวงราชไมตรีรับรู้ถึงความอึดอัดรีบคลี่คลายบรรยากาศ

“จะใครโทร.ก็คงเหมือนกันละนะ เจ้าต่ายมากับปู่”

กระต่ายเดินตามหลวงราชไมตรีเข้าบ้าน เพ็ญลักษณ์ยิ้มให้อิสเรสเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกทั้งที่ลึกๆว้าวุ่นใจ อยากอยู่่เจอทรงกลดที่บ้านมากกว่าออกไปกับอิสเรส

กัณหากับมิรันตีแอบมองกระต่ายประคองหลวงราชไมตรีเข้าไปในห้องทำงาน ทั้งคู่เกลียดชังกระต่ายแต่คนละเหตุผล กัณหาพยายามดึงมิรันตีมาเป็นแนวร่วมกำจัดกระต่ายด้วยการสุมไฟยุแหย่ว่า

“ไม่เห็นเหรอว่านังต่ายมันทำอะไร แล้วไม่คิดจะทำอะไรมั่งหรือไง แกปล่อยให้มันแย่งผู้ชายไป นี่มันกำลังจะปะเหลาะคุณปู่ ขนสมบัติไปอยู่กับพ่อมันอีก แกจะไม่ให้ตัวเองเหลืออะไรบ้างหรือไง จะให้นังต่ายมันแย่งทุกอย่างไปจากแกจนหมดเหรอ”

“ที่พี่สราวุธไม่เลือกมิ ก็เพราะอากัณนั่นแหละ”

“ยัยมิ! ฉันทำทุกอย่างเพราะหวังดีกับแกนะ อย่ามาโยนความผิดให้ฉันสิ”

“ก็ไม่ใช่เพราะอากัณมาปั่นหัวมิ ให้มิตามไปเอาเรื่องมันที่ไร่ศรีราชาเหรอ พี่สราก็เลยเกลียดมิ เพราะอากัณ อากัณทำให้มิเจ็บและอายจนไม่กล้าสู้หน้านังต่ายหรือพี่สราอีกแล้ว สมบัติอะไรนั่นมิไม่ได้อยากได้เลย อากัณต่างหากที่อยากได้ ไม่ต้องใช้มิเป็นเครื่องมือ”

กัณหาตกใจมากที่ผิดแผน นอกจากมิรันตีจะไม่ร่วมมือแล้วยังต่อต้านเพราะรู้ทันทุกอย่าง ปัทมามองอยู่ห่างๆ เดินเข้ามาทันทีที่เห็นมิรันตีร้องไห้

“มิรันตีพูดถูกแล้วล่ะค่ะ ถ้าพี่กัณอยากได้อะไรก็ทำเอาเองเถอะ ปัทขอร้องอย่ายัดเยียดอคติให้กับหลานอีกเลย ปัทกลัวว่าหลานจะเสียคน...ไปมิรันตี ไปกับอา” ปัทมาดึงมือหลานสาวเดินออกไป กัณหามองตามเจ็บใจอย่างที่สุด

ooooooo

ภายในห้องทำงาน กระต่ายนั่งตรงข้ามกับปู่ที่ทำท่าเหมือนคุณครูสอบสวนนักเรียน ซึ่งมีหัวข้อเรื่องคือทรงกลด ปู่ถามว่าชอบเขามากนักหรือ กระต่ายตอบชัดถ้อยชัดคำว่าชอบมากกว่าใคร

“จนอยากจะให้ดองกับอาเล็กของเจ้า?”

“ค่ะ พี่กลดดีกว่าทุกคนที่เข้ามาจีบอาเล็ก”

“แล้วคุณทรงกลดจีบอาเล็กของเจ้าเหมือนกับคนอื่นๆหรือเปล่า”

“พี่กลดไม่ค่อยแสดงออก แต่ต่ายรู้ว่าพี่กลดเองก็ชอบอาเล็ก ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย พ่อปู่ก็รู้นี่คะ”

“รู้ว่าเขาชอบเมื่อนานมาแล้ว แล้วก็แค่นั้น...ปู่ไม่เห็นว่าเขาจะจริงจังจนเข้ามาจีบยัยเล็กเป็นเรื่องเป็นราวอะไร มีแต่เจ้าเองที่ทึกทักจนเป็นเรื่องเป็นราว แล้วก็เก็บเอาไปเสียใจอยู่คนเดียวไม่ใช่รึ”

“พ่อปู่รู้ด้วยเหรอคะ”

“ปู่ดูอยู่ตลอดเวลานะเจ้าต่าย ปู่จะพูดหรือไม่พูดเท่านั้น”

“แล้วพ่อปู่ไม่คิดว่าพี่กลดดีกว่าคุณอิสเรส ดีกว่าคุณเจษฎาเหรอคะ”

“ทุกคนดีเท่าเทียมเสมอกันในฐานะของความเป็นมนุษย์ ในสายตาปู่ไม่มีใครดีกว่าใคร แต่เรื่องนี้มันอยู่ที่ความสมัครใจของคนสองคนนะเจ้าต่าย เราเป็นคนนอกไปกำหนดกะเกณฑ์ให้ใครรักกันชอบกันไม่ได้หรอก”

“ต่ายมั่นใจว่าพี่กลดกับอาเล็กใจตรงกัน เพียงแต่รอเวลาที่เหมาะสมที่จะเปิดใจให้กันและกันเท่านั้น ซึ่งจำเป็นที่ต้องมีคนช่วยค่ะพ่อปู่ ไม่อย่างนั้นเขาสองคนอาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page5

“ยังไงเจ้าก็มั่นใจใช่ไหมว่าอาเล็กกับคุณทรงกลดของเจ้าต้องลงเอยกันแน่ๆ”

“ค่ะ พ่อปู่อย่าห้ามต่ายเรื่องนี้เลยนะคะ ต่ายอยากให้พี่กลดกับอาเล็กเปิดใจให้กันซะที ต่ายอยากสบายใจว่าพอต่ายไม่อยู่ที่นี่แล้ว อาเล็กจะมีคนที่ดีที่สุดคอยดูแล”

“ก็ได้ ปู่จะไม่ห้าม แต่ก็อยากให้เจ้าเผื่อใจเอาไว้บ้าง ถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด”

“ไม่มีทางพลาดแน่นอนค่ะ ต่ายมั่นใจมาก”

หลวงราชไมตรียิ้มอย่างเมตตา แต่ในใจกังวลว่ามันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่กระต่ายคิด...เวลาเดียวกันนั้นเพ็ญลักษณ์ออกมาส่งอิสเรสหน้าบ้าน ชายหนุ่มสังเกตสีหน้าเธอตลอดเวลาก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ

“คุณเล็กจะไม่ไปก็ได้นะครับ คุณเล็กคงอยากอยู่เจอคุณทรงกลด”

“เปล่านะคะ”

“อย่าปิดบังผมเลยครับ...คราวนี้ผมคงต้องยอมรับสภาพแล้วจริงๆใช่ไหม ว่าคงเป็นได้แค่เพื่อนคุณเล็กจริงๆ ไม่มีทางพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้”

“คุณอิสเรสพูดอะไร เล็กไม่เข้าใจ”

“เพราะผมเป็นเพื่อนคุณ ผมเลยรู้ใจคุณว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย...ผมนึกขึ้นได้ว่าติดธุระ มีประชุมตอนเย็น ลืมไปซะสนิทเลย”

“อะไรนะคะ”

“ขอโทษด้วยจริงๆ ดันลืมซะได้ คงต้องเลื่อนนัดซะแล้ว...เสียมารยาทจริงๆเลย เดี๋ยวผมจะบอกคุณพ่อ

คุณเล็กเองว่าผมติดงานด่วน เกรงใจถ้าไม่ได้อยู่ดูแลท่านด้วยตัวเอง ขอตัวไปเรียนท่านก่อนนะครับ”

อิสเรสเดินกลับเข้าไปในบ้าน เพ็ญลักษณ์นึกไม่ถึงว่าเขาจะทำเพื่อเธอขนาดนี้

ooooooo

ศักรินทร์ปอกลอกเงินทองจากกัณหาไปเปิดบริษัท ทำทีว่าต้องการสร้างเนื้อสร้างตัวให้เหมาะสมกับเธอ เพราะความรักทำให้กัณหาเหมือนคนตาบอด ปรนเปรอเขาได้ทุกอย่างแม้แต่ร่างกาย ยอมเป็นเมียของเขาทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน โดยไม่รู้เลยว่าเขาแอบมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นอยู่ด้วย เมื่อใดที่มีปัญหากับคน ในบ้าน กัณหาก็มุ่งไปปรึกษาศักรินทร์ทุกทีไป

ด้านทรงกลดที่ใจหายหลังจากรู้ว่ากระต่ายกำลังจะกลับไปอยู่ฝรั่งเศสกับพ่อ เขามาบ่นกับท่านชายสดายุเรื่องนี้นานสองนานจนเกือบลืมที่นัดกับกระต่ายไว้เย็นนี้ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบหนึ่งทุ่ม ต้องรีบกลับไปอย่างเร่งด่วน แต่ยังไงก็โดนกระต่ายตำหนิอยู่ดี

“รู้ไหมว่าพ่อปู่เกลียดคนแบบไหน คนที่ไม่รักษาคำพูด ไม่รักษาเวลา ไม่รักษาสิ่งที่ควรรักษา ไม่ใส่ใจ”

“พี่ขอโทษ...พี่ติดประชุมยาวเลย”

ทรงกลดโกหกเพื่อไม่ให้กระต่ายโกรธ หลังจากนั้นสองคนเข้าไปพบหลวงราชไมตรีกับเพ็ญลักษณ์ ทรงกลดไหว้ขอโทษผู้สูงวัย พอท่านติงว่าโทรศัพท์ก็มีทำไมไม่โทร.มาบอก กระต่ายตอบแทรกว่าเขาติดประชุม

หลวงราชไมตรีไม่ค่อยพอใจทรงกลดที่ผิดนัด แต่ยังรักษามารยาทไม่ตำหนิมากนัก แต่เมื่อถามอะไรแล้วกระต่ายเป็นต้องตอบแทนเขาเสียหมด ปู่เลยดุหลานเสียบ้าง

“ปู่ไม่ได้ถามเจ้า เสียมารยาทจริง”

“คือ...ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมทำผิดจริงๆที่ไม่รักษาเวลา”

“อย่าคิดว่าจะทำอะไรกับคนบ้านนี้ก็ได้ ผมไม่ชอบ ไม่ใช่แค่เรื่องการรักษาเวลา แต่หมายถึงเรื่องอื่นด้วย” หลวงราชไมตรีปรายตามองลูกสาว ทรงกลดรู้ทันทีว่าหลวงราชไมตรีหมายถึงเรื่องของเพ็ญลักษณ์ จึงรับคำเบาๆ

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page6

พ้นจากปู่และอาเล็กมาแล้ว กระต่ายบ่นทรงกลดอย่างหงุดหงิด “พี่กลดทำให้ตัวเองคะแนนติดลบ และแพ้คู่แข่ง”

“พี่ไปแข่งอะไรกับใครตอนไหน”

“จะบอกอะไรให้นะ เย็นวันนี้อาเล็กกับพ่อปู่

มีนัดไปรับประทานข้าวกับคุณอิสเรสก่อนแล้ว แต่พอคุณอิสเรสรู้ว่าพี่กลดจะมาก็ยอมถอยให้ เพราะรู้ว่า

อาเล็กอยากเจอพี่กลดมากกว่า คุณอิสเรสโกหกว่า

มีนัดเรื่องงาน แต่ลืม...เขายอมทำทุกอย่างให้อาเล็ก

มีความสุข ถึงจะดูไม่ดีในสายตาพ่อปู่ เขาก็ยอม แล้วพี่กลดล่ะทำอะไรมั่ง”

“แล้วทำไมพี่ต้องทำ”

“ก็พี่กลดชอบอาเล็ก ต่ายช่วยพี่กลดทุกอย่างแล้วนะ แต่พี่กลดก็ต้องพยายามเองด้วย ไม่อย่างนั้นต่ายจะเปลี่ยนใจไปสนับสนุนคุณอิสเรส”

ทรงกลดตัดสินใจจะปฏิเสธให้เด็ดขาดเรื่อง

เพ็ญลักษณ์ แต่ถูกขัดจังหวะโดยเพ็ญลักษณ์เสียอีก

“คุณกลดคะ...นี่กำลังถูกต่ายดุอยู่สิคะเนี่ย”

ชายหนุ่มยิ้มแหย ตอบรับคำเดียว กระต่ายตั้งท่าดุอีกแต่เพ็ญลักษณ์บอกให้พอ

“คุณกลดมีความจำเป็นที่มาช้า ไม่มีใครอยากทำผิดหรอก”

“ใช่สิ อาเล็กก็ต้องเข้าข้างพี่กลดอยู่แล้ว ต่ายไปดีกว่า แต่คราวหน้ายังทำตัวแบบนี้อีก ต่ายเอาเรื่องแน่”

กระต่ายสะบัดหน้าเชิดใส่ทรงกลดแล้วเดิน

เข้าบ้าน ทรงกลดยิ้มเอ็นดูก่อนหันมาขอโทษเพ็ญลักษณ์กับพ่อของเธออีกครั้ง ดูออกท่าทางคุณหลวงไม่พอใจตนมาก

“คุณพ่อท่านเป็นคนมีเหตุผล ท่านเข้าใจความจำเป็นของคุณกลดนะคะ เพียงแต่อาจจะเป็นเพราะสุขภาพของท่าน ทำให้อารมณ์ไม่ค่อยจะสู้ดี”

“ครับ ผมเข้าใจ”

กระต่ายย่องมาแอบสังเกตการณ์ ลุ้นให้ทรงกลดคุกเข่าสารภาพรักอาเล็ก แต่หงุดหงิดผิดหวังเพราะ

ชายหนุ่มไม่มีแม้แต่ท่าทีก้อร่อก้อติกเลยสักนิด

“โธ่...ตาเทิ่งเอ๊ย ต้องให้ทำยังไงอีกล่ะเนี่ยถึงจะกล้าจีบอาเล็กสักที เป็นแบบนี้เมื่อไหร่จะได้เรื่อง”

ooooooo

คืนเดียวกันศักรินทร์พากัณหาเข้าโรงแรม...หลังเสร็จสมอารมณ์หมาย กัณหาเอ่ยปากอยากแต่งงาน เล่นเอาหนุ่มเจ้าชู้ถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนขยับมาสวมกอดเอาใจ

“ก็เราคุยกันแล้วนี่ ว่ารอให้ผมได้สร้างผลงานพิสูจน์ตัวเองกับคุณกับพ่อคุณมากกว่านี้อีกสักหน่อย เมื่อถึงวันนั้นผมจะให้พ่อกับแม่ผมที่อยู่ต่างจังหวัดมาสู่ขอคุณกับคุณพ่อแน่”

“แต่ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว รู้ไหมว่าตอนนี้ไม่มีใครเห็นหัวฉันเลย โดยเฉพาะยัยเล็ก มันกำลังขี่คอฉันเพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนโปรดของคุณพ่อ ยังไม่พอ มันยังไปเสี้ยมให้หลานคนอื่นนอกจากนังต่ายไม่เชื่อฟังฉันอีก ฉันเลยอยากจะแต่งงานแล้วไปให้พ้นๆ”

“คุณไม่อยู่ยิ่งไม่มีใครคอยขวาง...น้องๆหลานๆคุณได้ปะเหลาะพ่อคุณเอาสมบัติเข้ากระเป๋าตัวเองสบายใจเฉิบ คุณเหลือตัวเปล่าแน่ อย่าใช้อารมณ์สิ...ใจเย็นๆ”

“ก็แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า ตอนนี้ทุกอย่างผิดแผนฉันไปหมดเลย”

“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ คิดถึงสิ่งที่คุณต้องการไว้แล้วลองบอกผม แผนของคุณคืออะไร”

“ฉันอยากให้คุณพ่อเห็นว่าฉันมีความสำคัญ มีความสามารถที่ไม่ได้ด้อยกว่ายัยเล็ก และฉันคือคนที่เสียสละเพื่อคุณพ่อ ยอมเป็นนางต้นห้องดูแลท่านไม่เคยไปไหน สมบัติของท่านควรเป็นของฉันมากกว่าใคร โดยเฉพาะนังต่าย นังหลานนอกคอก มันไม่สมควรได้อะไรจากราชไมตรี”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page7

“ผมจะช่วยทำให้แผนของคุณสำเร็จ”

“แน่ใจเหรอ...คุณลืมยัยเล็กได้แล้วแน่เหรอ ถึงจะมาช่วยฉัน”

“คุณเป็นเมียของผม ผมคิดถึงแต่ความสุขของคุณเท่านั้น คุณคือรักเดียวและรักสุดท้ายของผม ชีวิตผมเป็นของคุณ สามปีที่ผ่านมาผมมีแค่คุณคนเดียว ทำเพื่อเราทุกอย่าง คุณก็เห็นไม่ใช่เหรอ ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอ”

ศักรินทร์ทั้งปากหวานทั้งลูบไล้ มอมเมาด้วย

รสรักรสเสน่หาจนกัณหาอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

 ooooooo

ทรงมณีอยากได้เพ็ญลักษณ์เป็นลูกสะใภ้

มากถึงขนาดมาตีสนิทกระต่ายเพื่อปูทางจนมีโอกาสพูดคุยผูกมิตรกับหลวงราชไมตรีในวันหนึ่ง ทั้งที่แต่ก่อนแต่ไรไม่เคยย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนี้ทั้งที่รั้วบ้านติดกัน

หลวงราชไมตรีรู้ทันว่าทรงมณีคิดอะไร แต่ไม่ได้ดักคอหรือหักหน้า แค่มีทีท่ารำคาญคำยกยอปอปั้นของทรงมณีกับชวนพิศสาวใช้คนสนิทเท่านั้น ส่วนกระต่ายนั้นไม่ต้องพูดถึง สนับสนุนเต็มที่เมื่อรู้ว่าทรงมณี

วางแผนเปิดตัวเพ็ญลักษณ์ว่าเป็นลูกสะใภ้ในอนาคต โดยเอางานการกุศลที่ต้องถ่ายทอดสดเป็นฉากหลัง กระต่ายอยากรู้รายละเอียดจึงตามทรงมณีกับชวนพิศไปคุยที่บ้าน

“แล้วทำไมต้องเป็นงานแบบนี้ด้วยล่ะคะ”

“หนูเพ็ญลักษณ์ทำรายการโทรทัศน์ไม่ใช่เหรอ ซึ่งมีความเชี่ยวชาญที่จะมาช่วยทำงานนี้ให้ป้าได้ นอกจากป้าจะเชิญสื่อมาทำข่าวหนูเพ็ญลักษณ์แล้ว งานนี้ตากลดจะได้เห็นความสามารถของหนูเพ็ญลักษณ์แบบเต็มๆ อีกด้วย รับรองตาสว่าง เลิกขี้อาย รีบขอแต่งงานทันที ป้ามั่นใจ”

 ชวนพิศเสริมว่าเป็นการลงทุนที่ได้ทั้งลูกสะใภ้และได้หน้าด้วยในเวลาเดียวกัน ทรงมณีอยากให้กระต่ายมาเป็นกองหนุนหาทางให้ตนได้เจอเพ็ญลักษณ์เพื่อเจรจาขอให้เธอช่วยเป็นแม่งาน

 “ตกลงค่ะ อาเล็กต้องยอมตอบรับช่วยคุณป้าจัดงานนี้แน่ค่ะ”

 “หนูเพ็ญลักษณ์กลับมาเมื่อไหร่รีบส่งข่าวป้าทันทีนะ”

 กระต่ายรับคำแข็งขันแล้วเดินยิ้มอารมณ์ดีออกไปเกือบชนทรงกลดที่เพิ่งกลับจากทำงาน

 “เอ้า เดินดูตาม้าตาเรือหน่อย”

 สาวน้อยตกใจ แต่ไม่ยอมตอบคำถามเมื่อโดนเขาคาดคั้นว่าอารมณ์ดีอะไรมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กระต่ายวิ่งหนีกลับบ้านไปดื้อๆ ทรงกลดเลยต้องมาซักไซ้เอากับแม่แต่ไม่ได้ผลอีก ทรงมณีกับชวนพิศช่วยกันปิดแผนการเป็นความลับสุดยอด

กัณหาอยากรู้เหลือเกินว่าทรงมณีมาหาหลวงราชไมตรีทำไม หลังจากแขกกลับไปแล้วจึงทำทีมาชวนพ่อคุย

 “กัณเห็นคุณหญิงทรงมณีมาเยี่ยมคุณพ่อแปลกใจจัง”

“แก่ๆกันแล้ว เดี๋ยวก็ลงโลงกันหมด ก็ควรจะดีต่อกัน ผูกมิตรกับเพื่อนบ้านเอาไว้ไม่เสียหลาย มีอะไรต่อไปจะได้พึ่งพากันได้”

“พึ่งพากันถึงขนาดเป็นทองแผ่นเดียวกันเลยหรือเปล่าคะ”

“เรื่องของอนาคตพ่อไม่รู้หรอก แต่ถ้าจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่เสียหาย เพราะลูกชายบ้านนั้นก็ดูน่าเชื่อถือ มีหลักมีฐาน พ่อแม่เป็นใคร เราก็รู้จัก”

กัณหาชะงักไม่พูดอะไรต่อ รู้ดีว่าถูกพ่อเปรียบเทียบเรื่องศักรินทร์ กระทั่งพ่อตอกย้ำขึ้นมาจึงเริ่มมีอารมณ์

“แกน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”

“เมื่อไหร่คุณพ่อจะเลิกเปรียบเทียบผู้ชายของกัณกับของยัยเล็กสักที”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page8

“จนกว่าผู้ชายของแกจะทำให้พ่อไว้ใจ คบหากันมากี่ปีแล้ว พ่อแม่เขาเป็นใครก็ไม่เคยพามาให้เห็น ไม่ให้เกียรติแก ไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิด”

“ใช่สิ กัณทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาคุณพ่อ”

“แกอย่าประชด ที่พูดเพราะต้องการให้คิดให้ดี”

“กัณคิดดีแล้วค่ะ กัณแต่งงานกับเขาแน่ เขาที่ไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองออกมาแต่สู้ด้วยสองมือนี่แหละจะทำให้คุณพ่อเห็นว่าเขารักกัณและทำเพื่อกัณได้มากแค่ไหน”

“สู้ด้วยเงินของแกเพียงคนเดียวน่ะรึ”

“คนรักกันมันก็ต้องช่วยกัน กัณไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว”

“แกไม่ได้เห็นแก่ตัวกับคนนอกบ้าน แต่กลับทำตรงกันข้ามกับคนในบ้าน...คิดให้ดีนะยัยกัณ ต่อไปนี้พ่อจะไม่ห้ามเรื่องหัวใจของใครอีกแล้ว แต่พ่อยังจะต้องทำหน้าที่พ่อ คอยเตือนแก อย่าขี้อิจฉา และเอาชนะ พี่น้องกันแท้ๆ ระวังชีวิตแกจะพัง”

“กัณไม่มีวันพังค่ะ คุณพ่อคอยดู...คุณพ่อพักผ่อนซะนะคะ”

กัณหาตัดบทลุกหนีออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด ยิ่งคิดย้อนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ตัวเองแอบเข้าไปในห้องทำงานของหลวงราชไมตรีเพื่อขโมยเงินทองในตู้เซฟไปให้ศักรินทร์ที่อ้างว่าพ่อป่วยต้องผ่าตัด แต่ทำไม่สำเร็จเพราะจำรหัสไม่ได้ แถมกระต่ายยังเข้ามาเจอแล้วมีปากเสียงกันก็ยิ่งเจ็บใจ หวาดระแวงว่าหลานจะปากสว่างจนเป็นเรื่อง

กัณหาไม่ยอมหัวเดียวกระเทียบลีบ เธอไปดึงวิภาดาหลานอีกคนมาเป็นพวกให้คอยจับตาดูกระต่ายที่กำลังประจบคุณปู่เพื่อให้ได้เป็นหลานคนโปรด วิภาดาคล้อยตามเพราะไม่ชอบใจที่กระต่ายแย่งแฟนมิรันตีอยู่เป็นทุน ทั้งที่ความจริงสราวุธไม่ได้ชอบมิรันตีแม้แต่นิดเดียว

คืนนั้นกระต่ายได้คุยโทรศัพท์ข้ามประเทศกับพ่อเพราะปู่อนุญาต สองพ่อลูกทักทายถามทุกข์สุขกันอยู่นาน กระต่ายเฝ้ารอวันที่พ่อจะมารับไปอยู่ด้วยหลังจากตัวเองเรียนจบ...เช้าขึ้นกระต่ายอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เที่ยวคุยอวดคนโน้นคนนี้ว่าเมื่อคืนได้คุยโทรศัพท์กับพ่อ

ทรงกลดกำลังจะออกไปทำงานเห็นกระต่ายเดินยิ้มเข้ามาที่บ้านก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น ดักคอว่าจะมาคุยอะไรกับแม่ของตนอีก วางแผนทำอะไรกันแน่

“ขี้ระแวงจริงนะเรา ต่ายมีเรื่องมาเล่าให้พี่กลดฟังนั่นแหละ”

ทรงกลดดีใจที่กระต่ายได้คุยกับพ่อ แต่แอบใจแป้วเมื่อรู้ว่าสาวน้อยจะไปฝรั่งเศสหลังสอบเสร็จ ท้วงว่าไม่รอผลสอบออกก่อนเหรอ เผื่อสอบตก

“นี่พี่กลด...ต่ายเรียนเก่งนะ ไม่ตกหรอก”

“พี่ว่าตก หลังๆเห็นมีแต่เรื่อง ไม่น่าจะมีสมาธิเรียนเท่าไหร่”

“แช่งกันนี่...ไม่คุยด้วยแล้ว รีบไปทำงานเถอะ...โอ๊ย หิวจัง คุณป้ามีอะไรให้กินบ้างน้า...ไปหาของใส่ท้องก่อนนะคะ”

กระต่ายวิ่งปรู๊ดหายไป ทรงกลดพึมพำด้วยความสงสัย “จะมาสนิทสนมอะไรเป็นพิเศษตอนนี้”

ooooooo

ท่านชายสดายุเสด็จไปหาวิสุทธิ์พ่อของกระต่ายที่ฝรั่งเศส ท่านรับรู้ปัญหาของสหายรักอย่างเข้าใจและให้กำลังใจกันมาตลอด โดยเฉพาะเรื่องคู่ครองที่วิสุทธิ์ล้มเหลวทุกครั้ง

“แกแต่งงานใหม่กับใครไม่ได้หรอก ต่อให้ไม่ใช่คนที่พ่อแกหามาให้...เลือกเอง ฉันก็ว่าไม่รอด”

“ทำไมคิดอย่างนั้นกระหม่อม”

“เพราะแกไม่มีทางรักใครได้เหมือนที่รักแม่เจ้าต่ายอีกแล้ว”

“มันผ่านมานานมากแล้ว”

“แต่ยังฝังอยู่ในใจแก ไม่มีทางหายไป”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page9

“ขอบพระทัยที่เตือนสติกระหม่อม ต่อไปนี้กระหม่อมจะได้เลิกคิดเรื่องเริ่มต้นชีวิตคู่กับใครใหม่ กระหม่อมจะทุ่มเวลาให้กับลูก ชดเชยเวลาที่เสียไป”

“ก็ดี...ต่ายมันต้องมีหางเสือคอยพาไป ตอนนี้ถึงอายุจะบรรลุนิติภาวะแล้วก็ตาม แต่ไม่ได้เป็นคนที่มีความมั่นคงทางใจ ยังต้องมีคนคอยช่วยประคับประคองนะ จนกว่าจะมีใครมาทำหน้าที่แทนแก ที่แกสามารถฝากฝังต่ายกับเขาได้โดยไม่ต้องห่วง”

“กระหม่อมคงต้องให้ฝ่าบาทช่วยคัดเลือกลูกเขยให้ด้วย”

“ไม่ต้องห่วง ฉันทำแน่ ลูกเขยฉันต้องทำหน้าที่เป็นทุกอย่างให้ลูกสาวฉันได้...ต่อไปนี้ก็เดินหน้าใช้ชีวิต

ต่อไปให้ดีที่สุด ทิ้งเรื่องเก่าๆไป ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา”

วิสุทธิ์ยิ้มรับ รู้สึกมีความหวังกับชีวิต

ooooooo

เมื่อรู้จากกระต่ายว่าเพ็ญลักษณ์ไปไร่ที่ศรีราชากะหันหัน ทรงมณีไม่รอช้าให้กระต่ายเตรียมตัวเพื่อตามไปที่นั่นโดยเอาชวนพิศไปด้วย...

ส่วนที่บ้านราชไมตรี กัณหายังพยายามจะเปิดตู้เซฟของพ่อเพื่อเอาเงินทองไปให้ศักรินทร์ ซึ่งครั้งนี้ทางสะดวกแต่เธอกลับเปิดตู้เซฟไม่ได้ เชื่อว่าพ่อต้องเปลี่ยนรหัสใหม่

หลวงราชไมตรีกับคล้ายจับตามองแต่แรก

แต่ไม่กระโตกกระตาก กระทั่งเห็นว่ากัณหาต้องการเปิดตู้เซฟแน่ๆ จึงปรากฏตัว

“จะเปิดเซฟพ่อทำไม”

กัณหาชะงัก อึกๆอักๆมีพิรุธแต่พยายามแก้ตัว “กัณ...เอ่อ...แค่ลองตรวจสอบดูน่ะค่ะ จริงๆแล้วกัณคิดจะไปบอกคุณพ่ออยู่พอดีว่าไม่ควรให้ใครรู้รหัสเซฟ

คุณพ่อควรจะเปลี่ยนบ่อยๆ ป้องกันพวกคิดจะมาลักขโมย”

“หมายถึงแกน่ะเหรอ”

“คุณพ่อ!!”

“ใช่หรือเปล่า”

“กัณเป็นลูกคุณพ่อหรือเปล่าค่ะ ทำไมความ ปรารถนาดีของกัณถึงได้ถูกคุณพ่อมองในแง่ร้ายตลอดเลย”

“ไม่ใช่ก็บอกมาว่าไม่ใช่ ไม่เห็นจะต้องโวยวาย”

“ไม่ใช่ค่ะ กัณไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นแน่”

“อืม...ขอบใจที่ช่วยเป็นหูเป็นตาแทนพ่อ พ่อจำเป็นต้องรักษาทุกอย่างเอาไว้เพื่อพวกแกทุกคนจะได้อยู่อย่างสบายหลังจากพ่อตาย...จำไว้”

กัณหารับคำเสียงอ่อยแล้วกลับออกไปด้วยความโมโห คิดว่ากระต่ายต้องฟ้องท่านแน่ท่านถึงระแวดระวังขนาดนี้...แต่ความจริงคล้ายต่างหากที่แอบเห็นเมื่อ

วันก่อน เขาเห็นกัณหาทะเลาะกับกระต่ายเรื่องเปิดตู้เซฟจึงมาบอกหลวงราชไมตรีให้รู้ตัว

“พ่อต้องมาระแวงลูกตัวเอง...รู้ถึงไหนอายถึงนั้น

นี่ฉันสอนลูกได้ไม่ดีเลยว่ามั้ย ไม่เหมือนกับที่ใครๆคิดหรอก”

“ท่านทำดีที่สุดแล้วครับ บางทีการเลี้ยงดูและสภาพแวดล้อมที่ดีก็อาจแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบ”

“เหตุผลใช้กับยัยกัณไม่ได้จริงๆ แล้วฉันจะ

นอนตายตาหลับได้ยังไงล่ะคล้าย ที่ลูกหลานมีปัญหากันแบบนี้”

“ท่านทำใจให้สบายเถอะครับ ผมเชื่อในพลังของครอบครัว สุดท้ายแล้วคุณกัณจะต้องตาสว่าง”

“ฉันภาวนา...เจ้าต่ายจะเดือดร้อนกับเรื่องนี้ไหมนะ”

กระต่ายเดือดร้อนแน่! เพราะทันทีที่ออกจากห้องทำงานกัณหาแจ้นไปเอาเรื่องกระต่ายตรงหน้าบ้าน

โกรธจัดถึงกับตบหน้าหลานสาวแล้วด่าซ้ำอย่างรุนแรง กระต่ายเจ็บใจมากกว่าเจ็บตัวเมื่อรู้ว่ากัณหาตั้งใจ

เปิดตู้เซฟจริงๆ แต่สะกดอารมณ์ไม่ตอบโต้

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep8/page10

วิภาดาเห็นกระต่ายผละไปแล้วจึงก้าวออกมาถามกัณหา “อากัณว่ามันเป็นคนไปฟ้องคุณปู่จริงเหรอคะ”

“จะเหลือเหรอ เห็นมั้ยว่ามันร้าย”

วิภาดาเชื่อสนิท ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางในตัวกัณหา รับปากอาว่าจะยิ่งสอดส่องกระต่ายให้มากขึ้น

กระต่ายเดินหนีมาแอบร้องไห้ตรงริมรั้ว ทรงกลดลืมของไว้ที่บ้านย้อนกลับมาเห็น จึงซักถามว่าเป็นอะไร แต่สาวน้อยไม่ยอมบอก กลับปั้นยิ้มบอกว่าตอนนี้ตนอารมณ์ดีแล้ว

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง อย่าเก็บ อึดอัดก็ปล่อย

ออกมา พี่ไม่อยากให้ต่ายเป็นบ้า คนเราควรจะได้ระบายความรู้สึก”

“ก็ต่ายไม่อยากพูด”

“ตามใจ ไม่พูดก็ไม่พูด”

“ต่ายไม่อยากเป็นคนเอะอะอะไรก็ฟ้องพี่กลด ถ้าต่อไปไม่มีพี่กลดอยู่ข้างๆต่าย ต่ายจะทำยังไง ต่ายพยายามจะเข้มแข็ง พยายามจะดูแลตัวเองให้ได้ เข้าใจมั้ย”

“เข้าใจ เอาล่ะ พี่จะไม่เซ้าซี้อีก ถ้าต่ายอยากพูด ค่อยพูด แต่ตอนนี้ถ้ายังอ่อนแอ ร้องไห้กับพี่ก็ได้นะ มันต้องค่อยเป็นค่อยไป”

เท่านั้นเอง...กระต่ายปล่อยโฮและซุกอกเขาร้องไห้น้ำมูกไหลเปื้อนเสื้อ จากเศร้าๆเลยกลายเป็นตลกขบขัน วิ่งไล่หยอกเย้ากันสนุกสนาน...วิภาดายืนมองมาจากหน้าบ้านเห็นความใกล้ชิดของสองคนก็ยิ่งเชื่อคำพูดกัณหาที่ว่ากระต่ายร้ายกาจจริงๆ

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 9

วิภาดานำเรื่องที่เห็นกระต่ายกับทรงกลดใกล้ชิดสนิทกันมากมาเล่าให้กัณหาฟัง ทำให้กัณหายิ่งเชื่อว่าตัวเองคิดไม่ผิดว่ากระต่ายกำลังจะเป็นหลานอกตัญญูแย่งคนรักของเพ็ญลักษณ์

ส่วนวิภาดาก็อคติกับกระต่ายมากขึ้นถึงขนาดพูดจาเสียดสีชวนทะเลาะจนเกือบมีเรื่องตบตีถ้ากระต่ายไม่เป็นฝ่ายเลี่ยงหนีเสียก่อนเพราะเห็นแก่ปู่ ไม่อยากให้ท่านรับรู้แล้วไม่สบายใจที่ลูกหลานมีปัญหากัน

ฝ่ายสราวุธที่ไม่ได้รักมิรันตี แต่เขายังมีความห่วงใยให้เธอในฐานะน้องสาวของเพื่อนรัก แต่มิรันตียังเสียใจและยากจะทำใจ จึงต่อต้านไม่ยอมรับความห่วงใยนั้นจนทำให้ตัวเองเกือบโดนหนุ่มวัยรุ่นสองคนพาไปปู้ยี่ปู้ยำ

โชคดีที่สราวุธตามมาช่วยทัน แต่เหตุการณ์ครั้งนี้เกือบทำให้ชายหนุ่มเดือดร้อนไปด้วย มิรันตีหาได้สนใจ  ยังตะแบงประชดประชันกล่าวโทษเขาเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด สราวุธเหนื่อยใจแต่ดึงดันต้องพาเธอกลับไปส่งบ้านด้วยตัวเองเพื่อความปลอดภัย

หลวงราชไมตรีจับสังเกตกระต่ายกับทรงมณีสนิทสนมกันตั้งแต่วันที่ทรงมณีมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน แล้วหลังจากนั้นกระต่ายก็มีธุระไปบ้านนั้นทุกวัน...วันนี้กระต่ายจึงโดนปู่คาดคั้นขณะเข้ามาเลียบเคียงเหมือนจะขออะไรสักอย่าง

“ไปร่วมมืออะไรกับคุณทรงมณีเขาล่ะ”

“อุ๊ย พ่อปู่รู้ได้ยังไงคะว่าต่ายร่วมมืออะไรกับคุณป้า”

“ว่ามาให้หมด มีแผนอะไรกัน อย่าให้ปู่รู้ทีหลัง ไม่งั้นถือว่าไม่ให้เกียรติปู่”

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะไม่ให้เกียรติพ่อปู่เลยนะคะ แต่คุณป้ากลัวว่าถ้าพ่อปู่รู้แล้วจะไม่เห็นด้วย แล้วความลับก็จะแตก แผนก็จะพัง พี่กลดก็จะปากแข็งต่อไป คุณป้ากลัวอาเล็กจะหลุดมือพี่กลดไปมากเลยนะคะ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง”

“อืม...งั้นเจ้าก็อย่าบอกคุณทรงมณีสิว่าปู่รู้แล้ว...เจ้าต่าย คนเป็นพ่อน่ะจำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องเวลาที่มีใครมาชอบมาจีบลูกสาวตัวเอง เข้าใจมั้ย เพราะฉะนั้นห้ามมีความลับกับปู่ ไม่อย่างนั้นปู่จะขวางแผนการของเจ้ากับคุณทรงมณี”

“โอ๊ะ! ต่ายจะเล่าให้พ่อปู่ฟังทุกอย่างเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“เอ้า ว่าแผนของพวกเจ้ามาซิ จะทำอะไรกัน”

หลวงราชไมตรีรอฟังยิ้มๆ ไม่ห้ามแต่ก็ไม่ออกตัว

ooooooo

เช้ามืดวันใหม่ ทรงมณี ชวนพิศ และกระต่ายออกเดินทางมุ่งหน้าไปไร่ราชไมตรีที่ศรีราชาเพื่อเจรจากับเพ็ญลักษณ์ให้กลับกรุงเทพฯมาช่วยงานการกุศลตามแผนการที่วางไว้อย่างดิบดี

ทรงกลดไม่รู้เรื่องนี้จึงประหลาดใจว่าแม่กับชวนพิศไปไหนแต่เช้า ถามคนรับใช้ก็ไม่รู้ โทร.ไปที่โรงแรมท่านก็ไม่อยู่ พอเข้าไปที่บ้านราชไมตรีไม่พบกระต่ายอีก ยิ่งทำให้สงสัยจนต้องติดต่อไปที่ไร่ของพี่ชาย ถามหาแม่แต่พี่สะใภ้รับสายบอกว่าท่านไม่ได้มา...

ทางด้านกัณหาที่ขโมยเงินทองของพ่อมาให้ศักรินทร์ไม่ได้ หนำซ้ำตัวเองเกือบเดือดร้อนโดนจับได้ แต่ศักรินทร์กลับแสดงท่าทีหงุดหงิดโมโหใส่เธอ

“นี่คุณมาโกรธฉันทำไม ฉันพยายามแล้วนะ จนตัวเองก็เกือบเดือดร้อน มันใช่เรื่องของฉันซะเมื่อไหร่เนี่ย ทำคุณบูชาโทษจริงๆ”

ศักรินทร์ได้สติรีบกลบเกลื่อนทำตัวน่าสงสาร “ผมขอโทษ...ปัญหาของผมแท้ๆ กลับมาลงที่คุณ ขอบคุณนะที่ช่วยผม เดี๋ยวผมจะหาทางเอง...คงต้องบากหน้าไปหยิบยืมเพื่อน”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page2

“ไปยืมให้อายมาถึงฉันหรือไง ใครๆก็รู้ว่าคุณกับฉันคบหากันอยู่ ทำแบบนี้ไม่ไว้หน้ากันเลย”

“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงได้ล่ะ ผมมันก็แค่นี้ อีกอย่างผมไม่กลัวเสียหน้า ถ้าต้องทำเพื่อรักษาพ่อ”

กัณหาสงสารตัดสินใจถอดเครื่องประดับทั้งหมดที่ตัวเองใส่ส่งให้ แต่ศักรินทร์แกล้งทำเป็นลังเลจะไม่รับไว้

“คุณทำให้ผมยิ่งดูน่าสมเพช”

“คุณจะดูถูกตัวเองทำไม ฉันไม่เห็นจะคิดอะไร เมื่อฉันไม่คิด คุณก็ห้ามคิด”

“ผมไม่คิดไม่ได้หรอกกัณ คิดไปถึงวันข้างหน้าเลยด้วย นี่แค่เงินไม่กี่หมื่นผมยังไม่มีปัญญา ต่อไปถ้าบริษัทของเราต้องการเงินลงทุนเพิ่มเติมอีกจะทำยังไงกัน เพราะพ่อคุณไม่มีทางให้ คงต้องกู้แบงก์เสียดอกเบี้ยกันหัวโต คราวนี้คุณได้เสียหน้ากับเพื่อนฝูงแน่...ผมเหนื่อยแล้วล่ะกัณ อคติของพ่อคุณทำให้เราต้องลำบาก แล้วผมจะพิสูจน์ตัวเองไปเพื่ออะไร ไม่มีประโยชน์เลย ผมว่าผมเลิกดีกว่า”

“แปลว่าอะไร เลิก...เลิกอะไร”

“ทั้งธุรกิจ และเรื่องของเรา”

กัณหาตกใจโผเข้ากอดเขาทันที “ไม่นะศักดิ์...อย่าเพิ่งถอดใจสิ”

“แต่ผมมองไม่เห็นทางรอดเลยกัณ ไม่ว่าเรื่องอะไร”

“เราจะต้องไม่อายใคร คุณจะต้องชนะอคติของคุณพ่อ คุณจะต้องเป็นผู้ชายที่ทำให้ฉันภาคภูมิใจ”

“คุณจะทำยังไง”

“ฉันจะไม่รอให้คุณพ่อตายก่อน หรือต้องขออนุญาตเรื่องที่ฉันจะใช้เงิน ฉันจะหาวิธีเอามันมาเป็นของฉัน โดยที่ท่านไม่รู้”

“กัณ...มันเสี่ยงมากนะ ถ้าท่านจับได้”

“ฉันเอาตัวรอดได้น่ะ คุณไม่ต้องห่วง เพื่อเรา ฉันทำได้ทุกอย่าง ขอแค่คุณอดทน รอฉันหน่อยนะ เราจะสบายและมีความสุขด้วยกัน”

“ผมจะพยายามอดทนนะกัณ” ศักรินทร์สวมกอดกัณหาและลอบยิ้มสมใจที่เธอตกหลุมพรางของเขาจนได้

หลังจากกัณหากลับไป ศักรินทร์ก็นำเครื่องประดับที่รับไว้มาให้สาวสวยอีกคน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเลขาฯของเขานั่นเอง สองคนแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันนานแล้วโดยที่กัณหาไม่เคยรู้...

ooooooo

ทรงมณีกับชวนพิศและกระต่ายถึงไร่ราชไมตรีแล้ว แต่ยังเข้าไปคุยธุระกับเพ็ญลักษณ์ไม่ได้เพราะมีอิสเรสเป็นก้างขวางคออยู่ กระต่ายเลยต้องทำหน้าที่กำจัดก้างชิ้นนี้เสียก่อน

กระต่ายหาทางแยกอิสเรสออกจากเพ็ญลักษณ์เพื่อเปิดโอกาสให้ทรงมณีอย่างเต็มที่ อิสเรสแกล้งไม่รู้เท่าทันแต่ออกมาพูดกับกระต่ายตรงๆอย่างเสียความรู้สึก

“ให้เดานะ ท่านคงมาธุระเรื่องคุณทรงกลด”

“ต่ายไม่รู้หรอกค่ะว่าเรื่องอะไร คุณป้าไม่ได้บอก”

“ต่าย...ผมอายุไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ หลอกผมไม่ได้หรอก”

“โอเคค่ะ บอกก็ได้ คุณป้าไม่ได้มาเรื่องพี่กลด คุณป้าจะขอให้อาเล็กช่วยงานค่ะ”

“ซึ่งก็คงเกี่ยวข้องกับคุณทรงกลดอยู่ดี...บอกกันตรงๆก็ได้ ไม่เห็นต้องปิดบังอะไรผม”

“แน่ใจเหรอคะว่าคุณอิสเรสจะไม่เสียใจถ้ารู้ว่าเป็นเรื่องของพี่กลด นี่ต่ายอุตส่าห์รักษาน้ำใจแล้วนะ”

“ผมยอมรับความจริงได้ตั้งนานแล้ว ถ้าคุณเล็กจะตัดสินใจไม่เลือกผม ทำตัวเป็นปกติเถอะต่าย แต่ขอร้อง...อย่าทำเหมือนผมเป็นตัวตลกหรือคนโง่ ผมเสียใจที่ต่ายทำกับผมแบบนี้มากกว่า”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page3

กระต่ายหน้าเสียรู้สึกผิด เอ่ยปากขอโทษเสียงแผ่ว ...อิสเรสฝืนยิ้มและพูดทิ้งท้ายก่อนขอตัวไปทำงานต่อ

“ขอบใจนะที่เข้าใจผม”

กระต่ายสงสารอิสเรสไม่น้อย พึมพำกับตัวเองว่า “ถ้าไม่มีพี่กลด ต่ายอาจจะยอมยกอาเล็กให้คุณก็ได้”

ooooooo

การเจรจาเป็นผลสำเร็จ ทรงมณีชักแม่น้ำทั้งห้าโน้มน้าวเพ็ญลักษณ์จนเธอยอมไปช่วยทำรายการทีวีทั้งที่ไม่มีประสบการณ์ ซึ่งวันงานจะมีเมื่อไหร่ทรงมณีจะแจ้งมาอีกที

ทรงมณี ชวนพิศ และกระต่ายกลับถึงกรุงเทพฯตอนค่ำ ทรงมณีขอบใจกระต่ายที่ช่วยเหลือ แต่ย้ำว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด กระต่ายอึ้งไปนิดเพราะเล่าแผนการให้ปู่ฟังไปแล้ว ชวนพิศสังเกตเห็นทักทันทีว่า

“อุ๊ย ทำหน้าเหมือนความลับแตกไปแล้วนะคะคุณต่าย”

“เปล่าค่ะ ต่ายยังไม่ได้บอกใครเลย และจะไม่มีทางบอกใครด้วย เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ รู้กันแค่เราค่ะ”

“ดีมาก...เข้าบ้านพักผ่อนซะนะ ป้าไปล่ะ”

กระต่ายพนมมือไหว้ทั้งสองคนก่อนลงจากรถเดินตรงเข้าบ้าน แต่จู่ๆทรงกลดโผล่พรวดมาดึงแขนเธอไว้

“คราวนี้ห้ามปฏิเสธว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับแม่พี่แล้ว เพราะพี่เห็นจะจะคาตาว่าเราเพิ่งจะลงจากรถแม่พี่”

กระต่ายหน้าเจื่อน บ่นอุบอิบว่าความลับไม่มีในโลกจริงๆ

หลังฟังแผนการอันแยบยลของทรงมณีที่มีกระต่ายให้ความร่วมมือเต็มที่ ทรงกลดอึ้งอย่างคาดไม่ถึง

“นี่ถึงขนาดลงทุนจัดรายการการกุศลบริจาคเงินสร้างบ้านเด็กกำพร้าออกทีวีเลยเหรอ ขี่ช้างจับตั๊กแตนจริงๆ”

“ใครบอกว่าขี่ช้างจับตั๊กแตน อย่ามองในสิ่งที่คุณป้ากำลังทำเพื่อพี่กลดในแง่ร้ายสิคะ คุณป้าท่านปรารถนาดีกับพี่กลดจริงๆนะ ต่ายไม่เคยเห็นแม่ที่ไหนรักลูก ทำเพื่อลูกได้เท่าที่คุณป้าทำเลย”

“พี่รู้ดีว่าคุณแม่คิดยังไง”

“คุณป้าทำเพื่อความสุขของพี่กลดจริงๆนะ ท่านเองก็ดูมีความสุขมากที่ได้ทำอย่างนั้น ต่ายรู้นะว่าท่านเหงา ท่านเหมือนพ่อปู่ของต่าย ความสุขของท่านคือการได้อยู่กับลูกหลาน เห็นลูกหลานรักใคร่ปรองดอง ไม่ทะเลาะกัน แต่ไม่มีใครอยู่กับคุณป้าเลย นอกจากคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกหลาน...และมันก็เป็นความสุขของต่ายด้วย ความสุขของต่ายมีแค่สองอย่าง นอกจากได้กลับไปอยู่กับพ่อก็คือการได้เห็นพี่กลดดูแลอาเล็กแทนต่าย...ต่ายไม่มีแม่ อาเล็กเป็นเหมือนแม่ของต่าย ถ้าคนที่ต่ายรักที่สุดได้ดูแลซึ่งกันและกันก็คงดี”

“พี่อยากเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของต่ายตลอดเวลาเลยนะ”

“ก็เลิกปากแข็งซะทีสิ ตอนนี้ต่ายจะยิ้มหรือไม่ยิ้ม... ขึ้นอยู่กับพี่กลดเลยนะ”

ทรงกลดลำบากใจเรื่องเพ็ญลักษณ์ทั้งที่อยากเคลียร์ให้ชัดเจน แต่กระต่ายพูดมาแบบนี้อีก ยิ่งเหมือนน้ำท่วมปากจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เช้าวันถัดมาทรงกลดเจอแม่ดักรอ ทรงมณีบอกข่าวดีเรื่องที่เพ็ญลักษณ์มาช่วยงานการกุศล ทรงกลดรู้จากกระต่ายเมื่อคืนแต่โดนกำชับไม่ให้บอกว่ารู้มาจากเธอเพราะกลัวทรงมณีเล่นงาน ชายหนุ่มจำต้องเล่นละครแสร้งตกใจเพื่อตบตาแม่ แล้วยังต้องรับปากเมื่อแม่ขอร้องแกมบังคับให้เขาไปช่วยงานนี้ด้วย

หลวงราชไมตรีคาดหวังกับแผนการนี้ไม่น้อยคุยกับคล้ายว่าถ้าเพ็ญลักษณ์ลงเอยกับทรงกลดจริง ตนไม่ขัดข้องเพราะน่าจะฝากฝังลูกสาวไว้กับเขาได้ ไม่เหมือนศักรินทร์

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page4

กัณหากำลังจะเข้ามาพร้อมจานผลไม้ ได้ยินอย่างนั้นชะงักกึก แอบฟังอยู่หน้าประตู

“ยัยเล็กคือคนที่ฉันจะมอบหมายให้ดูแลทุกอย่างของราชไมตรี เพราะฉะนั้นควรได้คู่ครองที่เป็นคู่คิดที่ดีเพื่อช่วยยัยเล็กรับมือกับพวกเห็บหมัดที่คอยแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อคนในครอบครัว”

“ท่านหมายถึง...” คล้ายไม่กล้าเอ่ยชื่อ

“ใช่ ฉันหมายถึงยัยกัณ ยัยกัณตามไม่ทันความเจ้าเล่ห์เพทุบายของนายศักรินทร์แน่...ถึงตอนนี้ฉันภาวนาขอให้แผนของคุณทรงมณีและเจ้าต่ายที่จะช่วยทำให้คุณทรงกลดกับยัยเล็กเปิดใจและลงเอยกัน...สำเร็จเร็วๆ”

กัณหาโกรธมากหันกลับไปในครัว กระแทกจานผลไม้บนโต๊ะแล้วปัดทิ้งตกแตกกระจาย สินีกับปัทมารีบเข้ามาดูด้วยความตกใจ แข่งกันถามว่าพี่สาวเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น แต่กัณหากลับตวาดลั่นไม่ให้มายุ่ง จะไปไหนก็ไป แถมยังจ้องหน้าดุดันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

สินีเห็นท่าไม่ดีจูงมือปัทมาออกไป สินีบ่นกัณหาทำตัวเหมือนโดนผีเข้า บอกปัทมาให้อยู่ห่างๆไว้ดีกว่า

“พี่น้องกันนะสิ”

“เขาเคยเห็นเราเป็นพี่น้องเหรอ มีแต่ทำตัวเป็นศัตรูกับทุกคนในบ้าน ยิ่งพี่ปัทเพิ่งจะฉะกับพี่กัณเรื่องยัยมิไม่ใช่เหรอ คงพูดดีด้วยหรอก”

“อยู่บ้านเดียวกัน มันก็เหมือนลิ้นกับฟัน ทะเลาะกันเถียงกันมันก็เป็นเรื่องปกติ”

“ก็พี่กัณไม่ปกติไง เล็กน้อยก็เก็บไปคิดไปแค้น ยิ่งตอนนี้ยิ่งเป็นเอามาก สงสัยนายศักรินทร์นั่นไม่ยอมมาขอสักที เลยงุ่นง่าน”

“ยัยสิ!” ปัทมาปรามสินีแล้วเหลือบไปเห็นเพ็ญลักษณ์เดินเข้ามา

เพ็ญลักษณ์เพิ่งมาจากไร่เพราะจะมีงานการกุศลของทรงมณีที่ถ่ายทอดสดทางทีวี เธอจึงมาขอคำปรึกษาจากพี่ทั้งสองคนเพื่อเตรียมตัวช่วยงานนี้ให้สำเร็จลุล่วง

สินีกับปัทมาเพิ่งรู้เรื่อง มองหน้ากันและอมยิ้มล้อน้องสาวว่าเป็นงานเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้มากกว่า เพ็ญลักษณ์เขินมากรีบแก้ตัวว่าคงไม่ใช่ คุณป้ามีเหตุจำเป็นจริงๆ

“พี่ไม่เชื่อ” พูดจบปัทมาก็หัวเราะไปกับสินี กัณหาเห็นแล้วขัดหูขัดตาโผล่ออกมาแขวะเสียงเข้ม

“มีความสุขกันมากเลยล่ะสิท่า หัวร่อต่อกระซิก”

“แหม...ได้ทำงานการกุศล ได้บุญแถมอาจได้น้องเขย ก็น่าจะทำให้พวกเรามีความสุขไม่ใช่เหรอคะ พี่กัณมาช่วยพวกเราสิ เผื่ออานิสงส์จะทำให้มีความสุขกับเขาบ้าง”

ปัทมาตกใจรีบปรามสินีที่พูดประชด แต่กัณหาไม่สนใจ ตวาดใส่น้องๆอย่างชิงชัง

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...เชิญพวกแกมีความสุขไปเถอะ ฉันหาความสุขของฉันเองได้ แล้วพวกแกจะได้เห็นว่าการหัวเราะทีหลังมันดังกว่าแค่ไหน”

กัณหาปึงปังออกไป ปัทมาสงสัยทำไมกัณหาพูดแปลกๆ สินีรู้ทันว่าไม่มีอะไรหรอกนอกจากอิจฉา แต่ทำอะไรไม่ได้เลยต้องพูดข่มไว้ก่อน

ooooooo

ขณะที่เพ็ญลักษณ์ปรึกษาปัทมากับสินีเพื่อเตรียมความพร้อมเรื่องช่วยงานของทรงมณี โดยมีกระต่ายร่วมรับฟังและอาสาช่วยเสิร์ฟน้ำให้แขกในงาน เพ็ญลักษณ์บอกหน้าที่นั้นมีพนักงานโรงแรมของทรงมณีทำแล้ว กระต่ายควรทำอย่างอื่น ซึ่งทุกคนลงความเห็นว่าต้องร้องเพลง

“ต่ายร้องเพลงเพราะจะตาย แถมยังหน้าตาสะสวย จะหลบอยู่หลังกล้องทำไม ต้องออกหน้าสิ จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับราชไมตรีด้วย ว่ามีหลานสาวสวยและเก่ง”

“อาเห็นด้วย เผลอๆอาจมีคนโทร.เข้ามาบริจาคถล่มทลายเพราะเสียงร้องของต่ายก็ได้นะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page5

วิภาดาเดินมาได้ยินพอดี มองกระต่ายด้วยความอิจฉาแต่วางสีหน้าเรียบเฉย เสแสร้งชื่นชม

“ต่ายได้ร้องเพลงเหรอ ดีจัง อย่าทำให้ราชไมตรีขายหน้าล่ะ เลือกเพลงดีๆนะ ให้สมตัว อย่าแก่แดด ประเภทเพลงหนึ่งหญิงสองชายนี่ไม่เอานะ”

ทุกคนรู้ว่าวิภาดาไม่ได้จริงใจ โดยเฉพาะกระต่ายแต่พยายามใจเย็นรับคำโดยดี ส่วนคนที่ทนไม่ไหวคือสินี ตำหนิวิภาดาไปหลายคำ เรื่องเลยทำท่าจะบานปลายถ้ากระต่ายไม่เอาคืนเข้าให้บ้าง จนวิภาดาหน้าชาเดินหนีไปด้วยความเจ็บใจ

ฝ่ายทรงกลดพอมีเรื่องหนักใจทุกข์ใจก็ไม่รู้จะพึ่งใครนอกจากท่านชายสดายุ “แม่ไม่ควรเจ้ากี้เจ้าการแบบนี้เลยกระหม่อม ต่ายก็ร่วมขบวนการด้วยอีก”

“ไม่เห็นด้วย แล้วทำไมไม่ปฏิเสธไป กับเพริดพักตร์แกยังกล้าปฏิเสธหัวชนฝา”

ทรงกลดอึ้ง นึกถึงคำพูดของกระต่ายที่อยากให้เขาลงเอยกับเพ็ญลักษณ์เพราะสองคนเป็นคนที่เธอรักที่สุด ก่อนพูดออกไป “หรือกระหม่อมจะลองเปิดใจกับคุณเพ็ญลักษณ์อีกครั้ง”

“แต่จะว่าไปก็ไม่เสียหายถ้าแกจะลองดูอีกครั้ง เพราะคุณเพ็ญลักษณ์เป็นคนดีและคู่ควรกับแก และถ้าแกยังไม่ได้รักใคร”

“กระหม่อมยังไม่ได้รักใคร”

“แน่ใจนะ”

“ตรัสเหมือนไม่เชื่อ คิดว่ากระหม่อมรักใครอยู่ยังงั้นแหละ”

“คิด...ฉันคิดว่าแกอาจจะกำลังมีใจให้เจ้าต่าย”

ทรงกลดสะดุ้งโหยงรีบปฏิเสธ “ไม่มีทางกระหม่อม ต่ายเป็นน้อง เห็นมาตั้งแต่ยังเป็นไอ้แสบจนโตเป็นสาว คิดไม่ลงแน่”

“แต่พักหลังลมหายใจเข้าออกของแกมีแต่เรื่องเจ้าต่าย สายตาของแกจับจ้องอยู่แต่กับลูกสาวฉัน”

“โธ่กระหม่อม ก็ทรงเห็นอยู่ว่าต่ายมีเรื่องมาให้วุ่นวาย กวนใจได้แทบทุกวัน”

“ก็ดี เพราะฉันเองก็ไม่ชอบที่แกจะจีบทั้งอาทั้งหลาน และถึงแกจะชอบต่ายจริงๆ ฉันจะเป็นคนแรกที่ขวางแก คนโลเลอย่างแกไม่เหมาะจะมาเป็นลูกเขยฉัน”

“ฝ่าบาทสบายใจได้เลย ต่ายคือน้องที่กระหม่อมไม่มีทางคิดเป็นอื่นแน่”

สดายุพยักหน้ารับรู้ เก็บข้อสงสัยไว้ในใจเรื่องทรงกลดชอบกระต่าย “ฉันจะเชื่อแก แล้วเรื่องคุณเพ็ญลักษณ์... ตกลงเอาไง”

“กระหม่อมจะช่วยคุณเล็กทำงานให้แม่จนจบ ไม่อยากทำให้ใครเสียหน้า แต่เรื่องที่แม่กับต่ายหวังจะให้มันเกิดขึ้นถึงขั้นขอคุณเล็กแต่งงานเลยเนี่ย มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น”

“อืม...ก็ดี นับเป็นทางออกที่ดี บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น นี่แสดงว่าชัดเจนแน่แล้วใช่ไหมเรื่องคุณเพ็ญลักษณ์”

“กระหม่อม”

“ระวังตัวไว้แล้วกัน ว่าอย่าไปทำอะไรที่เป็นการให้ความหวังเขาอีก”

ทรงกลดจริงจังกับสิ่งที่พูดออกไปจนรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

ooooooo

คืนนี้ที่บาร์ในโรงแรม เพริดพักตร์รู้จากนักข่าวว่าทรงมณีกำลังจะจัดงานการกุศลถ่ายทอดสดทางทีวีเพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาร่วมบริจาคเงินสร้างบ้านให้เด็กกำพร้า แต่นัยว่าจะเป็นการเปิดตัวว่าที่ลูกสะใภ้จากตระกูลราชไมตรีด้วย

แน่นอนเพริดพักตร์ที่ยังมีใจกับทรงกลดไม่ยอมง่ายๆ แม้เธอเป็นม่ายสามีเพิ่งตายแถมยังทิ้งสมบัติไว้ให้มากมาย แต่เธอก็ยังอยากได้ทรงกลดกลับคืนมา

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep9/page6

ศักรินทร์มาเที่ยวบาร์เดียวกัน เขาจำเพริดพักตร์ได้ว่าเคยตามตื๊อทรงกลดแต่ตอนนี้เป็นม่ายสาวทรงเสน่ห์ที่สวยและรวยมาก คนหิวเงินอย่างศักรินทร์มีหรือจะไม่เข้าไปตีสนิท

เพริดพักตร์สนใจศักรินทร์เหมือนกันเพราะรู้ว่าเขาคือคนสนิทของบ้านราชไมตรี ในเมื่อคนมีเงินกับคนหิวเงินเจอกันจึงมีเรื่องคุยกันยาว เพราะเพริดพักตร์ต้องการเล่นงานเพ็ญลักษณ์ไม่ให้ได้มาปรากฏตัวที่งาน การกุศลของทรงมณี ซึ่งแน่นอนว่าคนหิวเงินอย่างศักรินทร์ทำได้ทุกอย่างแม้แต่เรื่องเลวร้าย

วันถัดมา เพ็ญลักษณ์มีความจำเป็นต้องกลับไปศรีราชาเพราะต้องจ่ายค่าแรงคนงานตามกำหนด แล้วเช้ามืดวันรุ่งขึ้นเธอจะรีบกลับกรุงเทพฯตรงไปที่สถานีโทรทัศน์เพื่อเป็นพิธีกรในงานการกุศลของทรงมณี ทรงกลดเกรงใจแทนแม่จึงอาสาขับรถไปส่งเธอที่ไร่จะได้ไม่เหนื่อย โดยเอากระต่ายไปด้วยป้องกันคนครหาว่าไปกันสองต่อสอง ทั้งที่กระต่ายไม่อยากเป็นก้างขวางคอ

การมาครั้งนี้แทนที่ทรงกลดจะได้ใกล้ชิดเพ็ญลักษณ์ กลับได้ใกล้ชิดกระต่ายแทน เพราะเพ็ญลักษณ์งานยุ่งนั่นเอง สองคนซึ่งรู้จักสนิทสนมกันมานานฐานะพี่น้อง แต่วันนี้ความรู้สึกของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนโดยไม่รู้ตัว ยามใดใกล้กันมากหรือถึงเนื้อถึงตัว ต่างก็หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด จนทรงกลดอดนึกถึงคำพูดของมุกดากับท่านชายสดายุไม่ได้...ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่ารัก แต่ทรงกลดไม่ยอมรับ ค้านอยู่ในใจว่าไม่จริง

ตกเย็นที่ไร่เกิดเรื่องวุ่นวายไฟไหม้บ้านพักคนงานและโกดังเก็บของ ซึ่งเป็นฝีมือศักรินทร์ที่จ้างคนมาวางเพลิงหลังได้รับคำสั่งจากเพริดพักตร์แลกเงินก้อนโต เหตุการณ์นี้ทำให้กระต่ายเกือบตายติดอยู่ในกองเพลิงเพราะพยายามเข้าไปช่วยคนงาน ขณะที่เพ็ญลักษณ์ก็แทบแย่ถ้าไม่ได้อิสเรสมาช่วยไว้

ทรงกลดช่วยกระต่ายออกจากกองเพลิงได้แต่เธอสูดควันจนหมดสติจึงต้องรีบพาส่งโรงพยาบาล

เพ็ญลักษณ์เห็นความห่วงใยที่ทรงกลดมีต่อกระต่ายแล้วสัมผัสได้ว่าน่าจะเกินความเป็นพี่น้อง ขณะที่อิสเรสก็เห็นและมั่นใจว่าทรงกลดชอบกระต่ายแน่ๆ

กว่าคนงานจะช่วยกันดับไฟได้เวลาก็ล่วงเลยไปหลายชั่วโมง โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย นอกจากกระต่ายคนเดียวที่ยังอยู่โรงพยาบาลโดยมีทรงกลดเฝ้า ส่วนเพ็ญลักษณ์ได้อิสเรสช่วยพาไปดำเนินการที่สถานีตำรวจ ซึ่งกว่าจะเสร็จเรื่องก็เกือบสว่างและต้องกลับมาเคลียร์พื้นที่ที่ถูกไฟไหม้อีก

เช้าวันรุ่งขึ้นทางทรงมณีรู้เรื่องจากทรงกลดก็ตกใจมาก เพราะทุกคนไปเตรียมความพร้อมอยู่ที่สถานีโทรทัศน์กันแล้ว รวมทั้งคนจากบ้านหลวงราชไมตรีก็มากันครบ ซึ่งมีเวลาอีกสามชั่วโมงก็ได้เวลาถ่ายทอดสด แต่เพ็ญลักษณ์ในฐานะพิธีกรยังไม่มาทวนคิวงาน เจ้าหน้าที่รายการเกรงว่าจะมีปัญหา ทรงมณีเครียดมากถึงกับเป็นลม หลวงราชไมตรีต้องให้กัณหาไปชงยาหอมมา...

.

---------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 10

ขณะเฝ้ากระต่ายที่ยังไม่ฟื้นอยู่โรงพยาบาล ทรงกลดพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกตัวเอง โน้มหน้าลงมาจะจูบหน้าผากสาวน้อยบนเตียงคนไข้ แต่แล้วชะงักคิดถึงคำพูดของท่านชายสดายุที่ไม่ต้องการคนโลเลอย่างเขามาเป็นลูกเขย

กระต่ายลืมตาเรียกชื่อทรงกลดคำแรก เป็นจังหวะที่สราวุธเดินลิ่วเข้ามาด้วยความเป็นห่วง หลังรู้เรื่องไฟไหม้จากอนิล สราวุธซักถามกระต่ายระรัว ทรงกลดเลยขอตัวออกไปรอเพ็ญลักษณ์ข้างนอก ทำให้กระต่ายไม่พอใจที่เขาทิ้งเธอไว้กับสราวุธสองต่อสอง

เพ็ญลักษณ์มาพร้อมอิสเรส เมื่อรู้ว่าหลานสาวปลอดภัยก็โล่งใจแต่ไม่แน่ใจว่าจะกลับไปทำหน้าที่ในรายการถ่ายทอดสดที่กรุงเทพฯทันหรือเปล่า ส่วนคดีความเรื่องไฟไหม้ตำรวจพบหลักฐานว่าเป็นการวางเพลิงและกำลังสืบสวนหาตัวคนทำ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องธุรกิจก็เป็นเรื่องส่วนตัว

ที่สถานีโทรทัศน์ยังวุ่นวายไม่จบ จนป่านนี้กัณหายังไม่เอายาหอมมาให้ทรงมณี หลวงราชไมตรีจึงวานใครก็ได้ไปตาม วิภาดาอาสาทันทีเพื่อเอาหน้า ส่วนสินีกับปัทมาก็คอยปลอบทรงมณีให้ใจเย็น อย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกล แต่ทันใดตัวป่วนของงานก็ปรากฏตัว

เพริดพักตร์เดินเข้ามาราวนางพญา กรีดเสียงทักทายทรงมณีอย่างเยาะหยัน

“ต๊าย...คุณทรงมณี...หน้าซี้ดซีด ไม่ได้แต่งหน้ามาเหรอคะ แต่คงไม่ใช่เพราะไม่ได้แต่งหน้า หรือว่ากำลังเป็นลม”

“ฉันไม่ได้เป็นลม แข็งแรงดี ใครเชิญเธอมาไม่ทราบ เพราะฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้เชิญ”

“เห็นป้ายผู้สนับสนุนรายการที่ติดอยู่ตรงโน้นไหมคะ นั่นล่ะค่ะ เป็นคนเชิญฉัน...หรือจะไล่แขกของผู้มีอุปการคุณคะ อย่าขวางคนจะทำบุญสิคะ อุตส่าห์เตรียมเงินมาบริจาค”

ทรงมณีจะปฏิเสธแต่ชวนพิศชิงพูดเสียก่อนว่า “เชิญคุณเพริดพักตร์ไปนั่งทางโน้นก่อนนะคะ เดี๋ยวจะให้เจ้าหน้าที่มารับรองค่ะ”

“ยังดีที่เลขายังรู้จักมารยาท ไม่เหมือนนาย...แก่กะโหลกกะลา”

ทรงมณีทำท่าจะกรี๊ดแต่หลวงราชไมตรีรีบตบหลังมือเธอและกระซิบเบาๆ “ใจเย็นๆนะคุณทรงมณี เดี๋ยวเป็นลมขึ้นมาอีก”

ด้านนอกห้องส่ง กัณหาแอบมาโทรศัพท์หาศักรินทร์ บอกให้รู้ว่าที่ไร่ไฟไหม้ ตำรวจคิดว่ามีคนวางเพลิง เธอสงสัยว่าจะเป็นฝีมือเขา ศักรินทร์เนียนมากทำเป็นตกใจท้วงออกไป

“กัณ...ผมไม่โง่เผาอู่ข้าวอู่น้ำของบ้านคุณหรอกนะ บ้านคุณเสียหาย ผมก็เดือดร้อน จริงมั้ย”

“ก็จริง”

“แล้วเป็นยังไง เสียหายมากมั้ย มีใครเป็นอันตรายหรือเปล่า”

“ไม่รู้ ที่แน่ๆยัยเล็กกับนังต่ายไม่น่าจะกลับมาทันถ่ายทอดสดรายการ ดี! สมน้ำหน้า ได้อายนักข่าวอายคนแน่...ช่วงนี้คุณต้องรีบทำคะแนนกับคุณพ่อ ให้ท่านได้รู้ว่าไม่ได้มีแค่ยัยเล็กกับนังต่ายที่ทำให้ท่านมีความสุข จะได้เลิกมองข้ามหัวกันซะที”

“คุณจะให้ผมทำอะไร”

“ก็คิดสิ ฉันเริ่มให้แล้ว” กัณหาสั่งเสียงแข็ง...ศักรินทร์ถอนใจเบื่อหน่าย

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page2

เพ็ญลักษณ์ อิสเรส และทรงกลดยังอยู่โรงพยาบาล หญิงสาวมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยมีเรื่องส่วนตัวขัดแย้งกับใคร อิสเรสบอกว่าเธอไม่มี แต่คนอื่นอาจจะมีโดยที่เธอไม่รู้

“ตอนนี้เล็กคิดไม่ออกหรอกค่ะว่าจะเป็นใครเล็กเป็นห่วงต่าย เป็นห่วงงานของคุณป้าด้วย ถ้ากลับไปไม่ทันเอาไงดี”

“คุณเล็กกำลังเดือดร้อนอยู่ทางนี้ ผมรู้สึกไม่ดีเลยถ้าคุณเล็กยังต้องไปช่วยงานของแม่ผมอีก ต่ายก็เพิ่งจะฟื้นหาแผนสองไหมครับ”

“จะไม่มีแผนสองค่ะ” กระต่ายออกมาจากห้องพร้อมสราวุธ เธอเชื่อว่าต้องกลับไปทันถ้าเดินทางตอนนี้ ซึ่งสราวุธอาสาขับรถให้

“จะทันได้ยังไง นี่มันกี่โมงแล้ว...ได้ถูกตำรวจจับปะไร ถ้าขับเร็วกว่าที่กฎหมายกำหนด ยังไม่เข็ดหรือไงที่รถคว่ำคราวนั้น”

“ก็ถ้าพี่กลดไม่มัวแต่ถามโน่นซักนี่อยู่แบบนี้ผมขับรถด้วยความเร็วที่ไม่ผิดกฎหมายถึงกรุงเทพฯได้ทันแน่”

“แต่ต้องรอให้หมอมาดูอาการต่ายก่อน ถึงจะกลับได้”

“หมออยู่ไหนล่ะคะ ให้หมอดูตอนนี้เลย”

“ผมพาไปเอง”  อิสเรสอาสา สราวุธก็กระตือรือร้นตามไปด้วย กระต่ายขอบคุณทั้งสองคนแต่หันมาตัดพ้อทรงกลดก่อนเดินตามพวกเขาไป “คนเราน่ะ ถ้ามันมีใจ อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น ยกเว้นจะไม่อยากทำ”

ทรงกลดอึ้ง เพ็ญลักษณ์บ่นไม่เข้าใจที่หลานสาวพูด

“คงไม่พอใจผมที่ขวางไม่ให้รีบกลับ”

“ขี้งอนไม่หายจริงๆ คุณกลดคงไม่โกรธที่ต่ายพูดออกมาโดยไม่คิดแบบนั้นใช่ไหมคะ”

“ผมชินแล้วล่ะ”

“อย่าไปถือแกเลยนะคะ คงเห็นว่าเป็นพี่กลด ที่พูดทุกอย่างที่รู้สึกด้วยได้ ก็เลยพูด”

“ไม่ถือครับ แค่รู้สึกนิดๆว่าไม่ค่อยแฟร์ เด็กพูดทุกอย่างที่รู้สึกได้ แต่ผู้ใหญ่อย่างเรากลับพูดไม่ได้ บางอย่างก็ต้องเก็บเอาไว้”

“ค่ะ เราอาจจะต้องกลั่นกรองมากหน่อย เพราะต้องรับผิดชอบคำพูดเมื่อพูดออกไปแล้ว เล็กเข้าใจความปรารถนาดีของคุณกลดนะคะ แต่เล็กก็เห็นด้วยกับต่าย เรายังไปทันค่ะ เล็กขอตัวก่อนนะคะ จะรีบติดต่อส่งข่าวทางโน้นว่าเรากำลังเดินทาง” เพ็ญลักษณ์ผละไป ทิ้งให้ทรงกลดกลุ้มใจทั้งที่ไม่ตั้งใจบาดหมางกับกระต่าย

ooooooo

ทรงมณีได้ยาหอมจากกัณหา กอปรกับรู้จากเจ้าหน้าที่ว่าเพ็ญลักษณ์โทร.มาบอกว่ากำลังเร่งเดินทาง ทำให้อาการเครียดจนเป็นลมดีขึ้นทันตา

เจษฎา...พิธีกรคู่ของเพ็ญลักษณ์ก็ลุ้นตัวโก่ง

เหมือนกันเพราะอยากทำหน้าที่นั้นคู่กับหญิงในฝันเหลือเกิน ด้านกัณหากับวิภาดาพอรู้ว่ากระต่ายมีคิวร้องเพลงบนเวทีก็พากันอิจฉา จึงซุบซิบวางแผนโดย

ไม่รู้ว่ามิรันตีจับตามองด้วยความสงสัย ก่อนจะมา

ตั้งข้อสังเกตให้อนิลฟัง

“อากัณกับพี่วิซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้ เหมือนเป็นความลับนักหนา”

“แล้วเราไปยุ่งอะไรกับเขา”

“แค่สงสัย พักหลังๆอากัณกับพี่วิสนิทกันมาก ทั้งๆที่เมื่อก่อนพี่วิแทบไม่อยากจะยุ่งกับอากัณ”

“นั่นสิ พี่ก็ว่างั้น”

“หรือไม่...ก็คงหาผู้ช่วยคนใหม่ให้คอยหาเรื่องยัยต่าย”

“เฮ้ย...จริงสิ”

“ก็ไม่รู้สิ เดาๆเอา เพราะอาปัทบอกให้อากัณอยู่ห่างๆมิ และมิเองก็ไม่อยากจะยุ่งกับอากัณแล้ว

พี่วินี่แหละเข้าทางอากัณที่สุด เพราะพี่วิเองก็ไม่ได้ชอบ ยัยต่าย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page3

“มิคอยช่วยดูๆพี่วิหน่อยได้ไหม ไม่ใช่อะไร สงสารคุณปู่ อีกอย่าง...เดี๋ยวต่ายก็จะไปแล้ว อย่าไปยุ่งกับเขาเลย”

“ตัวใครตัวมันเหอะ มิจะไม่ยุ่งเรื่องของใครทั้งนั้น” พูดจบก็เดินออกไป อนิลถอนใจเฮือก นึกเห็นใจกระต่าย

ooooooo

คณะของเพ็ญลักษณ์มาถึงแล้ว ทุกคนกระวีกระวาดเข้าไปในสถานีโทรทัศน์ ยกเว้นทรงกลดที่ดูเนือยๆ จนอิสเรสต้องถอยกลับออกมาเร่ง

“อ้าว ไม่รีบเข้าไปล่ะครับ คุณแม่คุณรออยู่นะ ท่านคงดีใจที่ได้เห็นคุณกับคุณเล็กมาด้วยกัน”

“รู้ใจแม่ผมดีจังนะ”

“อย่าพูดเหมือนผมเป็นศัตรูกับคุณสิ”

“หรือว่าคุณไม่เห็นว่าผมเป็นคู่แข่งแล้ว”

“ใช่...คุณเล็กรักใคร ผมก็จะเป็นมิตรกับคนนั้นด้วย ถ้าคนคนนั้นจะรักคุณเล็กจริงๆ ไม่ใช่แค่ทำไปเพื่อ

รักษาน้ำใจ เพราะใจจริงแล้วคนคนนั้นรักคนอื่น”

ทรงกลดโดนจี้ใจดำจนอึ้งไปนิด “คนนั้นของคุณหมายถึงผม?”

“ใช่หรือเปล่าล่ะ”

“แล้วที่คุณบอกว่าผมรักคนอื่น คนอื่นของคุณหมายถึงใคร”

“คนที่คุณเป็นห่วงเป็นใยมากจนแทบเป็นบ้าที่เห็นเขากำลังเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นตอนแข่งว่ายน้ำ หรือตอนที่ไฟไหม้”

ทรงกลดอึ้งอีกรอบแต่รีบกลบเกลื่อน “ต่าย

เป็นน้องสาวผม กรุณาอย่าเข้าใจผิด ที่คุณบอกว่าไม่ได้

เป็นศัตรูกับผม มันไม่ใช่แล้วล่ะ ความคิดและคำพูด

ของคุณกำลังทำให้ผมรู้สึกว่าคุณไม่เป็นมิตร...ขอตัว”

ทรงกลดรีบเดินเข้าสถานีทั้งที่เครียดไม่น้อยที่อิสเรสรู้ทัน

เวลานั้นทรงมณีกำลังให้สัมภาษณ์นักข่าว

เพริดพักตร์จ้องมองอย่างหมั่นไส้ เมื่อเห็นเพ็ญลักษณ์

ก็หงุดหงิดงุ่นง่านเดินฉับๆออกไปโทรศัพท์ต่อว่าศักรินทร์

“ทำงานประสาอะไร ทำไมไม่ให้มันไหม้ๆไปให้หมดทั้งโรงงานทั้งไร่ มันจะได้ไม่ต้องโผล่หัวมา”

“มันกลับมาทันเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันคงไม่ต้องเป็นบ้าอยู่แบบนี้ถ้ามันมาไม่ทัน เอาเงินฉันคืนมาเลยนะ”

“ใจเย็นๆก่อนน่าคุณ...โอกาสไม่ได้มีแค่หนเดียวสักหน่อย”

“งั้นก็แก้ตัวซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเงินคืน” เพริดพักตร์วางโทรศัพท์โครมจนศักรินทร์หูชา เขา

บ่นอุบว่าวันนี้มันวันซวยอะไร มีแต่คนโทร.มาด่า

 ooooooo

เพริดพักตร์หงุดหงิดเต็มกำลัง แต่ยังคาดหวังต้องทำให้พวกทรงมณีขายหน้าคนทั้งประเทศ เพราะเธอเตรียมแผนร้ายเอาไว้แล้ว

หลวงราชไมตรีดีใจที่ลูกหลานกลับมาด้วยความปลอดภัย เรื่องไฟไหม้อะไรเสียหายก็สร้างใหม่ได้ แต่ลูกกับหลานของตนไม่มีอะไรมาทดแทนได้

ทุกคนได้ฟังคำพูดนั้นของท่านซาบซึ้งไปตามกัน ยกเว้นกัณหากับวิภาดาที่มองเพ็ญลักษณ์กับกระต่ายด้วยความอิจฉา

ทรงกลดต้องออกทีวีด้วยเหมือนกัน ทรงมณี

เร่งรัดให้เขาไปห้องแต่งตัวพร้อมกระต่ายที่ต้องแต่งหน้าทำผมเพื่อร้องเพลง

ทุกคนแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตนตามที่ได้รับมอบหมาย กระต่ายเดินนำหน้าทรงกลดออกไป แต่พอพ้นสายตาทุกคนก็หยุดกึก ทรงกลดไม่ทันระวังแทบเบรกไม่อยู่

“เฮ้ย! หยุดทำไมไม่บอก”

สาวน้อยไม่ตอบแต่เดินต่อไป สักครู่ก็หยุดอีก คราวนี้ชายหนุ่มทนไม่ไหวโวยวายว่าจะแกล้งกันใช่ไหม งอนอะไรพูดมาเลย

“ทำไมทำแบบนั้นคะ”

“ทำอะไร”

“หนึ่ง...ทิ้งต่ายให้อยู่กับพี่สรา ก็รู้ทั้งรู้ว่าต่ายไม่ชอบ”

“พี่ก็บอกไปแล้วนี่ว่าจะออกไปรอคุณเล็ก”

“รอด้วยกันก็ได้”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page4

“พี่ใจร้อน”

“พี่กลดคิดอะไรอยู่กันแน่ ทำเหมือนจะไสส่งยัดเยียดให้ต่ายอยู่กับพี่สรา”

ทรงกลดอ้ำอึ้ง เลี่ยงที่จะพูดความจริง “คิดมาก ยัดเยียดอะไร อย่าเพ้อเจ้อ”

“ได้ ต่ายจะคิดว่าตัวเองเพ้อเจ้อคิดมากไปเองก็ได้”

“หมดเรื่องคาใจแล้วนะ...เดินต่อ เร็วเข้า”

“ยัง...ทำไมถึงทำเหมือนไม่อยากให้อาเล็กกับต่ายกลับมาทำงานให้คุณป้า ทั้งๆที่มาทันเวลาได้”

“เป็นห่วง กลัวคุณเล็กจะเหนื่อย”

“จริงเหรอ”

“เออ...อย่าเอาแต่งอน ไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่ฟังเหตุผลคนอื่นอยู่แบบนี้ โตแล้วไม่ใช่เด็ก อย่าทำให้พี่ต้องเหนื่อยอธิบายนักเลย ชีวิตพี่ไม่ได้มีแค่เรื่องต่าย ให้จัดการนะ” เขาใส่เป็นชุดจนเธอน้อยใจน้ำตารื้น

“ก็ได้...ต่ายขอโทษ ต่อไปนี้ต่ายจะมีเหตุผลให้มากขึ้น พี่กลดจะได้ไม่เหนื่อยกับต่ายอีก”

“ดี...ฝึกคิดให้ได้ด้วยตัวเอง พึ่งตัวเองให้มากๆ ต่อไปพี่คงไม่ว่างให้เรามาโวยวายใส่ได้ตลอดเวลา เพราะพี่ต้องช่วยคุณแม่ดูแลโรงแรม คงจะยุ่ง...เดินไปเองก่อนนะ พี่จะไปเอาเสื้อผ้าที่รถ”

ทรงกลดเดินออกไปทันที ทิ้งให้กระต่ายยืนน้ำตารื้น

อยู่ตรงนั้น...ความจริงเขาก็เสียใจไม่แพ้กัน แต่จำเป็นต้องใจร้ายกับเธอเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแท้จริงของตัวเอง

ooooooo

สราวุธทักทายมิรันตีด้วยดี แต่เธอกลับประชด ประชันว่าเขาเป็นเดือดเป็นร้อนรีบขับรถพากระต่ายกลับมาทันเวลา

“นั่นเป็นสิ่งที่พี่ต้องทำอยู่แล้ว”

“นั่นสิ ถึงขนาดขับรถไปรับที่ศรีราชา ลงทุนน่าดู”

“มันไม่ใช่การลงทุน เพราะพี่ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องได้อะไรตอบแทน”

“แน่ใจเหรอคะ ว่าไม่ได้คาดหวัง”

“ขอแค่ได้ทำอะไรก็ได้เพื่อให้ต่ายยิ้มและมีความสุขแค่นั้น เพราะมันคือความสุขของพี่เหมือนกัน ถ้ามิรักใครจริงๆ มิก็จะทำเหมือนพี่...พี่เข้าไปข้างในก่อนนะ เผื่ออาเล็กมีอะไรให้ช่วย”

สราวุธผละไป มิรันตีเศร้าจนน้ำตาซึม ปัทมาเดินมาได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่โดยบังเอิญ ค่อยๆ

เดินมาโอบไหล่หลานสาวพาไปนั่งที่มุมหนึ่ง

“ถึงอาจะรู้สึกไม่ค่อยดีนักกับการกระทำของสราวุธ แต่อย่างน้อยอาก็เห็นด้วยกับความคิดของเขานะ ที่เขาบอกว่าเราจะมีความสุข ถ้าเห็นคนที่เรารักมีความสุข”

“ไม่จริง ทำไมมิยังร้องไห้อยู่เลย เวลาที่เห็นพี่สรามีความสุข”

“เพราะมิยังโกรธ และยังก้าวข้ามไม่พ้นมัน”

“เมื่อไหร่ล่ะคะ มิไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว”

“มิต้องรู้สึกให้ได้จริงๆซะก่อนว่ามิอยากมีความสุข ไม่อยากเป็นทุกข์กับความรักที่ไม่สมหวัง อย่ามัวแต่หลงวนเวียนกับความรู้สึกโกรธ วางได้เร็วเท่าไหร่ มิก็จะมีความสุขได้เร็วขึ้นเท่านั้น”

“อาปัทไม่ได้มาเป็นเหมือนมิ อาปัทก็พูดง่ายสิ”

“ทำไมอาจะไม่เคยเป็นเหมือนมิ”

“อาปัทเคยรักใครข้างเดียวด้วยเหรอคะ อาปัทรักใครคะ”

“อย่ารู้เลย มันผ่านไปแล้ว ฟังนะ อาจะไม่สอนในสิ่งที่อาไม่รู้จริง...ทำตามที่อาสอนนะ เราเกิดมาเพื่อจะมีความสุข ไม่ใช่ความทุกข์ หาความสุขให้เจอนะมิ อาเอาใจช่วย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page5

ปัทมายิ้มให้หลานอย่างเมตตา เมื่อมิรันตีเข้าไปข้างในเห็นสราวุธหัวเราะกับอนิล เธอเก็บคำพูดของปัทมามาไตร่ตรอง ที่สุดก็ยิ้มตาม รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของสราวุธ

 ooooooo

กระต่ายและทรงกลดแต่งหน้าทำผมสวยหล่อเรียบร้อยแล้ว สินีเข้ามาเห็นชื่นชมหลานสาว ไม่ขาดปาก เชื่อว่างานนี้ต้องมีคนบริจาคเงินแบบถล่มทลายแน่เพราะหลานตนทั้งสวยและร้องเพลงไพเราะ

เพ็ญลักษณ์ในชุดพิธีกรสวยมากเช่นกัน เข้าคู่กับเจษฎาได้อย่างลงตัว หลวงราชไมตรียังไม่เห็นกระต่าย ถามสินีที่เพิ่งไปเจอกันมา

“เจ้าต่ายเป็นไงบ้าง”

“ต่ายกำลังทำสมาธิเตรียมตัวโชว์อยู่ในสวนค่ะ ถึงเวลาแล้วทีมงานจะไปตามค่ะ”

กัณหากับวิภาดาได้ยินชัดเจน สบตาส่งสัญญาณบางอย่างให้กัน แล้ววิภาดาก็รีบเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่รู้ว่ามิรันตีจับตาดูอยู่ตลอด เดินตามไปเงียบๆ

แต่ไม่นานวิภาดารู้ตัว หันขวับกลับมาเผชิญหน้า

จนมิรันตีสะดุ้งตกใจ

“ตามฉันมาเหรอ”

“เปล่า...มิจะไปห้องน้ำ แล้วพี่วิล่ะ ออกมาทำอะไร”

“ฉันมาเดินเล่น ข้างในอึดอัด รำคาญ จะไปห้องน้ำก็ไปสิ”

มิรันตีรีบเดินผ่านวิภาดาออกไปโดยดีเพราะกลัวถูกจับพิรุธได้ วิภาดาไม่ติดใจสงสัยเดินแยกไปอีกทาง พอมิรันตีเดินย้อนกลับมามองหาก็ไม่เห็นวิภาดาเสียแล้ว

“มีพิรุธ...จะทำอะไรของเขานะ”

ooooooo

ในห้องส่งของสถานีโทรทัศน์ เพ็ญลักษณ์กับเจษฎาทำหน้าที่พิธีกรบนเวทีแจ้งคิวรายการต่างๆ ปัทมาซึ่งแอบชอบเจษฎาจับตามองเขาอย่างทำใจยอมรับ เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา...

งานการกุศลดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้มีจิตศรัทธาโทร.เข้ามาบริจาคเงินไม่ขาดสาย หลายรายมามอบให้ในรายการซึ่งถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ ภายใน

ห้องส่งมีความบันเทิงต่างๆสลับสับเปลี่ยนให้ความเพลิดเพลิน...

ใกล้ถึงคิวของกระต่ายร้องเพลงบนเวที วิภาดามีแผนร้ายต้องการขังกระต่ายในห้องเก็บของที่มาดูลาดเลาไว้แล้วก่อนหน้านี้

ในที่สุดกระต่ายหลงกลโดนขังจนได้ เธอพยายามขอร้องแต่ไม่เป็นผล เพราะวิภาดาตั้งใจให้กระต่ายอยู่ในห้องนี้ไปก่อนจนกว่ารายการจะจบ

“อย่าทำอย่างนี้นะพี่วิ”

“แกจะทำไมฉัน จะต่อย ตบ หรือจะไปฟ้องคุณปู่ เอาเลย...จะได้รู้ ไอ้ที่พูดๆว่าไม่อยากทำให้คุณปู่ ไม่สบายใจน่ะ โกหก ดีแต่พูดให้ตัวเองดูดี แต่ถึงแกจะฟ้องว่าฉันแกล้งแก ฉันก็ไม่สน ฉันยอมถูกลงโทษ ขอแค่ไม่ต้องเห็นแกเสนอหน้าออกทีวี”

วิภาดายิ้มสะใจเดินออกไป ทิ้งให้กระต่ายทุบประตูปึงปังแต่ไม่มีใครได้ยิน

ในห้องส่งกำลังวุ่นวายเพราะยังไม่เห็นกระต่ายมาเตรียมพร้อมขึ้นเวทีทั้งที่ใกล้เวลาเต็มที วิภาดากลับเข้ามากระซิบบอกกัณหาว่าสำเร็จ ไม่มีใครเห็นกระต่ายแน่

“แล้วมีใครเห็นแกลงมือหรือเปล่า”

“วิแน่ใจว่าไม่มี งานนี้ถ้ายัยต่ายมันฟ้องคุณปู่ แล้ววิถูกลงโทษ อากัณช่วยวิด้วยก็แล้วกัน”

“ฉันจะเป็นพยานให้เองว่าแกอยู่กับฉันตลอดเวลา นังต่ายมันใส่ร้ายแก”

สองอาหลานยิ้มให้กันอย่างสมใจ แต่ไม่ทันไรดวงตาแทบถลน จ้องมองกระต่ายที่เดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ...มิรันตีช่วยกระต่ายออกมาได้หลังจากวิภาดาจากไปครู่เดียว และจะฟ้องปู่ให้เล่นงานวิภาดาแต่กระต่ายขอร้องให้เงียบไว้ เพราะยิ่งฟ้องยิ่งเป็นเรื่อง ที่สำคัญปู่จะไม่สบายใจ

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page6

พวกเพ็ญลักษณ์รุมถามกระต่ายว่าหายไปไหนมา สาวน้อยโกหกว่าเดินหลงทาง หลายคนไม่เชื่อแต่ไม่มีเวลาซักถามเพราะกระต่ายต้องขึ้นเวทีแล้ว

เสียงเพลงไพเราะของกระต่ายสะกดผู้ชมทั้งในห้องส่งและทางบ้าน ทรงกลดฟังเพลินจนลืมปรบมือ ส่วนยอดผู้บริจาคสูงขึ้นเรื่อยๆเป็นที่น่าพอใจ เพริดพักตร์มองคนโน้นคนนี้ก่อนจะไปหยุดที่เพ็ญลักษณ์ รอยยิ้มร้ายๆผุดพราย เตรียมลงมือปฏิบัติการ

กัณหากับวิภาดาแอบไปคุยกันนอกห้องส่ง สงสัยทำไมกระต่ายไม่เอาเรื่อง

“หรือว่ามันจะใช้เรื่องนี้ข่มขู่เอาคืนวิคะอากัณ มันอาจจะคิดหาวิธีใช้วิให้เป็นประโยชน์อยู่ก็ได้”

“โอ๊ย! จะไปรู้เหรอ แกมันไม่ได้เรื่อง ไหนบอกว่าตัวเองฉลาดนักไง ทำไมถึงทำพลาด”

“ก็วิดูจนแน่ใจแล้วว่ามันไม่มีรอดออกมาแน่”

“แล้วมันรอดออกมาได้ยังไง ดำดินออกมาหรือไง”

“มิเป็นคนช่วยยัยต่ายออกมาเอง” กัณหาและวิภาดาตกใจหันขวับไปมองมิรันตีที่เดินเข้ามา “นึกไว้แล้วไม่มีผิดว่าอากัณกับพี่วิต้องลงมือแน่ แล้วก็จริง”

“ประสาทกลับหรือไง หรือเสียใจจนเพี้ยน ไปช่วยมันออกมาทำไม มันเป็นคนทำให้แกเสียใจเรื่องสราวุธนะ”

“เรื่องของมิ”

“หรือว่าเปลี่ยนใจไปอยู่ข้างมัน มันยื่นข้อเสนออะไรให้ล่ะ จะคืนสราวุธให้งั้นเหรอ เฮอะ! เธอนี่มันโง่ บ้าผู้ชายจนยอมกลืนน้ำลายตัวเอง”

“หุบปากเถอะพี่วิ ไม่รู้อะไรก็อย่ามาพูด เออ มิไม่ได้ฉลาดเรียนเก่งอย่างพี่วิ แต่มิน่าจะชั่วน้อยกว่านะ”

“นังมิ!” วิภาดาโกรธจะเอาเรื่อง มิรันตีไม่ถอยหนีแถมแว้ดใส่ กัณหากลัวคนอื่นมาเห็น รีบปรามสองสาวว่าจะตีกันเรียกแขกหรือยังไง

“ยัยมิ...แกรู้เรื่องแล้ว แล้วจะทำไม แกจะทำอะไร ขนาดนังต่ายหลานรักมันยังไม่กล้าฟ้องคุณพ่อ เพราะมันคงรู้ว่าถ้าฟ้องไปแล้วฉันต้องเดือดร้อน มันนั่นแหละที่จะเดือดร้อนยิ่งกว่า”

“ต่ายไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่กล้าหาญกว่าที่อากัณคิด มิจะไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจของต่าย จะยอมทนดูอยู่เฉยๆ รอให้อากัณกับพี่วิแพ้ภัยตัวเองดีกว่า ไปล่ะค่ะ ขอให้มีความสุขกับการเป็นวัวสันหลังหวะ...คงสุขพิลึกล่ะ”

กัณหากับวิภาดาโกรธแทบกรี๊ด ฮึดฮัดขัดใจเหมือนไฟสุมอก

 ooooooo

เพ็ญลักษณ์กับเจษฎาประกาศรายนามผู้บริจาคเงิน หนึ่งในนี้มีชื่อเพริดพักตร์รวมอยู่ด้วย แต่ละคนค่อยๆ ทยอยออกมามอบเงินผ่านนายกสมาคมฯ ท่านประธานการจัดงาน

 เพริดพักตร์เดินเฉิดฉายออกมา ทันใดแกล้งสะดุดขาตัวเองล้มลงแต่โยนความผิดให้เพ็ญลักษณ์ว่าแกล้งขัดขาตน ทุกคนตกใจโดยเฉพาะผู้กำกับรายการรีบบอกให้ตัดเข้าโฆษณาก่อนจะเกิดความเสียหายสู่สายตาผู้ชมทั้งหลาย

 เพริดพักตร์เดินหน้าตามแผนของตนเอาเรื่องเพ็ญลักษณ์หาว่าต้องการทำให้ตนขายหน้า ทั้งที่ตนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับทรงกลดแล้ว เจษฎาพูดความจริงว่าเพ็ญลักษณ์ยืนเฉยๆ ไม่ได้ขัดขาเพริดพักตร์

 นักข่าวกรูเข้ามาถ่ายรูปโดยไม่มีใครฟังเสียงห้ามของชวนพิศ กระต่ายไม่ยอมให้อาเล็กถูกกระทำฝ่ายเดียว เข้าไปตวาดเพริดพักตร์ให้เลิกพูดโกหก แต่อีกฝ่ายไม่ยอม แถมยังตะเบ็งเสียงดังขึ้นอีก ทรงกลดห้ามก็ไม่ฟัง

 “เพริดไม่หยุด มันต่างหากที่ต้องหยุด ทำไมคะพี่กลด เราสองคนจบไปตั้งนานแล้ว พี่กลดไม่ได้อธิบายให้เขาเข้าใจเหรอ  ทำไมเขาต้องทำกับเพริดแบบนี้ หรือว่ากลัวเพริดจะมาแย่งพี่กลดคืน เหมือนกับที่เขาเคยแย่งพี่กลดไปจากเพริด”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page7

 “เพริดพูดอะไร”

“พูดความจริงไงคะ พี่ๆนักข่าวคะ เพริดมีความจริงที่จะประกาศ ที่คุณทรงมณีเคยให้สัมภาษณ์ว่าระหว่างพี่กลดกับเพริดเป็นแค่พี่น้อง ความจริงไม่ใช่ เราสองคนรักกันมาก่อน ยัยนี่มาทีหลัง แล้วก็มาแย่งพี่กลดไป เพริดเสียใจมากจนต้องประชดด้วยการไปแต่งงานกับคนอื่น”

ทรงมณีฟังแล้วจะเป็นลม สั่งทรงกลดลากเพริดพักตร์ ออกมา แต่เธอขืนตัวไม่ยอม อิสเรสสงสารเพ็ญลักษณ์จะพาเธอออกไป เพริดพักตร์ได้ทีอัดซ้ำ

“นี่ก็อีกคน ตามเฝ้าตามเทกแคร์...ต่อหน้าสังคมก็สร้างภาพว่าเป็นผู้หญิงเก่ง จิตใจดี ความประพฤติดี แต่เนื้อในเน่าหนอน หว่านเสน่ห์ไปทั่ว พี่กลดน่ะโง่”

กระต่ายทนไม่ไหวผลักเพริดพักตร์ล้มก้นจ้ำเบ้า ทรงกลดไม่อยากให้เรื่องลุกลามพยายามห้ามกระต่าย แต่กลายเป็นโดนกล่าวหาว่าปกป้องคนผิด

“เห็นไหมว่าพวกราชไมตรีมันรุมเพริด เพริดไม่ได้ทำอะไรผิด พวกมันต่างหากที่ผิด เพริดเป็นเหยื่อ”

ทรงกลดลากเพริดพักตร์ที่พยายามฟ้องนักข่าวออกไป หลวงราชไมตรีหน้าเครียดสงสารเพ็ญลักษณ์จับใจ

“แผนการตื้นๆของพวกจิตใจเลวทรามที่ต้องการให้คนดีๆต้องแปดเปื้อนและมีมลทิน แต่ก็น่าแปลกที่มันได้ผลเกือบทุกครั้ง”

“มีแต่พวกเราที่รู้ว่าความจริงคืออะไร แต่ข่าวสังคมภายนอกน่ะสิคะ โดยเฉพาะข่าวซุบซิบต้องเอาไปพูดกันสนุกปากแน่ค่ะคุณพ่อ” ปัทมากับหลวงราชไมตรีมองไปที่นักข่าวอย่างเป็นกังวล

ทรงกลดลากเพริดพักตร์ออกมานอกห้องส่ง ถามว่าทำแบบนี้ต้องการอะไร

“ต้องให้อธิบายอีกเหรอคะว่าต้องการอะไร ก็ต้องการจะฉีกหน้ายัยเพ็ญลักษณ์และแม่พี่กลดไง”

“พวกเขาไม่เคยทำร้ายเพริด สิ่งที่เกิดขึ้นกับเพริด เพริดเป็นคนทำเองทั้งนั้น”

“เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะ ใครกันที่เคยอยากได้เพริดเป็นสะใภ้ ให้ความหวังต่างๆนานา สุดท้ายเพริดก็ถูกปล่อยให้รอเก้อ แล้วก็ถีบหัวส่ง...แม่พี่กลดเป็นคนทำ แล้วใครกันที่ทำให้พี่กลดรักเพริดไม่ได้ ยัยเพ็ญลักษณ์เป็นคนทำ ยังจะมาบอกว่าไม่เคยมีใครทำร้ายเพริดอีกเหรอ”

“พี่ยังยืนยันคำเดิมว่าเพริดทำตัวเอง เหตุผลของเพริด เป็นเหตุผลของคนที่ไม่เคยมองเห็นความผิดของตัวเอง

เห็นแก่ตัว จิตใจคับแคบ ร้ายกาจ”

“ด่าเลย เพริดไม่เจ็บหรอก แล้วก็ไม่สนใจด้วยว่าพี่กลดจะมองเพริดยังไง ขอแค่เพริดเห็นนังเพ็ญลักษณ์กับแม่พี่กลดเดินเอาปี๊บคลุมหัวเวลาไปไหนมาไหนก็พอ”

“ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย อีกไม่นานคนที่อายจนต้องเอาปี๊บคลุมหัวคือเธอ” ทรงกลดทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป เพริดพักตร์ตะโกนไล่หลังอย่างแค้นใจ

“ช่างหัวมันสิ จำไว้นะว่าเพริดไม่มีทางยอมพังคนเดียวแน่ จะพังก็พังให้หมด!”

ooooooo

กระต่ายออกไปสงบสติอารมณ์นอกห้องส่ง ขณะที่เพ็ญลักษณ์ยังคงทำหน้าที่พิธีกรต่อไปกับเจษฎาเพราะทีมงานนำกลับเข้าสู่รายการถ่ายทอดสดได้อีกครั้ง

ส่วนทรงมณีนั้นแยกตัวไปให้สัมภาษณ์นักข่าวเพื่อเคลียร์ทุกประเด็นที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะแก้ข่าวให้เพ็ญ– ลักษณ์ที่โดนเพริดพักตร์โจมตี ทำให้หลวงราชไมตรีพอใจ

ทรงกลดห่วงความรู้สึกของกระต่าย เฝ้าดูเธอร้องไห้อยู่นานสองนานและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเสียด้วย จึงเดินเข้าไปเตือนให้กลับห้องส่ง แต่เธอกลับเดินหนีไม่พูดไม่จา

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page8

“เดี๋ยวต่าย...พี่ต้องคุยกับเราก่อน”

“มีเรื่องคุยกับต่ายด้วยเหรอคะ”

“มี...เรื่องที่เราทำร้ายเพริดพักตร์เมื่อกี้”

“ไม่คุย เพราะต่ายจะไม่ขอโทษ ไม่ยอมรับผิดอะไรทั้งนั้น”

“พี่ไม่ได้ให้เราขอโทษหรือยอมรับผิด แต่จะคุยให้เราเก็บไปคิด”

“ต่ายคิดเองได้ พี่กลดเป็นคนบอกให้ต่ายทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้จะมาพูดให้คิดอะไรอีก”

“อย่าประชด”

“ไม่ได้ประชด ต่ายหมายความอย่างนี้จริงๆ”

“พี่หวังดี...”

“ไม่เอา ไม่ต้องมาหวังดี ต่ายจะไม่รับความหวังดีจากพี่กลดอีกแล้ว เพราะต่ายผิดหวังในตัวพี่กลดมาก พี่กลดปกป้องยัยเพริดพักตร์ แต่ไม่ปกป้องอาเล็กเลย ตกลงพี่กลดจะเอายังไงกันแน่ ยังไม่ลืมยัยนั่นใช่มั้ย งั้นมาใกล้ชิดอาเล็กของต่ายทำไม พี่กลดเป็นคนแบบนี้เองเหรอ”

สาวน้อยคับแค้นใจน้ำตาร่วงพรู ทรงกลดจะอธิบายก็ไม่ฟัง สองมือทุบอกเขาไม่ยั้ง

“พี่กลดใจร้าย...ใจร้ายๆๆ”

ทรงกลดรวบมือเธอไว้แล้วดึงตัวมากอด “ต่าย...พี่ไม่ได้ใจร้าย พี่มีเหตุผล ต่ายฟังพี่ก่อน...ทำไมต่ายไม่ใจเย็น ไปทำร้ายเพริดพักตร์ทำไม ถ้าเขาเอาเรื่องต่าย แจ้งความต่ายข้อหาทำร้ายร่างกายจะทำยังไง วิธีเดียวที่จะตอบโต้คนอย่างเพริดพักตร์ได้คือความสงบนิ่ง ความจริงจะปกป้องทุกคนเอง เข้าใจหรือยัง”

“ต่ายไม่เข้าใจหรอก ต่ายแค่ไม่อยากให้ใครมา ทำร้ายคนที่ต่ายรัก อาเล็กเจ็บ ต่ายก็เจ็บ ต่ายคิดแค่นั้น”

“พี่ก็เจ็บนะ เวลาที่เห็นต่ายเจ็บ พี่ไม่อยากเห็นต่ายเสียใจเพราะความคิดของตัวเอง ฟังพี่นะต่าย เชื่อพี่นะคนดี”

ทรงกลดเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ ความใกล้ชิดทำให้สาวน้อยใจเต้นโครมคราม จังหวะนี้เองกลุ่มของหลวงราชไมตรีและทรงมณีที่กำลังจะกลับบ้านหลังจากงานเสร็จสิ้น ทุกคนออกมาเห็นกระต่ายอยู่ในอ้อมกอดของทรงกลด ต่างอึ้งตะลึงไปด้วยกันทั้งหมด

ooooooo

ที่หน้าบ้านราชไมตรี...อิสเรส เจษฎา และสราวุธกระวนกระวายใจอยากรู้เหลือเกินว่าในบ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง จนกระทั่งเจษฎาทนไม่ไหวอยากจะเข้าไปแต่อิสเรสไม่เห็นด้วย

“อย่าเลย มันเป็นเรื่องภายในครอบครัว เรารออยู่ข้างนอกดีกว่า”

“แต่เราก็เหมือนคนใน”

“คุณคิดของคุณคนเดียว ไม่อย่างนั้นคุณพ่อคุณเล็กจะขอให้เรารออยู่ข้างนอกเหรอ แสดงว่าพวกเขาต้องการความเป็นส่วนตัว เพราะเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง”

เจษฎายอมนั่งลงอย่างเดิม แต่สราวุธเริ่มนั่งไม่ติดและตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน โดยมีเจษฎาลุกตาม...และอิสเรสรั้งท้าย

ภายในห้องรับแขก ทรงกลดกับกระต่ายนั่งหน้าเครียด แวดล้อมไปด้วยหลวงราชไมตรีและลูกหลาน รวมทั้งทรงมณีแม่ของทรงกลด

“งามหน้าแล้วไหมล่ะ ฉันนึกอยู่แล้วเชียวว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ทีนี้แกจะเชื่อฉันได้หรือยังยัยเล็ก ว่านังต่ายกับนายทรงกลดมันแอบมีอะไรกัน” กัณหาเปิดฉากจนทุกคนอึ้งอีกรอบ

เพ็ญลักษณ์หน้าซีดรู้สึกอับอาย พอทรงมณีบอกว่าอาจมีการเข้าใจผิด วิภาดาค้านทันที

“ไม่ผิดหรอกค่ะ วันก่อนวิเองก็เคยเห็นสองคนนี้แอบหยอกล้อกันในสวน ยัยต่ายไม่มีหวงเนื้อหวงตัวเลย น่าเกลียดมาก”

 “โอ๊ย! รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น หลานสาวคุณพ่อกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาจริงๆ ยัยเล็กอุตส่าห์เลี้ยงดู สั่งสอน แต่กลับอกตัญญู”

“ไม่จริง! ต่ายไม่เคยคิดเลวๆ ทำเลวๆอย่างที่อากัณและพี่วิกล่าวหา”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page9

สราวุธที่เพิ่งเข้ามาพร้อมเจษฎาและอิสเรส รีบพูดเพื่อปกป้องกระต่ายแต่โยนความผิดให้ทรงกลด

“พี่กลดเป็นคนที่ต่ายไว้ใจ ต่ายเลยไม่คิดจะระวังตัว พี่กลดต่างหากที่คิดอะไรกับต่ายอยู่หรือเปล่า ผมสังเกตเห็นมาตั้งนานแล้ว ผู้ชายด้วยกันดูออก”

เจษฎาทนไม่ได้ต่อว่าทรงกลดเสียงดัง “คุณเป็นคนแบบนี้เองเหรอคุณทรงกลด ต่ายเนี่ยเพิ่งจะจบมัธยม เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ ทำไมจิตใจคุณมันอกุศลแบบนี้”

“ตากลด...เงียบอยู่ทำไม พูดอะไรออกมาบ้างสิ อย่าทำให้แม่อับอายขายขี้หน้า มันยังไง”

“ทุกคนกำลังเข้าใจผิด”

“จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอคุณทรงกลด คุณนี่มันใช้ไม่ได้ มิน่า...ทำไมถึงยังทำตัวไม่ชัดเจนกับน้องสาวฉัน เพราะมัวแต่รักอาเสียดายหลานอยู่นี่เอง” กัณหาใส่ฉอดๆ ทรงมณีทนไม่ได้ สั่งให้หยุดพูดจาน่าเกลียด แต่กัณหาไม่ฟัง ยังลอยหน้าลอยตาพูดจนหลวงราชไมตรีต้องออกโรงเอง

“พอได้แล้วยัยกัณ...คุณทรงกลด ผมอยากฟังคำอธิบาย”

“พ่อปู่ขา...ต่ายอธิบายได้”

“ปู่ต้องการคำอธิบายจากคุณทรงกลด ที่ปู่เห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผล มีวิจารณญาณและสามัญสำนึก หวังว่าคุณจะมีคำอธิบายที่ดี”

ทรงกลดสงสารกระต่าย บวกกับเห็นสายตาของทุกคนที่รอฟังคำอธิบายจึงตัดสินใจพูดออกไปทั้งที่ฝืนความรู้สึกตัวเอง

 “ต่ายเสียใจที่มีคนมาทำร้ายอาเล็กที่เขารักผมกำลังปลอบต่ายและอธิบายให้เข้าใจถึงเหตุผลที่ไม่ควรตอบโต้ด้วยกำลัง ความรู้สึกที่ผมแสดงออกกับต่ายคือความรู้สึกของพี่ชายที่ปรารถนาดีต่อน้องสาวเท่านั้น ผมไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับต่าย ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าใจผิดอีกต่อไป ผมขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า...ผมรักคุณเล็กครับ นี่คือคำยืนยันของผมครับ”

ทุกคนเงียบกันไปหมด หลวงราชไมตรีชั่งใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “ผมเชื่อคุณ”

ทรงกลดแอบโล่งอก กระต่ายสวมกอดเพ็ญลักษณ์ สินีกับปัทมาแสดงความยินดี เช่นเดียวกับทรงมณีที่ยิ้มหน้าบานสมใจปรารถนา...อิสเรสผิดหวัง เจษฎายังตกใจไม่หาย ขณะที่สราวุธโล่งอกแต่ยังไม่เชื่อทรงกลดนัก

ooooooo

เจษฎาอกหักอย่างแรง บอกตัวเองขณะเดินออกมาจากในบ้านว่าต่อไปนี้ตนจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก

 เพ็ญลักษณ์ออกมาส่งอิสเรส ชายหนุ่มผิดหวังแต่ไม่แสดงออก

“ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะครับ”

“เล็กยังไม่ได้ตัดสินใจเลยนะคะ”

“คุณเล็กไม่ต้องพูดผมก็รู้...และคิดว่านายเจษฎาเองก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าคุณเล็กคิดยังไงกับคุณทรงกลด ถึงได้โกรธออกไปแบบนั้น”

“เล็กขอโทษด้วยจริงๆนะคะ”

“มาขอโทษผมทำไม คุณเล็กไม่ได้รักผม ไม่ได้แปลว่าคุณเล็กทำผิดต่อผม ผมได้สิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นจากคุณเล็กแล้ว ผมไม่เสียใจเลย”

“อะไรนะคะ”

“มิตรภาพของความเป็นเพื่อนกันไงครับ”

“ขอบคุณคุณจริงๆ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนเล็ก และอยู่เคียงข้างเล็กเสมอ ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหนของชีวิต ทั้งทุกข์และสุข”

“คุณเล็กพูดซะจนผมตัวลอยแล้ว กลับเข้าบ้านไปก่อนเถอะครับ คุณพ่อคุณกับคุณแม่คุณทรงกลดคงยังมีเรื่องคุยกับคุณเล็ก ไม่ต้องส่งผม ผมกลับออกไปเอง”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep10/page10

เพ็ญลักษณ์ยิ้มให้อิสเรสก่อนจะเดินกลับเข้าไป อิสเรสใจสลาย เดินออกมาอย่างช้าๆ กลืนน้ำตาไว้ข้างใน...

เมื่ออยู่กันตามลำพัง ทรงกลดบอกเพ็ญลักษณ์ว่าเขาจะรีบให้แม่มาสู่ขอเธอให้เร็วที่สุด

“คุณกลดแน่ใจแล้วเหรอคะ”

“คุณเล็กไม่มั่นใจในตัวผมเหรอครับ”

“ค่ะ คุณกลดไม่เคยแสดงออกกับเล็กเกินกว่าฐานะเพื่อน เล็กไม่เคยรู้สึกหรือสัมผัสคำว่ารักของคุณกลดเลย ตอนนี้เราอยู่กันสองคน คุณกลดไม่จำเป็นต้องโกหก เล็ก พูดความจริงกับเล็กเถอะค่ะ”

“ผมจะโกหกคุณเล็ก โกหกทุกคนทำไมกันล่ะครับ”

“เพราะคุณกลดต้องการปกป้องต่ายโดยอ้างความรักที่มีต่อเล็กใช่ไหมคะ ถึงเล็กจะเสียใจ แต่เล็กก็เข้าใจ เพราะถ้าคุณกลดไม่ทำอย่างนี้พี่กัณคงไม่หยุดกล่าวหาต่าย ต่ายก็จะถูกมองไม่ดี...เล็กเข้าใจถูกไหมคะ”

“ถูกแค่ครึ่งเดียว...ใช่ ผมต้องการปกป้องต่าย แต่ผมก็รักและอยากแต่งงานกับคุณเล็กจริงๆ ผมขอโทษที่ไม่เคยแสดงออกว่ารักคุณเล็กมาก่อนหน้านี้ เพราะผมไม่รู้ว่าคุณเล็กจะรู้สึกยังไงกับผม หลังจากที่ผมหายไปตั้งสามปี นับจากนี้ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเล็กมั่นใจในความรักของผม และยอมรับตัวผม ขอโอกาสให้ผมอีกครั้งได้ไหมครับ”

“ตลอดสามปีที่คุณหายไป...เล็กไม่เคยลืมและยังรอคุณอยู่เสมอ และเล็กดีใจที่คุณกลดยังไม่ลืมเล็ก เล็กดีใจที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของคุณกลด เล็กรอคำนี้มานานเหลือเกิน”

เพ็ญลักษณ์ยิ้มทั้งน้ำตา ทรงกลดเห็นแล้วปวดใจ นึกด่าตัวเอง...และสงสารเธอเหลือเกิน

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep11/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 11

เช้าวันถัดมาทรงมณีพาทรงกลดมาทาบทามสู่ขอเพ็ญลักษณ์จากหลวงราชไมตรี โดยจะทำการหมั้นไว้ก่อนแล้วค่อยแต่ง หลวงราชไมตรีไม่ขัดข้องหากสองคนรักกันจริง ซึ่งทรงกลดก็ให้ความมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำให้เพ็ญลักษณ์เสียใจ

ความจริงทรงกลดรักสกาวเดือนหรือกระต่าย

แต่เขาต้องฝืนใจรับปากรับคำไปอย่างนั้นเพราะไม่ต้องการให้กระต่ายเสียหาย แต่คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือเพ็ญลักษณ์

ความอึดอัดคับแค้นใจและรู้สึกผิดต่อเพ็ญลักษณ์ทำให้ทรงกลดอยากพูดความจริงกับแม่ก่อนจะถึงวันหมั้น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่อาจพูดออกไปได้ เพราะทรงมณีตั้งความหวังไว้มากเหลือเกินว่าลูกสะใภ้ต้องเป็นเพ็ญลักษณ์เท่านั้น และเธอกับชวนพิศก็ตื่นเต้นดีใจ กระวีกระวาดหาฤกษ์ยามและพร้อมจะให้ข่าวกับสื่อทันทีที่ได้ฤกษ์มา

เมื่อถอยหลังไม่ได้แล้ว ทรงกลดนำความทุกข์ใจแสนสาหัสนี้ไปบอกท่านชายสดายุ แต่ไม่ได้บอกความจริงว่าเขารักกระต่าย เพียงแต่ยืนยันกับท่านว่าสักวันเขา

จะรักเพ็ญลักษณ์ให้ได้

“แล้วถ้าแกรักเขาไม่ได้ล่ะ”

“ต้องได้สิ คุณเล็กเป็นคนดี คนเก่ง ทุกอย่างลงตัว กระหม่อมรักได้ไม่ยากอยู่แล้ว”

“ความรักควรจะเกิดขึ้นเพราะความรู้สึก ไม่ใช่เพราะเหตุผล”

“รักด้วยความรู้สึก มันรักของเด็กๆ ส่วนใหญ่มักจะจบลงด้วยความเจ็บปวด กระหม่อมไม่อยากเสียเวลารักษาตัวเอง”

“แล้วรักด้วยเหตุผลของแก...แน่ใจเหรอว่าจะ

ไม่จบลงด้วยความเจ็บปวด ไม่ใช่แค่แกที่เจ็บ แต่ทำให้คุณเพ็ญลักษณ์ต้องเจ็บไปด้วย”

“กระหม่อมแน่ใจ มันต้องจบลงได้ด้วยดี”

“ตามใจ ในเมื่อแกตัดสินใจแล้ว ฉันคงทำอะไรไม่ได้ แต่จะขอเตือน...รับผิดชอบผลที่จะเกิดขึ้นตามมาให้ได้ก็แล้วกัน”

ทรงกลดรับคำไม่เต็มเสียงนักเพราะความจริงแล้วตัวเองก็ไม่แน่ใจ

ooooooo

กระต่ายขะมักเขม้นอ่านหนังสือสอบในเทอมสุดท้ายที่จะจบมัธยมปลาย เสร็จแล้ววิสุทธิ์พ่อของเธอจะมารับไปอยู่ฝรั่งเศส ซึ่งอาจไปก่อนวันหมั้นของเพ็ญลักษณ์กับทรงกลด เมื่อทรงกลดรู้จากกระต่ายก็ใจหาย แต่ไม่กล้าเหนี่ยวรั้งเพราะเขาไม่มีสิทธิ์ ที่สำคัญเขากำลังจะเป็นอาเขยของเธอในไม่ช้านี้

เพริดพักตร์เห็นข่าวงานหมั้นของเพ็ญลักษณ์กับทรงกลดในหน้าหนังสือพิมพ์ก็อิจฉาริษยาจนอยู่เฉยไม่ได้ บุกมาหาศักรินทร์ถึงบริษัทให้หาทางทำลายเพ็ญลักษณ์ให้หมดโอกาสแต่งงานกับทรงกลด หากเขาทำไม่ได้เธอจะเอาเงินที่ให้ไปครั้งก่อนคืนทั้งหมด

ฝ่ายกัณหาก็เร่งรัดศักรินทร์เหมือนกันเพราะเธออยากแต่งงานกับเขาเต็มที จึงวางแผนสร้างภาพให้เขาเป็นคนดีในสายตาหลวงราชไมตรี ด้วยการอาสาจัดงานวันเกิดให้ท่าน แต่เมื่อมาบอกสมาชิกทุกคนในบ้านน้องๆของกัณหาไม่ค่อยเชื่อว่าศักรินทร์จะมีเงินจัดงานได้ โดยเฉพาะสินีพูดรู้ทันเงินนั้นคงไม่พ้นเอาจากกัณหา

กัณหากับศักรินทร์ตัดพ้อน้อยอกน้อยใจ ทำให้หลวงราชไมตรียินยอมให้ศักรินทร์จัดงานวันเกิดตามสมควร ทางด้านมิรันตีกับสราวุธ สองคนมีโอกาสใกล้ชิดกันอีกครั้งด้วยความหวังดีของกระต่าย มิรันตีรู้ในข้อนี้แต่บอกตรงๆว่าหากสราวุธจะรักตน ก็ขอให้เป็นความรู้สึกของเขาเอง ไม่ใช่เพราะการจัดการของกระต่าย

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep11/page2

กระต่ายตั้งใจให้ของขวัญวันเกิดทรงกลดและของขวัญวันหมั้นของเขากับเพ็ญลักษณ์ แต่เพราะมีเงินไม่พอจึงตัดสินใจตัดผมยาวของตนขายแล้วนำเงินนั้นมาซื้อเนกไทให้ทรงกลด กับปลอกหมอนที่จะให้ทั้งเขาและอาเล็กในวันหมั้น ซึ่งปลอกหมอนนี้กระต่ายตั้งใจปักรูปหน้าของสองคนอย่างสุดฝีมือ

แต่เมื่อทรงกลดเห็นกระต่ายตัดผมสั้นก็หงุดหงิดไม่พอใจ ขณะที่เพ็ญลักษณ์สงสัยว่าหลานสาวมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าถึงได้ตัดผม จนกระทั่งเธอซักถามกระต่ายถึงยอมพูดความจริง

เรื่องวันเกิดของทรงกลดนั้นเพ็ญลักษณ์รู้สึกน้อยใจที่เขาไม่เคยบอก กระต่ายเห็นอาเล็กเศร้าจึงนำของขวัญที่เตรียมไว้ให้เธอเอาไปให้ทรงกลดแต่อย่าบอกว่าเป็นของตน

“อาทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะอาไม่ได้เป็นคนทำเอง ...ต่ายเป็นคนบอกเองว่าคุณกลดไม่ได้ใส่ใจกับวันนี้

เท่าไหร่ ถ้าอาจะไม่มีของขวัญให้เขา ก็คงไม่เป็นไรหรอก ที่สำคัญต่ายลงทุนตัดผมเพื่อนำเงินมาซื้อของขวัญ

อารับสมอ้างไม่ได้จริงๆ ของขวัญทุกชิ้นเป็นความตั้งใจของต่าย ต่ายรีบเอาไปให้คุณกลดเถอะ แต่ไม่ต้องพูดอะไรเกี่ยวกับอานะ อาจะคุยกับคุณกลดเอง”

กระต่ายรับคำแล้วเดินจากไป โดยไม่รู้ว่าอาเล็กเศร้าใจแค่ไหน เธอน้ำตาไหลด้วยความน้อยใจ อยากรู้เหลือเกินว่าทรงกลดรักเธอจริงหรือเปล่า

ooooooo

ทรงกลดไม่ได้ใส่ใจจริงๆ เขาลืมแม้แต่วันเกิดตัวเอง กระทั่งทรงมณีมาชวนไปทำบุญไหว้พระถึงนึกได้ จากนั้นก็โดนแม่บ่นเป็นกระบุงโกยที่ไม่ยอมบอกให้เพ็ญลักษณ์รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา

ทรงมณีอดถามลูกชายไม่ได้ว่ารักเพ็ญลักษณ์

จริงหรือเปล่า ทรงกลดตอบรับและทำอารมณ์ดีเพื่อความสบายใจของแม่ แต่เมื่อกระต่ายนำของขวัญมาให้ เขากลับหงุดหงิด ดุเธอหลายคำเรื่องที่ตัดผมโดยไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง แม้แต่ของขวัญที่รับมาก็ทำท่าเหมือนไม่เต็มใจ

กระต่ายน้อยใจมากวิ่งร้องไห้กลับบ้านสวนกับเพ็ญลักษณ์ อาเล็กตกใจคาดคั้นหลานสาวเป็นอะไร กระต่ายอัดอั้นน้อยใจจึงระบายความรู้สึกออกมา

“พี่กลดใจร้าย อาเล็กอย่าโกรธต่ายนะ ถ้าต่ายไม่อยากเจอหน้าพี่กลดอีก”

“คุณกลดทำอะไรต่าย บอกอา เขาทำอะไร”

“ต่ายไปทำอะไรให้พี่กลดโกรธคะอาเล็ก ทำไมพี่กลดต้องพูดดูถูกต่าย หาว่าต่ายตัดผมเพราะอยากทำให้ผู้ชายพอใจ พี่กลดพูดเหมือนไม่รู้จักต่าย หรือ

พี่กลดไม่อยากจะรู้จักต่ายแล้วจริงๆ เพราะต่ายทำให้ชีวิตพี่กลดต้องวุ่นวายมาตลอด อย่างนั้นเหรอคะ”

“ไม่หรอกต่าย อาจมีอะไรเข้าใจผิดกัน”

“ไม่หรอกค่ะอาเล็ก ต่ายแน่ใจว่าต่ายเข้าใจถูกที่สุดแล้ว วันนี้ต่ายรู้ใจพี่กลดแล้วจริงๆ”

เวลาเดียวกันนั้นทรงกลดนั่งมองกล่องของขวัญด้วยความรู้สึกเสียใจที่พูดแรงเกินไป สักครู่เพ็ญลักษณ์เข้ามาถามเขาด้วยน้ำเสียงโกรธๆ

“ไม่แกะของขวัญวันเกิดที่ต่ายตั้งใจซื้อให้ออกมาดูหน่อยเหรอคะ”

“คงไปฟ้องคุณเล็กเรียบร้อยแล้วสิครับ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep11/page3

“อย่าเรียกว่าฟ้องเลยค่ะ เรียกว่าเป็นการแสดงความรู้สึกเสียใจและผิดหวังกับคนที่ต่ายรักมากที่สุด

อีกคนหนึ่งดีกว่า ต่ายทำให้ชีวิตคุณกลดยุ่งยากมากจนหมดรัก หมดความเมตตาต่อต่ายเลยเหรอคะ ถ้าใช่

มันก็ได้ผลแล้วล่ะค่ะ ต่ายขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณกลดอีกนับตั้งแต่ตอนนี้ และเล็กก็ผิดหวังในตัวคุณกลดเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจริงๆแล้วคนที่เล็กรักและคิดจะร่วมชีวิต

ด้วยเป็นคนแบบนี้...เรื่องที่คุณกลดไม่เห็นความสำคัญของเล็ก จนไม่คิดจะแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตด้วยอย่างเช่นเรื่องวันเกิด ยังไม่ทำให้เล็กเสียใจเท่ากับที่คุณกลดทำกับต่ายเลย”

เพ็ญลักษณ์ใส่เป็นชุดแล้วทำท่าจะกลับไป ทรงกลดรีบขวางไว้

“คุณเล็กอย่าเข้าใจผมผิด อย่าเพิ่งโกรธผม ผมอธิบายได้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่าต่าย”

“รู้อะไรไหมคะว่าต่ายตัดผมเพื่อเอาเงินไปซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณ ให้วันหมั้นของเรา ต่ายทำเพื่อคุณเพื่อเรามากขนาดไหน ต่ายตั้งใจกับของขวัญทุกชิ้นมากนะคะ”

“ผมไม่รู้เลย”

“ตอนนี้ก็รู้แล้วนี่คะ ถ้าคุณไม่อยากให้เล็กโกรธ ก็ช่วยไปอธิบายให้ต่ายเข้าใจคุณซะใหม่ ถ้าคุณมีเหตุผลที่ดีพออย่างที่บอกเล็ก ไม่อย่างนั้นเล็กก็จะยังโกรธคุณ”

เพ็ญลักษณ์กลับไปแล้ว ทิ้งให้ทรงกลดยืนอึ้ง

มองกล่องของขวัญในมือด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ

เมื่อแกะของขวัญเห็นเนกไทเส้นงาม เขายิ้ม

อย่างถูกใจ ขณะเดียวกันก็ยิ่งเสียใจที่พูดรุนแรงกับคนให้ พอเช้าวันรุ่งขึ้นจึงตั้งใจไปง้อขอโทษ แต่ผิดหวังเพราะกระต่ายไม่อยู่ เธอตามเพ็ญลักษณ์กลับไร่ที่ศรีราชาไปแล้ว

ooooooo

.

---------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 12

ทรงกลดยังไม่มีโอกาสปรับความเข้าใจกับกระต่าย จนกระทั่งถึงวันเกิดหลวงราชไมตรีซึ่งจัดงานที่บ้าน ทรงกลดมากับทรงมณี ขณะที่แขกอื่นๆมีพอสมควร แต่ส่วนใหญ่เป็นลูกหลาน

เจษฎากับอิสเรสมาด้วย สราวุธก็ไม่พลาดงานสำคัญนี้ คอยจับตามองกระต่ายที่สวยเด่นกว่าใครในบรรดาหลานของหลวงราชไมตรี ทรงกลดผูกเนกไทที่กระต่ายให้เป็น ของขวัญวันเกิดมาร่วมงาน เขาไม่ชอบใจเมื่อเห็นสายตา สราวุธมองกระต่าย แต่ที่ไม่พอใจมากคือพลายเวศ เพื่อนนักเรียนของกระต่ายที่มากับพี่สาวซึ่งเป็นเพื่อนของวิภาดา

พลายเวศแอบชอบกระต่ายนานแล้ว ครั้งนี้เป็นการบังเอิญที่เจอกัน เขาจึงพยายามใกล้ชิดเธอจนเผลอแตะเนื้อต้องตัว เหตุนี้ทำให้สราวุธโกรธมากถึงกับเข้าไปชวนทะเลาะก่อนจะลุกลามบานปลายเป็นชกต่อยกัน

โชคดีที่เหตุการณ์เกิดขึ้นนอกสายตาผู้หลักผู้ใหญ่ในงาน มีเพียงปัทมากับคนรับใช้ที่เห็น ปัทมาวิ่งไปตามทรงกลดมาช่วยห้ามสองหนุ่ม แต่พวกเขาไม่ยอมหยุด ทรงกลดจึงใช้น้ำสาดจนแยกออกจากกันแล้วตำหนิซ้ำ

“มันเรื่องอะไรกัน งานวันเกิดผู้ใหญ่ของบ้านนี้ ทำไมทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้”

“ด่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ดีกว่าพี่กลด มันมาทำรุ่มร่ามกับต่าย ไม่ได้เกรงใจใครเลย”

“รุ่มร่ามอะไร ผมก็ทำตัวปกติ จู่ๆไอ้นี่มันก็มา หาเรื่องผม ใครต่างหากที่รุ่มร่าม ทำตัวหวงก้างต่าย

ทำยังกับเป็นแฟนต่าย”

“ยังมาปากดี” สราวุธจะเข้าไปเอาเรื่องพลายเวศอีก กระต่ายโกรธมากตวาดลั่น

“หยุดนะ!! ต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับต่าย ทั้งสองคนนั่นแหละ อยู่ให้ห่างๆ”

กระต่ายเดินหนีไปทันที สองหนุ่มหน้าสลด ส่วนทรงกลดเดินตามกระต่ายไป

เวลานั้นหลวงราชไมตรีรู้สึกวิงเวียน ลูกหลานพาไปพักผ่อน แต่ไม่ทันถึงในบ้านทุกคนก็เห็นทรงกลดกับกระต่ายยืนคุยกันอยู่มุมหนึ่ง

“พี่กลดปล่อยต่ายนะ อย่ามายุ่ง”

“ถ้าไม่อยากให้ยุ่งควรทำตัวให้ดีกว่านี้”

“ต่ายทำอะไรผิดในสายตาพี่กลดอีกเหรอคะ”

“ก็แล้วไปทำอะไรถึงทำให้ไอ้หนุ่มสองคนนั่นมันตีกันเพราะเราล่ะ แสดงว่าเราทำตัวให้เขาเข้ามายุ่งได้ เพราะเราไม่มีกำแพงตั้งแต่แรก”

“ผู้ชายคิดเข้าข้างตัวเอง เห็นแก่ตัวแบบนี้กันทุกคนสินะ”

“อย่ามาเหมารวมพี่”

“พี่กลดก็ใช่ เพราะพี่กลดก็เป็นผู้ชาย คิดเข้าข้างพวกเดียวกันเอง ทั้งๆที่ต่ายอยู่ของต่ายดีๆ ต่ายแค่รักษามารยาทความเป็นเพื่อน แต่กลับถูกคิดอกุศล”

“ใช่ พี่ไม่เถียงว่าพี่คิดในมุมผู้ชาย ที่พูดเพื่อเตือนให้ต่ายรู้ว่าผู้ชายคิดกันยังไง จะได้ระวังตัว”

“ไม่ต้องมาเตือน บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่งกับต่าย ไปให้ไกลๆ”

“เลิกไล่สักที ไม่ใช่ว่าพี่จะไม่เคยพยายามไป

ให้ไกลจากต่าย แต่พี่ทำไม่ได้”

“ทำไมจะทำไม่ได้ เพราะพี่กลดเกลียดต่ายอยู่แล้ว ที่ต่ายเอาแต่ทำให้พี่กลดเดือดร้อน”

“พี่รักต่าย” ทรงกลดพูดความจริงออกไปจนกระต่ายตะลึง

กลุ่มของหลวงราชไมตรีเงียบงันด้วยความตกใจ นิ่งฟังสองคนต่อไปโดยที่เจ้าตัวยังไม่เห็น

“พี่รักต่าย...รักที่ไม่ใช่รักของพี่ชายกับน้องสาว รักแบบที่ผู้ชายรักผู้หญิง รักมาก รักมาตั้งนานแล้ว”

กระต่ายรับไม่ได้ ตบหน้าทรงกลดอย่างแรง

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

“พี่มีสติ พี่ตั้งใจพูดทุกคำ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page2

คำพูดตอกย้ำของทรงกลดเล่นเอาเพ็ญลักษณ์เข่าอ่อน ร้องไห้ออกมาด้วยความผิดหวังและเสียใจ เสียงนั้นทำให้กระต่ายกับทรงกลดหันขวับไปมอง เป็นจังหวะที่หลวงราชไมตรีผิดหวังจนช็อกหมดสติ ท่ามกลางความตกใจสุดขีดของทุกคน อลงกตหลานชายตั้งสติได้ก่อนเพราะเรียนหมอ รีบเข้ามาจับชีพจรปู่แล้วบอกให้พาท่านไปโรงพยาบาลโดยเร็ว แต่หมอไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้

ooooooo

หลวงราชไมตรีเสียชีวิตกะทันหันเพราะเส้นเลือด ในสมองแตก กัณหาโทษทรงกลดและกระต่ายว่าเป็น

ต้นเหตุ กล่าวหากระต่ายเป็นฆาตกร!

ทรงมณีเสียใจไม่แพ้คนอื่น ทรงกลดขอโทษแม่ว่าตนไม่ได้ตั้งใจ ถ้าตนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าจะไม่มีทางพูดมันออกมา จะเก็บความจริงเอาไว้ให้ตายไปกับตน

“ผมจะไปขอขมาคุณหลวง ไปขอโทษทุกคน

ผมไม่คาดหวังให้ใครยกโทษให้ผม เพราะผมรู้ตัวดีว่า

ผมทำผิดเกินกว่าที่ใครจะให้อภัย”

“เล่าความจริงที่อยู่ในใจแกให้แม่ฟังให้หมด อย่าโกหกอีก ถ้าอยากให้แม่ยกโทษให้แก”

ทรงกลดพยักหน้าทั้งน้ำตา ยอมสารภาพทุกอย่าง...

ที่บ้านราชไมตรี กระต่ายร้องไห้ตาแดงก่ำ เพ็ญลักษณ์ สินี ปัทมานั่งอยู่ใกล้ๆ หลังจากที่กัณหาและหลานคนอื่นออกไปหมดแล้ว ทุกคนอยู่ในภาวะเสียใจและเครียดมาก

“ทุกคนไปพักผ่อนกันเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องไปรับ... คุณพ่อไปวัดแต่เช้า”

เพ็ญลักษณ์พูดแล้วจะเดินออกไป กระต่ายอยาก อธิบายความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง เรียกอาเล็กไว้และก้มกราบแทบเท้า

“ต่ายขอโทษ”

เพ็ญลักษณ์ทรุดลงดึงกระต่ายขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาเห็นความเจ็บปวดและขอโทษจากใจจริง

“ต่ายไม่รู้มาก่อนจริงๆว่าพี่กลดจะทรยศหักหลังความไว้เนื้อเชื่อใจของต่าย”

“อารู้...ต่ายไม่ต้องขอโทษอา ต่ายไม่ได้ทำอะไรผิด”

“อาเล็กเป็นเหมือนแม่ของต่าย ต่ายไม่มีวัน ทำร้ายอาเล็ก อาเล็กเชื่อต่ายนะ”

สองอาหลานกอดกันร้องไห้ ปัทมาและสินีมองอย่างสะเทือนใจ

“หยุดร้องไห้แล้วรีบเข้านอนซะ ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะ ตอนนี้อาเหนื่อย”

เพ็ญลักษณ์ผละจากกระต่ายไปอย่างเจ็บปวดร้าวรานใจ กระต่ายรู้สึกผิดมาก สินีกับปัทมาเข้าใจทั้งสองคน โดยเฉพาะเพ็ญลักษณ์ที่กำลังขัดแย้งในตัวเอง ทรงกลดรักหลานของเธอ มันยากที่จะทำใจ

“ต่ายทำตามที่อาเล็กบอกเถอะนะ”

“อาปัท...ต่ายกลัวอาเล็กยังโกรธต่าย ถ้าคนอื่นจะโกรธ...ต่ายไม่แคร์เลย”

“ให้เวลาอาเล็กหน่อยนะต่าย อาเล็กเข้าใจต่าย ต่ายก็ต้องเข้าใจอาเล็กด้วย ตอนนี้อาเล็กเสียใจมากนะ ทั้งเรื่องพ่อปู่เสีย แล้วยังมารู้ความจริงเรื่องคุณทรงกลดอีก”

“ให้เวลากับคนอื่นๆด้วยนะต่าย ทุกคนกำลังเสียใจที่คุณปู่เสียกะทันหัน เลยไม่มีสติจะคิดแยกแยะว่าใครผิดใครถูก แล้วอาจะช่วยอธิบายกับทุกคนเอง”

ปัทมากับสินีช่วยกันปลอบหลานสาว...กระต่ายพยักหน้ารับรู้ แต่ในใจยังกังวลและเครียดมาก ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้ของอาเล็กขณะเดินมายืนหน้าห้อง กระต่ายสงสารอาเล็กแทบขาดใจ พร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษ...ก่อนจะเดินกลับห้องตัวเอง ร้องไห้อย่างหนัก

หลังจากตั้งสติได้ กระต่ายโทร.บอกข่าวร้ายกับพ่อที่ฝรั่งเศส เสร็จแล้วก็ร้องไห้โฮออกมาอีกอย่างทำใจรับไม่ได้...

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page3

วันรุ่งขึ้นที่วัด รูปหลวงราชไมตรีวางหน้าโลงศพซึ่งประดับดอกไม้สวยงามสมเกียรติ กระต่ายนั่งมองโลงศพทั้งน้ำตา สักครู่กัณหาเดินเข้ามายืนค้ำหัว พูดอย่างเย็นชาและเกลียดชัง

“ฉันขอสั่งให้แกไปนั่งที่อื่น อย่ามาเสนอหน้านั่งอยู่ตรงนี้ หรือจะให้ฉันจิกหัวแกออกไปเอง...นังฆาตกร”

กระต่ายข่มความโกรธ ลุกขึ้นพูดกับกัณหาอย่างใจเย็น “ต่ายเดินออกไปเองได้ค่ะ”

“เดี๋ยวก่อน แล้วก็อย่าเหยียบเข้ามาในนี้อีก ให้อยู่แต่ข้างนอก ถ้าไม่เชื่อแกได้เห็นฤทธิ์ฉันอีกแน่ โดยที่ฉันไม่สนใจว่าใครจะมองยังไงด้วย คนจะได้รู้ว่าจริงๆแล้วคุณพ่อตายเพราะใคร”

กระต่ายข่มอารมณ์เต็มที่ รับคำแล้วเดินไปนั่งซึมนอกศาลา มิรันตีตามเข้ามานั่งข้างๆ พูดเสียงตึงๆ

“เธอไม่รู้จริงๆเหรอว่าพี่กลดคิดยังไงกับเธอ”

กระต่ายตอบรับเสียงเศร้า มิรันตีมองหน้าอีกฝ่ายค้นหาความจริงแล้วถอนใจ

“เฮ้อ! ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงเชื่ออย่างที่อากัณบอก แต่ตอนนี้ฉันว่าฉันเชื่อเธอ แต่คนอื่นฉันไม่รู้นะ”

อนิลและอลงกตเข้ามาพูดดีกับกระต่าย ต่างจากตอนเกิดเรื่องเมื่อคืนที่รู้ว่าปู่เสียชีวิต สองหนุ่มตั้งสติได้และเข้าใจกระต่ายดีแล้วหลังจากปัทมากับสินีมาคุยด้วย แต่คนที่โกรธเกลียดยังคงเป็นกัณหาและวิภาดา ต่างกล่าวโทษกระต่ายเป็นต้นเหตุให้หลวงราชไมตรีจากไปอย่างกะทันหัน

เย็นนั้นทรงมณีกับทรงกลดเตรียมไปงานศพที่วัด แต่เจอเพ็ญลักษณ์ตรงหน้าบ้าน หญิงสาวมาบอกยกเลิกการแต่งงานกับทรงกลดและมีเรื่องอยากคุยส่วนตัวกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“หมายความว่ายังไงครับ”

“หมายความว่าหลังจากนี้สำหรับเราสองคน เล็กขอให้เป็นเพียงคนแปลกหน้า เล็กคงทำใจเป็นมิตรกับคนที่มีส่วนทำให้คุณพ่อของเล็กเสียชีวิตไม่ได้”

ทรงกลดเสียใจและรู้สึกผิดเหลือเกิน ทรงมณีออกไปรอที่รถ ปล่อยให้สองคนคุยกันตามลำพัง

“เล็กมีคำถามที่อยากจะถามคุณ ขอให้คุณพูดอย่างชัดเจนและเป็นความจริง อย่าโกหกเล็กอีก”

“ผมจะตอบทุกคำถามของคุณเล็กอย่างชัดเจน และทั้งหมดจะเป็นความจริง”

“คุณเคยรักเล็กบ้างไหมคะ”

“ไม่เคยรักครับ แต่ยอมรับว่าเคยชอบ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นคุณเล็ก แต่พอนานๆไปความชอบและคิดจะจีบมันกลับไม่พัฒนาไปไกลกว่าการถูกอัธยาศัย และความรู้สึกเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ผมขอโทษ...ที่ความจริงจากปากผมทำให้คุณเล็กเสียใจ ผมไม่ควรพูดอีก”

“เล็กทนได้ค่ะ เพราะมันเป็นสิ่งที่เล็กต้องการ แล้วคุณรักต่ายตั้งแต่ตอนไหนคะ”

“มันเริ่มจากความสงสาร ความผูกพัน และค่อยๆพัฒนาจนกลายเป็นความรักขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน ผมเองก็ไม่รู้ตัว แม้กระทั่งตอนที่เกิดเป็นความรักแล้ว ผมก็ยังไม่ยอมรับกับตัวเองว่ามันคือความรักที่ไม่ใช่รักแบบพี่ชายกับน้องสาว”

“แล้วเพราะอะไรคุณถึงยอมรับกับตัวเองว่ามันคือความรัก”

“เพราะผมไม่เคยรู้สึกหวั่นไหว คิดถึง เป็นห่วงใครทุกลมหายใจเข้าออกแบบนี้มาก่อน ผมอยากปกป้อง อยากดูแล อยากซับน้ำตาเวลาที่ต่ายร้องไห้หรือเสียใจ อยากหัวเราะไปกับต่ายเวลาที่ต่ายมีความสุข หงุดหงิดไม่พอใจทุกครั้งที่เห็นผู้ชายคนอื่นมาใกล้ชิดต่าย เพราะอยากให้คนที่อยู่เคียงข้างต่ายคือผมคนเดียว”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page4

เพ็ญลักษณ์ฟังความจริงทั้งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดร้าวราน เลี่ยงที่จะมองหน้าเขาด้วยการยืนหันหลังให้

“แต่ความรักของผมก็เป็นแค่ความรู้สึกที่ต้องเก็บเอาไว้ข้างใน ผมบอกใครไม่ได้ เพราะต่ายไม่ได้คิดเหมือนผม ผมไม่อยากให้ต่ายเสียความรู้สึก เสียความเคารพนับถือ ถ้าเขารู้ว่าผมคิดกับเขายังไง ผมจึงเก็บมันเอาไว้”

“มันเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะบอกทุกคนว่ารักเล็กและขอเล็กแต่งงานใช่ไหมคะ”

“ครับ ผมพยายามหักห้ามใจ และตัดสินใจเดินหน้าทำใจให้รักคุณเล็ก เพราะคิดว่ามันจะเป็นการดีกับทุกฝ่าย หนึ่ง...เพื่อปกป้องต่ายจากการถูกเข้าใจผิดว่ามีอะไรกับผม สอง...ถ้าผมมีความรักครั้งใหม่ได้ ผมก็จะลืมความรักที่เคยมีให้ต่าย แต่คืนนั้นผมทนไม่ได้ที่ต่ายไล่ให้ผมออกไปจากชีวิตเขา ผมจึงจำเป็นต้องบอกเขาว่าทำไมผมถึงไปไหนไม่ได้”

เพ็ญลักษณ์เก็บกลั้นความรู้สึกไม่ไหว ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“คุณเล็ก...ผมขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณหลวงท่านเสียชีวิต ทำร้ายคุณเล็ก ทำร้ายต่าย ทำร้ายทุกคน

ในบ้านราชไมตรี และทำร้ายแม่ผม...ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ขอแก้ตัว ถ้ามีทางไหนที่ผมพอจะชดใช้กับความผิดนี้ได้ ผมจะยอมทำทุกอย่าง”

“เล็กคงให้อภัยคุณในตอนนี้ไม่ได้ คุณคงเข้าใจ สำหรับคนอื่นก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเล็ก โดยเฉพาะต่ายที่ตอนนี้มองว่าคุณคือคนทรยศ...ขอบคุณที่พูดความจริงกับเล็ก เราน่าจะหมดเรื่องคุยกันแล้ว ลาก่อนค่ะคุณทรงกลด”

เพ็ญลักษณ์เดินออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรงแต่รีบเช็ดน้ำตาเมื่อจะผ่านทรงมณี บอกว่าตนคุยกับทรงกลดเรียบร้อยแล้ว

“ถ้าหนูจะโกรธตากลด ป้าเข้าใจนะ เพราะสิ่งที่ตากลดทำมันผิดจริงๆ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะที่เข้าใจสถานการณ์ของหนู”

“แต่ป้าขอพูดนิดนึงนะ อย่าหาว่าป้าแก้ตัวแทนลูกชาย ตากลดไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นต้นเหตุการเสียชีวิตของคุณหลวง”

“ข้อนี้หนูรู้ค่ะ คุณพ่อมีอาการความดันสูงอยู่แล้ว พอมารับรู้เรื่องที่ไม่คาดคิด ก็เลย...”

“ถ้าอย่างนั้นยังจะพอมีโอกาสไหม ที่พวกหนูจะให้อภัยตากลดในข้อนี้”

“คงมีสักวันค่ะ แต่หนูก็ตอบไม่ได้ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ ถ้าคุณป้าจะไปกราบคุณพ่อ เชิญนะคะ แต่สำหรับคุณทรงกลด เล็กขอเตือนว่าอย่าดีกว่า”

ทรงมณีสงสารลูกชายจับใจ...ทรงกลดมาได้ยินประโยคสุดท้ายของเพ็ญลักษณ์ คิดหนักว่าจะไปงานศพดีหรือไม่

ooooooo

ใกล้เวลาสวดศพในคืนแรก ท่านชายสดายุเสด็จมา กระต่ายนั่งอยู่นอกศาลาโผเข้ากอดท่านและสะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า

หลังจากปลอบกระต่ายแล้วท่านชายเข้ามาเคารพศพหลวงราชไมตรีก่อนจะแสดงความเสียใจต่อลูกหลานทุกคนของท่าน กัณหาเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยนอกจากจดจ่อรอคอยศักรินทร์ แต่ชายหนุ่มมาช้ามากเพราะมีเรื่องกับเพริดพักตร์ แต่โกหกกัณหาว่าติดประชุม

ศักรินทร์เลวไร้ที่ติ เขาไม่ยอมจบเมื่อเพริดพักตร์ประกาศว่าเราไม่ต้องพบกันอีกเพราะตอนนี้เกิดเรื่องจนเพ็ญลักษณ์ยกเลิกการแต่งงานกับทรงกลด แต่มีกระต่ายเข้ามาเป็นมารคอหอยเธออีก ซึ่งเธอจะจัดการด้วยตัวเอง ศักรินทร์หวังยึดเพริดพักตร์เป็นบ่อเงินบ่อทองไว้คอยสูบ จึงนำรูปแอบถ่ายระหว่างเขากับเธอเข้าโรงแรมมีสัมพันธ์กันลึกซึ้งมาบีบบังคับและต่อรอง

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page5

เพริดพักตร์โมโหมากแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากฉีกรูปเหล่านั้นแหลกคามือ

“ผมมีฟิล์ม อัดได้อีกเป็นพันๆรูป ส่งไปให้สื่อทุกสำนัก รวมทั้งบ้านของไอ้ทรงกลดนั่นด้วย มันคงอยากจะให้ผู้หญิงหยำฉ่าอย่างคุณมาดามใจมันหรอกนะ”

“แกต้องการอะไรจากฉัน”

“เงินไง เท่าที่ผมอยากได้ ผมขอเมื่อไหร่คุณต้องให้ ไม่งั้นรูปพวกนี้ได้ว่อนทั้งประเทศแน่” ศักรินทร์ยิ้มกริ่ม สมใจเพราะถือไพ่เหนือกว่า

นอกจากจะทำร้ายเพริดพักตร์แล้วศักรินทร์ยังวางแผนชั่วชี้นำกัณหาให้ปลอมพินัยกรรมของหลวงราชไมตรี เพื่อให้ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ตกอยู่กับเธอเพียงคนเดียว โดยให้ค่าจ้างก้อนหนึ่งกับทนายหน้าเงิน

อิสเรสมาช่วยงานศพและให้กำลังใจเพ็ญลักษณ์อย่างเพื่อนแท้ ทั้งที่ลึกๆเขายังรักเธอไม่เคยเปลี่ยน...

ท่านชายสดายุบอกกระต่ายว่าเที่ยงวันพรุ่งนี้วิสุทธิ์

พ่อของเธอมาถึงสนามบิน ท่านจะไปรับเอง จากนั้นท่านพยายามพูดถึงทรงกลดแต่กระต่ายไม่อยากฟัง ลั่นวาจาว่าเธอเกลียดเขา

เสียงกัณหาดังลั่นเมื่อเห็นทรงมณีกับทรงกลดเดินเข้ามาหน้าศาลา “ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกบริรักษ์นรากร กลับไปซะ”

สองแม่ลูกหน้าเสีย ท่านชายสดายุและแขกทุกคนที่อยู่ใกล้ต่างตกใจ กระต่ายจับตามองไปยังทรงกลด

ที่พยายามเจรจากับกัณหาว่าเขาอยากกราบขอขมาคุณหลวง

“ฉันไม่อนุญาต”

“หนู...ตากลดสำนึกผิดและรู้สึกผิดจริงๆ ถึงพวกหนูจะไม่ยอมให้อภัย ก็ขอให้ตากลดได้...” ทรงมณีพูดไม่จบ...กัณหาสวนขึ้นอย่างมีอารมณ์

“จะทำอะไรมันเรื่องของพวกคุณ แต่ไม่ใช่ที่นี่ บอกไว้เลยนะว่าฉันไม่มีวันให้อภัยลูกชายคุณแน่ จะกลับไปตอนนี้หรือจะรอให้ฉันโพนทะนากับทุกคนว่าลูกชายคุณทำระยำตำบอนอะไรเอาไว้กับครอบครัวของฉันบ้าง อยากจะอับอายเอาปี๊บคลุมหัวกลับบ้านก็ลองดู”

“พี่กัณ...ไม่ใช่แค่บ้านบริรักษ์ฯที่อายนะ ยัยเล็กก็อายด้วย” สินีเตือนดีๆ แต่กัณหาสวนเสียงแข็งว่าไม่สนเพราะไม่ใช่ตนที่อาย...ทรงมณีรีบจบเรื่องด้วยการตัดบทว่าไม่เข้าไปก็ได้ ขอขมาหลวงราชไมตรีตรงนี้ เสร็จแล้วชวนทรงกลดกลับ แต่ชายหนุ่มไม่ขยับ เขาทำสิ่งที่ผู้คนในงานคาดไม่ถึงคือคุกเข่าลงก้มกราบกับพื้น ขอขมากับความผิดที่ตัวเองทำลงไปทั้งหมด และขอให้รู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะทำผิดหรือคิดร้ายกับทุกคนในราชไมตรี

การกระทำของทรงกลดทำให้ใครหลายคนในราชไมตรีอ่อนลง แม้แต่กระต่ายที่ท่านชายสดายุจับสังเกตได้ว่าเธอยังมีเยื่อใยกับเขา ไม่ได้เกลียดอย่างที่ปากพูด

คืนนั้นกระต่ายเก็บกระเป๋าเพื่อกลับไปอยู่ฝรั่งเศสกับพ่อที่จะมางานศพหลวงราชไมตรี แต่เพียงเช้าวันรุ่งขึ้นความหวังนี้ก็ดับวูบ เมื่อท่านชายมาบอกข่าวร้ายว่าเครื่องบินที่วิสุทธิ์นั่งมาตกกลางทะเลไม่มีใครรอดชีวิต

กระต่ายสูญเสียบุคคลที่รักไปพร้อมกันถึงสองคน เธอทำใจไม่ได้ร้องไห้แทบขาดใจ ทรงกลดเป็นห่วงเหลือเกิน อาสาท่านชายช่วยจัดการเรื่องติดตามค้นหาศพวิสุทธิ์ในทะเล

เพ็ญลักษณ์ปลอบใจกระต่ายด้วยความสงสารจับใจ แต่กัณหากลับโวยวายกับน้องๆอย่างไร้จิตสำนึก

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page6

“คุณพี่วิสุทธิ์ตาย ก็แปลว่าบ้านเราต้องมาโอบอุ้มมันไว้ล่ะสิ โอ๊ย...ไม่ไหวละมั้ง”

“แล้วมันจะเป็นอะไรไปล่ะ แค่หลานคนเดียวจริงๆ แล้วคุณพ่อเองก็ต้องเตรียมมรดกส่วนของต่ายไว้เหมือน

กับที่ให้พวกเรา อย่าลืมนะพี่กัณว่าต่ายคือลูกสาวคนหนึ่งของคุณพ่อ มีสิทธิ์ได้ทุกอย่างที่เท่าเทียมกับพวกเรา”

“ยัยสิ...แกแน่ใจเหรอว่าคุณพ่อจะทำพินัยกรรมอย่างนั้น”

“แล้วทำไมจะต้องไม่แน่ใจ พี่กัณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

“เปล่า...ก็แค่ไม่อยากให้แกออกตัวแทนมันให้มากนัก นี่! ใช้สติกันสักนิดเถอะ ถือหางมันเข้าไป อย่าลืมนะว่ามันมีส่วนทำให้คุณพ่อตาย ถึงไม่ใช่ทางตรงก็ทางอ้อม เถียงฉันมาสิว่าไม่จริง”

สินี ปัทมา และเพ็ญลักษณ์นิ่งอึ้งเถียงไม่ออก สกาวเดือนแอบฟังเงียบๆ เสียใจแทบน้ำตาร่วง

“ถ้าพินัยกรรมเขียนออกมาว่าคุณพ่อแบ่งสมบัติให้มันเท่าๆกับพวกเรา แกว่ามันยุติธรรมเหรอ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่มีวันยอม”

“แล้วพี่กัณจะทำอะไรคะ” เพ็ญลักษณ์ถาม

“ฉันก็จะตามจองล้างจองผลาญมัน สาปแช่งมัน ขอให้มันเจอแต่ความวิบัติ”

“พอเถอะค่ะพี่กัณ คุณพ่อก็ยังไม่ทันเผา ศพคุณพี่วิสุทธิ์ก็ยังหาไม่เจอ แต่กลับมานั่งคุยเรื่องสมบัติเรื่องมรดกกันซะแล้ว ฟังแล้วหดหู่ใจ ถ้าคุณพ่อรับรู้ได้ ท่านคงเสียใจมาก”

“พี่ปัทพูดถูก...ขอได้ไหมคะ จนกว่าจะจัดการเรื่องคุณพ่อ เรื่องคุณพี่วิสุทธิ์ให้เรียบร้อย แล้วพี่กัณอยากจะพูดเรื่องนี้กี่ร้อยรอบ รอจนกว่าถึงเวลาที่คุณทนายจะเปิดพินัยกรรม ก็เชิญพี่กัณตามสบายเลย”

เพ็ญลักษณ์รวบรัดตัดความ กัณหาสะบัดหน้าเดินออกไปอย่างไม่ชอบใจ แต่เห็นดีเห็นงามกับแผน

ปลอมพินัยกรรมที่ศักรินทร์เสนอมา

หลายวันผ่านไป เสร็จสิ้นงานศพหลวงราชไมตรี แต่ทรงกลดไม่เคยได้พูดคุยกับกระต่ายเลยสักครั้ง เขากลุ้มใจมาก ไปบอกท่านชายว่าตัวเองเหมือนกำลังจะขาดใจตาย ขณะกำลังรำพึงรำพันความเสียใจอยู่นั้น กระต่ายตั้งใจมาปรึกษาท่านชายเรื่องเรียนต่อ ทรงกลดไม่กล้าสู้หน้า เขารีบซ่อนตัวแต่ได้ยินทุกคำที่กระต่ายพูด

กระต่ายดื้อดึงเรื่องคืนดีกับทรงกลด ไม่ยอมกลับมาดีกันเหมือนเดิม ท่านชายให้แง่คิดหลายอย่างก็ยังทิฐิอยู่ดี ทรงกลดหนักใจเป็นที่สุด บอกท่านชายหลังจาก

กระต่ายกลับไปแล้วว่า เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะให้อภัยและรับรัก แต่ขอแค่กลับมาเป็นเพื่อนซี้กันก็พอ

อิสเรสยังคงเป็นกำลังใจสำคัญของเพ็ญลักษณ์เสมอ แม้ในยามทุกข์หนักอกหักจากทรงกลด ส่วนเจษฎาก็ยังโผล่หน้ามาที่บ้านราชไมตรี แต่ส่วนใหญ่จะเจอปัทมาและได้กินขนมฝีมือเธออยู่เรื่อย จนวันหนึ่งสองคนใกล้ชิดกันมากเพราะปัทมาถูกเศษแก้วบาดมือ เจษฎาหวังดีจะช่วยทำแผล แต่โน้มหน้ามาใกล้และเผลอไผลจะจูบเธอ เลยโดนเธอตบหน้าคิดว่าเขาเจ้าชู้เรี่ยราด เห็นตัวเองไม่มีค่า

เจษฎาไม่เข้าใจตัวเอง พยายามจะขอโทษแต่ปัทมาไล่เขากลับไปแล้วเดินหนี

ooooooo

ถึงวันเปิดพินัยกรรม อลงกตลุกพรวดขึ้นกลางวงหลังจากทนายความอ่านพินัยกรรมจบลง

“ไม่จริง คุณปู่รับปากว่าจะส่งพวกเราไปเรียนต่อเมืองนอก ท่านเป็นคนรักษาสัญญา แล้วทำไมในพินัยกรรมถึงตัดเรื่องนี้ออกไปล่ะคุณทนาย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page7

“ก็ไม่ทราบได้ครับ ท่านระบุเอาไว้อย่างนี้”


“อ่านใหม่อีกทีช้าๆชัดๆ ให้พวกเขาฟังอีกทีซิคุณทนาย”

“ครับ...บ้านราชไมตรี เงินสดและทองคำทั้งหมดยกให้เป็นของนางสาวกัณหา ราชไมตรี ในฐานะที่เป็นลูกสาวที่คอยดูแลข้าพเจ้าอย่างใกล้ชิดมาเป็นเวลานาน ไร่ราชไมตรีและโรงงานผลิตมันสำปะหลังเป็นของนางสาวเพ็ญลักษณ์ ราชไมตรี...”

“และสำหรับนางสาวปัทมา ราชไมตรี นางสาวสินี ราชไมตรี ข้าพเจ้าขอมอบสิทธิ์ให้กับนางสาวกัณหา ราชไมตรี ในการจัดสรรเงินสดให้ตามสมควร สำหรับนายวิสุทธิ์  นายวิกรม และนายวิเศษ ราชไมตรี ลูกชายของข้าพเจ้านั้น ทุกคนต่างมีหน้าที่การงานและฐานะที่มั่นคงจึงขอละเว้น รวมไปถึงทายาททุกคนอันเกิดจากบุตรชายทั้งสามคนนั้นด้วย”

ทุกคนอึ้งกันไปหมด กัณหายิ้มพอใจ ทนายย้ำว่ามีลายมือชื่อคุณหลวงและพยานลงไว้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แล้วส่งพินัยกรรมให้ลูกหลานของหลวงราชไมตรีดู เสร็จแล้วเก็บกลับมาพร้อมบอกว่าตนจะรีบดำเนินการตามที่พินัยกรรมระบุไว้

พอลับหลังทนายที่เพิ่งลุกออกไป วิภาดาพูดทันทีว่าตนไม่เชื่อ อากัณปลอมพินัยกรรมหรือเปล่า

“กล้าดียังไงมากล่าวหาฉัน ระวังเถอะ จะแจ้งความหมิ่นประมาท เป็นหลานฉันก็ไม่ละเว้น อุตส่าห์เมตตาช่วยคุณพ่อเลี้ยงดูแท้ๆ”

“วิก็อุตส่าห์ช่วยอากัณแกล้ง...”

“หยุดพูดได้แล้ว แล้วพวกแกก็รีบๆเก็บเสื้อผ้ากลับไปอยู่กับพ่อแม่ เพราะที่นี่คือบ้านฉัน ไม่ใช่สถานสงเคราะห์อีกต่อไปแล้ว”

วิภาดาโกรธมาก แฉกัณหาอย่างหมดเปลือก “อากัณเป็นคนเสี้ยมให้วิอิจฉาและเกลียดต่าย ให้คอยจับตา จับผิด ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ต่ายได้หน้ากับคุณปู่”

“ยัยวิ! ฉันบอกให้หยุด” กัณหาตวาดแว้ด แต่เพ็ญลักษณ์บอกให้วิภาดาพูดต่อไป

“ที่ต่ายหายตัวไปในงานถ่ายทอดสดก็เป็นฝีมือของวิที่แกล้งหลอกต่าย เอาตัวไปขังไว้ในห้องเก็บของ เพราะอากัณสั่งให้วิทำ”

ทุกคนคาดไม่ถึง ปัทมาถามวิภาดาว่าจริงหรือ เจ้าตัวกำลังจะตอบแต่โดนกัณหาชิงพูดเสียก่อน

“มันโกหกน่ะสิ ถ้าเป็นเรื่องจริงทำไมยัยต่ายไม่เห็นพูดอะไรสักคำ”

มิรันตีทนไม่ไหวพูดความจริงออกมา “ก็เพราะต่ายไม่อยากเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือน่ะสิคะ มิเป็นคนไปช่วยต่ายออกมาจากห้องเก็บของเอง ต่ายขอร้องไม่ให้มิพูด เพราะไม่อยากให้ค่ากับความเกลียดชังของคนที่มีความคิดสกปรก และที่สำคัญไม่อยากทำให้คุณปู่ไม่สบายใจ”

“วิสาบานได้ว่าอากัณเป็นคนบอกให้วิทำ”

เมื่อจนมุมแทนที่กัณหาจะสลด กลับลอยหน้าลอยตายอมรับและถามว่าใครจะทำอะไรตน

“เล็กไม่เคยคิดเลยว่าพี่กัณจะเห็นแก่ตัวจน

มองข้ามคำว่ามนุษยธรรมได้ถึงขนาดนี้”

“นี่หลานแท้ๆที่มีสายเลือดเดียวกัน พี่กัณยังทำได้ลงคอ”

“ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าพินัยกรรมฉบับนั้นจะเป็นของปลอม และเป็นฝีมือพี่กัณ”

น้องทั้งสามคนรุมตำหนิ กัณหาโกรธจนปากสั่น แต่ไม่ยอมแพ้

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep12/page8

“ฉันยอมรับว่าฉันเกลียดนังต่าย และจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเขี่ยมันไปให้พ้น แต่พวกแกอย่ามายัดเยียดคุกตะรางให้ฉัน เพราะอิจฉาที่ฉันได้มรดกมากกว่า ถ้าคิดว่าฉันปลอมพินัยกรรมก็ไปหาหลักฐานมา ฟังไว้นะ ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านฉัน ใครทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันไล่เปิงออกไปแน่ ยัยปัท ยัยสิ ถ้ายังอยากจะให้ฉันเจียดเงินให้แก ก็อย่ามาทำเก่ง ใครมีพ่อมีแม่ก็กลับไปอยู่บ้านตัวเอง เพราะฉันไม่เลี้ยง ส่วนนังต่าย...หลานรักแกนี่ยัยเล็ก ปกป้องมันดีนักไม่ใช่เหรอ มันเลวก็ยังหูหนวกตาบอดรักมันอยู่ได้ ก็เอามันไปดูแล อย่าให้มันมาเสนอหน้าลอยตาอยู่ที่นี่อีก ฉันทนเห็นหน้ามันไม่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว”

พูดเสร็จกัณหาผละไปอย่างสะใจ ทิ้งให้ทุกคนทั้งเครียดและเสียใจ โดยเฉพาะหลานที่หวังได้เรียนต่อเมืองนอก แต่พินัยกรรมเป็นแบบนี้ อลงกตไม่ยอมเด็ดขาด เชื่อว่าเป็นพินัยกรรมปลอมจึงชวนอนิลช่วยกันสืบหาความจริง

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 13

การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของวิสุทธิ์นอกจากจะทำให้สมาชิกในครอบครัวรู้สึกสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักแล้วยังมีผู้หญิงอีกคนที่เสียใจ เธอคือเทวินา เจ้าของ ผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางซึ่งเข้าพักในโรงแรมของทรงมณี

เทวินามากับเลขาฯ เธอรู้ข่าววิสุทธิ์ก็แอบร้องไห้แต่ไม่พูดอะไรกับเลขาฯ หลังจากเข้าพักในโรงแรมไม่กี่วัน เทวินาบังเอิญได้เห็นสกาวเดือนร้องเพลงออกรายการโทรทัศน์ รู้สึกถูกชะตาและชื่นชอบรูปร่างหน้าตาสวยหวานถึงกับให้เลขาฯพยายามติดต่อมาถ่ายแบบเป็นพรีเซ็นเตอร์เครื่องสำอาง แต่ปัทมากับสินีอยากให้สกาวเดือนหรือกระต่ายเรียนหนังสืออย่างเดียว จึงปฏิเสธไปโดยไม่ได้บอกเจ้าตัว

หลังจากเปิดพินัยกรรมของหลวงราชไมตรีแล้วหลานๆเดือดร้อนกันหมด เพราะในพินัยกรรมไม่มีการส่งเสียให้เรียนต่อ ส่วนบ้านก็ตกเป็นของกัณหา ปัทมากับสินีจึงไปซื้อบ้านอยู่กันเองเพราะโดนกัณหาออกปากไล่

ปัทมากับสินีตั้งใจเลี้ยงดูหลานทุกคนที่เดือดร้อน ส่วนกระต่ายนั้นเพ็ญลักษณ์ขอรับเลี้ยงให้ไปอยู่ที่ไร่ด้วยกัน แต่อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายได้ยินเพ็ญลักษณ์ทะเลาะกับกัณหาด้วยเรื่องของตนอีก จึงตัดสินใจจะไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าภายในโรงเรียนประจำที่เคยเรียน เพราะคิดว่าตัวเองคงทำประโยชน์ให้กับเด็กๆได้บ้าง

ที่นั่นอุปการะเด็กกำพร้าไว้จำนวนหนึ่ง มาแมร์ผู้ดูแลรู้ว่ากระต่ายมีปัญหาและทุกข์ใจ จึงเปิดทางว่าหากวันใดไร้ที่พึ่ง ไร้ความร่มเย็นเป็นสุข ก็ขอให้นึกถึงที่นี่

กระต่ายตัดสินใจโดยไม่บอกใครสักคน แต่เขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ทั้งที่วันรุ่งขึ้นอาเล็กจะพากระต่ายไปไร่ที่ศรีราชาอยู่แล้ว

“กราบเรียนอาเล็กที่เคารพรักของต่าย...ต่าย กราบขอโทษที่ไปโดยไม่ได้บอกอาเล็กด้วยตัวเอง ต่ายกลัวอาเล็กจะรั้งต่ายไว้ ต่ายไม่อยากเป็นภาระของอาเล็กและอาคนอื่นๆ ที่สำคัญต่ายไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้อาเล็ก อาสินี และอาปัทต้องทะเลาะกับอากัณ พ่อปู่คงทุกข์ใจเมื่อมองลงมาจากสวรรค์แล้วต้องเห็นพี่น้องผิดใจกัน อาเล็กอาจจะตัดอากัณไม่ขาด แต่ต่ายรู้ดีว่าอากัณทำได้อย่างที่พูด เพราะฉะนั้นให้ต่ายออกไปจากชีวิตทุกคนจะเป็นการดีที่สุด...”

“ต่ายกราบขอบพระคุณอาเล็ก อาสินี อาปัท และทุกคนในบ้านราชไมตรีอีกครั้งที่รักและเมตตาต่าย ต่ายฝากกราบขอบพระคุณอากัณด้วยนะคะ และถ้ามีโอกาสต่ายจะมากราบอากัณด้วยตัวเอง...อากัณทำให้ต่ายได้คิดว่าต่ายต้องเข้มแข็งและดูแลชีวิตของตัวเองมากกว่าจะไปเป็นภาระของใคร และควรอยู่ในที่ของตัวเอง ต่ายเจอที่ที่ทำให้ต่ายรู้สึกว่าตัวเองมีค่าและเป็นที่ต้องการแล้วค่ะ”

เมื่อเพ็ญลักษณ์ สินี และปัทมาได้อ่านจดหมายของกระต่าย ทุกคนใจหายและคิดหาทางแก้ไข แต่กัณหากลับไม่รู้สึกรู้สา นั่งยิ้มเยาะมองทุกคนเดือดเนื้อร้อนใจ

“ทำไมต่ายทำแบบนี้ ทำเหมือนตัวเองไม่มีญาติ”

“ก็เพราะมีญาติบางคนทำเหมือนต่ายไม่ใช่ญาติไงพี่ปัท ต่ายก็เลยน้อยใจ ตัดปัญหาไปอยู่คนเดียวซะเลย”

“ตอนนี้แกแขวะฉัน แต่วันหนึ่งแกจะต้องขอบคุณฉัน ที่ไล่นังต่ายไปจนพ้นจากชีวิตพวกแกซะได้”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page2

“ทำไมพี่กัณถึงได้ตาบอดใจบอดแบบนี้นะ ตัวเอง ทำกับต่ายสารพัด แต่ดูซิ จะโกรธจะเกลียดพี่กัณสักนิด ไม่มีเลย”

“มันตอแหลน่ะสิ”

“พี่กัณ!” สินีลุกพรวดไม่พอใจอย่างแรง เพ็ญลักษณ์รีบขวางไว้

“พอเถอะค่ะพี่สิ ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรกับพี่กัณแล้ว...วันนึงพี่กัณจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ”

“บอกพวกแกกันเองเถอะ เพราะถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับนังต่าย พวกแกเดือดร้อนแน่”

เพ็ญลักษณ์ไม่สนใจคำพูดของกัณหา ประกาศว่าตนจะไปพากระต่ายกลับมา

“ไปเลย ฉันเตือนแกแล้วนะ อยากเห็นขี้ดีกว่าไส้ก็เอาเลย...ส่วนแกสองคน ถ้าเกลียดฉันนักก็รีบไปๆซะสิ ฉันเองก็รำคาญพวกแกเต็มทนแล้ว”

ปัทมากับสินีโกรธแต่ข่มใจ ปัทมาบอกลากัณหาและว่าพวกเราจะมาเยี่ยมบ่อยๆ ขอให้พี่กัณดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ มีอะไรให้พวกเราช่วยก็บอก

“ไม่จำเป็น” กัณหาตวัดเสียงใส่

“ไปเถอะพี่ปัท เขาไม่ต้องการความห่วงใยจากพี่น้องหรอก แต่พี่กัณฟังไว้นะ คนที่เห็นขี้ดีกว่าไส้คือพี่กัณ”

“นังสินี!”

“แล้วคนที่จะช่วยซับน้ำตาให้พี่กัณคือพี่น้องที่พี่กัณรำคาญนี่แหละ ไม่ใช่ขี้อย่างคนบางคน”

“อ๊าย!!! ไปให้พ้นเลย ไป๊!!” กัณหาอาละวาด สินีกับปัทมารีบเดินออกไปทันที

สองคนออกมาทันเพ็ญลักษณ์กำลังจะออกรถเพื่อไปตามกระต่าย ต่างสำทับน้องสาวให้บอกกระต่ายว่า ขอให้กลับมา เขาไม่ได้เป็นภาระของใคร ถ้าห่วงเรื่องเงินทอง ไม่อยากพึ่งใคร เขาพึ่งตัวเองได้

“หมายความว่ายังไงคะ”

“มีคนติดต่อจะให้ต่ายไปทำงาน แต่ตอนแรกพี่ปฏิเสธเพราะคิดว่าอยากให้ต่ายตั้งใจเรียนหนังสือเพียงอย่างเดียว ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน แต่ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่าต่ายคงไม่ยอมพึ่งใครแน่ นอกจากตัวเอง”

“ใช่ พวกเราจะยอมให้ต่ายทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แต่อย่างน้อยก็ควรกลับมาอยู่กับพวกเรา ดีกว่าไปอาศัยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าแบบนั้น”

“อย่าลืมบอกต่ายนะเล็ก”

เพ็ญลักษณ์รับปากแล้วเคลื่อนรถออกจากรั้วบ้านไป แต่ไม่ทันไรก็ต้องจอดเพราะจู่ๆทรงกลดโผล่มาขวาง

หญิงสาวลงรถจาก ขณะที่ทรงกลดเขม้นมองเข้าไปในรถเพราะคิดว่ากระต่ายหลบอยู่ข้างใน

“ขอโทษนะครับที่โผล่มาแบบนี้ ไม่งั้นต่ายคงไม่ยอมให้หยุดรถ ผมแค่อยากจะบอกลา...เขาคงหลบอยู่ในรถใช่ไหมครับ”

“ต่ายไม่ได้อยู่บนรถค่ะ”

“อ้าว...ผมรู้มาว่าต่ายจะกลับไปอยู่ที่ศรีราชากับคุณเล็ก แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ”

เพ็ญลักษณ์นิ่งเงียบ นึกถึงข้อความในจดหมายของกระต่ายที่ว่า

“ต่ายขอร้องอาเล็กและทุกคนอย่าบอกใครว่าต่ายไปอยู่ที่ไหน โดยเฉพาะผู้ชายทรยศคนนั้น ต่ายคงจะรักษาใจให้เข้มแข็งและใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้ ถ้าหากเขายังจะมาวุ่นวายกับชีวิตของต่ายอีก”

หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เพ็ญลักษณ์ตัดสินใจบอกทรงกลดว่า “ขอให้เป็นเรื่องในครอบครัวของเรานะคะคุณกลด เล็กบอกอะไรคุณกลดไม่ได้จริงๆ ขอตัวค่ะ”

“คุณเล็ก...ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ บอกนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เพ็ญลักษณ์ขึ้นรถขับออกไป ทิ้งให้ทรงกลดยืนหน้าเครียด ว้าวุ่นใจสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับกระต่าย

 ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page3

กัณหายิ้มย่องผ่องใสหลังจากกำจัดตัวมารความสุขของตนออกจากบ้านไปได้ ทั้งที่ทุกคนรักและให้ความเคารพเธอทั้งนั้น แต่คนที่หลอกลวงอย่างศักรินทร์ กัณหากลับทุ่มเทให้ทุกอย่างเพราะยังไม่รู้ไส้รู้พุง

อยู่ดีๆวันนี้ศักรินทร์มาพูดเรื่องแต่งงาน “งานคุณพ่อกับคุณพี่ของคุณก็จัดการเรียบร้อยแล้ว มรดกที่คุณอยากจะได้ผมก็ช่วยคุณจัดการจนเรียบร้อยแล้ว ก็ควรจะคุยเรื่องของเราได้แล้วนะกัณ ผมอยากจะแต่งงานอยู่กินกับคุณใจจะขาดแล้ว”

“แล้วคิดว่าฉันไม่อยากแต่งหรือไง ก็รอเจอพ่อแม่คุณอยู่นี่แหละ”

“ทำไมต้องรอพ่อแม่ผมล่ะ”

“ก็ให้มาสู่ขอฉันไง ไม่มีคุณพ่อ ฉันก็มีญาติผู้ใหญ่เหลืออยู่”

“คือ...ตอนนี้พ่อแม่ผมไม่อยู่ ท่านไปต่างประเทศ คุณพ่อท่านไปพักฟื้นหลังผ่าตัด คุณแม่ก็ต้องตามไปดูแล”

“แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”

“ก็จนกว่าคุณพ่อจะแข็งแรงนั่นแหละ ผมก็บอกไม่ได้ว่าเมื่อไหร่”

“ฉันแบกหน้าตอบคำถามคนไม่ไหวแล้วนะ ว่าเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกัน”

“ผมก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่ทำไงได้ ในเมื่อเราต้องคิดถึงคำว่าประเพณี จะอยู่กินกันเฉยๆ คุณก็คงคิดว่าผมไม่ให้เกียรติคุณ ทั้งๆที่เรื่องนี้มันอยู่ที่ใจเราสองคน ประเพณี พิธีการอะไรมันเป็นแค่เรื่องสมมติ บางคู่มีการสู่ขอ เตรียมงานแต่งใหญ่โต แต่ก็อยู่กันไม่ยืด ยิ่งอายคนเข้าไปใหญ่”

กัณหาฟังแล้วคล้อยตาม จะทำตามความต้องการของตัวเองโดยไม่สนใจญาติพี่น้องอีกต่อไป

ooooooo

ไม่ว่าเพ็ญลักษณ์จะเกลี้ยกล่อมอย่างไรกระต่ายก็ไม่เปลี่ยนใจไปอยู่ศรีราชาทั้งที่รู้ว่าอาเล็กรักและปรารถนาดีกับเธอเสมอ

“ปล่อยต่ายไปเถอะนะคะ ต่ายสัญญาว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี ต่ายอยู่ได้”

“ต่ายจำไว้นะว่าต่ายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ต่ายยังมีคนรอบข้างที่รักต่าย อยากเห็นต่ายมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นอา อาปัท อาสินี ท่านชายสดายุ แล้วก็คุณทรงกลด”

“อาเล็กให้อภัยเขาแล้วเหรอคะ”

“ใช่ อาให้อภัยเขาแล้วทุกเรื่อง เพราะอาอยากใช้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้อย่างมีความสุข ไม่ใช่อยู่อย่างผูกใจเจ็บแค้นใครให้ตัวเองต้องเป็นทุกข์ ต่ายทำอย่างอาได้ไหม”

“ต่ายทำไม่ได้...ต่ายต้องกลับไปทำงานแล้วค่ะ อาเล็กอย่าลืมทำตามที่ต่ายขอร้องนะคะ”

“ได้...อาไม่ลืม อ้อ พูดถึงเรื่องงาน อาสินีและอาปัทฝากให้อามาบอกต่าย”

“เรื่องงาน...งานอะไรคะ”

เพ็ญลักษณ์เล่าให้หลานฟังเท่าที่รู้มาจากปัทมาและสินี...เวลาเดียวกันนั้นทรงกลดกลุ้มใจมาก ให้สาวใช้ไปสืบที่บ้านราชไมตรีก็ไม่มีความคืบหน้า ในที่สุดต้องโทร.ขอความช่วยเหลือจากท่านชายสดายุ แต่เมื่อท่านชายมาคุยกับเพ็ญลักษณ์ที่บ้านก็ไม่ได้คำตอบว่ากระต่ายไปอยู่ที่ไหน

สดายุไม่ได้โกรธเพ็ญลักษณ์ กลับเข้าใจความรู้สึกของเธอกับกระต่ายเสียด้วยซ้ำ เขาบอกทรงกลดให้หาทางสืบเอาเอง ต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นว่ารักกระต่ายจริง

อิสเรสมาได้ถูกจังหวะพอดี เพ็ญลักษณ์กำลังหมดอาลัยตายอยากจนกินข้าวปลาไม่ลง อิสเรสเป็นที่ปรึกษาและให้กำลังใจเธอเสมอ แต่วันนี้ที่เขามาเพราะกระต่ายโทร.ไปหา บอกว่าอาเล็กกำลังเศร้าใจ ฝากเขาดูแลเธอให้มีความสุข

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page4

เพ็ญลักษณ์ได้ฟังจากอิสเรสก็แอบน้ำตาซึมเพราะซึ้ง แต่แกล้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความรู้สึก

“เด็กคนนี้...ทำไมถึงได้ชอบฝากให้ใครต่อใครมาดูแลอานัก ทำไมตัวเองไม่มาดูแลเอง”

“ถึงเวลาเขาก็จะกลับมาเอง แต่ตอนนี้ถึงต่ายไม่ฝากผมก็จะดูแลคุณเล็กอยู่แล้ว ถ้าคุณเล็กไม่กินข้าวอีก ผมก็จะไม่กลับบ้าน นั่งเฝ้าอยู่นี่แหละ”

“คุณอาจจะทำได้แค่นั่งเฝ้ามองเล็กอยู่อย่างนี้ไปตลอดชีวิต”

“ผมก็จะทำ...ผมว่าดีนะ นั่งมองดูคุณเล็กแก่ไปด้วยกันกับผม หรือถ้าหากคุณเล็กมีใครมาดูแลแล้ว ผมก็จะยังไม่ไปไหนอยู่ดี นั่งมองอยู่ห่างๆก็ได้ เพราะผมเลือกแล้ว”

เพ็ญลักษณ์ยิ้มทั้งน้ำตาปลื้มใจกับความมั่นคงของอิสเรส ค่อยๆหยิบช้อนตักข้าวกิน แม้จะฝืดคอแต่ก็พยายามกลืน ทำเพื่อตอบแทนน้ำใจของเขา

ooooooo

ทรงกลดลาออกจากงานราชการมาบริหารโรงแรมแทนทรงมณี วันนี้เขาเข้ามาเซ็นเอกสารเสร็จแล้วบอกเลขาฯว่ามีอะไรให้โน้ตไว้ ช่วงนี้เขาจะเข้ามาแค่ตอนเช้าเท่านั้น

แต่ไม่ทันที่เขาจะกลับออกจากโรงแรม ปัทมากับสินีพากระต่ายมาพบเทวินาในห้องอาหารเพื่อเจรจาเรื่องงานพรีเซ็นเตอร์เครื่องสำอางที่เทวินาเจาะจงว่าต้องเป็นกระต่ายเท่านั้น

เทวินามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ แต่ไม่ปริปากบอกใคร นอกจากบอกทุกคนว่าถูกชะตากับกระต่าย แต่เพราะกระต่ายมีงานทำที่มูลนิธิบ้านเด็กกำพร้า จึงขอเวลาในช่วงวันหยุดมาทำงานให้ โดยเธอจะส่งรถคอยรับส่งเพื่อความปลอดภัยและประหยัดค่าใช้จ่าย

นอกจากจะคุยกันเรื่องงานแล้ว เทวินายังแสดงความเสียใจเรื่องที่กระต่ายสูญเสียปู่กับพ่อ และถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือขอให้บอก อย่าคิดว่าเธอเป็นเพียงแค่นายจ้าง กระต่ายขอบคุณเทวินาที่เมตตา แต่คงไม่รบกวน แค่เธอให้โอกาสทำงานก็ถือเป็นความโชคดีของตนแล้ว

สมควรแก่เวลาสองฝ่ายบอกลาเพราะทุกคนต้องไปทำธุระต่อ จังหวะนี้เองทรงกลดกำลังจะออกจากโรงแรมเห็นสามคนอาหลาน และพอรู้จากพนักงานว่ารถโรงแรมต้องไปส่งกระต่ายตามคำสั่งของเทวินา ทรงกลดจึงปลอมเป็นคนขับรถพาเธอไป กว่ากระต่ายจะรู้ก็ออกมาไกลพอสมควร

ทรงกลดต้องจอดรถข้างทางเพราะกระต่ายอาละวาด ทันทีที่ลงจากรถกระต่ายเดินลิ่วไม่รอทรงกลดที่ก้าวตาม ถามว่าจะไปไหน

“ไปที่ที่เราต้องไป”

ทรงกลดอดโมโหไม่ได้กับความรั้นของเธอ ตามไปคว้ามือไว้ “ทำไมต้องไปอยู่ในที่แบบนั้น ทำไมต้องทำเหมือนตัวเองเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก ประชดให้ได้อะไรขึ้นมา”

“เราไม่ได้ประชด เราจำเป็นต้องทำเพราะใคร เพราะพี่กลดไง จะให้เราทนสู้หน้าอาเล็กได้ยังไง ทั้งๆที่เรามีส่วนทำให้อาเล็กต้องเสียใจ”

“ถ้าอย่างนั้นขอให้พี่ได้ชดใช้ความผิดที่ทำกับต่ายได้มั้ย ให้พี่ได้ดูแลต่ายได้มั้ย”

“ไม่ต้องมายุ่งกับเรา” กระต่ายตะโกนใส่หน้าเขาพร้อมสะบัดหนี

“ไม่ยุ่งไม่ได้ เพราะต่ายคือคนที่พี่รัก”

“ไม่ต้องมารักเรา”

“ไม่ได้ มันรักไปแล้ว ตัดใจไม่ได้ และยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน”

“หยุดพูด”

“พี่ไม่หยุด พี่จะพูด พูดให้ต่ายรู้ความรู้สึกของพี่ พี่ขอโทษ พี่ผิดเองทั้งหมด โยนความรู้สึกผิดนั้นมาให้พี่เถอะ อย่าแบกมันเอาไว้แล้วทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page5

กระต่ายยิ่งโกรธ ไม่อยากฟัง ร้องห่มร้องไห้สั่งให้เขาหยุดพูด ทรงกลดไม่หยุดเพราะตัวเองเสียใจมากและทำอะไรไม่ถูก

“แล้วต่ายจะให้พี่ทำยังไง พี่ต้องชดใช้ยังไงให้สาสมกับสิ่งที่พี่ทำลงไป พี่เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำผิดพลาดเป็น เพราะความไม่รู้ คิดแค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยวิธีที่คิดว่าดีที่สุดแล้วในตอนนั้น แต่มันก็พลาด ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจเลย ความตั้งใจเดียวที่คิดคืออยากให้ทุกอย่างออกมาดี ต่ายไม่ต้องถูกครหา พี่จะได้ตัดใจจากต่ายได้ เพราะพี่ไม่ควรรักต่าย ที่รักและเคารพพี่เป็นแค่พี่ชาย ความรักของพี่ไม่มีวันเป็นจริง แม่พี่จะได้สบายใจ

ถ้าพี่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสม คุณเล็กเองก็รอพี่มานาน มันเป็นความหยิ่งทะนงของพี่เอง ที่คิดว่าจะจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย แต่ไม่ใช่เลย...ตอนนี้พี่ไม่รู้เลยจริงๆว่าพี่ควรจะทำยังไง ต่ายบอกพี่ได้มั้ย พี่ควรทำยังไงต่อไปดี”

“ไปตายซะ!”

“ต่าย...พี่ตายไม่ได้ ถ้าต่ายยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ พี่จะตายก็ต่อเมื่อเห็นต่ายเรียนจบ มีงานทำ มีชีวิตที่ดี และดูแลตัวเองได้อย่างปลอดภัยแล้วเท่านั้น”

“งั้นต่ายไปตายเอง” พูดขาดคำกระต่ายวิ่งออกไปกลางถนนตั้งใจให้รถชน ทรงกลดตามมาคว้าตัวทันอย่างฉิวเฉียด แต่เธอยังพยายามจะวิ่งออกไปอีก

“ต่ายหยุด! มีสติ!”

กระต่ายร้องไห้โฮ ทรงกลดกอดเธอไว้ ปลอบอย่างใจเย็นลง “มีสติก่อนนะต่าย อย่าทำแบบนี้อีก พี่ใจไม่ดีเลย อย่าทำอีกนะ ต่ายไม่จำเป็นต้องตายเพื่อพี่ พี่ที่ไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาต่าย มันไม่คุ้มกันหรอกนะ ต่ายต้องมีชีวิตอยู่ พี่บอกแล้วไง พี่อยากเห็นไอ้แสบของพี่เติบโตและมีชีวิตที่ดี”

“ได้...เราจะมีชีวิตอยู่ต่อไป เราจะอยู่เพื่อทำให้พี่กลดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าสำหรับเราเลยจริงๆ เพราะเราเกลียดพี่กลดไปแล้ว มันจะไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้อีก...ลาก่อน”

กระต่ายผลักไสเขาแล้วเดินหนีไปทั้งน้ำตานองหน้า ไม่เหลียวหลังกลับมามองทรงกลดที่เดินตามมาห่างๆอย่างห่วงๆ

ooooooo

วันเดียวกันนี้กัณหาเปิดไฟเขียวให้ศักรินทร์ขนสัมภาระเข้ามาอยู่ร่วมชายคาในฐานะสามี แต่เพ็ญลักษณ์ที่กำลังจะกลับไปศรีราชาโดยมีอิสเรสขับรถไปส่ง ไม่ยินยอมให้พี่สาวทำเรื่องน่าเกลียดอย่างแน่นอน

สองพี่น้องทุ่มเถียงกันต่อหน้าศักรินทร์และอิสเรส กัณหากล่าวหาน้องสาวอิจฉาที่ตัวเองไม่ได้แต่งงาน  เพ็ญลักษณ์เหลืออดจึงประชดหวังให้พี่สาวทำตามประเพณีให้ถูกต้อง

“ก็ได้ อิจฉาก็ได้ และตอนนี้เล็กก็กำลังดูถูกที่พี่กัณไม่มีพิธีแต่งงานที่สมเกียรติลูกสาวของหลวงราชไมตรี”

“จะทำไปทำไม ในเมื่อหลวงราชไมตรีไม่เคยมองฉันเป็นลูกรัก นอกจากแก”

“พี่กัณกำลังเข้าใจผิด คุณพ่อรักลูกทุกคนเท่ากัน”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep13/page6

“ไม่เท่า แกดูถูกฉันใช่มั้ยที่ไม่มีพิธีแต่งงาน แต่ฉันจะทำให้แกดูว่าถึงฉันกับศักดิ์จะอยู่กินกันเฉยๆ แต่จะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ไม่เหมือนแกที่คุณพ่อภูมิใจนักหนา เตรียมงานใหญ่โต สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า ชีวิตคู่ของฉันจะต้องดีกว่าแก”

เพ็ญลักษณ์กับอิสเรสอึ้ง กัณหาไม่สนใจใครหน้าไหน ตะโกนสั่งสาวใช้ให้ออกไปขนกระเป๋าของศักรินทร์มาไว้ที่ห้องของตน เพ็ญลักษณ์ไม่ยอมพยายามยื้อยุดมือพี่สาวขอร้องอย่าทำอย่างนี้ ศักรินทร์ไม่พอใจกระชากเธอล้มทำให้อิสเรสต้องออกโรงปกป้อง

“อย่าแตะต้องคุณเล็ก”

“อย่าเสือก!” จบคำศักรินทร์ปล่อยหมัดใส่ แต่อิสเรสหลบทันแล้วต่อยสวนจนอีกฝ่ายล้มกลิ้ง กัณหากรีดร้องตกใจรีบเข้าไปดูคู่รัก

“กัณ...คุณดูพวกมัน มันไม่ให้เกียรติผมเลย”

“ออกไปให้พ้นเลยนะ ยัยเล็ก...อย่ามายุ่งกับพวกฉันอีก นี่คือชีวิตฉัน ไม่ใช่ชีวิตแก”

เพ็ญลักษณ์เสียใจมาก หมดแรงจะต้านทานแล้วเหมือนกัน น้ำตาร่วงมองรูปของหลวงราชไมตรีที่ข้างฝา ภาวนาให้พ่อช่วยเปลี่ยนใจลูกสาวคนโตและช่วยดูแลพวกเราด้วย

ทางด้านทรงกลดที่มีเรื่องกับกระต่าย เขากลับเข้าโรงแรมด้วยความรู้สึกผิดหวัง เศร้า และสะเทือนใจ เวลานั้นเทวินากำลังร้อนใจเพราะโทร.ไปที่บ้านเด็กกำพร้าหลายครั้งแต่กระต่ายยังไม่กลับ เมื่อทรงกลดรู้จากพนักงานว่าเทวินาโวยวายด้วยความเป็นห่วง จึงจะไปคุยกับเธอเอง แต่ไม่ทันเจอตัวก็ได้ยินเสียงเธอสั่งเลขาลงไปดูด้วยตัวเองว่ารถของโรงแรมกลับมาหรือยัง

“คุณใจเย็นๆก่อนนะคะ”

“ฉันจะเย็นอยู่ได้ยังไง ในขณะที่ฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของฉัน”

เลขาตกใจเพราะไม่เคยรู้มาก่อน เช่นเดียวกับ ทรงกลดยืนตะลึงหน้าห้อง มองเข้าไปที่เทวินาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม

ooooooo

.

---------------------------------------------------------------

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 14

ทรงกลดไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้แน่ เทวินาแววตาหวาดหวั่น...และอ้ำอึ้งทันทีที่ชายหนุ่มพูดออกมา

“ผมคงไม่ได้ยินผิดไป...คุณเป็นแม่ของสกาวเดือน”

เทวินาสั่งเลขาให้ปิดประตูเพื่อเลี่ยงพูดเรื่องนี้ แต่ทรงกลดไม่ยอมถอย

“ตอบผมมาก่อนว่าคุณเป็นแม่ของต่ายจริงๆใช่ไหม”

“แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย เป็นแค่คนข้างบ้านของสกาวเดือน”

“ผมไม่ใช่แค่คนข้างบ้าน แต่ผมเป็นคนที่รักต่าย...ผมใกล้ชิดกับต่ายนานพอจนรู้ดีว่าต่ายเป็นเด็กบ้านแตกที่ขาดความรักความอบอุ่น และโหยหามันมากแค่ไหน เพราะฉะนั้นถ้าผมเห็นคนที่เป็นแม่ของต่ายยืนอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว อย่าหวังว่าจะไล่ผมออกไปจากเรื่องนี้ได้ง่ายๆ”

เทวินาเจ็บปวดกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด บอกเลขาให้ออกไปก่อน และห้ามพูดเรื่องนี้กับใครอย่างเด็ดขาด

เมื่ออยู่กันตามลำพัง เทวินายอมรับความจริงว่าเธอคือแม่ผู้ให้กำเนิดสกาวเดือน

“คุณหายไปไหนมา”

คำถามนั้นกระแทกใจเทวินาถึงกับปล่อยโฮออกมา ทรงกลดรุกไล่ทั้งที่สะเทือนใจไม่น้อย

“ทำไมคุณไม่บอกความจริงกับต่ายว่าคุณเป็นใคร”

“ฉันกับพ่อของสกาวเดือน เรารักกันตั้งแต่แรกพบ... รักของวัยรุ่นเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและประมาท จนฉันท้องทั้งๆที่ยังเรียนไม่จบ ถึงจะยังไม่พร้อมกันทั้งคู่ แต่เราก็ตัดสินใจจะสร้างครอบครัวด้วยกัน...แต่ในที่สุดฉันก็ทนไม่ได้ ฉันยังมีความฝัน ฉันจึงตัดสินใจทิ้งวิสุทธิ์กับลูกไป...ฉันกลับบ้าน ตั้งใจเรียนหนังสือจนจบและได้ทำงานในอาชีพที่ฉันใฝ่ฝัน แล้วฉันก็ได้เจอกับยอร์ชสามีคนปัจจุบันของฉัน ยอร์ชเหมือนกับวิสุทธิ์ตรงที่เขารักฉันมาก เราแต่งงานกันโดยที่เขาไม่รู้ว่าฉันเคยมีลูกมาก่อน”

“ทำไมคุณไม่บอกเขา”

“ฉันกลัว...กลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับ”

“ผู้ชายที่รักคุณและเข้าใจคุณจริงๆ จะยอมรับคุณได้ทุกอย่าง”

“คุณไม่เข้าใจความกลัวของฉัน”

“ผมไม่เข้าใจความเห็นแก่ตัวที่เอาชนะสัญชาตญาณความเป็นแม่ของคุณต่างหาก ถ้าคุณจะรักตัวเองมากกว่าลูก แล้วทำไมไม่คิดให้ดีก่อนทำให้ต่ายเกิดมา”

“เพราะฉันยังเด็กเกินกว่าจะรู้จักคำว่ารับผิดชอบ ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกผิด ฉันรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา ไม่มีคืนไหนที่ฉันไม่ฝันร้าย เพราะคิดถึงลูกที่ฉันทอดทิ้งมา”

“แล้วกลับมาทำไม ถ้าไม่คิดจะบอกความจริงให้ต่ายรู้”

“หลังจากที่ฉันรู้ข่าวเรื่องที่วิสุทธิ์และหลวงราชไมตรีเสียชีวิต ฉันอยากรู้ว่าต่อจากนี้สกาวเดือนจะมีชีวิตอยู่ยังไงอย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้ทำความรู้จักลูกสาวของตัวเองบ้างสักนิด”

“คุณก็ได้เห็นแล้วว่าตอนนี้ชีวิตต่ายเหมือนแพแตก คุณมาเพราะแค่อยากเห็นความเป็นอยู่ของต่ายเท่านั้นเองเหรอ”

“ฉันทำได้แค่นี้”

“คุณทำได้มากกว่านี้นะ”

“ฉันจะทำอะไรได้”

“ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ที่ควรจะทำตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว คือรับผิดชอบลูกสาวของคุณ...ผมขอร้อง ขอให้มีของขวัญที่น่าชื่นใจเกิดขึ้นกับต่ายบ้าง ที่ผ่านมาต่ายสูญเสียมากพอแล้ว”

“ความรักของคุณไม่ใช่ของขวัญที่น่าชื่นใจของสกาวเดือนบ้างเลยเหรอ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page2

“ต่ายปฏิเสธความรักของผม เพราะฉะนั้นตอนนี้คุณคือความหวังเดียวของผมที่จะช่วยรักษาหัวใจที่บอบช้ำของต่าย”

“ฉันจะบอกความจริงกับสกาวเดือน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”

“คุณจะรออะไร”

“เพราะฉันหลบซ่อนอยู่หลังความกลัวมานานเหลือเกิน ขอเวลาให้ฉันได้เรียบเรียงคำพูดและรวบรวมความกล้าที่จะพูดความจริงทั้งหมดกับสกาวเดือนและสามีของฉัน คุณช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนได้ไหม ฉันสัญญาว่าอีกไม่นาน”

“ครับ ผมเข้าใจ” ทรงกลดมีความหวังและดีใจแทนกระต่าย

ooooooo

 อิสเรสขับรถไปส่งเพ็ญลักษณ์ที่ศรีราชาหลังจากเธอทะเลาะกับกัณหาจนอ่อนแรงและทำท่าจะไม่สบายเพราะปวดหัวมาก อิสเรสดูแลเธออย่างดีตั้งแต่เมื่อวาน... และเช้าวันนี้ก็มาดูแลอีก ลงครัวทำข้าวต้มให้ทั้งที่เธอยังไม่ตื่น

เพ็ญลักษณ์ลืมตาเรียกหาเพียรแต่ไม่มีเสียงตอบ จึงลุกออกจากห้องเดินตามกลิ่นหอมๆไปในครัว

“ตื่นแล้วเหรอครับ ผมกะว่าพอตักข้าวต้มเสร็จแล้ว จะไปปลุกคุณเล็กพอดี”

หญิงสาวแย้มยิ้ม ในใจเต็มตื้นไปหมดกับความดูแลเอาใจใส่ของเขา ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน อิสเรสคือคนเดียวที่อยู่เคียงข้างกันตลอด ถึงเวลาแล้วที่เธอจะเปิดใจรับเขาเข้ามาในชีวิต...

ส่วนที่กรุงเทพฯ ท่านชายสดายุมาหากระต่ายที่บ้านเด็กกำพร้าหลังจากรู้ข้อมูลจากทรงกลด

“วิญญาณของคุณปู่และพ่อของเราคงจะไม่สงบสุขแน่ที่เห็นลูกหลานลำบากแบบนี้ ไปอยู่กับอาเถอะ”

“ไม่ค่ะ ต่ายตัดสินใจแล้ว ต่ายอยู่ได้ ไม่ลำบากอะไรเลย”

“อารู้ว่าเราเข้มแข็ง แต่ในเมื่อเรามีทางเลือกที่ดีกว่านี้ทำไมไม่เลือก ไม่มีวิสุทธิ์แล้ว...แต่เรายังมีอา”

“ต่ายกราบขอบพระคุณอายุนะคะ ต่ายรู้ดีว่าอายุปรารถนาดีต่อต่ายเสมอ ต่ายรักและเคารพบูชาอายุเหมือนพ่อคนหนึ่งของต่าย แต่ต่ายไม่อยากเป็นภาระให้อายุต้องอุปถัมภ์เลี้ยงดู เพราะไม่ใช่หน้าที่ของอายุเลย”

“เราเป็นลูกของอา มันคือหน้าที่”

“แต่ต่ายไม่ใช่สายเลือดแท้ๆของอายุ ต่อไปต่ายอาจเป็นตัวปัญหา อย่างที่ต่ายเป็นมาแล้ว ทั้งๆที่ต่ายเป็นสายเลือด ต่ายยังถูกขับไล่ไสส่ง นับประสาอะไรกับการเป็นคนอื่นที่เข้าไปอาศัยใบบุญของอายุ ตอนนี้ต่ายพร้อมแล้วที่จะยืนหยัดอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง กำหนดชีวิตให้ตัวเอง อายุเข้าใจต่ายด้วยนะคะ”

สดายุถอนใจยอมจำนน แต่ยังพูดเตือนสติให้แง่คิดก่อนจะกลับออกไป

“การพยายามเอาชนะใจตัวเองเป็นสิ่งประเสริฐ แต่การพยายามเอาชนะคนอื่นโดยมองข้ามความจริง มองไม่เห็นหัวใจตัวเอง มันจะทำให้เราจมอยู่กับความทุกข์โดยไม่จำเป็นเลย...เก็บคำพูดของอาเอาไว้เตือนตัวก่อนที่จะสายเกินไป”

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page3

หลังจากไล่ทั้งน้องและหลานไปหมดแล้วเอาสามีที่ไม่ได้ตบแต่งเข้ามาอยู่ในบ้าน กัณหามีความสุขมากที่ไม่มีใครขวางหูขวางตา เธอลุ่มหลงศักรินทร์อย่างหนัก ได้ยินสาวใช้พูดถึงเขาในทางไม่ดีว่ามาเกาะเธอกินก็โกรธจัดถึงขนาดไล่ออก

ศักรินทร์ทำเป็นคิดมากรักศักดิ์ศรีของตนขึ้นมา แกล้งเล่นละครฉากใหญ่เก็บเสื้อผ้าจะไปจากบ้านนี้

“คุณจะทำอะไร นี่คุณจะไปไหน”

“ไปจากที่นี่ไง ผมอยู่ไม่ได้หรอกนะ มีแต่คนเหยียบหัวผม ตั้งแต่พี่น้องคุณยันคนใช้ คิดได้ยังไงว่าผมจะมาปอกลอกคุณ”

“จะไปสนความคิดของคนอื่นทำไม ชีวิตคุณกับฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดของใคร”

“ผมแคร์ เพราะผมก็มีศักดิ์ศรี แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับความกลัว กลัวอะไรรู้มั้ย”

“คุณกลัวอะไร”

“กลัวว่าวันนึงคุณจะไขว้เขวไปกับพวกเขา เพราะเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ผมมันก็แค่คนอื่น”

“ฉันไม่มีทางไขว้เขว คุณเชื่อฉันนะ”

“ก็แค่คำพูดที่หลอกให้ผมเชื่อไปวันๆ ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันได้เลยว่าคุณจะไม่มีวันทอดทิ้งผม”

“เราจะจดทะเบียนกันให้เร็วที่สุด”

“จดทะเบียน?”

“เราจะเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทุกอย่างของฉันก็จะเป็นของคุณ พอจะเป็นหลักประกันให้คุณได้หรือยังว่าฉันรักคุณมาก”

“ผมเห็นแล้วว่าคุณรักผมจริงๆ ขอผมชื่นใจหน่อยนะคนดี สุดที่รักสุดดวงใจของผม”

ศักรินทร์ปากหวาน คลอเคลียจนกัณหาเคลิบเคลิ้ม

ooooooo

อิสเรสยังคงแวะเวียนมาดูแลเพ็ญลักษณ์อย่างสม่ำเสมอ ทำอาหารให้กินและทำให้เธอหายเศร้ากับเรื่องรอบตัวจนมีเสียงหัวเราะ

“ผมดีใจที่เห็นคุณเล็กหัวเราะได้เต็มเสียงแล้ว”

“ก็คงทำใจกับเรื่องอะไรต่อมิอะไรได้แล้วมั้งคะ เร็วเกินไปไหมคะ”

“สำหรับเรื่องอะไรครับ”

“เรื่องคุณพ่อกับคุณพี่วิสุทธิ์เสีย เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตที่ต้องเกิดแก่เจ็บตาย เล็กยอมรับได้และทำใจได้ไม่ยาก ส่วนเรื่องคุณทรงกลด เล็กเคยคิดว่าเล็กคงเจ็บหนักและคงลืมได้ยาก แต่น่าแปลก...แค่เพียงอึดใจเดียวเล็กก็ทำใจได้เลยทันที”

“อย่าบอกนะว่าเพราะผม ดีใจแย่เลย”

“ไม่ใช่เพราะคุณหรอก แต่เป็นเพราะเล็กเอง เล็กมีแค่เพียงความรู้สึกอ่อนไหว แต่ไม่เคยผูกพัน เหมือนต้นไม้ที่ไม่มีราก...ล้มง่าย ตายง่าย”

อิสเรสอึ้งไปอย่างเห็นด้วย แต่เงียบไม่แสดงความคิดเห็น

“แล้วนี่คุณอิสจะกลับกรุงเทพฯเมื่อไหร่คะ”

“ก็อีกหลายวัน ทำไมเหรอครับ”

“อ๋อ กำลังคิดว่าดีจัง ได้กินของอร่อยอีกตั้งหลายวันแน่ะ”

“เอาใหญ่เชียว”

“ก็มาทำให้เล็กเสียนิสัยทำไมล่ะ ไม่รู้ล่ะ ทำแล้วต้องทำให้ตลอด อย่ามาบ่นว่าเหนื่อยเลยนะ”

“ทำได้อยู่แล้ว ไม่เคยคิดว่าเหนื่อย”

อิสเรสสบตาเธอลึกซึ้ง เพ็ญลักษณ์มองตอบด้วยรอยยิ้ม พิจารณาเขาเต็มตา

“เล็กรู้ว่าคุณไม่เคยเหนื่อยกับเล็กเลย...ต่อไปนี้เล็กจะไม่ทำให้คุณต้องเหนื่อยกับเล็กอีกแล้ว”

อิสเรสดีใจและเข้าใจความหมายที่เพ็ญลักษณ์สื่อสารได้ดีว่าเปิดโอกาสและใจอ่อนให้แล้ว เขายิ้มกว้าง แววตาเป็นประกาย

“ขอบคุณมากนะครับ”

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page4

ทรงกลดทำหน้าที่มารับส่งกระต่ายและพยายามง้องอนเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่กระต่ายทิฐิและใจแข็งมาก ไม่ยอมพูดดีด้วยทั้งที่ลึกๆก็โหยหาความรักจากเขาเหมือนกัน เทวินารับรู้และเห็นใจทรงกลด เธอขอเป็นกำลังใจให้เขาทำสำเร็จในเร็ววัน

สินีกับปัทมารับหน้าที่ดูแลกระต่ายในการทำงานกับเทวินาที่ต้องถ่ายแบบเป็นพรีเซ็นเตอร์เครื่องสำอางซึ่งใช้สถานที่ภายในโรงแรมของทรงมณี กระต่ายสวยมากจนทุกคนตะลึงโดยเฉพาะทรงกลด

เจษฎามาโผล่ที่นี่โดยไม่ได้นัดหมาย เขาพยายามจะขอโทษปัทมาที่วันก่อนเผลอจูบเธอแล้วโดนตบหน้า สินีเพิ่งรู้เรื่องวันนี้ไม่พอใจมาก ทำท่าจะเอาเรื่องเขาแต่ปัทมาเตือนให้นึกถึงที่รับปากกับเพ็ญลักษณ์เอาไว้ว่าต้องให้อภัยและให้โอกาส ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ทุกคนเคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้น

สินีสะกดอารมณ์โกรธต่อหน้าคนอื่น แต่ลากเจษฎาไปต่อว่าในมุมปลอดคน

“อย่ามาเห็นผู้หญิงบ้านราชไมตรีเป็นของเล่น”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมไม่เคยคิดดูถูกพวกคุณ ดูถูกคุณปัท”

ปัทมาเข้ามาพอดี ชะงักยืนฟังอยู่ห่างๆ

“ถ้าผมคิดอย่างนั้นผมจะไม่แคร์ ไม่สนใจ ไม่หน้าด้านมาพบคุณปัทเพื่อจะขอโทษแบบนี้เลย”

“ถ้าไม่คิดดูถูก เห็นพี่สาวฉันเป็นของเล่น แล้วไปทำรุ่มร่ามแบบนั้นได้ยังไง คิดอะไรของคุณ”

“ตอนนั้น...ผมไม่รู้ตัวเลย จู่ๆในสมองของผมมันก็ว่างโล่งไปหมด การที่ผมได้ใกล้ชิดคุณปัทระยะเผาขนขนาดนั้น ทำให้ผมใจเต้นแรงเหมือนมีไฟช็อต ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แม้แต่กับคุณเล็กก็ไม่เคย

มันเหมือนร่างกายถูกไฟช็อตจนไร้แรงต้านทาน แล้วก็มีคำพูดผุดขึ้นมาในหัวผมว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้คือผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างผมเสมอในเวลาที่ผมทุกข์ หรือตอนอกหัก ผู้หญิงคนนี้คือคนดีที่สุดที่ทำให้ผมรู้สึกมีค่ามากที่สุด ผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่สมควรได้รับความรักจากผม ดังนั้นจงแสดงความรักกับเธอก่อนที่จะสายเกินไป ...ผมรักคุณปัท”

พูดไปแล้วตัวเองก็อึ้ง หัวใจเต้นแรง งงว่าพูดไปได้ยังไง พอมองเลยไปเห็นปัทมายืนหน้าแดงระเรื่อก็ตกใจ สินีเห็นพี่สาวก็ค่อยๆถอยออกมา เปิดโอกาสให้สองคนอยู่กันตามลำพัง

“จะยืนอยู่อย่างนี้อีกนานไหมคะ”

“คุณปัท ผมคิดว่าผม...”

“อย่าเพิ่งพูดสิ่งที่คิดค่ะ จนกว่าคุณจะแน่ใจ ขอบคุณที่ให้ความสำคัญกับปัท แล้วก็ฟังปัทดีๆนะคะ...กลับบ้านไปเถอะ”

เจษฎาเข่าอ่อน หน้าเสีย “คุณปัท...ไม่ยกโทษให้ผม”

“ปัทยกโทษให้คุณค่ะ แต่ปัทยังไม่ยอมรับความรู้สึกที่คุณคิดว่าคุณรักปัท ปัทคิดว่ามันเร็วเกินไปที่จะทำให้ปัทเชื่อว่าคุณจริงจัง เพราะฉะนั้นกลับบ้านไปคิดทบทวนให้ดีก่อนนะคะ มันอาจเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้น เพราะคุณเสียใจจากยัยเล็ก คุณอาจแค่ต้องการใครสักคนมาทดแทนเพื่อช่วยเยียวยา ไม่ใช่ความรักอย่างที่คุณคิด”

“ไม่นะ ผมไม่เคยคิดว่าคุณคือ...”

“กลับไปเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ปัทให้อภัยคุณทุกอย่าง เรายังเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิมนะคะ”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page5

ปัทมาตัดบทอย่างนุ่มนวลจนเจษฎาไม่กล้าเซ้าซี้ต่อ ยิ้มอ่อนยอมรับ อย่างน้อยก็ยังเหลือมิตรภาพ

สินียืนชะเง้อรอพี่สาว พอเห็นปัทมาเดินตาแดงๆ กลับมาก็ตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ดีใจหรือที่เขากับพี่ใจตรงกัน ปรากฏว่าคำตอบของปัทมาทำให้สินีงุนงง

“พี่ดีใจและเสียใจ...ทั้งสองอย่างเลย”

“อ้าว...งงนะ”

“ดีใจที่เขาหันมารู้สึกดีกับพี่ เสียใจที่พี่ยังเปิดรับเขาไม่ได้ พี่เลยไล่เขากลับบ้านไป”

“ทำไมล่ะพี่ปัท”

“สำหรับพี่ความรักไม่ใช่เรื่องเล่นๆ รักง่ายเลิกรักก็ง่ายอย่างที่เป็นกับยัยเล็ก เขาต้องทำให้พี่แน่ใจว่าเขาจริงจังหนักแน่น พี่ถึงจะยอมรับ แต่ตอนนี้พี่คงให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น”

“อืม สิเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นก็เข้มแข็งนะพี่ปัท ถ้าสุดท้ายแล้วผลที่ออกมาอาจทำให้พี่ปัทอกหักอีกรอบ”

“พี่ทำใจไว้แล้วล่ะ” สินียิ้มให้กำลังใจพี่สาว...ปัทมาเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มสู้

ooooooo

ศักรินทร์โกหกกัณหาว่ามีนัดกับลูกค้า ให้เธอไปหาฤกษ์จดทะเบียนไว้ได้เลยเพราะเขายุ่งทั้งวัน และคงกลับดึกเพราะต้องพาลูกค้าไปเลี้ยงขอบคุณ... ความจริงศักรินทร์ไม่ได้ติดงานใดๆ แต่เขาพาเลขาสาวสวยไปอี๋อ๋อหาความสุขใส่ตัวในบาร์แห่งหนึ่ง

วันเดียวกัน อนิลกับอลงกตเดินหน้าค้นหาความจริงเรื่องพินัยกรรม สองหนุ่มมาดักเจอทนายความที่หน้าสำนักงาน พูดไม่อ้อมค้อมว่าพวกตนคิดว่าพินัยกรรมของปู่เป็นของปลอม ทนายไม่ทันตั้งตัว ตกใจจนเผลอแสดงพิรุธ

“ปาดเหงื่อแบบนี้มีพิรุธ...คุณทนายกำลังโกหกพวกเรา บอกความจริงมา อากัณเป็นคนบอกให้คุณปลอมพินัยกรรมคุณปู่ใช่ไหม”

“คุณเอาอะไรมาพูด เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ถ้าไม่พอใจก็ไปโวยวายกับคุณท่านโน่น ไม่ใช่ผม เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ามาเสียมารยาทกับผม”

“พี่อลงกตใจเย็นๆก่อน”

“เออ! เตือนกันหน่อยก็ดี เพราะถ้ายังไม่หยุดคุกคามผม ผมจะแจ้งความเอาผิดพวกคุณ”

“จะทำอะไรก็เชิญ แต่ผมจะไม่เลิกค้นหาความจริง”

ทนายหน้าเสียรีบเดินออกไป อนิลบ่นอลงกตว่าใจร้อนแบบนี้ไก่ตื่นพอดี จากนั้นสองหนุ่มก็แอบสะกดรอยตามทนายไปห่างๆ แต่ยังคงอยู่ในสายตา

ooooooo

ตกเย็นทรงกลดมาทำหน้าที่ขับรถไปส่งกระต่ายที่บ้านพัก กระต่ายหน้าตูมไม่ชอบใจ แต่บอกเขาว่าที่มาด้วยเพราะเกรงใจเทวินา อย่าคิดว่าใจอ่อน

“อืม...รู้อยู่แล้ว”

“ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางใจอ่อน แล้วยังจะตามตื๊ออยู่ได้”

“เรื่องของพี่”

กระต่ายหงุดหงิดกับความดื้อด้านของทรงกลดจนพูดไม่ออก นั่งมองไปนอกรถตลอดเวลา กระทั่งถึงจุดหมายก็รีบลงจากรถ แต่ทรงกลดก็รีบลงมาเช่นกัน

“พรุ่งนี้พี่มารับเวลาเดิมนะ”

“ไม่ต้องมา”

“แต่มันเป็นคำสั่ง”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page6

“ให้มันรู้ไปว่าถ้าเราไม่ไปกับพี่กลดแล้วคุณเทวินาจะเลิกจ้างเรา...เลิกยุ่งกับเราสักที เราเกลียดพี่กลด ได้ยินมั้ย เราไม่อยากเห็นหน้าคนที่เราเกลียด ตื๊อเราจนตาย เราก็ไม่ใจอ่อน”

“พรุ่งนี้พี่มารับเวลาเดิมนะ”

ทรงกลดใช้ความอดทนยิ้มสู้ กระต่ายโมโหจนพูดไม่ออก รีบเดินหนีไป...

เวลาเดียวกันนั้นที่บาร์ ศักรินทร์กำลังคลอเคลียหญิงสาว สักครู่ทนายเดินเข้ามาทักโดยไม่รู้ว่าอนิลกับอลงกตหลานชายของหลวงราชไมตรีแอบสะกดรอยตามมาเห็นทุกอย่าง

เมื่อศักรินทร์ฟังทนายบอกว่าหลานของหลวงราชไมตรีมาจับผิดเรื่องพินัยกรรมก็ไม่ชอบใจอย่างแรง

“สาระแนจริงๆไอ้พวกนี้”

“คุณช่วยเตือนคุณกัณด้วยแล้วกันว่าให้ระวังตัว อย่าเผลอพลาดพูดหรือทำอะไรให้ถูกจับได้ว่ามีการปลอมพินัยกรรม ไม่งั้นเราจะแย่กันหมด โดยเฉพาะผม เพราะต้องถูกถอนใบอนุญาต โดนดำเนินคดีหนักแน่ ในฐานะผู้ที่ทำงานด้านกฎหมายกลับทรยศวิชาชีพตัวเอง ได้คุ้มเสียหรือเปล่าเนี่ย”

“คุณนั่นแหละที่ต้องระวัง แล้วแน่ใจนะว่าพวกมันไม่ได้ตามคุณมา มันบอกแล้วนี่ว่ามันไม่เลิกตามเรื่องนี้ มันอาจจะตามคุณมาก็ได้”

“ผมแน่ใจ ไม่มีใครตามมาแน่”

“ถ้าไม่มีใครหลุดปาก ก็ไม่มีทางที่พวกมันจะจับเราได้” ศักรินทร์ยิ้มมั่นใจตัวเอง

ที่มุมหนึ่งห่างออกไป อลงกตกับอนิลแอบมองมา คิดว่าสองคนนั้นต้องร่วมมือกันแน่นอน

“แต่นั่นไม่ได้ทำให้น่าตกใจเท่ากับที่เห็นนายศักรินทร์กำลังนัวเนียผู้หญิง อากัณกำลังถูกมันหลอก”

“คิดไว้อยู่แล้วว่าไอ้นี่มันไว้ใจไม่ได้ คุณปู่ถึงไม่เคยยอมรับและไม่ชอบหน้า”

“เรื่องพินัยกรรมปลอม อาจเป็นความคิดของมันด้วยก็ได้ เอาไงต่อดีพี่อลงกต”

อลงกตนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด

ooooooo

วันถัดมากระต่ายเตรียมตัวออกไปทำงาน เธอมองหาทรงกลดและรถของโรงแรมแต่ไม่มีวี่แวว กระทั่งได้ยินแม่ครัวสองคนเดินคุยกันผ่านไปว่าคนขับรถของโรงแรมโดนรถชนอาการร่อแร่ กระต่ายตกใจมากเรียกหาทรงกลดลั่นไปหมด

เพ็ญลักษณ์กับอิสเรสมาจอดรถพอดี อาเล็กเรียกกระต่ายเสียงหลงเพราะท่าทางเธอดูร้อนรนมาก

“ต่าย...จะไปไหน”

“ต่ายจะไปหาพี่กลด พี่กลดรถชน เขาเอาพี่กลดไปส่งโรงพยาบาลแล้ว ต่ายจะไปโรงพยาบาล ต่ายจะไปดูพี่กลด พี่กลดต้องเจ็บมากเลยนะอาเล็ก”

เพ็ญลักษณ์ตกใจ กระต่ายหันมาเร่งเร้าอิสเรส “ช่วยไปส่งต่ายที่โรงพยาบาลหน่อย ต่ายจะไปหาพี่กลด”

“โรงพยาบาลไหน”

“ต่ายไม่รู้ น่าจะเป็นที่ใกล้ที่สุด ไปส่งต่ายเร็วเข้า ต่ายไม่ได้ตั้งใจไล่พี่กลดไปตายเลยนะ...คุณอิสเรส อาเล็ก พาต่ายไปหาพี่กลดที ต่ายจะไปบอกพี่กลดว่าห้ามตาย อย่าไปจากต่ายแบบนี้ ต่ายรับมันไม่ไหวแล้ว พี่กลดต้องมีชีวิตอยู่มาตื๊อต่าย รอวันที่ต่ายหายโกรธและให้อภัย”

“ต่าย...” เสียงนั้นทำให้ทั้งสามคนนิ่งงัน

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep14/page7

ทรงกลดนั่นเอง เขาเดินเข้ามาในสภาพปกติดีทุกอย่าง

“พี่กลด...พี่กลดไม่ได้รถชน”

“พี่ไม่อยากให้ต่ายลำบากใจอีก เลยให้คนขับรถของโรงแรมมารับ แต่เกิดอุบัติเหตุ พี่เลยรีบขับรถมารับต่ายเอง”

กระต่ายปรับอารมณ์ไม่ทัน ทั้งโล่งอกและเจ็บใจตัวเอง

“พี่ดีใจนะที่รู้ว่ายังมีวันที่ต่ายจะหายโกรธพี่”

กระต่ายไม่พูดอะไร หันไปหาเพ็ญลักษณ์ “อาเล็กมาเยี่ยมต่ายใช่ไหม งั้นช่วยไปส่งต่ายที่โรงแรมหน่อยได้ไหมคะ”

เพ็ญลักษณ์ตัดสินใจไม่ถูก กระทั่งอิสเรสพยักหน้าเชิงให้ทำตามความต้องการของกระต่าย คนเป็นอาจึงตอบรับและเดินนำไปที่รถ

ทรงกลดยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวตามกระต่ายไปทั้งที่เธอแสดงท่าทีหมางเมินอย่างชัดเจน

“ต่าย...คุยกับพี่ก่อน”

“อาเล็กมีเรื่องจะคุยกับต่ายใช่ไหมคะ”

ทรงกลดชะงักกึก รู้ว่ากระต่ายเอาเพ็ญลักษณ์บังหน้า...อิสเรสมองทรงกลดอย่างเห็นใจและหนักใจกับทิฐิของกระต่าย

ooooooo

เพ็ญลักษณ์นำกรอบรูปจิ๊กซอว์หัวใจของ ทรงกลดที่เคยให้เธอไว้มาให้กระต่าย บอกว่าของสิ่งนี้ควรอยู่กับเจ้าของตัวจริงตั้งแต่แรก ไม่ใช่อา

“ถ้าอย่างนั้นอาเล็กต้องเอาไปคืนเขา ไม่ใช่ต่าย”

“อย่าปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองอีกเลยนะต่าย... ต่ายรักคุณกลด”

“ไม่จริงค่ะ ต่ายไม่ได้รักพี่กลด”

เพ็ญลักษณ์หนักใจกับความใจแข็งปากแข็งของหลานสาว อยากรู้ว่ากลัวอะไรทำไมถึงไม่ยอมรับ กระต่ายหลบตาตอบไม่เต็มเสียงว่าไม่ได้กลัว

“ฟังอานะ ถ้าต่ายจะยอมรับว่ารักคุณกลดและ

เปิดใจให้โอกาสเขามันไม่ใช่เรื่องผิด เพราะคุณกลด

ไม่เคยรักอา และตอนนี้อาเองก็มีคนที่คอยอยู่เคียงข้างแล้ว หรือจะพูดให้ถูก เขาคือคนที่อยู่ข้างๆอามานานแล้ว แต่อาไม่เคยมองเห็น จนกระทั่งวันนี้อาบอกกับตัวเองว่า อาจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด ความรักระหว่างคนสองคนไม่ได้เกิดขึ้นมาได้ง่ายๆ เราควรจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุดก่อนที่จะสายเกินไป จะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลังเหมือนพ่อกับแม่ของต่าย”

กระต่ายคิดตามทุกคำของอาเล็กแล้วเข้าใจแจ่มแจ้ง กำแพงในใจเธอทลายลง สวมกอดอาเล็กด้วยความรักและดีใจที่อากำลังมีความสุข ขณะที่เพ็ญลักษณ์ก็อยากเห็นหลานสาวมีความสุขเหมือนกัน...

วันนี้สินีกับปัทมาไม่ได้มาดูกระต่ายถ่ายแบบเหมือนเมื่อวาน เพราะมีธุระสำคัญหลังจากฟังอลงกตมาเล่าเรื่องเลวทรามของศักรินทร์ สองสาวตั้งใจไปเตือนกัณหาให้รู้ตัวว่ากำลังโดนศักรินทร์สวมเขา ปรากฏว่ากัณหา

ไม่เชื่อแถมยังดุด่าขับไล่น้องสาวราวจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พออยู่คนเดียวก็อดคิดระแวงศักรินทร์ขึ้นมาไม่ได้

ooooooo

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page1

สกาวเดือน ตอนที่ 15

แม้จะใจอ่อนกับทรงกลดแล้วแต่กระต่ายก็ยังไม่วายไว้ฟอร์ม บอกว่ายังไม่หายโกรธแต่ยอมให้โอกาสเขากลับมาเป็นเพื่อนได้อีกครั้ง แต่ถ้ามากกว่านั้นไม่ให้

“ต่ายไม่ได้รักพี่บ้างเลยเหรอ หรือว่าต่ายมีใครอยู่ในใจแล้ว...เลยรักพี่ไม่ได้”

“ใช่...เรามีใครบางคนอยู่ในใจแล้ว”

ทรงกลดหน้าเสีย ขอให้อีกฝ่ายบอกมาว่าเขาคนนั้นคือใคร แต่กระต่ายอมภูมิบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้ ชายหนุ่มไม่กล้าเซ้าซี้เพราะรู้ดีว่าตัวเองกำลังโดนลงโทษ แต่ขออย่างเดียวให้เธอพูดกับเขาด้วยการแทนตัวเองว่าต่ายเหมือนเดิม

กระต่ายตกลงและยอมให้เขาขับรถไปส่ง แต่ยังไม่กลับบ้านเด็กกำพร้า ขอให้มาส่งที่บ้านราชไมตรีเพราะเธออยากมากราบกระดูกปู่และพ่อเพื่อบอกเล่าความสบายใจของตน ทรงกลดทำหน้าที่ด้วยความเต็มใจแต่ไม่เข้าไปในบ้านด้วยเพราะดึกแล้ว  เขาเดินมาคุยกับทรงมณีที่บ้านติดกัน

กระต่ายทำธุระเสร็จกำลังจะกลับออกมา ได้ยินเสียงกัณหากับศักรินทร์ทะเลาะกันเอ็ดอึง ถามป้าเงินได้ความว่าศักรินทร์เพิ่งกลับมา เขากลับดึกทุกคืน

กัณหาระแวงว่าศักรินทร์จะนอกใจอย่างที่น้องๆ

มาบอกจึงคาดคั้นจนเป็นเรื่อง ศักรินทร์เพิ่งโดนเจ้าหนี้ในบ่อนทวงเงินเลยหงุดหงิดอารมณ์เสียหนักถึงกับลงมือกับกัณหาแล้วขู่บังคับจะเอาเงินทองของมีค่าในตู้เซฟ แถมบอกที่ผ่านมาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด

กัณหาโกรธแทบคลั่ง ด่าทอและต่อสู้จนโดนเขาตบหลายที กระต่ายทุบประตูห้องระรัวเพื่อจะเข้าไปช่วย แต่ไร้ผลเพราะห้องล็อก จึงให้ป้าเงินไปตามเทิดมาช่วยพังประตู แต่เทิดไม่ทันจะมาประตูก็เปิดผาง ศักรินทร์ลากกัณหาออกมาจะให้ไปเปิดตู้เซฟในห้องทำงานและประกาศใส่หน้ากระต่ายว่าเรื่องของผัวเมียห้ามยุ่ง ใครเข้ามายุ่งจะฆ่าให้ตายทั้งหมด

กระต่ายไม่กลัวเพราะคิดแต่จะปกป้องกัณหา จึงโดนมันตบหน้าและอาจจะซ้ำอีกทีถ้าทรงกลดไม่เข้ามาขวางไว้เสียก่อน

ศักรินทร์กับทรงกลดวางมวยแลกหมัดกันไปมา แต่พอศักรินทร์ได้ยินว่าแจ้งตำรวจแล้วจึงฉวยโอกาสตอนทุกคนเผลอรีบวิ่งหนีออกจากบ้านไปได้

กัณหาเสียใจมากกับการกระทำที่ผ่านมาของตัวเอง ทั้งไม่เชื่อน้องๆที่คอยเตือนและชิงชังรังเกียจกระต่ายด้วยความอิจฉาริษยา แต่วันนี้เธอรู้ซึ้งแล้วว่าไม่มีใครรักเธอเท่ากับคนในครอบครัว เธอรู้สึกผิดมากถึงกับเอ่ยปากขอโทษกระต่ายเป็นครั้งแรก

รุ่งขึ้นปัทมา สินี และเพ็ญลักษณ์พากันมาที่บ้านราชไมตรี ทุกคนปลอบและให้กำลังใจกัณหาโดยไม่มีคำตำหนิแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้กัณหารู้สึกผิดจนสารภาพเรื่องพินัยกรรม

“เรื่องพินัยกรรมของคุณพ่อ ฉันเป็นคนจ้างให้ทนายปลอมมันขึ้นมา คุณพ่อแบ่งทรัพย์สินให้พวกเราเท่าๆกัน หลานๆก็จะได้เรียนต่อตามสัญญา ต่ายก็จะได้รับมรดกในส่วนของคุณพี่วิสุทธิ์...ฉันขอโทษ”

“ไอ้ศักรินทร์มันยุยงให้พี่กัณทำใช่ไหม” สินีถาม

“ก็มีส่วน แต่เรื่องนี้ฉันไม่โทษมันไปซะทั้งหมดหรอกนะ ถ้าฉันไม่โลภเอง ใครก็ยุฉันไม่ได้ ยกโทษให้ฉันได้ไหม”

“เล็กให้อภัยพี่กัณได้เสมอ ทุกคนล่ะคะ”

ปัทมากับสินีพยักหน้า ปัทมาย้ำว่าพวกเราคือครอบครัวเดียวกัน กัณหาซึ้งใจน้ำตาคลอ พูดเด็ดเดี่ยวว่า

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page2

“ถ้าอย่างนั้น...แจ้งความเถอะ”

“ถ้าเรื่องถึงตำรวจ พี่กัณก็ต้อง...” เพ็ญลักษณ์

ยังพูดไม่จบ กัณหาแทรกขึ้นว่า

“ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดทางอาญา ติดคุกเป็นสิบปี แต่คนทำผิดก็ต้องได้รับโทษ ถ้าฉันเงียบ ไอ้คนที่ร่วมมือกับฉันมันก็จะลอยนวล โดยเฉพาะไอ้ศักรินทร์”

ooooooo

เวลานั้นศักรินทร์กำลังจนแต้มเพราะโดนทวงหนี้อย่างหนัก เขาหลบพวกมันไปรีดไถเพริดพักตร์แต่เธอไม่ยอมให้ ตะเกียกตะกายวิ่งหนีออกไปเจอนักเลงทวงหนี้ ศักรินทร์ที่ไล่กวดมากลับลำไม่ทันจึงโดนพวกมันอุ้มไปต่อหน้าต่อตาเธอ

หลังจากแจ้งความกับตำรวจแล้ว น้องทุกคนบอกลากัณหา  ขอให้รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆ พวกเราเป็นกำลังใจให้พี่เสมอ กัณหาน้ำตาซึม มองหน้าทุกคนแล้วไปหยุดอยู่ที่กระต่าย

“กลับมาอยู่บ้านเรานะต่าย”

กระต่ายพนมมือไหว้ขอบคุณ กัณหาเข้ามากอดหลานสาวและพูดเสียงสั่นเครือว่า

“คุณพ่อกับพี่วิสุทธิ์คงดีใจถ้าต่ายกลับมา”

ทุกคนสะเทือนใจมากขณะมองกัณหาเดินออกไปกับตำรวจ...

เมื่ออยู่กันสองคน เพ็ญลักษณ์ถามกระต่ายว่าจะกลับบ้านเมื่อไหร่ดี อาจะไปรับ

“ขอต่ายคุยกับมาแมร์ก่อนนะคะ แต่ต่ายจะอาสาทำงานให้ที่นั่นเหมือนเดิมได้ไหมคะ”

“แล้วแต่ต่ายเลยจ้ะ อาสนับสนุนให้ต่ายทำใน

สิ่งที่ดีและมีความสุขเสมอ”

“ขอบคุณค่ะอาเล็ก”

“แล้วเรื่องคุณทรงกลดล่ะจ๊ะ ไปถึงไหนแล้ว”

กระต่ายเลี่ยงไม่ตอบ ขอตัวกลับไปทำงานต่อ เพ็ญลักษณ์อมยิ้ม จับสังเกตได้ว่าทุกอย่างกำลังไปได้ดี

 ooooooo

ทรงกลดยังคงตื๊อกระต่ายต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ โดยได้แรงใจจากทรงมณีที่บอกว่าตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก ...ความจริงกระต่ายใจอ่อนแล้ว แต่ยังวางฟอร์มอยู่ บอกตัวเองว่าไม่คืนดีง่ายๆ จะแกล้งทรงกลดให้ง้อซะให้เข็ด

วันนี้ทรงกลดเข้ามาที่โรงแรมแต่เช้า มองเห็น

เทวินากับชายคนหนึ่งกำลังขึ้นรถโดยมีกระเป๋าสัมภาระหลายใบ ชายหนุ่มจะเข้าไปหาแต่ไม่ทัน รถเคลื่อนตัวออกไปเสียก่อน พอสอบถามพนักงานยกกระเป๋าก็ได้ความว่าเทวินาเช็กเอาต์แล้ว

“แล้วผู้ชายที่นั่งรถไปกับคุณเทวินาน่ะใคร”

“สามีครับ”

คำตอบนั้นทำให้ทรงกลดอึ้งหลายอึดใจ ก่อนจะรำพึงออกมา “สุดท้ายคุณก็ก้าวข้ามความกลัวไม่ได้”

ทรงกลดนึกถึงกระต่ายด้วยความสงสาร...แม่ของเธอกำลังถอยห่างออกไปอีกแล้ว

เย็นนั้นทรงกลดตั้งใจมาหากระต่ายที่บ้านเด็กกำพร้า แต่เห็นเธอคุยอยู่กับสราวุธจึงไม่ได้เข้าไปทัก...

สองคนคุยกันเรื่องมิรันตีที่ไปอยู่ญี่ปุ่นได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่เธอกับสราวุธยังติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอด้วยสัมพันธภาพที่ดี จนวันหนึ่งก่อนที่สราวุธจะมาพบกระต่ายในวันนี้ เขากับมิรันตีต่างรู้ใจตัวเองว่ารักกัน เขาขอเธอแต่งงานโดยจะสร้างหลักปักฐานให้มั่นคงด้วยการเปิดบริษัททำธุรกิจของตัวเอง

กระต่ายแสดงความยินดี ขณะที่สราวุธขอบใจแม่สื่อคนนี้ที่ทำให้เขารู้ตัวว่าควรจะวางหัวใจตัวเองกับคนที่ใช่ คนที่เกิดมาเพื่อเราและรักเราจริงๆ

“ต่ายดีใจกับพี่สราและพี่มิด้วยจริงๆนะคะ”

“แล้วเมื่อไหร่พี่จะได้ดีใจกับต่ายและพี่กลดบ้าง”

“จู่ๆก็วกมาเรื่องของต่ายได้ยังไง”

“เพราะพี่อยากเห็นน้องสาวของพี่มีความสุข”

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page3

ทรงกลดยืนอยู่ห่างๆ อยากรู้ว่าสองคนคุยอะไรกันนานสองนาน ขยับเข้าไปใกล้จนได้ยินการสนทนา

“ขอบคุณนะคะที่เมตตาต่ายและรักต่าย”

“พี่อยากเห็นงานแต่งงานของเราสองคนเร็วๆ”

ทรงกลดเข้าใจผิดอย่างแรง คิดว่ากระต่ายกับสราวุธกำลังจะแต่งงานกัน...เพิ่งรู้ว่าที่แท้ผู้ชายที่อยู่ในใจเธอคือสราวุธนี่เอง

ความผิดหวังและเสียใจทำให้ทรงกลดทุกข์ตรมหมดอาลัยตายอยากในชีวิต ทรงมณีสงสารลูกชายคนเล็กมาก ชวนทรงกริชกับมุกดามาช่วยคิดว่าจะทำยังไงกันดีเพื่อช่วยทรงกลด

ทางด้านศักรินทร์ที่โดนนักเลงทวงหนี้อุ้มไป

เมื่อสองสามวันก่อน วันนี้มีคนพบเขานอนตายราวกับหมาข้างถนน ส่วนเพริดพักตร์ก็โดนดำเนินคดีหลังจากตำรวจสืบสาวราวเรื่องแล้วพบว่าเธอมีส่วนร่วมทำผิดหลายอย่างกับศักรินทร์

น้องๆ ของกัณหาอโหสิกรรมไม่ผูกเวรจองกรรมศักรินทร์ ส่วนกัณหาที่ได้รับการประกันตัวในคดีทำพินัยกรรมปลอมก็คิดเช่นเดียวกัน ที่สำคัญเธอเปลี่ยนแปลงตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ สมาชิกทุกคนในครอบครัวกลับมารักใคร่กลมเกลียว

ooooooo

ทรงกลดไปจากเมืองไทยกะทันหันจนแม่และพี่ชาย พี่สะใภ้ตกใจมาก เขาทิ้งจดหมายบอกไว้ว่าไม่ต้องเป็นห่วง แต่ไม่ได้บอกสาเหตุของการจากไปในครั้งนี้

ทรงมณี ทรงกริช และมุกดาคาดเดาไปต่างๆนานา เพ็ญลักษณ์รู้จากทรงกริชก็ตกใจ คิดไม่ออกเหมือนกันว่าทรงกลดทำแบบนี้ทำไม ส่วนกระต่ายพอรู้จากอาเล็กก็เอาแต่ร้องไห้ คิดว่าตัวเองผิดที่ใจแข็งกับทรงกลดเกินไป

ในขณะที่กระต่ายเศร้าหมอง เทวินาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ...เทวินาตัดขาดลูกสาวไม่ได้ เธอย้อนกลับมา บอกความจริงกับกระต่ายว่าเธอคือแม่แท้ๆ แม่ที่ให้กำเนิด กระต่ายนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะถามว่าทำไมถึงเพิ่งมาบอกตอนนี้

“ฉันกลัว...กลัวเธอจะรังเกียจและไม่ยอมรับ เพราะฉันทำผิดไว้มากเหลือเกิน”

“คุณไม่รักพ่อ ไม่รักหนูเลยเหรอคะ ถึงได้ทิ้งพวกเราไป”

“ฉันเห็นแก่ตัวเอง เพื่อจะไปมีอนาคตอย่างที่ตัวเองต้องการ”

“อนาคตของคุณ...มีพวกเราไม่ได้เหรอคะ”

“ตอนนั้นฉันคิดได้เพียงแค่นั้น”

“แล้วตอนนี้ล่ะคะ”

“ฉันรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ฉันอยากแก้ตัวลบล้างความผิดในอดีตที่ฉันเคยทอดทิ้งเธอมา...ฉันจะรับดูแลเธอให้มีความสุข จะให้ทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่เธอต้องการ...ยอร์ช สามีของฉันเป็นคนใจดี เขายินดีต้อนรับเธอแน่นอน ถ้ารู้ว่าฉันจะรับเธอไปเป็นลูกบุญธรรม”

คำว่าลูกบุญธรรมของเทวินาสั่นสะเทือนหัวใจกระต่ายอย่างแรง “คุณจะเลี้ยงหนูในฐานะลูกบุญธรรม ไม่ใช่ลูกแท้ๆเหรอคะ”

“ฉันบอกยอร์ชไม่ได้...เขาจะต้องโกรธฉันจนอาจเลิกรักฉันที่ปกปิดเรื่องนี้”

“คุณเลือกที่จะรักษาความรักของสามีด้วยการปกปิดตัวตนที่แท้จริงของหนู...ถึงตอนนี้คุณก็ไม่ได้ต้องการหนูอยู่ดี คุณทำเพื่อจะไม่ให้ตัวเองรู้สึกผิดต่างหาก”

“ไม่จริงเลย...”

“คุณกลับไปเถอะค่ะ ไปอยู่กับสามีคุณ ใช้ชีวิตอย่างที่คุณต้องการต่อไป แล้วลืมว่าเคยมีลูกแท้ๆคนนี้อยู่ในโลก...เหมือนอย่างที่เคยลืม”

เทวินาอึ้งช็อก กระต่ายหมุนตัวเดินจากไปด้วยความเสียใจ หลบเข้าห้องร้องไห้รำพึงรำพันว่าตัวเองเจ็บปวดมาก ภาวนาขอให้ทรงกลดกลับมาหาตนโดยเร็ว

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page4

แต่แล้ววันถัดมากระต่ายได้รับจดหมายจากท่านชายสดายุ เล่าว่าเขาได้พบทรงกลดที่ยุโรปกับท่านหญิงนัยเนตร ท่าทางเขาเดียวดายซึมเศร้าเหมือนคนอกหัก ตนถามว่าจะบุกบั่นดั้นด้นไปถึงไหนแต่เขา

ไม่ตอบ เอาแต่ดื่มหนักและฝากตนมาบอกกระต่ายว่า ถ้าเธอแต่งงานถึงจะกลับไปรดน้ำสังข์ให้ ตนจึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทรงกลดตัดใจจากเธอแล้วหรือ

จดหมายฉบับนั้นทำให้กระต่ายเสียใจและเจ็บปวดหนักขึ้นกว่าเดิมทั้งที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าทรงกลดเป็นอะไรกันแน่ถึงหนีเธอไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำ...ความเสียใจ สับสนและว้าวุ่นจนทุกข์หนัก ทำให้กระต่ายตัดสินใจอุทิศทั้งชีวิตให้แก่พระผู้เป็นเจ้า ด้วยการบวชชีหลังจากพูดคุยทำความเข้าใจกับมาแมร์และแม่ชีอธิการแล้ว

ooooooo

ในเวลาเดียวกัน เทวินาย้อนกลับมาหากระต่ายอีกครั้งหลังจากเปิดใจกับยอร์ชเรื่องอดีตที่เคยมีลูกก่อนมาแต่งงานกับเขา ปรากฏว่ายอร์ชรักเธอเกินกว่าจะโกรธและยอมให้เธอรับลูกมาอยู่ด้วย

แต่เมื่อมาเห็นลูกสาวในชุดนอฟวิสหรือแม่ชีฝึกหัด เทวินาตกใจมากถามกระต่ายว่าเกิดอะไรขึ้น

“หนูได้รับอนุญาตให้เริ่มฝึกเป็นนอฟวิสตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปค่ะ และถ้ากุศลของหนูสร้างสมมาเพียงพอ หนูจะได้ทำพิธีแต่งตั้งเป็นแม่ชีคนใหม่”

“เพราะฉันหรือเปล่า”

“ที่หนูตัดสินใจบวชไม่ใช่เพราะคุณหรอกค่ะ

หนูให้อภัยคุณแล้วด้วยใจจริง”

“ต่าย...ลูกสาวของแม่ แม่มาด้วยความยินดีอย่างที่สุดที่จะบอกว่าแม่พร้อมแล้วที่จะประกาศกับโลกให้รู้ว่าแม่เป็นแม่ของลูก ลูกเป็นลูกแท้ๆของแม่ ไม่ใช่ลูกบุญธรรม แม่ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว ขอเพียงแค่ให้แม่ได้ทำหน้าที่แม่กับลูกเท่านั้น”

“ขอบคุณในความกรุณาและความเมตตา แต่มันสายเกินไปแล้วค่ะ ตอนนี้หนูได้เลือกทางเดินของหนูแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น...เรียกแม่ให้แม่ได้ยินสักครั้งได้ไหม”

“แม่ขา...” กระต่ายพูดคำนั้นทั้งน้ำตา เทวินาเต็มตื้น สวมกอดลูกสาวแนบแน่น

“ไม่มีทางที่เราจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆเหรอลูก”

“ถ้าแม่รักหนู อยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อหนูจริงๆ แม่ต้องอนุญาตให้หนูได้รับใช้พระเจ้านะคะ อย่าขัดหนู หนูเลือกเส้นทางที่ถูกต้องที่สุดแล้ว”

“ต่อไปนี้แม่จะไม่ทำให้ลูกต้องเสียใจหรือผิดหวังอีก ถ้าลูกแน่ใจว่าเป็นเส้นทางที่ถูกต้องและมีความสุขที่สุดแล้ว แม่ก็จะไม่ขวาง แม่ขออำนวยพรและอนุโมทนาด้วย มันเป็นกรรมเก่าของแม่ที่หมดโอกาสจะได้ชื่นชมลูกในทางโลกอีกแล้ว”

กระต่ายดีใจที่เทวินายินยอม เธอทรุดลงกราบเท้าแม่เป็นการคารวะอย่างสูงจากลูกครั้งแรก...

ooooooo

เพ็ญลักษณ์ตกใจไม่น้อยเรื่องกระต่ายตัดสินใจบวชชี เธอพยายามกล่อมให้เปลี่ยนใจแต่ไม่สำเร็จ...

แต่แล้วในวันทำพิธีภายในโบสถ์ คนที่มาหยุดพิธีได้คือทรงกลด!

เป็นความบังเอิญอย่างมากที่ทรงกลดกลับมาบ้านแล้วรู้จากแม่กับพี่ชายว่าวันนี้กระต่ายจะบวชชี จึงรีบขับรถมาที่โบสถ์เพื่อคัดค้าน จนบาทหลวงจำเป็นต้องประกาศล้มเลิกระงับพิธีนี้

กระต่ายทั้งโกรธและอายรีบเดินหนีออกไปด้านหลังโบสถ์ เทวินาและกลุ่มของเพ็ญลักษณ์โล่งอก อยากเห็นกระต่ายกับทรงกลดลงเอยกันได้สักที

เทวินาแนะนำตัวต่อเพ็ญลักษณ์และทุกคนในกลุ่มว่าตนเป็นแม่ของกระต่าย หลายคนคาดไม่ถึง แต่ปัทมากับสินีดีใจมาก

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page5

“มิน่า...คุณถึงได้เอ็นดูต่ายเป็นพิเศษ เพราะอย่างนี้นี่เอง”

“ฉันต้องขอโทษพวกคุณจริงๆ ตอนนั้นเพราะความจำเป็นหลายอย่างทำให้ฉันยังไม่กล้าบอกความจริง ฉันพร้อมที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกคุณฟัง”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อดีตก็คืออดีต...ปัจจุบันเท่านั้นที่สำคัญ แค่ได้เห็นต่ายกับคุณเข้าใจกัน พวกเราก็พอใจแล้ว”

ทรงมณีอยู่บริเวณนั้น ได้ยินคำพูดเทวินาก็รีบเข้ามาแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อทรงมณี เป็นแม่ของตากลด...เรามาคุยเรื่องสินสอดกันเลยดีกว่านะ อย่าหาว่าฉันรีบเลย ...แค่ใจร้อน”

ทรงกริชกับมุกดาตามเข้ามา ทรงกริชสะกิดเตือนแม่อย่างหวั่นๆ

“แล้วถ้านายกลดมันง้อต่ายไม่สำเร็จล่ะครับคุณแม่”

“ไม่มีคำว่าไม่สำเร็จค่ะ สองคนนั้นรักกัน มุกรู้”

“เล็กยืนยันด้วยอีกคนค่ะ”

ทรงมณียิ้มหน้าบาน ชวนเทวินายิกๆ “เราไปคุยกันทางโน้นกันดีกว่าค่ะคุณ เดี๋ยวจะมีใครมาขัดคอฉันอีก”

ooooooo

กระต่ายหนีออกมาขึ้นรถทรงกลดที่สตาร์ตทิ้งเอาไว้ขับหนีไป ทรงกลดเร่งรีบตามไปด้วยรถอีกคันของพี่ชายจนถึงไร่ที่ศรีราชาแต่หาตัวกระต่ายไม่พบ

กระต่ายหลบหลีกไม่ยอมเผชิญหน้า ทรงกลดร้อนใจมากจนนั่งไม่ติด กว่าจะนึกได้ว่ากระต่ายน่าจะอยู่ที่ไหนก็ปาเข้าไปมืดค่ำ

ทรงกลดรีบมาที่กระท่อมท้ายไร่ ได้ยินเสียงสะอื้นก็รีบก้าวเข้าไป กระต่ายตกใจลุกพรวดขึ้น ชายหนุ่มเห็นแล้วแต่แกล้งร้องถาม

“ต่ายอยู่ที่นี่มั้ย”

กระต่ายใจเต้นตึกตักพยายามซ่อนตัว ทรงกลดอมยิ้ม พูดออกไปอีก

“แล้วใครที่อยู่ข้างๆพี่เนี่ย...ใครเอ่ยขโมยวิทยานิพนธ์ของใครอีกคนหนึ่งไป แล้วบังคับให้เจ้าของวิทยานิพนธ์ทำงานให้”

เงียบสนิท! มีแต่รอยยิ้มของกระต่ายที่ผุดพรายอย่างจำได้

“ใครเอ่ย ทุกๆตอนเที่ยงจะต้องแบกปิ่นโตของอาเล็กมาให้ใครคนหนึ่งกินที่นี่...ใครเอ่ยเคยหนีอาเล็กมานอนหนาวสั่นแอบอยู่ในกระท่อมหลังนี้ จนกระทั่งใครอีกคนตามมาพบ หาผ้ามาห่มให้แล้วก็เช็ดน้ำตาให้”

ทรงกลดรื้อฟื้นวันคืนแห่งความสุขในอดีต กระต่ายจำทุกอย่างได้แม่น น้ำตาซึมด้วยความดีใจ

“ใครเอ่ย...ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเพราะเข้าใจผิดคิดว่าใครคนหนึ่งตายเพราะอุบัติเหตุรถชน”

กระต่ายทนเงียบต่อไปไม่ไหว ยิงคำถามออกไปด้วยความน้อยใจ

“ออกไปจากชีวิตต่ายแล้วกลับมาทำลายชีวิตต่ายอีกทำไม คนใจร้าย”

“พี่น่าจะตายไปจริงๆเลยนะ ให้สมกับความผิดที่ทำให้คนที่พี่รักเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พี่มันไม่ได้เรื่อง ถ้าต่ายจะโกรธจะเกลียดพี่และไม่ให้อภัยพี่อีกแล้วพี่ก็เข้าใจ...อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ไม่อยากให้ต่ายเสียน้ำตาเพราะพี่อีกแล้ว...บอกมาคำเดียวว่าไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก พี่จะไปทันที...”

ทรงกลดพูดไม่ทันขาดคำ กระต่ายเดินออกมาโผกอดและร้องไห้กับอกเขา ทรงกลดพูดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่าขอโทษ...แล้วลูบผมเธออย่างทะนุถนอม

สองคนกอดกันนิ่งนาน กอดด้วยความรักและความโหยหาที่มีมาตลอดเวลา...

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page6

หลังจากเช็ดคราบน้ำตาเรียบร้อยแล้ว กระต่ายกับทรงกลดนั่งที่ระเบียงท่ามกลางแสงจันทร์นวลสวย

“ทำไมหนีมาที่นี่”

“ก็ไม่รู้จะไปที่ไหน...แล้วพี่กลดล่ะ ทำไมผิดคำพูด ไม่มาหาต่าย ต่ายคิดว่าพี่กลดไม่รอต่ายแล้ว”

“พี่เข้าใจผิด คิดว่าที่ต่ายไม่ยอมรับรักพี่สักทีเพราะกำลังปลูกต้นรักกับสราวุธและจะแต่งงานกัน พี่เลยหนีไปเมืองนอก เมาหัวราน้ำ เพราะทำใจให้ลืมไม่ได้”

“ต่ายคิดว่าพี่กลดกับพี่หญิงเนตรจะ...”

“ท่านชายสดายุเขียนจดหมายมาฟ้องล่ะสิ เจอกันอีกคราวหน้าจะให้เลี้ยงข้าวชดใช้ พี่กับหญิงเนตรเคยเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันมายังไงก็จะเป็นอย่างนั้น”

“แล้วทำไมถึงกลับมา”

“จะสืบข่าวว่าต่ายแต่งงานหรือยัง กลับพบว่าต่ายกำลังจะบวช...ทำไมถึงจะบวช”

“เพราะต่ายเหนื่อยและเสียใจ ต่ายไม่อยากเป็นทุกข์ ต่ายอยากพบหนทางที่จะทำให้ตัวเองใจสงบ”

“แล้วสงบมั้ย”

“ไม่เลย ต่ายเอาแต่คิดถึงพี่กลด รู้ไหมว่าแม่สารภาพความจริงกับต่ายแล้ว ตอนแรกเขาจะให้ต่ายอยู่ในฐานะลูกบุญธรรมเพราะกลัวสามีเขาจะไม่ยอมรับ ต่ายทุกข์จนแทบบ้า อยากให้พี่กลดอยู่ข้างๆ แต่พี่กลดก็ไม่อยู่”

“แต่พี่เห็นแม่ของต่ายอยู่ในโบสถ์”

“เพราะแม่ยอมรับว่าต่ายมีตัวตน เราสองคนเข้าใจกันแล้วค่ะ”

“พี่ดีใจด้วยนะ พี่กลับมาอยู่ข้างๆต่ายแล้ว จะไม่ยอมปล่อยต่ายให้หลุดมือไปอีกจนกว่าพี่จะตาย”

“อย่าพูดเรื่องตาย”

“ไม่พูดก็ได้ งั้นต่ายพูดสิ”

“พูดอะไร”

“คำที่พี่อยากได้ยินจากปากของต่ายใจจะขาด”

หญิงสาวเขินอาย ทรงกลดขยับเข้าไปหา เอียงหน้ามาใกล้มาก

“จะพูดหรือไม่พูด”

กระต่ายเขินเกินกว่าจะพูดคำว่ารัก ทรงกลดเลยจะพูดก่อน แล้วให้เธอพูดตาม...แต่กลายเป็นเขาจูบก่อนพูด เล่นเอากระต่ายเหวอ

“แกล้งต่ายอีกแล้ว ไหนบอกว่าจะพูด แล้วทำไมทำแบบนี้”

“จะพูดทีหลังไง ฟังนะ...พี่รักต่าย”

“ต่ายรักพี่กลด...”

ทรงกลดยิ้มกว้างดีใจมาก บรรจงจูบเธออีกครั้งอย่างนุ่มนวล

ooooooo

.

.

https://www.thairath.co.th/novel/Sakao/ep15/page7

เป็นอันว่าทรงกลดง้อกระต่ายสำเร็จลุล่วงทุกคนดีใจมาก โดยเฉพาะทรงมณีนั้นไม่รอช้าเจรจาสู่ขอกับเทวินาทันที

หลังจากนั้นไม่นานพิธีแต่งงานระหว่างนางสาวสกาวเดือน ราชไมตรี กับนายทรงกลด บริรักษ์นรากร ก็ถูกจัดขึ้นท่ามกลางความยินดีของญาติและผู้คนใกล้ชิด

เพ็ญลักษณ์ควงคู่มากับอิสเรสในฐานะแฟนกัน ขณะที่ปัทมากับเจษฎาก็สานสัมพันธ์อยู่ในระหว่างดูใจ บรรยากาศงานแต่งงานชื่นมื่น อบอวลไปด้วยความรักและความสุข

เสียงเฮดังลั่นจากผู้ร่วมงานเมื่อเจ้าบ่าวประทับจูบเจ้าสาวท่ามกลางเสียงเพลงหวานซึ้ง...เขาและเธอพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่ชีวิตใหม่ สร้างครอบครัวแสนอบอุ่น

หลังเสร็จพิธีการ ทรงกลดขับรถพาสกาวเดือนไปตามถนนที่ทอดยาว บ่าวสาวป้ายแดงมีความสุขมาก ยิ้มแย้มหยอกล้อกันและกัน

ช่วงหนึ่งที่สกาวเดือนแหงนมองท้องฟ้าแล้วพูดออกมา

“พ่อขา...พ่อปู่ขา...ต่ายกำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่โดยมีอดีตเป็นบทเรียน...ตอนนี้ต่ายไม่รู้สึกว่าขาดอะไรอีกแล้ว และรู้สึกเป็นอิสระ เพราะต่ายปล่อยวางความโกรธและเรียนรู้ที่จะให้อภัยเพื่อที่ต่ายจะมีความสุขในทุกๆวันต่อจากนี้....อวยพรต่ายด้วยนะคะ”

สกาวเดือนยิ้มอิ่มอกอิ่มใจ หลับตาให้สายลมปะทะใบหน้า เสมือนได้รับพรจากคนที่รักซึ่งอยู่บนสวรรค์

ทรงกลดชะลอรถ มองสกาวเดือนด้วยความรักสุดหัวใจ หญิงสาวยิ้มละมุน เอนตัวซบไหล่เขา...ทรงกลดใช้มือข้างหนึ่งโอบเธอไว้ อีกมือขับรถไปตามเส้นทางของชีวิตใหม่ที่มีกันและกันตราบนิรันดร์

ooooooo

 - อวสาน -

.