นิยายเรื่อง ดงดอกรัก โดย ดาเรน (bloggang.com) บทที่ 6-9

1 Hour 1 Day 1 Week 1 Month Forever
Login with username, password and session length

นิยายเรื่อง ดงดอกรัก โดย ดาเรน สมาชิกหมายเลข 2607062 (bloggang.com) บทที่ 6-9

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 6 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 6 ..
.. คาเฟ่สวนดอกไม้ ..
.
 
จากวันนั้นหนุ่มชานนท์ไม่ทำตัวเหลวไหลอีกเลย ดี้หนุ่มเจ้าสำราญพลอยเป็นสามีที่ดีของแก้ว..งานดอกไม้ของแม่มัญชรีไปได้เรื่อย ๆ ไม่ติดขัดอะไรเพราะสองหนุ่มผู้ช่วยที่ไม่หนุ่มร้อยเปอร์เซ็นต์ทั้งสอง
 
               “เห็นชื่อร้านแต่ไกลไม่ผิดแน่..” หนุ่มคนหนึ่งลงจากมิตซูบิชิ มิราจ สีเทา “สวัสดีครับคุณคนจัดดอกไม้ไม่เป็น..” เหลือบมองแขนชานนท์มีมีรอยแดงจาง ๆ เพราะถูกยุงกัดเมื่อหลายวันก่อน “มีไฝแดงด้วย ฮะ ๆ”
 
               “เชิญเลยครับ..” ชานนท์ผายมือไปทางประตูร้าน “เชิญพบกับคนจัดดอกไม้เป็นด้านใน” ไม่แน่ใจว่าหนุ่มชานนท์กวนทีนลูกค้าหรือไม่
 
               “พี่ !” ดี้กำลังช่วยชานนท์คลี่กลีบดอกคาเนชั่น “ไปกวนเขาทำไม มาซื้อดอกไม้ไม่ได้มาหาพี่สักหน่อย”
 
               “เขากวนก่อนนี่นา..ชิ ! คุณคนจัดดอกไม้ไม่เป็น ฮึ ! มีไฝแดง..”
 
               “ทั้ง ชิ ทั้ง ฮึ เลยวุ้ย..ฮะ ๆ” ดี้หัวเราะท่าค้อนของชานนท์ “คนนี้มาแรง”
 
               “อย่าเลยนะ !” ชานนท์ฟาดดี้ด้วยก้านดอกคาเนชั่น “ไม่ต้องหวังดีหาอะไรให้ผมกินอีก..ไอ้ช่างติดป้ายยังแสบไม่หายเลย”
 
               “จะฟ้องแม่..” ดี้ก้มลงเก็บดอกคาเนชั่นที่หลุดจากก้าน “พี่ทำลายของ”
 
               “ชานนท์..” แม่มัญชรีเปิดประตูร้านออกมา “เข้ามาหน่อย”
 
               “สงสัยโดนลูกค้าฟ้องที่พูดกวนกับเขา..ฮะ ๆ” ดี้หัวเราะอีก “กรรมติดจรวด..ผมยังไม่ทันฟ้อง มีคนฟ้องแทนแล้ว”
 
               “มั่ว ๆๆ” ชานนท์เดินไปที่ประตู “ใช่ที่ไหน”
 
               “แม่วานอะไรหน่อย..” แม่มัญชรีพูดกับลูกชายแต่ตาอยู่ที่ลูกค้าหนุ่ม “คุณคนนี้..”
 
               “เชาว์ครับ ผมชื่อเชาว์..” หนุ่มรีบแนะนำตัว
 
               “คุณเชาว์อยากได้แจกันดอกไม้ประดิษฐ์แจกันใหญ่ซึ่งต้องใช้เวลาจัดนานหน่อย แม่จึงอยากให้ชานนท์อยู่คุยเป็นเพื่อนคุณสักหนึ่งชั่วโมง”
 
               “ออเดอร์ไว้แล้วค่อยมารับก็ได้นี่ครับ..จะได้จัดให้สวย ๆ” ชานนท์ให้เหตุผล
 
               “ผมต้องใช้งานเย็นนี้เลยครับ” หนุ่มเชาว์ตอบยิ้ม ๆ
 
               “คนไม่รู้จักกันจะคุยอะไรดี?”
 
               “อย่างนี้ดีไหม..ถ้าไม่รังเกียจ..” หนุ่มเชาว์มองชานนท์แล้วเลยไปที่แม่มัญชรี “นั่งรถเล่นกันสักชั่วโมงฆ่าเวลา”
 
               “หนักเข้าไปอีก..”
 
               “คุณชานนท์ !” แม่มัญชรีลืมตัวเน้นเสียงใส่ลูกชาย
 
ภายในรถมิตซูบิชิ มิราจ
 
               “ไปคาเฟ่สวนดอกไม้กันนะครับ” เหมือนหนุ่มเชาว์จะไม่ถือสากิริยาบึ้งตึงของชานนท์
 
               “ผมอยู่กับดอกไม้ทั้งวันจนเบื่อ”
 
               “แค่ชั่วโมงเดียวเอง..งั้นไปสวนสนุก คาเฟ่แมว คาเฟ่สุนัขก็ได้”
 
               “จากที่นี่ไปสวนสนุกก็กว่าชั่วโมง..ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ชานนท์ยิ้มออกกับความพยายามของหนุ่มเชาว์ “คาเฟ่แมว คาเฟ่สุนัข ก็ไม่ได้อยู่แถวนี้”
 
               “ไปคาเฟ่สวนดอกไม้แล้วกัน ทานกาแฟทานขนม..เห็นมีแมวอยู่ตัวหนึ่งด้วย”
 
               “ไปบ่อยหรือครับ?” ชานนท์คลายเก็ก เริ่มพูดคุยด้วย
 
ที่คาเฟ่สวนดอกไม้
 
               “คาเฟ่นี้เป็นที่นิยมมากเห็นไหม..” หนุ่มเชาว์แวะเคาน์เตอร์หน้าคาเฟ่ที่มีจอคอมใหญ่ “นี่ไง..” ชี้ให้ชานนท์ดูบรรทัดแรกของรายชื่อบนคอม “เชาว์ ห้างใหญ่ จองไว้จนถึง 18.00 น”
 
              “อื้อฮือ !” ชานนท์อดร้องออกมาไม่ได้ พลางคิดว่าเขากำลังออกเดทกับเสี่ยใหญ่หรืออย่างไร “แน่ใจว่าผมจะมาที่นี่?”
 
               “ใครจะกล้าแน่ใจ แค่จองไว้หลายแห่ง..ถ้านนท์ไม่มาก็เสียค่าปรับไป”
 
               “หือ..นนท์..” ชานนท์พึมพำ
 
               “เรียกนนท์ไม่ได้หรือไง? ฮะ ๆๆ”
 
สองหนุ่มวัยไม่ต่างกันเท่าไรแต่วุฒิภาวะต่างกันมากดื่มกาแฟกินอาหารว่างและชมสวนดอกไม้จนเย็นจึงตัดสินใจกลับ
 
หนุ่มเชาว์รับแจกันดอกไม้ประดิษฐ์แจกันใหญ่กลับบ้าน..ความจริงเขาไม่ได้ซื้อไปให้ใครที่ไหน แค่อยากมาอุดหนุนและอุบายที่จะได้อยู่ใกล้ชิดหนุ่มชานนท์ที่เขาหมายตาไว้ตั้งแต่แรกเห็นที่ร้านของโครงการหลวง
 
               ดอกไม้สองดอกนี้จะอยู่ในดงดอกรักหรือเปล่าไม่แน่ใจ..
 
.



.

Create Date : 13 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 13 กุมภาพันธ์ 2569 8:27:56 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 6 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=13&group=1&gblog=327

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 7 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 7 ..
.. Modern in Love ..
.
 
วันรุ่งขึ้นเวลาเย็น..หนุ่มเชาว์มาที่ร้านดงดอกไม้ พาแจกันดอกไม้ประดิษฐ์ที่เมื่อวานแม่มัญชรีจัดให้
 
               “ผมรบกวนคุณแม่ช่วยเพิ่มดอกไม้ให้อีกได้ไหมครับ รู้สึกจะเล็กไปหน่อย”
 
               “ต้องเพิ่มราคานะครับ..” ดี้เสริมขึ้น “และถ้าจะหาคนคุยฆ่าเวลาผมยินดีรับใช้”
 
               “ฮะ..แอ้ม..” ชานนท์กระแอม
 
               “ล้อเล่น..ล้อเล่นครับ ฮะ ๆ” ดี้หัวเราะ
 
               “ชานนท์ไปเป็นเพื่อนคุณเชาว์อย่างเมื่อวานแล้วกัน วันนี้คงใช้เวลาไม่นาน” แม่มัญชรีดันตัวลูกชายไปทางหนุ่มเชาว์
 
               “ยินดีนำเสนอเลยหรือแม่ ฮะ ๆ” ชานนท์แซวแม่แก้เขิน..ถึงแม้เขาจะชอบหนุ่มเชาว์เหมือนกันแต่ไม่ออกหน้าออกตาอย่างแม่ของเขา
 
               “วันนี้อาจไปนานหน่อย..ผมขออนุญาตนะครับ”
 
               “เชิญเลยค่ะ”
 
เชาว์ขับรถพาชานนท์ข้ามสะพานพระปิ่นเกล้าไปเขตพระนคร เข้าเขตสนามหลวง วัดพระเชตุพน ไปถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา จนถึงละแวกหนึ่ง แสงไฟผู้คนคึกคัก
 
                “ผมพานนท์มา Dinner ที่ร้านโปรดของผม “Modern in Love Riverside” เชาว์พาชานนท์เข้าไปในร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา
 
               “โอ้ !” ชานนท์อุทานออกมากับภาพเบื้องหน้านอกหน้าต่างกระจกบานสูงจรดเพดาน “เห็นพระปรางค์วัดอรุณเต็มองค์เลย สวยจัง”
 
               “ไว้จะพามาบ่อย ๆ” เชาว์ยิ้มแก้มปริ
 
               “คนเราก็แปลกจัง อยู่ฝั่งธนฯ ข้ามมาฝั่งพระนครเพื่อชมความงามของฝั่งธนฯ ..ฮะ ๆ”
 
               “เหมือนนนท์ไง ตัวเองดูดีแต่มองไม่เห็นต้องให้ผมบอก..ฮะ ๆ” เชาว์หัวเราะบ้าง
 
               “บอกเมื่อไหร่ ไม่เคยได้ยิน” นนท์หน้าแดง
 
               “ก็กำลังบอกอยู่นี่ไง คุณชานนท์รูปหล่อ ผมชอบคุณมากครับ”
 
               “ตกลงพาผมมากินข้าวหรือมาบอกรักกันแน่”
 
               “ก็ร้านชื่อ in love riverside ไม่ใช่หรือ..”
 
หนุ่มสองคนรับประทานอาหาร ดื่มไวน์ หัวเราะขำ ดูเรือที่วิ่งผ่านไปมาบนริ้วคลื่น..จนเวลาล่วงไป
 
               “โอ๊ะ !” ชานนท์พลิกนาฬิกาดู “ดึกแล้ว..แม่คงเป็นห่วง ผมเพิ่มสร้างวีรกรรมไว้หมาด ๆ”
 
               “แม่ผมก็เหมือนกัน..” เชาว์ยิ้มแปลก ๆ “เมื่อกี้ตอนนนท์ไปห้องน้ำผมโทรฯ บอกคุณแม่มัญชรีแล้วว่านนท์อาจจะกลับดึกไม่ต้องเป็นห่วง”
 
               “แม่คุณเชาว์ก็เป็นห่วงเหมือนกันหรือครับ?” ชานนท์เพิ่งรู้ว่าเชาว์เป็นลูกแหง่เหมือนเขา
 
               “ไม่ใช่ครับ..” เชาว์ยิ้มแปลกยิ่งขึ้น “แม่คอยผมกลับบ้านเพราะผมบอกว่าวันนี้จะพาคุณชานนท์ไปให้แม่ดูตัวครับ”
 
.....
 
หนุ่มเชาว์ขับรถผ่านร้านดงดอกไม้..ไฟปิดสนิท แต่ห้องพักของดี้ยังมีแสงไฟ..รถแล่นเลยไปสุดซอยทะลุอีกด้านหนึ่งออกถนนใหญ่ถึงโครงการทาวน์โฮมของหนุ่มเชาว์
 
               “ปิ้น ๆ” หนุ่มเชาว์กดแตรสั้น ๆ เพราะแม่บ้านสูงอายุนั่งอยู่ที่โรงรถ..เธอสะดุ้งตื่นรีบออกมาเปิดประตูรั้ว
 
               “เชิญค่ะ” แม่บ้านทักชานนท์ด้วยกิริยาเรียบร้อยแล้วเดินไปปิดประตู
 
               “ตามผมมา..” หนุ่มเชาว์พาชานนท์เดินไปส่วนรับแขก นั่งพักบนชุดเก้าอี้
 
               “ดื่มน้ำก่อนค่ะ..” แม่บ้านวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะรับแขก ยิ้มให้ชานนท์
 
               “ไหนคุณแม่ล่ะครับ..” ชานนท์มองไปรอบ ๆ “ถ้าพบแล้วผมจะได้โทรฯ ให้ดี้มารับกลับบ้าน”
 
               “ดึกแล้ว ค้างเสียที่นี่ล่ะค่ะ..” แม่บ้านกล่าว “แม่เตรียมห้องและชุดนอนของเชาว์ไว้ให้คุณชานนท์แล้ว”
 
               “คุณ..คุณแม่..” ชานนท์อึกอัก เขาไม่คิดว่าหนุ่มเชาว์จะให้แม่ของเขานั่งรอที่โรงรถและคอยเปิดปิดประตูให้ “สวัสดีครับ” ชานนท์ยกมือไหว้
 
               “สวัสดีค่ะ..” แม่ของเชาว์รับไหว้ “ค้างที่นี่เถอะนะคะ เชาว์คุยไว้มาก คุณชานนท์น่ารักสมคำเล่าลือจริง ๆ” แม่ของหนุ่มเชาว์ลุกไปหอบผ้าที่กองไว้บนบันไดซี่งเป็นเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอนของลูกชาย..เพราะผ้าหอบใหญ่เต็มอ้อมแขนจึงมีบางสิ่งหล่นมาจากกองผ้า
 
               “โอ๊ะ !” ชานนท์ที่ยังงงกับการที่หนุ่มเชาว์ใช้งานแม่ของเขาเยี่ยงคนรับใช้ก้มลงบนพื้นตั้งใจจะหยิบสิ่งที่หล่นอยู่ให้แม่ของหนุ่มเชาว์..อนิจจา..มันคือถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว มีคราบเมือกอยู่ข้างใน
 
               “ไม่เป็นไรค่ะ..เชาว์สะเพร่าวางทิ้งไว้ แม่ช่วยเก็บให้เสมอ”
 
               “อะไรกันนี่..” ชานนท์ร้องอยู่ในใจ รู้สึกสตั้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
 
               “เป็นอะไร?” เชาว์เข้ามาในห้องพอดี “ยืนงง ไม่กระดุกกระดิก..ฮะ ๆ”
 
               “ผม ผมจะกลับบ้าน..ผมคิดถึงแม่” ชานนท์นึกได้อย่างเดียว..แม่..คำว่าแม่
 
               “ผมไม่ไปส่งนะ..” เชาว์พูดทีเล่นทีจริง
 
.....
 
               “พี่ชานนท์เป็นอะไรหรือ..ซ้อนหลังเงียบกริบเลย” ดี้ถามชานนท์ที่นั่งซ้อนอยู่..เขาขับรถมารับตามเสียงโทรฯ ที่ร้อนนนของชานนท์
 
               “ผมคิดถึงแม่ !” ชานนท์หน้าเครียด
 
.



.

Create Date : 14 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 14 กุมภาพันธ์ 2569 13:17:01 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 7 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=14&group=1&gblog=328

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 8 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 8 ..
.. ใครเป็นแฟนคุณครับ? ..
.
 
               “แหวะ !” ดี้ส่งเสียงเบา ๆ เมื่อหนุ่มเชาว์เดินยิ้มเข้าร้านวันรุ่งขึ้น
 
               “จุ๊ ๆ” ชานนท์ร้องปราม “อย่างไรเขาก็คือลูกค้า และเรื่องที่ผมเล่าให้ฟังอย่าไปบอกแม่ล่ะเดี๋ยวแม่จะเก็บอาการไม่อยู่ เสียลูกค้าหมด”
 
               “ถ้าเขาชวนออกไปข้างนอกล่ะ?” ดี้หยิบปาท่องโก๋จิ้มลงบนสังขยา
 
               “เฮ้ย ! ไม่มีวัน” ชานนท์เสียงแข็ง
 
สองคนนั่งคุยกันสักพัก จู่ ๆ ดี้ถามขึ้น
 
               “ถ้าแม่สั่งให้ไปล่ะ?”
 
               “ให้ดี้ไปแทนไง..ฮะ ๆๆ”
 
               “จริงนะ ! จะได้เสียสาวสักที..ฮะ ๆๆ ฮาๆ”
 
               “หัวเราะอะไรกัน?” แม่มัญชรีโผล่ออกมาจากร้าน “นนท์เข้ามาหาแม่หน่อย”
 
               “เอาละซี !” ดี้ร้อง
 
               “สู้ !” ชานนท์เดินเข้าร้าน
 
               “นนท์..” แม่มัญชรีเสียบป้าย  “LOVE“ ลงในกระเช้าดอกกุหลาบสีชมพู “คุณเชาว์วานถือกระเช้าไปส่งหน่อย”
 
               “ส่งที่ไหนครับ?” ชานนท์ฝืนยิ้มให้
 
               “อยู่หน้าร้านครับ”
 
               “ครับ” ชานนท์โล่งใจที่ไม่ต้องไปที่ไหนกับหนุ่มเชาว์
 
หนุ่มเชาว์เดินนำชานนท์ออกมาที่หน้าร้าน
 
               “ไหนครับ?” ชานนท์มองไปรอบ ๆ
 
               “วางที่โต๊ะนั่นครับ” หนุ่มเชาว์ชี้มือไปที่โต๊ะหน้าบ้านที่ชานนท์และดี้นั่งกินกาแฟปาท่องโก๋อยู่เมื่อครู่
 
               “จะออกรถใช่ไหมพี่?” ดี้นึกว่าเขาและชานนท์จะต้องทำหน้าที่ไรเดอร๋
 
              “อากาศดี..” หนุ่มเชาว์นั่งลงบนเก้าอี้โยก “วิวก็ดีด้วย..นนท์มานั่งกับผมหน่อยครับ”
 
              “พี่ !..” ดี้เด้งตัวออกจากเก้าอี้ตัวเล็ก สังหรณ์ใจว่าจะมีบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับชานนท์
 
              “ว่าอย่างไรครับ?” ชานนท์นั่งลง..ถามอย่างเป็นทางการ
 
               “ขอมอบกระเช้าดอกกุหลาบสีชมพูนี้ให้นนท์ด้วยความรัก”
 
               “ขอบ..ขอบคุณครับ..” ชานนท์ประหลาดใจ..คิดรับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น..จะทำอย่างไรดีกับชายหนุ่มคนนี้..เสพูดตลก “แปลกดี ซื้อดอกไม้ให้เจ้าของร้านดอกไม้”
 
              “ไหนว่าไม่ใช่เจ้าของร้าน?” หนุ่มเชาว์หาเรื่องคุย “นนท์ไม่คิดจะชอบผมบ้างหรือ..อันที่จริงผมไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ฐานะการงานค่อนข้างดี สามารถเป็นเพื่อนดูแลคุณและคุณแม่คุณได้”
 
               “แหะ ! ดูแลคุณแม่มัญชรีอย่างดูแลแม่ตัวเองน่ะนะ” ดี้ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ นึกในใจ
 
               “ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีที่คุณเชาว์มอบให้ ถึงอย่างไรคุณเชาว์ก็เป็นลูกค้าที่ดีกับร้านดงดอกไม้ครับ”
 
               “พูดเสียห่างเหิน..” หนุ่มเชาว์ลุกขึ้นเดินไปที่รถ “แล้วผมจะชวนไปดินเนอร์อีกนะครับ” ขับรถจากไป
 
.....
 
               “อ้าว !” แม่มัญชรีแปลกใจที่ชานนท์ถือกระเช้าดอกกุหลาบเข้ามาในร้าน..ไปวางไว้ในตู้แช่ดอกไม้ “คุณเชาว์เขาฝากไว้หรือ?”
 
               “ครับ..” ชานนท์ไม่อยากบอกแม่ว่าหนุ่มเชาว์ให้กระเช้านี้แก่เขา เกรงว่าแม่จะเทหัวใจและเทเขาให้หนุ่มเชาว์ไปมากกว่านี้ “เขาบอกว่าลืมวันเกิดของคนที่จะรับกระเช้านี้..” ดึงป้าย Love ออก “ถ้ามีใครต้องการก็ขายไปได้เลย และไม่ต้องคืนเงินที่เขาจ่ายมาแล้ว”
 
               “แหม..ดีจังลูกเขยของแม่”
 
               “แม่....” ชานนท์ลากเสียงยาว
 
ตกเย็นชานนท์เดินเอื่อยไปตามถนนคิดถึงเรื่องของตัวเอง..ความจริงเขายังไม่อยากมีคนรัก ยังอยากมีชีวิตเช่นปัจจุบันอยู่กับงานกับแม่ โดยเฉพาะแม่มีเขาเพียงคนเดียวเป็นเพื่อนเขาจึงไม่อยากทิ้งแม่ไปไหน จริงอยู่การมีคนรักไม่ต้องหายไปจากแม่แต่ที่แน่ ๆ คือมีอีกคนมาแย่งเวลาและความรักไป
 
ไม่ได้ขับรถมา ไม่มีดี้ เพราะชานนท์ต้องการเวลาส่วนตัวในการไตร่ตรอง..ผ่านร้านผักชีสีชมพูชานนท์อดคิดถึงวันปล่อยผีของเขาไม่ได้..ไอ้รูปหล่อยังคิดถึง ยังแค้นเขาไหม..เขาล่ะ คิดยังไง?
 
เดินไป ๆ ถึงป้ายรถประจำทางริมถนนใหญ่ไม่รู้ตัว ชานนท์หยุดยืนรวมกับคนที่ยืนคอยรถเมล์สองสามคน..ไม่ได้อยากไปไหน กำลังจะวกกลับทางเก่า
 
               “ปิ้น ๆ” เสียงแตรสั้น ๆ นี้ชานนท์จำได้ดี..หนุ่มเชาว์เดินลงจากรถตรงมาที่เขาขณะเดียวกับที่รถประจำทางจอดเทียบป้าย
 
               “ขอโทษครับ..” ชานนท์จับข้อศอกหนุ่มคนที่อยู่ข้างหน้าขึ้นบันไดรถ..หันทำปากพะงาบบอกหนุ่มเชาว์ว่าหนุ่มคนที่เขาจับข้อศอกคือแฟน

               “หือ?” เครื่องหมายคำถามปรากฏบนสีหน้าและน้ำเสียงของหนุ่มที่ทันชำเลืองเห็นคำว่า “แฟน” จากปากของชานนท์
 
.



.

Create Date : 17 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 17 กุมภาพันธ์ 2569 9:52:37 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 8 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=17&group=1&gblog=329

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 9 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 9 ..
.. ความสับสนกลางดงดอกรัก ..
.
 
รถเมล์แล่นผ่านมาสองป้าย ชานนท์มองไปที่ถนนด้านหลังแต่ไม่เห็นรถของหนุ่มเชาว์ตามมาเขาจึงกดกริ่งรถลงป้ายต่อไป
 
               “อ้าว !” ชานนท์ประหลาดใจ..หนุ่มที่เขาอุปโลกน์ว่าเป็นแฟนเดินลงรถมาด้วย “ลงป้ายนี้เหมือนกันหรือครับ?”
 
               “เปล่าครับ..” ชายหนุ่มเหลียวไปมองถนน “ผมคิดว่าคุณอยู่ในอันตรายจึงลงมาเป็นเพื่อน”
 
               “ผมไม่เห็นรถคันนั้นแล้วจึงกดกริ่งครับ..” ชานนท์รู้สึกแปลก ๆ กับความหวังดีนี้ “ถ้าอย่างนั้นผมอยู่เป็นเพื่อนจนกว่ารถเมล์คันต่อไปจะมา”
 
               “แล้ว..แล้วคน ๆ นั้น?” หนุ่มไม่วายเป็นห่วง
 
               “เขาขอผมเป็นแฟน แต่ผมไม่รับและโชว์ให้เห็นแฟนตัวจริงแล้วเขาคงไม่ตามตื้อ อีกอย่างผมก็ไม่ได้ดีมากมายอะไร”
 
               “แต่ผมว่า..” ชายหนุ่มก้มลงหยิบบางอย่างที่อยู่บนพื้น..แต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อเพราะรถเมล์มาพอดี
 
ชานนท์เดินกลับบ้านอย่างสบายใจ รู้สึกดีเป็นพิเศษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น..พรุ่งนี้ดี้คงได้ฟังเรื่องสนุก ๆ จากเขาอีกแล้ว
 
.....
 
               “พี่ชานนท์เนื้อหอมจัง..” ดี้เอ่ยขึ้นเมื่อได้ฟังชานนท์เล่าเหตุการณ์เมื่อคืน “เห็นไหม มีหนุ่มลูกค้าสองรายแต่เช้า”
 
               “ไม่ได้เนื้อหอมอะไร ลูกค้ามาซื้อดอกไม้ตามธรรมดาอยู่แล้ว และส่วนมากเป็นชายหนุ่มเพราะหญิงสาวมักไม่ซื้อ คอยรับอย่างเดียว นอกจากที่ต้องใช้เป็นการเป็นงาน”
 
               “สวัสดีครับ..” เสียงทักจากลูกค้าหนุ่มที่เดินถือช่อดอกไม้ออกมาจากร้าน
 
               “โอ๊ะ !” ชานนท์ร้องด้วยความประหลาดใจ
 
               “เมื่อคืนคุณทำนามบัตรร้านหล่นที่ป้ายรถเมล์ ผมจึงตามมาซื้อดอกไม้ที่คุณแม่คุณจัด”
 
               “อ้าว !” จู่ ๆ ชานนท์พูดได้แต่ โอ๊ะ กับ อ้าว
 
               “ไม่ต้องตกใจนะครับ ผมไม่ได้เป็นสต็อกเกอร์ แต่เป็นเจ้าของร้านที่คุณชานนท์ไปทำป้ายชื่อร้าน” ชายหนุ่มเจ้าของร้านเหลือบมองป้ายด้านบนแล้วเดินจากไป
 
               “วกไปวนมาเป็นร้านทำป้ายที่ไอ้วายร้ายเป็นช่างประจำอยู่..” ดี้มองตามหนุ่มเจ้าของร้าน “มันจะอย่างไรต่อไปกันละนี่?”
 
               “ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นก็คงไม่ร้ายแรง ไม่ใช่เรื่องระหว่างผู้หญิงผู้ชายที่จะมีการเสียชื่อเสียงและการคุกคามทางเพศ” เหมือนชานนท์จะปลอบใจตัวเอง
 
               “พี่ชานนท์ควรจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที” ดี้ให้ความเห็น
 
               “มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที มันหมายถึงคนรักสนุกไม่ใช่หรือ?”
 
               “แรดไง หยุดแรดเสียทีพี่..ฮะ ๆ” ล้อเลียนจบดี้วิ่งหนีเข้าร้าน
 
               “เฮ้ย ! ไอ้ดี้ !” ชานนท์วิ่งตาม
 
               “โครม !” ชานนท์และลูกค้าหนุ่มอีกคนที่ออกมาจากประตูหลังจากดี้วิ่งเข้าไป..ทั้งคู่ล้มลง..แจกันบนมือหล่นแตกกระจาย
 
               “เกิดอะไรขึ้น?” แม่มัญชรีโผล่ออกมาจากร้าน “สองคนนี่เล่นอะไรเป็นเด็ก ข้าวของเสียหายหมดเห็นไหม?”
 
               “ผม..ผม..” หนุ่มลูกค้าอึกอัก ตกใจนึกว่าถูกเอ็ด
 
               “เปล่า..ไม่ใช่ค่ะ..” แม่มัญชรีตกใจเหมือนกันที่เอ็ดออกไป “ชั้นเอ็ดลูกชายค่ะ”
 
               “ผมเก็บแจกันแตกให้ครับ” ดี้ออกมาจากร้านช่วยทำความสะอาด
 
               “ทางร้านจะจัดแจกันให้ใหม่นะครับ” ชานนท์โค้งประกอบคำพูด
 
               “เลี้ยงกาแฟขณะรอคุณแม่จัดด้วยนะ” หนุ่มลูกค้าถือโอกาส
 
               “ด้วยความยินดี” ชานนท์ยั้งคำว่าครับไว้ทั้งที่รู้ว่าเป็นความผิดของเขาและหนุ่มลูกค้าควรได้ค่าปรับสินไหม..ค่าสินไหมนี่นะ ฮะ ๆ นนท์นึกขำความคิดโบราณของตัวเอง
 
ชานนท์พาหนุ่มลูกค้าไปร้านกาแฟที่อยู่ติดกับร้านของเขา เป็นร้านของวัยรุ่นที่ภายในตกแต่งด้วยภาพโปสเตอร์ภาพยนต์และซีรีย์ต่าง ๆ สีละลานตา
 
               “เชืญครับ..” ชานนท์ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มนำ
 
               “กาแฟร้านนี้เสิร์ฟแปลก ๆ เหมือนเคยเห็นในเน็ต..” เจ้าหนี้ดื่มตาม “โอ๊ะ..ขมล้วน ๆ”
 
               “นมมันอยู่ข้างใต้ต้องคนเสียก่อน”
 
               “ทำไมถึงไม่บอกแต่แรก?”
 
               “ผมอยากแกล้งคุณไง..ฮะ ๆ โอ๊ะ !”
 
               “สม ! ฮะ ๆ” ลูกค้าหนุ่มคู่แค้นหัวเราะชานนท์ที่แหงนหน้ามองเพดานเพราะดื่มชาอีกแก้วที่ร้อนมาก..ควันลอยขึ้นจากถ้วย
 
.



.

Create Date : 21 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 21 กุมภาพันธ์ 2569 7:42:22 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 9 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=21&group=1&gblog=330

.