Smile Siam มาร่วมกันคืน "สยามเมืองยิ้ม" กลับสู่บ้านเรากันนะครับ ...
เรื่องราวน่าอ่าน => นวนิยายที่น่าอ่านอย่างยิ่ง => Topic started by: ppsan on 08 May 2026, 15:41:26
-
สายน้ำแห่งความรัก โดย ธราธร (๑๑) - (๑๔) จบ.
สายน้ำแห่งความรัก (๑๑)
"นุ่น มาได้อย่างไรนะครับ" ชายหนุ่มร้องทักอย่างแปลกใจเมื่อพบสาวสวยตรงหน้าเมื่อเขากลับมาถึงบ้านหลังจากเลิกงาน ละอองนุ่นมาหาโดยเขาไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้ ท่าทางจะยุ่งกันใหญ่ กับฟ้าครามเองเขาไม่เจอหล่อนอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น แล้วนี่กลับมาเจอผู้หญิงในอดีตของเขาอีก
"บังเอิญเจอฟ้าครามที่กรุงเทพนะคะ รู้ข่าวคุณเข้า เลยขอตามมาเยี่ยมคุณคะ นุ่นคิดถึงคุณจัง ไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีแล้ว ข่าวคราวก็ไม่เคยส่งให้รู้เลย" ละอองนุ่นพ้ออย่างงอน ๆ
วฤธได้แต่หงุดหงิดใจ ร้ายจริง ๆ เลยนะฟ้าคราม ดูสิ คิดได้อย่างไรเนี่ย ไปพาละอองนุ่นมาพบเขาจนได้ สงสัยเขาต้องดัดนิสัยหญิงสาวเสียแล้ว ขืนใจอ่อนยอมตามใจอยู่แบบนี้ เห็นทีคงไม่ได้แต่งกับหล่อนแน่ ไม่รู้จะมีแผนอะไรให้เขาต้องปวดหัวอีกหรือเปล่า
"คุณยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ ยังคงเหมือนหนุ่มน้อยรูปหล่อ ขวัญใจสาว ๆ สมัยเรียนมหาลัยอย่างไรก็อย่างนั้น"
"ขอบคุณครับ นุ่นเองก็เหมือนกัน แถมยิ่งสวยกว่าเมื่อก่อนด้วย"
"ปากหวานเชียวนะคะ ไม่รู้ทำเอาสาวบ้านสวนแถวนี้หลงรักไปกี่คน"
"ผมนะอาภัพรักฮะ รักสาวอยู่คนเดียวแต่เขาก็ไม่สนใจ" ชายหนุ่มพูดขึ้นเล่น ๆ
"ถึงสาวชาวสวนเขาไม่รัก แต่สาวชาวกรุงยังรักคุณนะคะ" ละอองนุ่นส่งสายตาและรอยยิ้มหวานมาให้ชายหนุ่ม
วฤธได้แต่ยิ้มเก้อ ๆ "ขอบคุณครับ แต่ว่าผมกำลังจะแต่งงานในไม่ช้านี้"
"คะ นุ่นรู้แล้ว น้องฟ้าเขาบอกนุ่นแล้วละคะ เลยขอให้นุ่นกลับมาหาคุณเผื่อถ่านไฟเก่ามันจะคุ" ละอองนุ่นพูดพลางหัวเราะยั่วเย้า
ฟ้าครามทำฤทธิ์กับเขาอีกแล้วมั๊ยละ ท่าทางเขาจะโดนคุณยายเอ็ดก็คราวนี้
"วฤธค่ะ นุ่นขอขอพักบ้านคุณได้มั๊ยค่ะ เพราะถ้าจะพักโรงแรมในเมืองก็คงไม่สะดวก จะไปจะมาหาคุณก็คงต้องใช้เวลาเดินทางมาก ไกลกันตั้งหลายกิโล แล้วบ้านคุณก็น่าอยู่มาก ร่มรื่นเย็นสบายดีจัง นุ่นไม่ได้ออกต่างจังหวัดอย่างนี้นานแล้ว ตกลงขอนุ่นพักกับคุณนะคะ นะ …" ละอองนุ่นเข้ามาเกาะแขนชายหนุ่มพลางอ้อนอย่างน่ารัก
วฤธได้แต่อึกอัก แต่จำต้องยอมตามใจหญิงสาว เพราะไม่อย่างนั้นคงเป็นการแล้งน้ำใจกับเพื่อนเก่าเกินไปหน่อย ถ้าเขาจะผลักไสให้หล่อนไปพักในโรงแรมของจังหวัดตามลำพังผู้หญิงคนเดียว
"ครับ แล้วนุ่นกะว่าจะมาเที่ยวกี่วันหรือครับ ผมจะได้วางแผนพาเที่ยวถูก"
"ก็จนกว่าวฤธจะเบื่อนุ่นละคะ อยากอยู่ใกล้คุณนาน ๆ" ละอองนุ่นยังคงฉอเลาะชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแสนหวาน ในใจก็คิดขำตัวเองว่า ถึงบทจะยั่วผู้ชาย หล่อนก็ไม่เบาเหมือนกันนะนี่
ตายละหว่า ถ้าหล่อนเกิดอยากอยู่กับเขาไม่ยอมกลับจะทำอย่างไรละเนี่ย เดี๋ยวป้าใหญ่ น้าน้อย น้าเล็ก ได้มาเล่นงานเขาตาย จะแต่งกับหลานเขาอีกไม่นานนี้แล้ว ยังพาสาวอื่นมาค้างที่บ้านอีก
หลังจากกินข้าวเย็นกันเรียบร้อยแล้ว วฤธก็จัดให้หญิงสาวพักในห้องที่ติดกับรินนภา ท่าทางคุณยายของเขาจะไม่ค่อยพอใจนัก เมื่อวฤธแนะนำละอองนุ่นให้รู้จักพร้อมบอกว่าหล่อนจะอยู่โดยไม่มีกำหนดกลับ ส่วนรินนภาก็เงียบผิดปกติ ท่าทางจะโกรธเขากระมัง ที่จริงต้องโกรธฟ้าครามถึงจะถูก ก็หล่อนเป็นคนชักนำละอองนุ่นมาหาเขาเอง"
"วฤธจะไปไหนละคะ ขอนุ่นไปด้วยคนนะคะ อุตสาห์มาหาทั้งที จะทิ้งให้นุ่นอยู่แต่บ้านหรือค่ะ" ละอองนุ่นเอ่ยถามเมื่อเห็นวฤธกำลังจะเดินลงเรือนไป หลังจากที่จัดการยกกระเป๋าเดินทางของหล่อนเข้าไปเก็บให้ในห้องเรียบร้อยแล้ว
"ผมจะไปหาฟ้าครามนะฮะ ไม่เจอหน้าเขาหลายวันแล้ว คิดถึง" รินนภาที่ยังคงนั่งเล่นอยู่บริเวณนั้นเพื่อไม่ปล่อยโอกาสให้พี่ชายกับหญิงสาวแปลกหน้าได้อยู่กันตามลำพัง ได้ยินถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่ ส่วนละอองนุ่นนั้นก็อยากจะยิ้ม แต่กลัวไม่สมบทบาทเลยต้องแสร้งทำหน้าไม่พอใจ พลางฉุดแขนเขาไว้
"ค่อยไปพรุ่งนี้ไม่ได้หรือค่ะ น้องฟ้าเขาเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ เขาคงอยากพัก คุณอยู่คุยกับนุ่นก่อนนะคะ เราไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว"
"ผมว่านุ่นพักผ่อนเถอะฮะ เดินทางมาเหนื่อย ๆ เหมือนกัน ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะฮะ คืนนี้ผมขอตัวก่อน"
วฤธว่าพร้อมผละจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันเห็นสีหน้าอมยิ้มของละอองนุ่น นี่หล่อนจะช่วยใครดีละ พบเขายังไม่ถึงครึ่งวันก็รู้แน่ชัดแล้วว่าเขารักฟ้าคราม เราจะแปรทัพมาเป็นฝ่ายวฤธดีมั๊ยเนี่ย
**************************************************************
"ฟ้ากลับมาถึงแล้วใช่มั๊ยครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามทุกคนในที่นั้น ทำไมคืนนี้ทุกคนดูมึนตึงกับเขาผิดปรกติ สงสัยฟ้าครามคงจะเล่าให้ฟังเรียบร้อยแล้วว่าเขามีสาวมาขออยู่ด้วย
"กลับมาแล้วจ๊ะ พ่อวฤธอยากคุยกับเขาหรือ เดี๋ยวน้าจะเรียกให้"
"ขอบคุณครับน้าน้อย แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ ขอผมอธิบายก่อน" แล้วชายหนุ่มจึงบอกเล่าถึงผลงานของหญิงสาวที่อุตริแกล้งเขา
"ที่แท้ก็ยายฟ้าอีกแล้ว ร้ายจริง ๆ ไม่รู้ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน เอาละ ป้าอนุญาตให้ทำโทษได้เต็มที่จ๊ะ" ว่าแล้วทุกคนก็ทยอยกันกลับเข้าห้องนอนปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่คอยจัดการกับหลานสาวตัวดีตามลำพัง
สักครู่หญิงสาวถึงได้ออกมาพบเขา พลางเอ่ยถามอย่างไม่เป็นมิตร
"มาทำไมดึก ๆ ดื่น ๆ ค่ะ ฟ้าง่วงนอนจะตายอยู่แล้ว"
"มาทำโทษคนเกเรนะสิ"
ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตวัดร่างบางของหญิงสาวขึ้นมานั่งบนตัก พลางหอมแก้มหญิงสาวอย่างแรงไม่ทันให้ตั้งตัว
"ทำอะไรนะ ปล่อยนะ เดี๋ยวฟ้าจะร้องให้ทุกคนแตกตื่นเลย" หญิงสาวขู่เสียงเขียว
"ไม่มีใครเขาสนใจฟ้าหรอก ป้าใหญ่อนุญาตให้พี่ปราบเด็กดื้อได้ตามใจชอบ" ชายหนุ่มยิ้มดวงตาเป็นประกาย แล้วก้มลงประทับริมฝีปากหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นหล่อนกำลังจะส่งเสียงร้องเรียกคนอื่น ๆ
ฟ้าครามได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม พยายามผลักไสเขาอย่างเต็มแรงแต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของหล่อนจะเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ได้แต่ปล่อยให้เขารังแกตั้งแต่หน้าผาก แก้ม จนถึงริมฝีปากได้ตามอำเภอใจ
ชายหนุ่มยังคงลงโทษหญิงสาวอย่างไม่หยุดยั้งโดยเฉพาะที่ริมฝีปาก รู้ได้ว่าหญิงสาวหยุดดิ้นรนขัดขืนไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด ยังคงหอมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแก้มนวล และสัมผัสริมฝีปากนุ่มนั้นอย่างจงใจและอ้อยอิ่งให้สมกับความรักความคิดถึง เนิ่นนานและอ่อนหวานจนหัวใจหญิงสาวแทบละลาย อีกครู่ใหญ่ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย แต่ก็ยังตระกองกอดหญิงสาวไว้แนบอก
"พี่วฤธปล่อยฟ้านะ" ฟ้าครามอายหน้าแดงกล่ำ พร้อมพยายามผลักไสอกชายหนุ่มให้ออกห่าง เพื่อจะเลื่อนตัวเองลงจากตักเขา
"ไม่ปล่อย จนกว่าฟ้าจะบอกรักพี่" ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม กระซิบบอกหญิงสาวพร้อมหอมแก้มนวลเนียนของหล่อนอีกครั้ง
"ไม่รัก จะรักได้ไงคะ แฟนเก่าพี่ยังอยู่คาบ้านทั้งคน" ฟ้าครามค้อนให้เขาด้วยความงอน
"อย่ามาทำเฉไฉเลย ก็ใครเป็นคนพาเขามาละ แล้วพี่ก็ไม่ได้รักเขา ฟ้าก็รู้ว่าพี่รักใคร บอกมาซะดีดี รักพี่หรือเปล่า" ชายหนุ่มกำชับอย่างเป็นต่อ ฟ้าครามยังคงเฉยไม่ยอมพูด แต่กลับซุกหน้าลงกับอกเขาทันทีเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นจะรุกรานหล่อนอีกครั้ง ชายหนุ่มเลยได้แต่แนบหน้าลงกับผมนุ่มสลวยของหญิงสาวแทน
วฤธเชยคางหญิงสาวขึ้นมาอย่างเอ็นดู พลางสบตาคู่หวานตรงหน้าอย่างแสนรัก
"รับรักพี่ได้หรือยัง คนดี พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ฟ้าเสียใจ"
"ไม่คะ ฟ้าไม่เชื่อ สัญญาปากเปล่าแบบนี้โกงกันก็ได้"
"พอแต่งงานก็มีทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฏหมาย แล้วอีกหน่อยก็จะมีพยานรักตัวน้อย ๆ แต่ถ้าฟ้ายังไม่เชื่ออีก พี่พิสูจน์ให้ดูอีกก็ได้นะว่าพี่รักฟ้ามากแค่ไหน"
"เอ๊ะ อย่านะ" หญิงสาวรีบเบี่ยงหน้าหลบเมื่อชายหนุ่มก้มหน้าลงมาหาอย่างจงใจ
"ปล่อยฟ้าได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นนะ" ฟ้าครามกลัวว่าเดี๋ยวป้าใหญ่ น้าน้อย กับน้าเล็กจะโผล่ออกมาเห็นหล่อนนั่งตักวฤธอยู่ละก็หล่อนขายหน้าแย่เลย
"ตอบพี่ก่อนเร็ว ถึงจะยอมปล่อยเด็กงอแง" ชายหนุ่มยังคงโอบกอดรอบเอวบางของหญิงสาวแถมรัดแน่นขึ้นอย่างจงใจ
"แต่งก็ได้คะ เพราะป้าใหญ่บอกฟ้าว่า แต่งก็เหมือนไม่แต่ง" ฟ้าครามรีบตอบตามใจเขา กลัวว่าจะโดนรังแกอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ยอมบอกรักอีกฝ่าย
"เอ๊ย… มันจะเหมือนกันได้ยังไงละ แต่งแล้วฟ้าก็ต้องไปอยู่บ้านพี่นะ" วฤธออด
"ไม่รู้ละ ฟ้าตอบแล้ว ปล่อยได้แล้วคะ"
"ก็ด้าย….แต่ขอหอมก่อน" ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มหล่อนอย่างรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้หล่อนหลบทัน แล้วจึงค่อยคลายอ้อมแขนออก
พอรู้ตัวว่าเป็นอิสระ ฟ้าครามปล่อยหมัดชกเขาที่ท้องอย่างแรง แล้วรีบลุกหนีวิ่งเข้าห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งตัวบิดตัวงอด้วยความเจ็บปวด ถ้ารู้ว่าหล่อนฤทธิ์มากแบบนี้นะจะจับลงโทษไม่ยอมปล่อยเลย วฤธได้แต่โอดครวญในใจ
.
Create Date : 27 พฤษภาคม 2549
Last Update : 27 พฤษภาคม 2549 18:33:56 น.
.
ที่มา : สายน้ำแห่งความรัก (๑๑)
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=tharathorn&month=05-2006&date=27&group=7&gblog=11
.
-
สายน้ำแห่งความรัก (๑๒)
อาทิตย์ยามอัสดงที่กำลังทิ้งตัวลงน้ำบริเวณเหนือเขื่อนทำให้บรรยากาศยามเย็นเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย ไล่ตั้งแต่ฟ้า เหลือง ชมพูของท้องฟ้า ตัดกับสีเขียวเข้มของใบไม้ในบริเวณนั้น น้ำในเขื่อนเป็นประกายระยิบระยับล้อแสงแดดที่ทอลงมาต้องพื้นน้ำเพื่อบอกอำลาและสัญญาที่จะกลับมาให้ความอบอุ่นในวันรุ่งขึ้น
วฤธ ละอองนุ่นและฟ้าครามพากันมานั่งชมวิว ดื่มด่ำกับธรรมชาติรอบตัวในบริเวณสวนริมเขื่อน เนื่องจากตอนเย็นละอองนุ่นเดินมาตามฟ้าครามที่บ้านเพื่อมาชวนแกมบังคับหญิงสาวให้ไปดูพระอาทิตย์ตกเป็นเพื่อนกับหล่อนตามที่วฤธขอไว้
ขณะนี้ละอองนุ่นเปลี่ยนใจหันมาช่วยเหลือชายหนุ่มแทนแล้ว เพราะหล่อนเห็นวฤธนั้นหายใจเข้าออกเป็นฟ้าครามตลอดเวลา และหล่อนก็เอ็นดูฟ้าครามอยู่ไม่น้อย มองไปมองมาก็เห็นว่าคู่นี้เหมาะสมกันดี
"น้องฟ้าจ๊ะ เนี่ยถ้าแต่งงานกับวฤธแล้ว อย่าไปอ่อนข้อให้เขาเชียว ผู้ชายถ้าเขาเห็นเราเป็นของตายนะ อีกหน่อยก็ไม่เอาใจใส่เราเหมือนเดิมแล้ว ทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็ขัดหูขัดตาไปหมดละที่นี้" ละอองนุ่นพูดล้อพลางชำเลืองดูชายหนุ่ม ขณะนั่งรับลมเล่นเพลิน ๆ
ฟ้าครามได้แต่ปลงพลางคิดในใจ เฮ้อ… ยังไงก็ต้องแต่งหรือนี่ ไม่น่าเชื่อเลย อุตสาห์รักษาเนื้อรักษาตัวมาจนป่านนี้ ดูสิ ทุกคนหันไปเข้าข้างเขาหมดเลยแม้แต่ละอองนุ่นก็เถอะ อุตสาห์พามาจากกรุงเทพให้มาช่วยเรา ทำไมกลายเป็นฝ่ายโน้นซะแล้วก็ไม่รู้
"ฟ้าไม่กลัวหรอกคะพี่นุ่น ใครไม่รักก็อย่ารัก ฟ้าไม่เห็นสนใจเลย" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
วฤธยิ้มออกมาอย่างขบขันในความรั้นของว่าที่เจ้าสาว พลางหันไปเอ่ยกับละอองนุ่นแทน
"ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอกฮะนุ่น ผมรักและถนอมของผมอย่างกับอะไรดี กว่าจะได้แต่งนี่ ผมโดนแกล้งสารพัด แต่ก็ต้องขอทำโทษบ้างละฮะหลังแต่งงาน" วฤธหัวเราะอย่างเบิกบาน ประกายตาพราวไม่ต่างกับประกายของน้ำในเขื่อนตรงหน้า
"จ้างให้ ลองมาทำร้ายร่างกายเขาสิ จะฟ้องคุณยายด้วย"
"อุ๊ย… วฤธเขาไม่ได้หมายความว่าจะทำร้ายน้องฟ้านะคะ เขาหมายถึงอย่างอื่นนะคะ" ละอองนุ่นเย้าต่ออย่างร่าเริง
ฟ้าครามได้แต่นั่งหน้าแดง ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรไม่ให้เข้าเนื้อ เลยได้แต่ขว้างค้อนให้ชายหนุ่มอย่างเคือง ๆ
"ไม่เอานะครับ อย่างอนเลย พี่ล้อเล่น" วฤธคว้าเอวหญิงสาวเพื่อให้หล่อนเขยิบเข้ามานั่งชิดเขา
"โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย…. อิจฉา นี่วฤธไม่ต้องหวานขนาดนั้นก็ได้นะ นุ่นตาร้อนผ่าวไปหมดแล้ว เห็นใจคนไม่มีแฟนบ้าง"
"ผมนะน่าสงสารจะตาย นุ่นไม่เห็นหรือฮะว่าฟ้าเขาทั้งหยิกทั้งข่วนผมขนาดไหน" วฤธพ้อขอความเห็นใจ
"ตอนนี้ก็ทนไปเถอะคะ เดี๋ยวน้องฟ้างอนไม่ยอมแต่งด้วยนะเออ แต่งแล้วก็ค่อยไปคิดบัญชีทั้งดอกทั้งต้นเอาทีหลัง" ละอองนุ่นตอบกลั้วหัวเราะ
"โธ่ พี่นุ่นอย่าล้อฟ้าสิคะ" ฟ้าครามขอความเห็นใจจากสาวสวยตรงหน้า พร้อมกับพยายามผลักชายหนุ่มให้เขาคลายวงแขนออกจากเอวหล่อน แต่วฤธกลับรัดแน่นเข้าไปอีก
"ผมก็เร่งวันเร่งคืนอยู่ครับว่าเมื่อไหร่จะถึงวันหมั้นวันแต่งเสียที กลัวว่าที่เจ้าสาวจะเปลี่ยนใจเสียก่อน นี่ถ้าจับเขาผูกติดกับตัวผมได้ ก็คงทำไปแล้ว ป้องกันการหนีนะฮะ" ฟ้าครามนึกหมั่นไส้คนพูดเสียจริง ๆ วันนี้ดูเขาจะร่าเริงเบิกบานเป็นพิเศษเชียวนะ
"นุ่นคงอยู่ไม่ถึงวันนั้นนะคะ ต้องรีบกลับไปทำงานแล้ว ขืนลางานต่อคงโดนไล่ออกจากงาน เผลอ ๆ ต้องมาขอสมัครเป็นชาวสวนที่นี่แทน แต่นุ่นก็ขอแสดงความยินดีกับคุณและน้องฟ้าจากใจจริงเลยนะคะ"
"ขอบคุณมากครับสำหรับมิตรภาพ"
"ถ้าพี่นุ่นอยากมาเที่ยวพักผ่อนบ้านสวนเมื่อไหร่ ก็เชิญเลยนะคะ ฟ้าจะดีใจมากถ้าพี่มาหาบ่อย ๆ"
"แน่นอนคะ ไว้น้องฟ้ามีลูกแล้วพี่จะมาช่วยเลี้ยงนะคะ" ละอองนุ่นยังไม่วายหยอกล้อหญิงสาวจนหน้าแดง
**************************************************************
"วันนี้น้องรินสวยจังคะ" ฟ้าครามเอ่ยชมรินนภาที่อยู่ในชุดเสื้อกระโปรงสีฟ้าอ่อนกำลังเยี่ยมหน้าเข้ามามองในห้องหญิงสาวขณะที่ช่างกำลังแต่งหน้าแต่งตัวให้หล่อนเพื่องานมงคลในวันนี้
"พี่ฟ้าสวยที่สุดเลยคะ รินไม่เคยเห็นพี่ฟ้าแต่งหน้าทาปากแบบนี้มาก่อนเลย" รินนภาเข้ามายืนใกล้ ๆ ฟ้าครามพลางชื่นชมอย่างยินดี
"แบบนี้พี่วฤธเห็นคงตาค้างทำอะไรไม่ถูกไปเลย" น้องสาวของเจ้าบ่าวหัวเราะเสียงใส
ฟ้าครามอยู่ในชุดไทยสีเหลืองนวลสำหรับพิธีตักบาตรในตอนเช้า ส่วนผมเกล้าเป็นมวยมุ่นทบไว้ด้านหลังแซมด้วยดอกกุหลาบสีขาว ใบหน้าประดับด้วยสีสันอ่อน ๆ ขับให้ดูอ่อนหวานงดงามยิ่งนัก
เมื่อได้ฤกษ์ในตอนเช้าตรู่หญิงสาวก็ออกไปสมทบกับชายหนุ่มที่รออยู่ก่อนแล้วบริเวณท่าน้ำเพื่อตักบาตรทำบุญ วันนี้ใบหน้าเขาดูสดใส ดวงตาเป็นประกายพราว ครั้งแรกที่วฤธเห็นฟ้าคราม เขาถึงกับมองตามหล่อนไม่คลาดสายตา
"ฟ้าสวยจังเลยวันนี้" ชายหนุ่มก้มลงบอกเบา ๆ เมื่อหญิงสาวทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเพื่อรอพระมารับบาตร
"หมายความว่าวันอื่นไม่สวยหรือไงค่ะ" ฟ้าครามกระซิบเสียงเขียว
"วันอื่นนะน่ารัก แต่วันนี้นะสวย" ชายหนุ่มตอบเสียงกลั้วหัวเราะแผ่ว ๆ นึกในใจว่า แทนที่หล่อนจะอายกลับดุเขาอีกแนะ วันนี้บรรยากาศรอบตัวของเขาดูช่างสดใสไปหมด ท้องฟ้าเริ่มใสกระจ่าง ใบไม้ใบหญ้าพริ้วสะบัดใบไปตามแรงลม นกตัวเล็กตัวน้อยพากันส่งเสียงร้องอย่างไม่รู้เบื่อราวกับจะอวยชัยให้พรไปกับเขาด้วย
หลังจากเสร็จพิธีในช่วงเช้า ฟ้าครามก็เปลี่ยนชุดมาห่มสไบกรองทองกับนุ่งผ้ายกสำหรับพิธีรดน้ำในตอนบ่ายที่แขกทยอยกันมาอย่างต่อเนื่อง
"ขอให้รักและทะนุถนอมกันจนวันตายนะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็ขอให้อภัยซึ่งกันและกัน และจงมีความอดทน อดกลั้น ซื่อสัตย์ต่อกัน" คุณยายบัวรดน้ำให้ศีลให้พรแก่คู่บ่าวสาวเป็นคนแรก พร้อมทั้งลูบหัววฤธและฟ้าครามอย่างเอ็นดู
"ป้าขอให้ลูกทั้งคู่มีแต่ความสุขความเจริญในชีวิตสมรส พ่อวฤธ ป้าฝากน้องด้วยนะลูก ถ้าน้องทำอะไรผิด ก็ขอให้อบรมตักเตือนแต่โดยดี อย่าได้ขึ้งโกรธถือสา ส่วนฟ้าก็เคารพเชื่อฟังพี่เขานะลูก ต่อไปนี้เราออกเรือนแล้ว จะทำฤทธิ์ทำเดชแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว" ป้าใหญ่แตะซับน้ำตาที่ซึมออกมาขณะที่ให้พรบ่าวสาว แล้วจึงหันไปเรียกน้าน้อยให้เข้ามารดน้ำเป็นรายต่อไป
"น้าขออวยพรให้ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร ถึงยัยฟ้าจะดื้อจะทิฐิไปบ้าง ก็ให้อภัยน้องเสียนะ หรือถ้าพ่อวฤธอดไม่ไหวจริง ๆ จะตีก็ขอให้ตีก้นเบา ๆ นะลูก แล้วมีหลานให้น้าอุ้มไว ๆ นะ" น้าน้อยอดยิ้มปลื้มเอ็นดูทั้งสองฝ่ายไม่ได้
"พ่อวฤธรับแก้วตาดวงใจของบ้านนี้ไปครองแล้ว ขอให้ถนอมไว้ให้ดี ส่วนฟ้าพ้นอกน้าไปแล้ว อย่าเอาแต่ใจตัวเองนะจ๊ะ และก็ขอให้ทั้งคู่รักกันตลอดไป อย่าทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บช้ำน้ำใจ"
หลังจากที่น้าเล็กอวยพรจบ บ่าวสาวก็ยังคงหมอบรับน้ำสังข์จากผู้ใหญ่ชาวบ้านชาวสวนที่มาร่วมอวยพรชายหนุ่มและหญิงสาวกันอย่างคับคั่งจนกระทั่งเสร็จพิธี คำอวยพรจากใจจริงเหล่านี้ทั้งวฤธและฟ้าครามถือเป็นพรอันบริสุทธิ์และเป็นสิริมงคลในการเริ่มต้นชีวิตคู่ที่ขาดเสียมิได้
ส่วนในตอนค่ำเมื่อถึงฤกษ์ส่งตัว ญาติผู้ใหญ่ก็พากันเข้ามาอวยพรสอนสั่งคู่บ่าวสาวกันอีกยืดยาวในห้องหอที่ชายหนุ่มจัดตกแต่งใหม่เพื่อเตรียมรับเจ้าสาวของเขา ก่อนออกจากห้องหอ ป้าใหญ่ไม่ลืมให้ฟ้าครามไหว้วฤธเพื่อฝากเนื้อฝากตัว หญิงสาวจำต้องทำตามคำสั่ง ก้มลงกราบที่อกเขาแต่โดยดี จากนั้นทุกคนก็ทิ้งให้หนุ่มสาวได้พักผ่อนหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน
.
Create Date : 27 พฤษภาคม 2549
Last Update : 27 พฤษภาคม 2549 18:35:10 น.
.
ที่มา : สายน้ำแห่งความรัก (๑๒)
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=tharathorn&month=05-2006&date=27&group=7&gblog=12
.
-
สายน้ำแห่งความรัก (๑๓)
"วันนี้ฟ้าน่ารักมากเลย ไม่ดื้อ ไม่งอแง" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่ออาบน้ำเสร็จและเดินเข้ามานั่งเล่นข้างหญิงสาวที่กำลังนั่งแปรงผมอยู่
"ก็แค่วันนี้เท่านั้นแหละคะ ก็มีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่นี่ค่ะ" ฟ้าครามเขยิบถอยออกห่างเมื่อเห็นชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นวมยาวแถมขยับมาเบียดหล่อนซะอีก
"แน่ใจนะ… ถ้างั้นก็เหมารวมถึงคืนนี้ด้วยสิ" วฤธรีบแอบอ้างทันที พลางส่งสายตาเจ้าชู้ มองเจ้าสาวของเขาในคืนวิวาห์
"เสียใจคะ แค่กลางวันเท่านั้น กลางคืนไม่เกี่ยว" หญิงสาวยิ้มตอบตีหน้าซื่อ
"ทำตาหวานใส่พี่แบบนี้ เดี๋ยวพี่อดใจไม่อยู่นะ" ชายหนุ่มไล้มือไปกับแก้มและริมฝีปากหญิงสาวเบา ๆ" ฟ้าครามพยายามเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับจับมือเขาไว้แน่นไม่ให้ซุกซน
"เดี๋ยวฟ้าจัดที่นอนหน้าเตียงให้นะคะ พี่วฤธจะได้ไม่อึดอัด เพราะฟ้านอนดิ้น"
"ใจร้ายจริง เตียงพี่เองก็ยังนอนไม่ได้ ดูสิ เตียงออกใหญ่พี่ไม่อึดอัดหรอก แล้วพี่ก็นอนไม่ดิ้นด้วย ขอนอนกอดฟ้าหน่อยนะ" ชายหนุ่มพยายามออดอ้อน
"ไม่ได้คะ ถ้าไม่ยอมนอนหน้าเตียง พรุ่งนี้ฟ้ากลับไปนอนบ้านฟ้านะ" หญิงสาวทำเสียงขู่
"หือ… จำได้มั๊ยป้าใหญ่สอนให้ฟ้าเคารพเชื่อฟังพี่นะ"
"จำได้ค่ะ แต่น้าน้อยบอกให้พี่วฤธตามใจฟ้านะคะ" หญิงสาวไม่ยอมแพ้
"เอ… น้าน้อยบอกอย่างนั้นหรือ ฟ้าโมเมหรือเปล่า" ชายหนุ่มได้แต่สงสัย ไม่แน่ใจว่าน้าน้อยสั่งสอนอย่างที่หล่อนอ้างจริง ๆ หรือเปล่า
"ไม่รู้ละคะ จะนอนหน้าเตียง หรือหน้าห้อง" หญิงสาวยื่นคำขาด
"หน้าเตียงครับผม" ชายหนุ่มจำต้องเลือกแต่โดยดี อย่างน้อยหน้าเตียงก็ยังใกล้สาวน้อยของเขากว่าหน้าห้องแน่ ๆ
"ดีมากคะ ว่าง่าย ๆ แบบนี้ ป้าใหญ่รักพี่วฤธแย่เลย" หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจที่ชายหนุ่มไม่ขัดข้อง
"คนอะไร แกล้งเขาแล้วยังมาประชดเขาอีก ฟ้าเองไม่เคยบอกรักพี่เลยนะ"
ว่าแล้วเขาก็ช้อนตัวหญิงสาวขึ้นอุ้มอย่างรวดเร็วไปวางไว้บนเตียงนอน พร้อมล้มตัวลงนอนข้าง ๆ กอดหญิงสาวไว้แน่น และซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวอย่างไม่สนใจอาการดิ้นรนผลักไสของเจ้าสาว
"เอ๊ะ ไหนสัญญาว่าจะยอมนอนข้างล่างไงค่ะ"
"ก็ไม่ได้ผิดสัญญาซะหน่อย พี่กล่อมฟ้าให้หลับก่อน แล้วเดี๋ยวพี่ก็ค่อยลงไปนอนหน้าเตียงทีหลังไง" ชายหนุ่มพยายามต่อรอง
"ไม่ได้ค่ะ ฟ้าหลับแล้วจะรู้ได้ยังไงละค่ะ พี่วฤธปล่อยฟ้าเดี๋ยวนี้เลย" ฟ้าครามทุบเขาแรง ๆ ที่บ่า
"เจ้าสาวใครเนี่ย เรื่องมากจริง เอ้า… นอนได้แล้วครับ พี่ลงไปนอนข้างล่างก็ได้" วฤธไม่วายหอมแก้มหญิงสาวก่อนจะผละออกมาอย่างจำใจ
ฟ้าครามลุกขึ้นมาจัดที่นอนให้กับชายหนุ่มบริเวณหน้าเตียงก่อนที่จะขึ้นไปครอบครองเตียงใหญ่ตามลำพัง แถมหลับอย่างสบายบนเตียงนุ่ม ไม่สงสารคนนอนพื้นแข็งข้างล่างเลย
***********************************************************************
หญิงสาวหลับไปได้สักพัก ก็ต้องงัวเงียลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ลืมไปว่าคืนนี้หล่อนนอนอยู่ในห้องหอที่บ้านวฤธ ไม่ใช่ที่บ้านหล่อนเอง ดังนั้นขณะลงจากเตียงกำลังจะก้าวเดินก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่หน้าเตียงนั่นเอง ทำเอาหญิงสาวล้มใส่เขาทั้งตัว ดีที่ล้มลงไปบนตัวเขา ไม่งั้นมีหวังหล่อนได้หัวทิ่มแน่
"โอ๊ย อะไรกันเนี่ย อยู่ดีดี ลุกขึ้นมาเตะพี่กลางดึก" ชายหนุ่มตกใจเผลอร้องขึ้นมาขณะกอดหญิงสาวที่ทับลงมาบนตัวเขาไว้แน่น
"ฟ้าขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ เจ็บหรือเปล่าค่ะ"
"เจ็บซิ ถามได้ มีแต่กระดูกทั้งนั้นนะที่ล้มลงมาเนี่ย ทิ่มปอดพี่หรือเปล่าก็ไม่รู้ เจ็บจัง" ชายหนุ่มอ้อนพลางหอมผมหญิงสาวเบา ๆ
"ปล่อยฟ้าก่อนค่ะ จะไปเข้าห้องน้ำ" หญิงสาวบอกเขาเมื่อเห็นเขาไม่ยอมปล่อยหล่อนแต่โดยดี ยังคงกอดแน่นทำท่าเหมือนจะหลับต่อด้วยซ้ำ ฟ้าครามเลยต้องหยิกเข้าให้อย่างแรง เขาจึงคลายอ้อมแขนมาลูบคลำแผลแทน
เมื่อฟ้าครามออกจากห้องน้ำก็เห็นชายหนุ่มขึ้นไปนอนบนเตียงอีกด้านเรียบร้อยแล้ว หล่อนรีบร้องเอะอะขึ้นทันที
"ทำไมขึ้นมานอนบนนี้ละค่ะ" หญิงสาวตรงเข้าไปเขย่าตัวชายหนุ่มทันที
"ไม่รู้ละ เดี๋ยวฟ้าลุกขึ้นมาเตะพี่อีก พี่นอนตรงนี้นะดีแล้ว เอาหมอนข้างมากั้นกลางไว้ก็ได้ถ้าฟ้ากลัว"
"ไม่กลัว แต่ไม่ไว้ใจค่ะ"
"พี่ไม่ทำอะไรหรอก แค่กอดยังหวงเลย ขืนทำมากกว่านี้เดี๋ยวโดนซ้อมแย่เลย" ว่าแล้วชายหนุ่มก็หลับตา ทำไม่รู้ไม่ชี้ว่าหญิงสาวจะเอาอย่างไรกับเขาต่อไป แกล้งนอนหันหลังให้เสียดื้อ ๆ ฟ้าครามเลยจำต้องล้มตัวลงนอนอีกด้าน หันหลังให้ชายหนุ่มเช่นกัน หล่อนนอนตัวแข็งไม่กล้าขยับตัวอยู่นานกว่าจะหลับสนิท
***********************************************************
บรรยากาศยามเช้าหอมกลิ่นดอกรสสุคนธ์โชยระรื่นมากับสายลมเย็น ทำให้ฟ้าครามนอนหลับพริ้มอมยิ้มอย่างฝันดี ไม่รู้ตัวเลยว่าชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างตัวนั้นนอนมองหล่อนอยู่นานเท่าไร กว่าหญิงสาวจะรู้สึกตัวตื่นก็พบว่าหล่อนนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาเรียบร้อยแล้ว
"พี่เหมือนฝันไป ตื่นขึ้นมาก็เห็นหน้าฟ้า" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อเห็นหญิงสาวรู้สึกตัว และพยายามจะกระเถิบตัวออกจากวงแขนเขา
"ฝันเห็นผีนางตานีนะซิ แล้วเรื่องอะไรมานอนกอดฟ้าละนี่" หญิงสาวเหวออกมาทันที
"ก็ฟ้านอนดิ้น ทำหมอนข้างที่กั้นไว้หล่นไปเองนะ พี่ไม่มีหมอนข้างกอด ก็ต้องหันมากอดฟ้าสิ นุ่มนิ่มและอุ่นกว่ากันเยอะเลย" วฤธกระเซ้าอย่างเบิกบาน
"พี่วฤธผิดสัญญาอย่างนี้ เดี๋ยวคืนนี้ฟ้ากลับไปนอนบ้านฟ้าแล้ว"
"นี่ก็บ้านฟ้าเหมือนกันครับ แล้วจะหนีพี่กลับไปได้ยังไงกัน เดี๋ยวทุกคนก็ตำหนิพี่หรอกว่าปล่อยให้เมียนอนหนาวคนเดียว"
"นี่พูดดีดีนะ ยังไม่ได้เป็นนะ อย่ามาตู่" ฟ้าครามค้อนอีกฝ่ายอย่างขวาง ๆ
"แบบนี้เขาเรียกว่าเป็นโดยนิตินัย แต่ทางพฤตินัยนะเดี๋ยวก็เป็น" วฤธแกล้งแหย่หญิงสาวเล่น ก้มลงมองก็เห็นหน้าหล่อนแดงด้วยความโกรธหรือความอายก็ไม่รู้
"แล้วถ้าฟ้ากลับไปนอนบ้านโน้นนะ ทุกคนก็ต้องไล่ฟ้ากลับมาหาพี่อยู่ดีแหละ"
"ป้าใหญ่ก็จะเอ็ดพี่ได้ว่าตามใจฟ้าไม่เป็นเรื่อง ยิ่งน้าน้อยคงไม่ยอม เพราะแกบอกว่าอยากอุ้มหลานไว ๆ" ชายหนุ่มพยายามอธิบายชักแม่น้ำทั้งห้า
"แต่ดูสิ เดี๋ยวก็ให้พี่นอนหน้าเตียง เดี๋ยวก็จะหนีกลับบ้าน แล้วเมื่อไหร่ทุกคนจะได้อุ้มหลานสักที"
ชายหนุ่มเอาแต่พูดอยู่ฝ่ายเดียว นึกเอะใจว่าทำไมสาวน้อยของเขานิ่งไป ก้มลงดูอีกทีก็เห็นหล่อนซุกอกเขาหลับไปอีกรอบหนึ่งแล้ว เอ้อ หลับง่ายหลับดายจริง ขอลักหลับให้ชื่นใจหน่อยละกัน วฤธโอบกอดฟ้าครามไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหนในขณะที่เสียงเพลงกล่อมหอยังคงดังขับขานไพเราะประทับใจ
'วิมานี้ สีชมพู สีแห่งรักงามหรู ซึ้งอยู่ในความฝัน
วางรากศิลารัก สลักด้วยดวงชีวัน จารึกไว้ร่วมกัน ไม่มีวันเสื่อมคลาย
ชื่นใดเล่า เหนือกว่าใจเรา เนาว์รักมิวาย
ขอพลีใจและกาย รักเดียวไม่เคลื่อนคลาย ละลายกลายสีชมพู
วิมานนี้ ฉันปลื้มฤดีเพราะมีเธอคู่ ถึงเข็ญใจไม่กลายชมพู เสรีรักอยู่ชื่นชูใจ'
.
Create Date : 27 พฤษภาคม 2549
Last Update : 27 พฤษภาคม 2549 18:37:22 น.
.
ที่มา : สายน้ำแห่งความรัก (๑๓)
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=tharathorn&month=05-2006&date=27&group=7&gblog=13
.
-
สายน้ำแห่งความรัก (๑๔) จบ.
'เมื่อคืนนี้คนดีของพี่ไม่งอน น้องยังออดอ้อนชิดชมให้พี่สุขสมวิญญาณ หวานล้ำเกินจะพรรณนา หวานที่เธอมอบมา ช่างหวานซึ้งใจ
แต่เวลานี้ไยน้องหมางเมินไปเล่า รู้ใจพี่บ้างหรือเปล่า ว่าเจ็บรวดร้าวเพียงใด พี่พลั้งหรือผิดอย่างไร น้องควรให้อภัย อย่ารีบด่วนตัดไมตรี
คำโบราณว่าปราชญ์ที่เก่งกาจก็ยังพลาดอยู่ดี โถ… ตัวพี่แค่นี้ จะไม่มีพลั้งเลยเชียวหรือแก้วตา
เมื่อคืนนี้คนดีของพี่น่ารัก พี่เองยังได้ประจักษ์ว่าน้องน่ารักทุกเวลา คืนนี้พี่ให้สัญญา เว้นดาวเดือนบนฟ้า นอกนั้นพี่มอบให้เธอ'
เสียงเพลง "เมื่อคืนนี้" ดังแว่วมาจากบ้านทรงไทยในเช้าวันใหม่ที่อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเย็นฉ่ำ ทำให้วฤธถึงกับอมยิ้มพลางแอบนึกฝันหวานว่าเมื่อไหร่นางกลางใจของเขาจะน่ารักอย่างในเพลงนี้บางนะ
"ผมมาตามฟ้ากลับบ้านนะครับ หนีกลับมานอนที่นี่ไม่ยอมบอก" ชายหนุ่มรีบแจ้งวัตถุประสงค์ทันทีที่เขาโผล่ขึ้นเรือนแล้วเจอป้าใหญ่ น้าน้อย และน้าเล็กกำลังนั่งคัดขนาดดอกมะลิ ดอกรัก จำปี และกุหลาบจากสวนไว้ร้อยมาลัยถวายพระ ทุกคนได้แต่หัวเราะเอ็นดูชายหนุ่ม
"โน่นแนะลงไปเล่นน้ำแต่เช้าแล้ว ไม่เห็นขึ้นมาเสียที ป่านนี้ตัวซีดตัวเซียวแล้วมั้ง วันหยุดละเป็นไม่ได้ ไปหาตัวในน้ำนั่นแหละถึงจะเจอ" ป้าใหญ่กล่าวอย่างระอา
"น่าอิจฉาจริ๊งคู่นี้ เมียหายมาไม่ทันข้ามคืน เราก็ตามมาทวงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นกกายังไม่ออกจากรัง" น้าน้อยสัพยอก
"น่าเห็นใจต่างหากครับ ฟ้าเล่นหลบหน้าผมแบบนี้ ผมแย่เลยครับ" ชายหนุ่มยิ้มเขิน ๆ
"เราปล่อยให้ฟ้ากลับมานอนที่นี่บ่อย ๆ แล้วเมื่อไหร่จะมีหลานให้น้าอุ้มกันละนี่" น้าเล็กถามยิ้ม ๆ
"โธ่…จะมีได้อย่างไรละครับ ฟ้ายังให้ผมนอนหน้าเตียงอยู่เลย แถมหยิกผมตัวเขียวไปหมด มือยังหนักอีกต่างหากครับ" ชายหนุ่มได้โอกาสถึงกับฟ้องทุก ๆ คน
"ยังไม่หมดฤทธิ์อีกเหรอ เราก็อย่าไปตามใจเขาสิ" น้าน้อยรีบเข้าข้างวฤธ
"ฟ้าเขาบอกว่าถ้าผมรังแกเขา เขาจะหนีมาอยู่นี่เลย ไม่ยอมกลับไปครับ"
"ฟ้านี่ดื้อจริงเชียว เดี๋ยวน้าจะใส่กุญแจห้องเขาไว้เอง กลับมานี่ก็ไม่มีที่นอนเองละ" น้าเล็กอาสาจะช่วย
"ขอบคุณครับ ผมจะได้วางใจ" วฤธยิ้มกริ่มที่ทุกคนหันมาให้ความรักและเอ็นดูเขาแทน
"พ่อวฤธจะไปตามน้อง ก็ไปที่ท่าน้ำนั่นแหละลูก" ป้าใหญ่เอ่ยอนุญาต
"ครับ เดี๋ยวผมกลับมานะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ผละเดินลงเรือนไป ท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามที่มองตามอย่างเอาใจช่วย
*******************************************************************
บรรยากาศยามเช้าปกคลุมด้วยหมอกขาวบาง ๆ น้ำค้างที่ยังคงเกาะยอดไม้ใบหญ้าหยดพราวลงต้องผิวดินชุ่มชื้น ใบไม้เขียวสดพริ้วสะบัดไหวตามแรงลมอย่างเริงร่า ปลาตัวน้อยว่ายทวนน้ำอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยเป็นเพื่อนหญิงสาว ฟ้าครามดำผุดดำว่ายอย่างเพลิดเพลินในกระแสน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ ผ่านท่าน้ำหน้าบ้าน หล่อนไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นง่าย ๆ เหนื่อยนักก็โผเข้าเหนี่ยวรากไม้ใหญ่ริมตลิ่งเพื่อหยุดพัก พลางนอนลอยตัวฟังเสียงนกร้อง เสียงปลาโผขึ้นเหนือน้ำเพื่อฮุบอากาศหายใจและเสียงสายน้ำไหล ฟ้าครามเบื้องบนครึ้มฉ่ำไปด้วยละอองไอน้ำและก้อนเมฆเทาทะมึน ต่ำลงมาคือสีเหลืองสดของดอกราชพฤกษ์ ตัดกับสีแดงดั่งเปลวเพลิงของหางนกยูง และม่วงเข้มของตะแบก กอผักตบชวาที่กำลังออกดอกสีม่วงหวานค่อย ๆ ลอยตามน้ำไปเรื่อย ๆ หญิงสาวปล่อยอารมณ์ไปกับธรรมชาติสดชื่นรอบกายอย่างเบิกบาน แต่พลันกลับสะดุ้ง เมื่อมีมือมาโอบรอบเอวอย่างเงียบ ๆ ทางด้านหลัง
"เอ๊ะ เล่นอะไรค่ะเนี่ย ฟ้าตกใจนะ" ฟ้าครามร้องเสียงดังเมื่อเห็นวฤธลงมาลอยคออยู่ข้าง ๆ
"ไม่ได้เล่นครับ มาตามหาเมีย เห็นบ้างมั๊ย หนีพี่มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" ชายหนุ่มรั้งแผ่นหลังหญิงสาวเข้ามาแนบตัว
"อ๋อ เห็นแวบ ๆ ค่ะ ดูเหมือนจะเพิ่งพายเรือผ่านไปเมื่อกี้นี้เอง" ฟ้าครามตอบลอยหน้าลอยตา พลางชี้มือไปตามกระแสน้ำเพื่อบอกทิศทาง
"ว้า…แย่จริง แล้วพี่จะตามทันหรือเนี่ย อือ… ไม่เป็นไร มีอีกคนในอ้อมแขนนี้แทนแล้ว" ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมเคลียแก้มลงกับแก้มเย็นชื้นของหญิงสาว
"โอ๊ย…." ชายหนุ่มร้องออกมาเมื่อหญิงสาวทุบเขาเข้าให้ และพยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอด
"ดิ้นเดี๋ยวกระโจมอกหลุดไม่รู้นะ" ชายหนุ่มเป็นฝ่ายขู่หล่อนเข้าบ้าง สายตาพราวระยับ
"คิดถึงวันแรกที่พี่กลับมาบ้านแล้วเห็นฟ้าเล่นน้ำอยู่นะ ดีใจจนบอกไม่ถูกที่ได้กลับมาพบ นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้แต่งกับสาวคนที่อยู่ในใจคนนี้ซะแล้ว" ชายหนุ่มหันกายหญิงสาวให้หันมาหาเขาพร้อมกอดไว้แนบอกอย่างแสนรัก
"คนอะไร เห็นสาวเล่นน้ำก็มองได้มองดี" ฟ้าครามค้อนให้อย่างเต็มรัก
"ก็ของมันน่ามองนี่หน่า" นัยน์ตายิ้มได้ของชายหนุ่มแทบจะหยด ขณะมองเรียวคอระหงระเรื่อยไปยังต้นแขนกลมกลึงดั่งลำเทียน พร้อมก้มลงหอมที่บ่าหญิงสาวแผ่วเบา
"ฟ้ารู้มั๊ย เท่านี้พี่ก็เสียเชิงชายเต็มที่แล้ว ที่ยังปล่อยฟ้าไว้แบบนี้ ใคร ๆ ก็ถามว่าเมื่อไหร่เราจะมีลูก" ชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวขณะไล้ปลายจมูกไปตามแก้มนวล
"ไม่รู้ อยากมีก็ไปหาสาวอื่นสิ ฟ้าไม่อยากมีสักหน่อย" ฟ้าครามพยายามผลักอกชายหนุ่มออกห่างตัว
"แน่นะ… เดี๋ยวพอพี่ไปมีจริง ขี้คร้านจะมีคนร้องไห้ขี้มูกโป่งมาขอซบอกพี่"
"จ้างให้ ดีเสียอีกไม่มีคนกวนใจ"
"อีกหน่อยก็ทั้งกวนตัวและกวนใจละ" ชายหนุ่มเย้าเมื่อเห็นหญิงสาวสะบัดหน้าอย่างแสนงอน
"ฟ้ารักพี่บ้างมั๊ย" วฤธกระซิบถาม แต่ฟ้าครามได้แต่สั่นหน้า
"นะ… รักพี่หน่อยนะ เดี๋ยวพี่ให้ฟ้านอนซุกอกทุกคืนเลย ไม่หวงด้วย นะ…" เสียงชายหนุ่มยังคงออดอ้อน จนหญิงสาวถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่ เพราะอดเอ็นดูสีหน้าแสนซื่อเว้าวอนที่อยู่ต่อหน้าไม่ได้ หล่อนนึกย้อนถึงถ้อยคำคล้าย ๆ กันนี้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว แต่ต่างกันที่ขณะนั้นเด็กหนุ่มเฝ้างอนง้อเด็กสาวแสนดื้อให้หายโกรธโดยใช้ของกินมาล่อแทน
"ไม่รักพี่ แล้วฟ้าจะรักใครละค่ะ" ฟ้าครามเขย่งตัวขึ้นหอมปลายคางชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เท่านี้หัวใจวฤธก็แทบจะพองคับอก ถึงกับเผลอกอดกระชับหญิงสาวอย่างแนบแน่น
"เมื่อเรามีลูก พี่จะบอกกับลูกว่า พ่อสารภาพรักกับแม่ครั้งแรกในสายน้ำที่ไหลผ่านบ้านเรานี่เอง สายน้ำแห่งความรักของเราสองคน" วฤธก้มลงจุมพิตหน้าผากหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
ฟ้าครามได้แต่ซุกหน้าลงแนบอกสามีด้วยความอาย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นปลอดภัยในอ้อมกอดของเขา ในที่สุดหล่อนก็แพ้ความจริงใจของชายหนุ่มที่มอบให้ แต่ที่สำคัญหญิงสาวคงแพ้ใจตัวเองต่างหาก ต่อไปนี้หล่อนพร้อมจะเป็นคู่ชีวิตของเขาไม่ว่าทุกข์หรือสุข ถ้าเปรียบวฤธเป็นผืนดิน ฟ้าครามก็คงจะเป็นสายน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงให้ความชุ่มชื่นแก่ผืนดินแห่งบ้านสวนนี้กระมัง
'บ้านของใคร ของใครก็รักเรือนเขา บ้านของเรา หนอเราก็เฝ้ารักปอง
บ้านฉันมีนกร้อง ส่งเสียงทองคล้องขัน
มีไม้ไพรพฤกษ์พร้อม พร่างพะยอมหอมหวนอวลอ้อม ละมุนละม่อมออมขวัญ
มีพริ้วเพลงผูกพัน เธอรักอันรอท่า
นกเขามันเฝ้าปราศรัย พิรี้พิไรรักร่า
ฟังเคลิ้มคล้ายกับว่า กล่อมให้อุรา รักหลังนิทราเรือนทอง
บ้านของใครของใครก็รักเรือนเขา บ้านของเราหนอเราก็เฝ้ารักปอง
บ้านฉันมีนกร้อง ส่งเสียงทองร้องหา
เรือนฉันมีรักหวาน โอบชีวิตฉันไว้ในบ้าน แล้วโลมใจร่านลอยล้า
มีวิมานอุรา คอยค้างคาอารมณ์
เขารู้มันจู่เพลงพ้อ ขันล้อทำคอโค้งโก่ง
ชีวิตหนอพอตรม ก็กลับชื่นชมเพราะเพลินภิรมย์เรือนทอง
*************************************
(ขึ้น ๘ ค่ำ อาทิตย์ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๔๕)
*************************************
เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียน
กลับมาย้อนอ่านดูอีกที ก็อายค่ะ
ฝีมือไม่ได้เรื่องเลย
แต่ถ้าจะเขียนใหม่ ก็คงไม่ดีไปกว่านี้แล้ว
ถือว่าเก็บไว้เป็นความทรงจำเก่า ๆ เนอะ
ด้วยรัก
ธราธร
.
Create Date : 27 พฤษภาคม 2549
Last Update : 27 พฤษภาคม 2549 18:43:25 น.
.
ที่มา : สายน้ำแห่งความรัก (๑๔)
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=tharathorn&month=05-2006&date=27&group=7&gblog=14
.