นิยายเรื่อง ดงดอกรัก โดย ดาเรน (bloggang.com) บทที่ 1-5

1 Hour 1 Day 1 Week 1 Month Forever
Login with username, password and session length

นิยายเรื่อง ดงดอกรัก โดย ดาเรน (bloggang.com) บทที่ 1-5

นิยายเรื่อง ดงดอกรัก โดย ดาเรน สมาชิกหมายเลข 2607062 (bloggang.com)

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 1 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 1 ..
.. เสียงทักทาย ..
.
 
               “ก๊อก ๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
 
               “อือ..ใครน่ะ?..” เสียงหนึ่งดังขึ้นหลังประตู “เอ๊ะ ! ไม่เห็นมีใคร” หนุ่มเจ้าของเสียงเปิดประตูออกมาแล้วกลับเข้าไป
 
               “ก๊อก ๆ” เสียงเคาะประตูอีกครั้ง
 
               “ดี้หรือ แก้วหรือ..” หนุ่มร้องถามอีกครั้ง “วันนี้ผมตื่นสาย ขออาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวค่อยทำงาน เข้ามาแล้วก็ทำอะไรไปก่อนแล้วกัน”
 
               “ก๊อก ๆ” เสียงเดิม
 
               “ขี้เล่นนะ..เดี๋ยวเหอะ ๆ ฮะ ๆ” เสียงไม่ได้โมโหจริงจัง
 
.....
 
               “พี่ชานนท์..พี่ชานนท์..” สาวร่างท้วมคนหนึ่งยืนเคาะประตูกระจกร้าน “เปิดประตูให้หน่อยเมื่อคืนหนูลืมหยิบกุญแจไป”
 
               “เดี๋ยวนะ..” ชายหนุ่มเนื้อตัวเต็มไปด้วยหยดน้ำพันผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำเดินเข้าหลังร้าน “ใส่เสื้อผ้าก่อน”
 
               “รู้ตัวไหมว่าเลื่อนประตูเหล็กขึ้นแล้ว กระจกร้านใสแจ๋วเห็นโหม๊ด..ขาวจั๊วะเชียว”
 
               “ดี้ไปล้อเลียนพี่เค้า ตัวเองไม่โทรฯ บอกก่อน แก้วคิดว่าพี่เค้าไม่ทำผ้าหลุดอย่างวันนั้นหรอก อิ ๆ”
 
ดี้และแก้วสองสามีภรรยา lgbtq คือลูกจ้างของร้านดอกไม้ “ดงไม้” โดยมีมารดาของหนุ่มชานนท์เป็นเจ้าของ แก้วคือสาวสวยร่างเล็กที่มีเพศสถาพของหญิงสาวธรรมดา เคยมีสามีแต่เลิกรากันแล้ว ดี้คือทอมสาวลูกครึ่งไทยอเมริกันแต่มีมารยาทเรียบร้อยเช่นสาวทั่วไป พูดจาคะขาอ่อนหวาน กิริยาไม่แข็งกระด้างอวดความเป็นชายข้างใน
 
               “ทำไมไม่เอากุญแจสำรองไปด้วย?” หนุ่มชานนท์ในชุดกางเกงยีนสีเข้ม เสื้อทีเชิ้ตลายขวางแถบใหญ่เหลืองน้ำเงินคั่นด้วยสีเขียวสดแถบเล็ก ปก สาบเสื้อและปลายแขนเป็นสีน้ำเงิน สวมสร้อยเชือกสีดำห้อยจีวรพระในกรอบทอง ข้อมือหนึ่งใส่กำไลเงินวงหนาโปร่งและเลสเงินอีกหนึ่งเส้น ข้อมืออีกข้างมีสายหนังเส้นใหญ่ที่มีนาฬิกาอยู่บนนั้นอีกที
 
               “ขอโทษครับพี่” ดี้ลอดตัวใต้วงแขนของหนุ่มชานนท์เข้าร้าน
 
               “วันนี้นึกอย่างไรมีครับด้วย ฮะ ๆ” หนุ่มชานนท์เสยผมที่ใส่เจลหวีตั้งด้านหน้า เลื่อนลงจับต่างหูที่เป็นห่วงเงินหนาติดติ่งหูซ้าย สำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเพราะเมื่อสักครู่เขารีบร้อนแต่งตัว
 
               “คุณแม่ตื่นหรือยังคะพี่?” แก้วมองขึ้นไปชั้นบนที่มีทางขึ้นต่างหากข้างร้าน
 
               “อยู่ที่ตลาดแล้ว แก้วตามไปช่วยแม่ถือของเหอะ..” ชานนท์ร้องขึ้นเมื่อเห็นดี้เดินตามแก้วไป “ดี้ ! อยู่ทำงานที่ร้านก่อนอย่าเพิ่งไปไหน”
 
               “ผมขอไปซื้อน้ำแดงก่อน”
 
               “วันนี้มาแปลกแฮะ ทั้งผมทั้งครับ” ชานนท์เกาหัวยิก..เดินขึ้นบันไดด้านข้างที่โค้งวนจากหน้าร้าน บันไดนี้ติดกับอีกร้านหนึ่งที่มีบันไดเช่นเดียวกัน
 
ชานนท์เดินเข้าไปในห้องของแม่ ทะลุออกระเบียงที่ปลูกไม้ดอกไว้หลายกระถางประดับให้สมกับเป็นร้านดอกไม้..ร่มไม้ใหญ่ริมถนนให้ร่มเงากับร้านดอกไม้เล็ก ๆ นี้ ไม่เหมือนร้านดอกไม้ เหมือนบ้านที่มีดอกไม้ขายมากกว่า
 
                “ไม่มีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นหรือพี่?” ดี้กลับมาพร้อมขวดน้ำแดงในมือ
 
                “อะไรหรือ?” ชานนท์เดินลงข้างล่าง นั่งลงบนเก้าอี้โยกสีขาว เกาคางเจ้าเหมียวเล่น
 
                “เมื่อวานผมลืมให้น้ำแดงกับกุมารบนหิ้ง วันนี้ก็มาสายยังไม่ได้ให้น้ำแดงเลย”
 
               “มิน่า ! มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำสามครั้ง..กุมารเล่นผมแล้ว !”
 
               “ผมเอาน้ำแดงไปให้เขาก่อนเดี๋ยววันนี้ไม่มีลูกค้า”
 
ดี้เปิดประตูเข้าร้าน..แต่แล้วกลับชะโงกหน้าออกมา
 
               “พี่ชานนท์ ! เข้ามาดูอะไรนี่ !”
 
.





.

Create Date : 30 มกราคม 2569
Last Update : 30 มกราคม 2569 8:29:32 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 1 ..
https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=daren&month=30-01-2026&group=1&gblog=318

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 2 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 2 ..
.. หน้าแตก ..
.
 
               “ก๊อก ๆ” เสียงที่ได้ยินเมื่อเช้าดังขึ้นเมื่อชานนท์และดี้เดินเข้าไปในร้าน
 
               “นั่น !” ชานนท์ชี้มือไปที่ประตูห้องน้ำที่อยู่หลังตู้แช่ดอกไม้ขนาดใหญ่เกือบเต็มร้าน เหลือแค่ทางเดิน
 
               “อะไรหรือพี่?” ดี้ร้องเหมือนตกใจแต่สีหน้าไม่ใช่เช่นนั้น
 
               “เมื่อเช้าตอนอาบน้ำผมได้ยินเสียงนี้หลายครั้งนึกว่าดี้เคาะประตูเสียอีก..ที่แท้..”
 
               “กุมารมาล้อเล่น หรือมาทวงน้ำแดงมั้งพี่..” ดี้กลั้นหัวเราะ
 
               “เดี๋ยวเธอก็ถูกกุมารเขกหัวหรอก..” ชานนท์ชี้ไปที่ประตูอีกครั้ง “จิ้งจกสองตัวทะเลาะกัน หรืออาจคุยกันอยู่ก็ไม่รู้ เคาะหางกับประตู..ที่จริงมันดังป๊อก ๆ ไม่ใช่ก๊อก ๆ”
 
               “ฮะ ๆๆ” ใสที่สุดดี้หลุดหัวเราะออกมา
 
               “ฮะ ๆๆ ฮา ๆๆ” ชานนท์หัวเราะดังกว่า
 
               “สองคนขำอะไรกันแต่เช้า?” มัญชรี แม่ของชานนท์กลับมาจากตลาด “นนท์เตรียมดอกไม้ให้แม่หรือยัง ออเดอร์วันนี้น่ะ”
 
               “หนูเข้าครัวไปเตรียมทำกับข้าวก่อนนะคะคุณแม่” แก้วแอบค้อนสามี
 
               “ลูกค้าอยากได้ดอกดาเลียสีส้มและปิงปองสีเหลือง วันนี้เรามีหรือเปล่า?” มัญชรีเดินเข้าหลังบ้านที่เป็นส่วนครัว “แม่ไปทำกับข้าวก่อนเดี๋ยวออกมาจัด”
 
               “พี่ชานนท์คะ..” แก้วเดินออกมาจากครัว เลยออกนอกประตูร้าน กระตุกแขนดี้ให้ตามออกไปด้วย “คุณแม่ซื้อปังโก๋เจ้ากรอบอร่อยมาค่ะ..” ตะโกนมาจากหน้าร้าน “ออกมาทานข้างนอกดีกว่าเดี๋ยวจะมีกลิ่นฟุ้งร้านค่ะ..” ตบไหล่ดี้ “ไปชงกาแฟให้พี่ชานนท์และคุณแม่ด้วยล่ะ”
 
หลังจากหมดกาแฟคนละถ้วยและปาท่องโก๋หนึ่งถุง
 
               “หนูเห็นดอกดาเลียส้มและปิงปองเหลืองที่ร้านโครงการหลวง”
 
               “แทนตัวว่าหนูแหละดีแล้วน่ารักดี ถึงแม้จะเป็น lgbtq ก็ควรเรียบร้อยอ่อนหวานไว้ ที่โชว์ออฟกันเว่อ ๆ นั้นไม่น่าดูเลย..” ชานนท์จ้องหน้าดี้ “ว่าแต่ไปที่ร้านโครงการหลวงทำไม สงสัย ๆ”
 
               “ไปสำรวจดอกไม้ว่ามีชนิดไหนเข้ามาบ้าง..” ดี้ก้มหน้าอย่างมีพิรุธ “และคนขายเธอน่ารัก”
 
               “ไปดูดอกไม้ก็ดีละนะ แต่นายมีเมียแล้วอย่าลืมสิ !” ชานนท์พูดเหมือนเป็นเรื่องจริงจังมาก
 
               “แหม ! พี่ก้อ แค่ดูเฉย ๆ” ดี้หน้าม่อย
 
               “ผมเข้าไปถามแม่ก่อนว่าจะใช้อย่างละกี่ดอกเดี๋ยวเราไปซื้อด้วยกัน และ จะถามแก้วด้วยว่าจะเอาอะไรเพิ่มไหม” ชานนท์กลับเข้าร้าน
 
               “พี่ชานนท์อย่าบอกแก้วนะครับ..” ดี้ครางตามหลัง
 
ที่ร้านโครงการหลวง
 
               “คนนั้นไง..” ดี้บุ้ยปากไปที่พนักงานสาวคนหนึ่ง “น่ารักไหมพี่?”
 
               “เฮ้ย ๆ” ชานนท์ปรามแต่อดมองไม่ได้
 
               “เห็นไหม เธอส่งตาหวานให้แล้ว” ดี้เสียงค่อนข้างดัง ตั้งใจให้สาวได้ยิน
 
               “ฮะแอ้ม..” หนุ่มคนหนึ่งเข้ามาซื้อดอกไม้เหมือนกันอยู่ในเหตุการณ์ “ฮะ ๆ” เขาหัวเราะออกมา
 
               “ใช่ไหมพี่..” ดี้ทำหน้าด้านทักชายหนุ่มคนนั้น
 
               “ฮื่อ..” ชายหนุ่มเหลือบมองชานนท์แล้วหันจากกลุ่มดอกไม้
 
               “พี่ ๆ” ดี้กระตุกแขนชานนท์..ไม่แน่ใจว่าให้ชานนท์มองสาวหรือมองชายหนุ่ม “มีคนแอบมอง” ระดับเสียงเท่าเดิม
 
               “จะให้ผมทำอะไร..” ชานนท์ไม่แน่ใจ..เป็นเรื่องปกติของพนักงานที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า แต่ชายหนุ่มที่แอบมอง..ชานนท์ตัดสินใจพูดขึ้น “มาซื้อดอกไม้หรือครับ?”
 
               “เปล่าครับ..” ชายหนุ่มเลือกถุงผักกาดแก้วและผักกาดหอมฝรั่งอย่างละหนึ่งถุง “ผมมาซื้อผักครับ ของโครงการหลวงสะอาดกรอบอร่อยดี” โดยไม่รอการสนทนาต่อชายหนุ่มเดินไปที่แคชเชียร์
 
               “อ้าว !” ชานนท์หันไปอัดกำปั้นใส่พุงกะทิของดี้ “หน้าแตกเลยเรา”
 
.



.

Create Date : 02 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 2 กุมภาพันธ์ 2569 19:43:45 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 2 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=02&group=1&gblog=321

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 3 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 3 ..
.. ไรเดอร์สุดหล่อ ..
.
 
ชานนท์มองแม่ที่กำลังเสียบดอกดาเลียลงในแจกัน ตามด้วยดอกปิงปองและดอกอื่น ๆ เรียวนิ้วบรรจงจับก้านดอกไม้ด้วยความถนุถนอม ด้วยความรักและตั้งใจดูแลเหล่าดอกไม้ สมกับชื่อแม่ของเขา มัญชรี ที่แปลว่าก้านดอกไม้หรือดอกไม้ที่แผ่กิ่งก้านสวยงาม..เขาคงคือดอกไม้ที่แม่มัญชรีแผ่กิ่งก้านออกมา แต่น่าผิดหวังที่เขาจัดดอกไม้ไม่เป็นเลย
 
               “ชานนท์น่าจะหัดจัดดอกไม้นะ จะได้ช่วยงานแม่บ้าง..” มัญชรีมองลูกชายที่มองเธอทำงาน “แต่แม่ว่านนท์ทำไม่ได้หรอก”
 
               “แม่อย่าดูถูกผมสิครับ..ฮะ ๆ” ชานนท์หัวเราะ “คิดว่าผมทำได้นะ แต่เป็นงานของผู้หญิง ผู้ชายจะแย่งอาชีพผู้หญิงได้อย่างไร เดี๋ยวตำรวจก็จับหรอก ฮะ ๆ”
 
                “คนที่อ้างโน่นอ้างนี่แล้วไม่ทำอะไรแม่ว่าคือคนขี้เกียจ”
 
                “แหมแม่..” ชานนท์ค้อนแม่ของเขา “ผมอยู่หน่วยประชาสัมพันธ์ แผนกจัดซื้อ และยังเป็นไรเดอร์ด้วยนะ ตั้งสามหน้าที่”
 
               “จ้ะ ๆ คุณชานนท์สุดหล่อของแม่”
 
วันต่อมา
 
               “ส่งแจกันให้หน่อยนะคะคุณชานนท์..” มัญชรีหันไปทางหนุ่มดี้ “ดี้เตรียมออกรถได้เลย..แม่จดรายละเอียดสถานที่ส่งไว่ให้แล้ว อยู่อีกด้านของซอยนี้เอง เป็นทาวน์โฮมห้องหัวมุมหลังแรกของโครงการ หาไม่ยากหรอก”
 
.....
 
               “ดี้ไม่ใส่กล่องก่อนหรือ ลูกค้าอาจนำไปให้ใครจะได้ไม่ตะแคงหล่นเวลาเดินทาง..” ชานนท์มองหาหมวกกันน็อค “วันนี้ใส่หมวกด้วยนะทั้งสองคน เมื่อวานที่ไปร้านโครงการหลวงเกือบถูกตำรวจซิว”
 
               “แหมพี่ แค่ขับในซอยเอง ฮะ ๆ” ดี้หัวเราะชอบกล “เห็นว่าตำรวจหน้าปากซอยเป็นผู้หญิงคงไม่จับพี่ชานนท์หรอก ถ้ามาเขียนใบสั่งผมจะจับปล้ำให้เข็ด”
 
               “เฮ้ย ๆ” ชานนท์รับหมวกกันน็อคไปใส่ “มั่ว ๆๆ ตำรวจจราจรผู้หญิงมีที่ไหน”
 
ชานนท์ขับรถมอเตอร์ไซค์ไปจนถึงปากทางอีกด้านหนึ่งของซอย วนหาโครงการที่ทาวน์โฮมนั้นตั้งอยู่แต่หาไม่พบ ต้องขับไปตามถนนใหญ่สักพักจึงพบโครงการนั้น
 
               “เห็นไหมเกือบไปแล้ว..” ชานนท์มองจราจรที่ยืนอยู่ข้างถนน “ถ้าไม่ใส่หมวกกันน็อคมา สองคนถูกปรับสี่พัน ค่าแจกันสองพันบาทไม่คุ้มกันเลย นอกจากหักเงินเดือนดี้สี่พัน..ฮา ๆๆ”
 
บ้านของลูกค้าหาไม่ยากอย่างที่คาด..ดี้เดินถือลังใส่แจกันเข้าไปในประตูรั้ว ชานนท์นั่งคอยอยู่บนรถ
 
               “พี่ !” สักพัก ดี้เดินออกมาจากทาวน์โฮม สีหน้าไม่ค่อยดี
 
               “มีปัญหาอะไรหรือ ไม่ถูกใจ?” ชานนท์ถาม
 
               “นั่น !” ดี้ไม่ตอบแต่เลื่อนหัวแม่มือสอดระหว่างหูและกระดกไปด้านหลัง
 
               “อะไร..” ชานนท์มองตาม..หนุ่มคนหนึ่งซึ่งคงเป็นลูกค้าเดินมาที่รถมอเตอร์ไซค์
 
               “ไม่มีอะไรครับ..” คือชายหนุ่มที่เมื่อวานซื้อผักของโครงการหลวง “อยากมาบอกคุณเจ้าของร้านว่าจัดดอกไม้ได้สวยมาก”
 
               “เอ่อ..” ชานนท์ไม่นึกว่าจะมาพบโจทย์เมื่อวาน “คือว่า หนึ่ง ผมไม่ใช่เจ้าของร้าน และ สอง ผมจัดดอกไม้ไม่เป็น”
 
               “อ้าว !” หนุ่มร้องขึ้น
 
               “คุณแม่ของผมเป็นเจ้าของร้านและเป็นคนจัดขอรับ”
 
               “งั้นช่วยฝากคำชมไปให้คุณแม่ด้วยนะครับคุณลูก..” ตาจ้องต่างหูของชานนท์ “วันหน้าผมจะไปเยี่ยม..อ้อ..ไปซื้อดอกไม้ที่ร้านครับ”
 
.....
 
               “อะไรของเค้า !” ชานนท์พึมพำตลอดทางกลับร้าน
 
.



.

Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2569 6:39:44 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 3 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=05&group=1&gblog=322

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 4 ..

.. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 4 ..
.. กินของอร่อย ..
.
 
               “พี่ชานนท์ครับ..” วันหนึ่งดี้พูดขึ้นขณะที่นั่งเล่นกันอยู่หน้าบ้าน แม่มัญชรีนั่งบนเก้าอี้โยก ชานนท์นั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กอีกตัว และดี้บนบันไดขั้นสุดท้าย “ร้านเรายังไม่มีป้ายที่ยื่นออกมาจากร้านเหมือนร้านอื่น ๆ เลย ป้ายจะทำให้ลูกค้าเห็นร้านได้แต่ไกล ๆ”
 
               “มีก็ดีเหมือนกัน แม่จะได้ไม่ต้องคอยอธิบายลูกค้าว่าอยู่ตรงไหน ถึงหรือยัง เพราะตึกแถวนี้มองเผิน ๆ เหมือนกันหมด”
 
               “แล้วจะไปสั่งทำที่ไหน?” ชานนท์มองหน้าดี้
 
               “ผมรู้จักร้านทำป้ายครับ มีอยู่ร้านหนึ่งที่ถนนใหญ่เลยโครงการบ้านที่วันนั้นเราไปส่งแจกัน”
 
               “อ๋อ..นายคนนั้น”
 
               “ผมไม่ได้หมายถึงนายคนนั้น แต่หมายถึงที่ตั้งร้านทำป้ายครับ..เอ..ชักจะยังไงละนะพี่ชายของผม ฮะ ๆๆ”
 
               “ฮะ ๆๆ” ชานนท์พลอยหัวเราะไปด้วย
 
               “หัวเราะอะไรกันนักหนา?” แม่มัญชรีถามยิ้ม ๆ
 
ในที่สุดหนึ่งอาทิตย์ต่อมาก็ได้ป้ายชื่อร้านที่ยื่นออกไปทางฟุตปาธถนน..คนงานสองคนมาติดตั้งให้ เย็นเกือบค่ำแล้วยังไม่เสร็จเรียบร้อย
 
               “ตอนกลางวันไม่เห็นกินอาหารกันเลย” แม่มัญชรีตั้งข้อสังเกต
 
               “ไม่เป็นไรครับผมไม่หิว” คนงานคนหนึ่งตอบ
 
               “อีกประเดี๋ยวก็เรียบร้อยครับ” อีกคนหนึ่งชี้แจง
 
               “ถ้าอย่างนั้นถ้าติดตั้งเสร็จแล้วจะพาไปเลี้ยงข้าว” ดี้พูดเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของร้าน
 
               “หือ?” ชานนท์เลิกคิ้วให้ดี้เป็นคำถาม
 
               “ไม่เป็นไรครับ..” คนหนึ่งที่หน้าตาดีชูแก้วเป๊ปซี่ให้ดู “แค่นี้พอแล้วครับ เมื่อกี้คุณแม่ให้แม่บ้านนำมาให้”
 
ในที่สุดป้ายชื่อร้านติดตั้งเสร็จเมื่อเกือบหนึ่งทุ่ม
 
               “ยังไงก็ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณสองคนแล้วกัน” ดี้ยังยืนยันในเจตนารมณ์ที่ชานนท์ไม่เข้าใจ
 
               “คิดดีแล้วหรือ?” ชานนท์กระซิบถาม
 
               “เถอะน่า..” ดี้มั่นใจอะไรบางอย่าง
 
จะโทษดี้ฝ่ายเดียวคงไม่ได้กับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น เพราะชานนท์เองก็อยากไปกินข้าวนอกบ้านและเสเพลบ้างตามประสาวัยหนุ่มที่ไม่ค่อยมีโอกาสห่างบ้านห่างผู้ปกครอง
 
               “แม่ครับ..” ชานนท์ขึ้นบันไดไปชั้นบนที่เป็นที่พักของแม่ ที่พักนี้มีประตู 2 ชั้นล็อคกุญแจแน่นหนาเพราะใครก็สามารถเดินจากถนนขึ้นไปข้างบนได้ “นนท์ขออนุญาตออกไปข้างนอกกับดี้หน่อย สั่งให้แก้วขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนแม่แล้วครับ”
 
                “อย่ากลับดึกนักล่ะ” แม่มัญชรีกำชับ
 
ดี้ตัวแสบพาคณะไปร้านอาหารกึ่งคาราโอเกะที่อยู่ปากซอยเกือบถึงถนนใหญ่
 
               “นึกอย่างไร?” ชานนท์ร้องถามดี้ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง
 
               “อยากให้พี่ชานนท์ผ่อนคลาย..วัน ๆ อยู่กับงานอยู่กับบ้านและคุณแม่ ไม่เห็นมีเพื่อนฝูง ไปแหกปากร้องเพลง จิบเบียร์พอมึน ๆ บ้าง”
 
               “จะให้สองคนนั่นเป็นเพื่อนผมหรือ?” ชานนท์แวบมองมอเตอร์ไซค์อีกคนที่ขับตามกันมา
 
               “พี่ชานนท์ไม่เห็นสายตาของไอ้คนหล่อที่มันมองพี่หรือ..มันอยากกินพี่นะ”
 
               “เฮ้ย !” รถส่ายตามแรงตะโกนของชานนท์ “มันไม่มากไปหน่อยหรือ !”
 
               “หัดกินอะไรที่มันอร่อย ๆ บ้างเถอะพี่ เห็นจับปูดำขยำปูนาทุกวันในห้องน้ำ”
 
               “เฮ้ย..เห็นหรือ?”
 
               “ฮา ๆ ไม่เห็นหรอก กุมารเล่าให้ฟัง ฮะ ๆ ฮา ๆๆ” รถส่ายอีกครั้งตามแรงกระเพื่อมของพุงดี้
 
.



.

Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 8 กุมภาพันธ์ 2569 15:08:40 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 4 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=08&group=1&gblog=325

.

.. ดงดอกรัก .. บทที่ 5 ..

 .. ดงดอกรัก ..
.. บทที่ 5 ..
.. ผักชีสีชมพู ..
.
ที่ร้านอาหารคาราโอเกะ
 
               “แปลกใจมานานแล้ว..” ชานนท์เอ่ยขึ้นหลังจากดื่มเบียร์และกินกับแกล้มสักพักใหญ่ “ทำไมผักชีสีชมพู”
 
               “ผมเคยถามแล้ว..” ดี้ชี้แจง “เจ้าของร้านบอกว่าผักชีมีประโยชน์ ก้าน ใบ ราก ใช้ปรุงอาหารได้ และยังมีคุณสมบัติเป็นสมุนไพรต่อต้านอนุมูลอิสระ ส่งเสริมระบบการทำงานของกระเพาะอาหารและลำไส้ ลดน้ำตาลในเลือด ลดความเสี่ยงโรคมะเร็ง บำรุงสายตาและต่อต้านการอักเสบ”
 
               “ที่จริงใบหยักสวยและมีกลิ่นหอม..” ชานนท์พูดบ้าง “ถ้าผักชีสีชมพูจริง ๆ จะน่ากินหรือ?”
 
               “คำคล้องจองมั้งพี่..ถ้าร้านชื่อผักชีสีเขียวพี่จะอยากเข้ามาไหม?”
 
               “ฮะ ๆ” ช่างรูปหล่อหัวเราะขึ้น “คุณชานนท์ไง ผักชีสีชมพู”
 
               “คนละเรื่องเลย เจ้าของร้านเธอสวยต่างหาก.. ฮึ !”
 
               “มีฮึด้วย..ผมขอโทษ..” นายรูปหล่อเติมเหล้าลงในแก้วเบียร์ของชานนท์ “ดื่มให้หมดแก้วเพื่อผมนะคร้าบ”
 
               “ผมดื่มเอง !” ดี้รู้แกวคว้าแก้วของชานนท์..เดินไปที่นักดนตรีอิเล็กโทน กระซิบอะไรบางอย่างแล้วยื่นเบียร์แก้วนั้นให้
 
               “ขอเชิญ..” นักดนตรีพูดเข้าไมค์ “ขอเชิญคุณชานนท์มาร้องเพลงให้ฟังสักเพลงครับ
 
               “จัดหน่อยพี่..” ดี้เดินยิ้มลงมาจากเวที “ปลดปล่อย ๆ”
 
               “ทำงี้ทำไม..” ชานนท์กัดฟันถาม “ผมร้องเพลงเข้าหูใครที่ไหน”
 
               “คุณชานนท์เชิญค่ะ..” สาวเจ้าของร้านร้องเชิญ “ฉันจะเล่นกีตาร์ให้เอง..เลือกเพลงได้เลยค่ะ”
 
               “เหอะพี่ ในนี้ไม่มีใครร้องเข้าหูหรอก สนุก ๆ กันไปเท่านั้น..” ดี้ลดเสียงเป็นกระซิบ “ปล่อยให้ไอ้นั่นดวดเบียร์ไปคนเดียว ให้เมาพับกลับบ้านไม่ถูกเลย”
 
               “ไปแกล้งเขา..” ชานนท์เลือกโน้ตเพลงที่มีคำร้องยื่นให้คุณผักชีสีชมพู “อย่าว่านะถ้าผมร้องไม่ได้เรื่อง”
 
               “แหกปากตามสบาย เมากันหมดทั้งร้านแล้วค่ะ ฮะ ๆๆ”
 
               “มันจะมอมพี่กับผม..” ดี้เข้ามากระซิบอีก “เราต้องมอมมันกลับ พี่ร้องเพลงไปเรื่อย ๆ ผมจะขยันเติมเบียร์ให้มันเอง..ชิ ! ไอ้หล่อจะกินพี่ ลูกน้องจะกินผม..ไม่ได้แอ้มหรอก”
 
ไม่แน่ใจว่าสาวผักชีสีชมพูจะรู้เรื่องอะไรด้วยหรือไม่เพราะดี้เข้าไปยื่นแก้วเบียร์ให้และกระซิบอะไรบางอย่าง..หลังจากกระดกเบียร์หมดแก้วเธอจึงขยับกีตาร์อย่างเมามัน..ชานนท์ไม่ยอมแพ้ร้องเพลงอย่าเมามันเช่นเดียวกัน..ทั้งร้านต่างแหกปากร้องเพลงตามชานนท์ ขณะเดียวกันแก้วเบียร์ของรูปหล่อก็ถูกเติมแล้วเติมอีก
 
               “กูไม่เมา..กูไม่มาว..” ไอ้รูปหล่อโหวกเหวก
 
               “พอได้แล้ว กลับกันเหอะ..” ช่างอีกคนที่มาด้วยรั้งตัวไอ้หล่อขึ้นยืน
 
               “โครม !” ทั้งรูปหล่อและเพื่อนล้มลงบนพื้น
 
               “เพื่อนคุณไม่ไหวแล้วมั้ง” สาวมือกีตาร์ร้องบอกชานนท์ที่เริ่มเพี้ยนเพราะกึ่มเข้าไปเยอะเหมือนกัน
 
               “อ่อ..คะ คับ” ชานนท์ลงจากเวทีไปที่โต๊ะของเขา
 
               “กลับบ้านเหอะ !” เพื่อนตบแก้มไอ้รูปหล่อให้สติ
 
               “เบื่อมึงแล้วอย่ามายุ่งกับกู..” มืออ่อนปวกเปียกยื่นไปทางชานนท์ “กูจะเอาไอ้นั่น !”
 
               “เป็นอะไรมากไหม?” ชานนท์ถาม
 
               “ไม่เป็นไรครับ..” เพื่อนไอ้รูปหล่อตอบ..จ้องที่ชานนท์..พูดเบา ๆ “คุณอย่ามายุ่งกับเรื่องของผัวเมียเลยครับ”
 
               “เฮ้ย !” ชานนท์และดี้ร้องออกมาพร้อมกัน
 
.....
 
               “พี่ชานนท์..” ดี้กำลังคลานขึ้นบันไดตามหลังชานนท์ “ฮะ ๆ ขำไอ้สองผัวเมียนะ ฮะ ๆๆ”
 
               “ฮะ ๆ ขำว่ะ..” ชานนท์ตบแปะ ๆ ที่บานประตู “ดูไม่ออกเลย ฮะ ๆ”
 
               “อย่ามัวแต่ขำเดี๋ยวกลิ้งตกบันได..ฮะ ๆ” ดี้อดขำอีกไม่ได้
 
               “แม่..” ชานนท์ร้องเรียกแม่มัญชรี
 
               “เราลงไปนอนข้างล่างก็ได้นี่นะพี่”
 
               “นอนข้างถนนดีกว่ามั้ง..” แม่มัญชรีเปิดประตูออกมา “เมาเหมือนหมาทั้งสองตัว”
 
               “คร๊าบ..ผมผิดไปแล้ว ไอ้ดี้มันมอมเบียร์ผม จะไม่ทำอีกแล้วครับ ผมแค่มาบอกแม่ว่าผมกลับมาแล้ว..คร๊าบ”
 
               “เฮ้ยพี่ !” ไม่ใช่ตกใจหรือโกรธที่ถูกกล่าวหา แต่เป็นเพราะร่างของหนุ่มชานนท์ที่กำลังไหลลงมาจากบันไดขั้นบนสุดมาที่เขา..ดี่ดันมือประคองและค่อย ๆ ไหลตามกันลงพื้นล่าง
 
               “ตุ้บ !”
 
               “ตุ้บ !”
 
.





.

Create Date : 10 กุมภาพันธ์ 2569
Last Update : 10 กุมภาพันธ์ 2569 19:37:58 น.

.


ที่มา : .. ดงดอกรัก .. บทที่ 5 ..
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=daren&month=02-2026&date=10&group=1&gblog=326

.