ภาพชุด "เด็กบ้านสวน" 161

ภาพชุด "เด็กบ้านสวน" 161 - 170

161
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1233337951496310&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
18 พฤษภาคม 2025
·
#ผียายเบียบ #เด็กบ้านสวน

สมัยเด็กๆ ทุกครั้งที่รบเร้าแม่เล่าเรื่องผีให้ฟัง แม่ผมมักจะเล่าด้วยเรื่องยายเบียบนี้ครับ เรื่องราวไม่โลดโผนแต่ก็ทำให้รู้สึกสมจริงยิ่งกว่าเรื่องใดๆ ครับ

เพราะเจ้าของเรื่องคือคุณตาผมเอง คุณตาเป็นคนมีระเบียบ รอบคอบ ไม่ค่อยพูดเรื่องไร้สาระอะไรพวกนี้ ดังนั้นพอเป็นเรื่องที่คุณตาเล่าให้ลูกหลานฟังเลยรู้สึกว่ามันคงเป็นเรื่องจริงแน่ๆ น่ะครับ

เหตุการณ์เกิดเมื่อสัก 70-80 ปีก่อน ในซอยจาริพิบูลย์ทางเข้าวัดฝางที่ผมอยู่สมัยเด็ก สมัยนั้นสองข้างทางเป็นสวนเกือบหมดทั้งซอย ส่วนใหญ่เป็นสวนส้มปะปนกับสวนทุเรียน และสวนผสมผสานของผลไม้ต่างๆ สวนของคุณตาผมก็เข้าไปไม่ไกลจากปากซอย เท่าไหร่ครับ

ยายเบียบตัวเอกของเรื่องกับตามีผู้เป็นสามี อาศัยปลูกกระต๊อบอยู่ในสวนยายผ่อง ใกล้ปากทางลึกเข้าไปทางวัดฝาง ยายเบียบได้อาศัยอยู่พร้อมทั้งรับเฝ้าสวนให้ยายผ่อง และแกก็รับจ้างทั่วไปทั้ง ซักผ้า ถางหญ้า ร้อยแปดจิปาถะตามแต่ใครจะมาให้ทำอะไร

บ่อยครั้งแกก็เข้ามารับจ้างเล็กๆ น้อยๆ ที่บ้านของคุณตาผม เช้าๆ แกจะมาด้อมๆ มองๆ หน้าบ้านคุณตาเพื่อรอถามตากับยายว่าวันนี้ๆ มีอะไรให้ทำมั้ย

แต่ปัญหาของแกคือ การเป็นคนขี้ลัก ลักโน่นนี่ของชาวบ้านเค้าไปทั่ว ทั้งข้าวของแม้แต่ผลไม้ตามสวนของคนอื่นเค้า

เช้ามืดวันนึง คุณตาตื่นเช้าขึ้นมาปกติ มองไปทางประตูรั้วก็เห็นยายเบียบมายืนรีรอถามเหมือนดังเช่นที่ทำบ่อยๆ แต่พอคุณตาจะเรียกแก ยายเบียบก็หายไปจากประตูรั้วเสียแล้ว

และวันนั้นทั้งวันก็ไม่เห็นยายเบียบอีกเลย ทางบ้านคุณตามารู้อีกทีก็คือยายเบียบแกตายไปคืนก่อนหน้านั้นแล้ว

ยายเบียบโดนยิงคาจานข้าวกระเด็นตกไปตายลอยคว่ำหน้าในท้องร่องน้ำตั้งแต่เมื่อคืนก่อนที่คุณตาจะเห็นแกมายืนหน้าประตูรั้วบ้านครับ

เหตุการณ์ตำรวจไม่สามารถจับผู้ก่อเหตุได้ แต่คาดว่าคงเป็นเจ้าของสวนที่โดนยายเบียบลักผลไม้ แค้นแรงและเก็บความแค้นมาระบายเอาในครั้งนี้

เรื่องนี้แหละครับเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าภูติผีวิญญาณมีจริง มากกว่าผีมะขามตาเฮมที่ผมเคยเขียนไว้ตอนต้นๆ ของเพจด้วยซ้ำ

ที่ผมใช้ชื่อจริงในเรื่องเพราะ ตัวละครทั้งหลายเหล่านี้ไม่มีผู้ใดมีชีวิตอยู่แล้ว และแม้แต่เรื่องนี้เองคนในวัดฝางรุ่นหลังก็คงไม่มีใครเล่าสู่กันฟังจนลืมเลือนไปพร้อมกาลเวลาแล้วน่ะครับ เลยขอเล่าเพื่อบันทึกไว้ในที่นี้ให้ท่านผู้อ่านได้อ่านเล่นนะครับ

เข้าฤดูฝนเต็มตัว ปีนี้พายุแรงมาก แรงจนแม้แต่ในกรุงเทพฯและเมืองนนทบุรีเรายังน่ากลัว ผู้อ่านทุกท่าน ระมัดระวังสุขภาพและความปลอดภัยด้วยนะครับ ขอบคุณมากครับที่เป็นกำลังใจให้เพจนี้เสมอมานะครับ
.

.

.......................................................................

162
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1265464118283693&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
29 มิถุนายน 2025
·
#อนามัยสวนใหญ่ #โค้งวัดเขมาฯ #เด็กบ้านสวน

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านนะครับ หวังว่าทุกท่านคงมีความสุขสบายดีทั้งกายใจตามอัตภาพในช่วงที่บรรยากาศหลายๆ อย่างวุ่นวายอยู่หลายกรณีนะครับ

เรื่องเล่าวันนี้เป็นเรื่องเฉพาะถิ่นไปหน่อย อาจต้องทนอ่านหรือท่านจะข้ามไปดูเฉพาะภาพอย่างเดียวก็ได้นะครับ

ผมจะเล่าถึงว่า เมื่อก่อนตรงปากทางเข้าวัดเขมาภิรตาราม จังหวัดนนทบุรี ด้านหลังโรงเรียนสตรีนนทบุรี มีสุขศาลาสวนใหญ่ ในภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นอนามัยสวนใหญ่ตั้งอยู่ เป็นอาคารปูนสองชั้นทรงไทยประยุกต์ หมอหรือพยาบาลในนั้น รับผิดชอบทั้งการฉีดวัคซีน รักษาโรคพื้นฐานเบื้องต้น

ผมได้วิสาสะไปเป็นผู้ป่วยในนั้นเท่าที่จำได้ก็สองครั้งในวัยเด็ก ครั้งนึงปวดฟัน หมอเอาสำลีชุบยาแล้วให้ผมกัดเอาไว้จนหายปวด ยังจำกลิ่นยาได้ถึงปัจจุบันแน่ะครับ อีกครั้งวิ่งหกล้มมีหินเข้าไปฝังในแผลจนเป็นฝี แม่พาไปทำแผลที่นั่น เป็นการทำแผลที่น่ากลัวสำหรับเด็กเราแหละครับ ทั้งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อสมัยนั้น ทั้งการล้างแผลที่แสบเหลือเกิน เป็นประสบการณ์วัยเด็กอีกครั้งที่ไม่เคยลืมครับ

ในภายหลังผมกับแม่ไปที่นั่นบ่อยขึ้นแต่ไม่ได้ไปในฐานะผู้ป่วย แต่ไปเก็บต้นลูกใต้ใบที่ขึ้นกลาดเกลื่อนในสนามเล็กๆ หลังอาคารจนแม่สนิทกับคนเฝ้าอนามัยน่ะครับ ในภาพนั้นแม่กับผมก็กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บอยู่ครับ

สมัยก่อนในคนแก่ๆ ในบ้านสวนเราจะต้มยาหม้อกินกัน โดยใช้ต้นลูกใต้ใบ ใบทองพันชั่ง ใบเหงือกปลาหมอ ต้นน้ำนมราชสีห์ หั่นตากแดดแล้วมาต้มดื่มน้ำขมๆ เป็นยากันน่ะครับ

อนามัยสวนใหญ่ที่ว่าอยู่ใกล้โค้งโรงเรียนวัดเขมาภิรตารามที่ผมเคยเรียน สมัยนั้นฟุตปาธผ่านหน้ารั้วโรงเรียนเป็นแผ่นอิฐปูเดิน อยู่ต่ำกว่าถนนรถวิ่งร่วมหนึ่งเมตร มีทิวสนปลูกอยู่ริมถนนเป็นแนวรั้ว

ซึ่งโค้งนี้แหละครับ บ่อยทีเดียวที่มีรถแหกโค้งเสียบลงไปข้างล่าง ทิวสนนี่ช่วยป้องกันคนเดินเท้าตรงนั้นได้ชะงัดดีเหลือเกิน

เมื่อก่อนถนนพิบูลย์สงครามยังไม่กว้างมาก รถในถนนก็มีไม่มาก รถใหญ่วิ่งกันเร็ว เพื่อนผมสมัยเด็ก ก็เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุบนถนนเส้นนี้หลายคนเทียวครับ

เขียนเล่าประกอบภาพเพราะเป็นอีกสถานที่ในวัยเด็กที่คิดถึงยามผ่านไปแถวนั้นน่ะครับ เพราะทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่เหลือภาพเดิมในยามนั้นอีกแล้ว

ท้ายนี้หวังว่าทุกท่านจะสบายดี รักษาทั้งกายใจให้สงบในยามที่หลายๆ อย่างปั่นป่วนเป็นพายุอยู่รอบตัว มีกำลังใจที่ดีเพื่อมีสมาธิและสตินำพาชีวิตให้ผ่านพ้นอุปสรรคและปัญหาใดๆ ที่อาจเข้ามาพานพบนะครับ ด้วยความปรารถนาดีจากใจเพจนี้นะครับ
.

.

.......................................................................

163
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1314057020091069&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
31 สิงหาคม 2025
·
#เจ้าขุนทอง #เด็กบ้านสวน #ไทยนี้รักสงบแต่ถึงรบไม่ขลาด

สวัสดีท่านผู้อ่านครับ หายไปนานเพราะสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยให้โพสต์เท่าไหร่ ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการติดตามข่าวให้กำลังใจทหารและชาวบ้านบริเวณชายแดน

เหมือนที่เค้าว่ากันนะครับ การมีเพื่อนบ้านที่ดี เหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง เพราะเราไม่สามารถยกบ้านหนีไปไหนได้ ไม่ว่าเพื่อนบ้านระดับไหนตั้งแต่ครอบครัวไปจนถึงระดับประเทศ

นึกถึงเรื่องม้าอารี หรือชาวนากับงูเห่าเลยนะครับ

เรื่องนี้เป็นเรื่องของพ่อผมเล่าให้ฟังสมัยเป็นเด็กอยู่บ้านปู่สัก 70 ปีที่แล้วนั่นแหละครับเป็นเรื่องเบาๆ ไม่มีรายละเอียดมากมายนัก

เมื่อก่อนชาวบ้านเราชอบดักนก หรือต่อนก มาเลี้ยงในกรงกันทั้งนกแก้ว นกหงส์หยก นกเขาทั้ง เขาใหญ่และเขาชวา โดยเฉพาะนกขุนทองนี่เมื่อก่อนนิยมเลี้ยงกันมาก เพราะเอาไว้หัดพูดให้ฟังเล่นเสียงเจื้อยแจ้วได้ เลี้ยงกันด้วยกล้วย ไข่แดงไข่ต้มนั่นแหละครับ

บ้านปู่ผมที่คุ้งคลองบางเขน เลยวัดปากน้ำเข้าไปหน่อย เลี้ยงนกขุนทองไว้ตัวนึง พ่อผมเล่าให้ฟังว่า เจ้านกชื่อเจ้าขุนทอง ง่ายๆ นั่นแหละครับ และเป็นนกที่พูดเลียนเสียงได้เก่งและเหมือนมาก

บ่อยครั้งที่เจ้าขุนทอง เลียนเสียงเหล่าพวกเรือขายของในคลองบางเขน

วันนั้นเจ้านกร้องเสียงลั่นคุ้งคลอง เลียนเสียงเรือกับข้าว ว่า กับข้าวมาแล้ว กับข้าวมาแล้ว

ตาวงซึ่งอยู่ถัดเลยบ้านปู่ไป ก็เข้าใจว่าเรือกับข้าวมา ก็มายืนชะเง้อรอคอยเพื่อซื้อกับข้าวอยู่ที่ท่าน้ำบ้านแก

เจ้านกก็ร้องลั่นไปเรื่อยๆ กับข้าวมาแล้ว กับข้าวมาแล้ว ตาวงก็รอแล้วรอเล่า เรือกับข้าวก็ยังไม่ผ่านโค้งคลองมาเสียที จนบ่ายวันนั้นตาวงเลยไม่ได้เข้าสวนไปดูแลต้นหมากรากไม้ กับข้าวก็ไม่ได้ซื้อกันพอดี

ผมฟังเรื่องนี้จากพ่อ เพราะผมเกิดไม่ทันปู่ และบ้านหลังเก่าของปู่ ก็เลยอยากวาดและบันทึกเรื่องนี้เอาไว้ แล้วมาเล่าให้ท่านผู้อ่านอีกทอดนึงน่ะครับ

ท้ายนี้ขอส่งกำลังใจไปถึงพี่ๆ น้องๆ ทหารผู้เสียสละ ชาวบ้านบริเวณชายแดนที่ได้รับผลกระทบ ส่วนพวกเราเป็นแนวหลังพร้อมสนับสนุนพวกท่านในทันทีและทุกอย่างที่ทำได้นะครับ
.

.

.......................................................................

164
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1360114945485276&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
26 ตุลาคม 2025
·
#เด็กบ้านสวน #24ตุลาคม2568

ธ สถิตย์ในดวงใจตราบนิจนิรันดร์

น้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

ข้าพระพุทธเจ้า ผู้จัดทำเพจเด็กบ้านสวน
.

.

.......................................................................

165
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1370856051077832&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
8 พฤศจิกายน 2025
·
#สนามหลวงอีกครั้ง #เด็กบ้านสวน

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านอีกครั้งหลังจากหายไปนานนะครับ จริงๆ แล้วงานชิ้นนี้เริ่มเขียนตั้งแต่ต้นเดือนกันยายนแน่ะครับ

วันนี้ขอเสนอความทรงจำเกี่ยวกับสนามหลวงที่คิดถึงน่ะครับ

สนามหลวงในยุคเมื่อสามสิบปีก่อนหลังจากที่ตลาดนัดได้ย้ายไปที่สวนจตุจักรแล้ว แต่ยังมีบรรยากาศอะไรที่สนุก น่าคิดถึง และโหยหาเสมอครับ เวลาเขียนถึง มันมีรายละเอียดโผล่มาจากความคำนึงมากมาย จนเขียนยังไงผมก็เก็บรายละเอียดช่วงนั้นได้ไม่หมด

ด้วยเป็นช่วงที่ผมเรียนและทำงานในละแวกไม่ไกลจากที่นี่ เกือบทุกเย็นต้องมาเดิน มานั่ง หรือบางทีก็มานอนดูบรรยากาศรอบๆ อันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ดูหนังสือ สินค้ามือสอง ร้านขายยาสมุนไพรแปลกๆ หมอดูต้นมะขาม ฯลฯ

สนามหลวงยุคนั้น แทบเป็นที่รวมของ ชาวบ้าน คนทำงาน และนักศึกษาละแวกท่าพระจันทร์ ในช่วงเย็นๆ แสงแดดหลบหลังเหลี่ยมอาคารต่างๆ ไปแล้ว ลมพัดโชยจากแม่น้ำเย็นชื่นใจ และเนื่องด้วยเป็นต้นสายรถเมล์หลายๆ สายวิ่งออกไปแทบทุกสารทิศ ทุกและทุกอย่างจึงมารวมกันอยู่ที่สนามหลวงนี่เองครับ

บ่อยๆครั้งผมมาเช่าเสื่อ นั่งกินของต่างๆ มีให้เลือกสรรมากมาย ทั้งกับเพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน มาดูพฤติกรรมทั้งสนุกทั้งแปลกๆ ของผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งมากินดื่ม มาเดินดูของ มาออกกำลังกาย มาเล่นว่าว และอะไรอีกหลายอย่างเช่นกัน

เนื้อเรื่องวันนี้ไม่มากมาย เพราะอยากให้ภาพทำหน้าที่เป็นตัวเล่าเรื่องเองนะครับ

สนุกกับการดูภาพนะครับ

ท้ายนี้ผมของอวยพรให้ผู้อ่านทุกท่านมีความสุข ปราศจากความทุกข์และโรคภัยทุกท่านและครอบครัวครับ ขอให้ทุกท่านจิตใจผ่องใสปลอดจากความวุ่นวายของข่าวสารและเรื่องราวสับสนในโลกโซเชียลด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ครับ
.

.
.

กำลังล้วงเลย

.

.......................................................................

166
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1408393647324072&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
29 ธันวาคม 2025
·
#ปันส่วนข้าว #เด็กบ้านสวน

ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้ากับผู้อ่านทุกท่านนะครับ กว่าจะจบปีที่ มีความสูญเสีย อีกทั้งมากเรื่องหลากปัญหาและหลายความวุ่นวายมาได้ก็เหนื่อยกันทุกๆ ท่านโดยเฉพาะพ่อแม่พี่น้องที่อาศัยอยู่ทางชายแดน เหล่าทหารผู้เสียสละทุกอย่างเพื่อให้พวกเราได้อยู่อาศัยในดินแดนที่บรรพบุรุษมอบไว้ให้

หวังว่าปีหน้าจะเป็นปีที่สดใสขึ้นสำหรับประเทศไทยเรา แม้ดูสถานการณ์รายรอบทั้งโลกแล้ว ก็ยังดูตะกุกตะกักอยู่ทั้งภูมิรัฐศาสตร์ และทางเศรษฐกิจ ก็ขอให้ทุกท่านใช้โอกาสนี้พักหายใจยาวๆ และเผชิญกับสุขทุกข์ที่จะเข้ามาหา อย่างมีสตินะครับ

เรื่องที่เล่าในวันนี้ต้องย้อนไปถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สองจบใหม่ๆ ราวปี 2488-89 นะครับ เป็นเรื่องจากความทรงจำที่พ่อผมเล่าให้ฟัง ส่วนรูปนี่ผมก็ใช้จินตนาการล้วนๆ เลยครับ มีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยไว้ล่วงหน้านะครับ

ปีที่ว่า 2488-89 เป็นช่วงจบสงครามโลกครั้งที่สอง ตอนนั้นด้วยเพราะเรามีขบวนการเสรีไทย ทางสหรัฐอเมริกาจึงไม่ถือว่าเราอยู่ฝ่ายแพ้สงคราม แต่ทางอังกฤษตั้งแง่ว่ารัฐบาลขณะนั้นเซ็นประกาศเข้าร่วมสงครามไปแล้ว จึงบังคับให้ประเทศไทยต้องส่งข้าวให้โดยไม่คิดมูลค่าถึง 1.5 ล้านตัน แต่ทางสหรัฐอเมริกาช่วยไกล่เกลี่ยให้เป็นการขายข้าวแทนในระยะเวลา 1 ปี

ด้วยเหตุนี้ทำให้ปีนั้นข้าวขาดแคลนจนรัฐบาลต้องจัดตั้งสำนักงานข้าว เพื่อจัดการเรื่องนี้ (สามารถหาอ่านได้จากข้อมูลในอินเตอร์เน็ตนะครับ)

ด้วยขาดแคลนข้าวในตอนนั้น จึงมีการปันส่วนข้าวโดยชาวบ้านที่ไม่มีนาข้าว ให้ไปรับข้าวปันส่วนจากรัฐ ในปริมาณตามจำนวนคนในครอบครัวครับ

ปู่จึงพาพ่อผมไปรับปันส่วนข้าว โดยเริ่มด้วยการไปคัดสำเนาทะเบียนบ้านที่อำเภอก่อน สมัยนั้นยังไม่มีเครื่องถ่ายเอกสาร จะเอาเอกสารราชการทีก็ต้องไปหาราชการคัดสำเนาต่างๆ ให้ที่อำเภอน่ะครับ

แล้วสองคนพ่อลูกก็พายเรือออกคลองบางเขนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เข้าคลองบางกรวยไปทางตลิ่งชัน (อันนี้พ่อผมจำอย่างชัดเจนไม่ได้ว่าที่ไหนครับ)

สถานที่พ่อเล่าให้ฟังว่าคลับคล้ายเป็นโรงสีมีโกดังข้าว และมีชาวบ้านพายเรือไปจอดรออยู่เต็มไปหมดที่นั่นครับ แต่ละบ้านก็เตรียมภาชนะไปใส่ข้าวเอา ทั้งเข่ง ทั้งถังน่ะครับ

เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ผมอยากบันทึกความทรงจำของพ่อเอาไว้ เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องแกะภาพจากเหตุการณ์ที่ตัวผมเองไม่เคยเห็น และหาข้อมูลแทบไม่ได้

ผิดถูกอย่างไรก็นึกว่าอ่านเอาเพลินๆ นะครับ

ท้ายนี้ขอสวัสดีปีใหม่ 2569 ทุกท่านอีกครั้ง ขอคุณพระศรีรัตนตรัยจงดลบันดาลให้ทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรง มีความสุข มีชีวิตที่เต็มไปด้วยสติกำกับนะครับ

และท้ายสุดขอส่งความขอบคุณอย่างที่สุดไปยังทหารแนวหน้าทุกนายผู้เสียสละเพื่อประเทศชาติบ้านเมืองนะครับ พวกเราจะระลึกความกล้าหาญของพวกท่านเสมอครับ
.

.

.......................................................................

167
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1456381355858634&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
28 กุมภาพันธ์
·
#เห็ดตับเต่า #เด็กบ้านสวน

สวัสดีอีกครั้งหลังจากเงียบไปพักใหญ่นะครับ หวังว่าทุกท่านจะทำใจสงบเย็นเพื่อสู้กับอากาศที่ร้อนระอุมากในปีนี้นะครับ

จะพูดให้เย็นใจก็คงชวนท่านผู้อ่านเข้าไปเดินเล่นในสวนเก่าของผม สมัยนั้นสวนเราปลูกพันธุ์ไม้คละกันหลายชนิด เป็นปกติของสวนเมืองนนท์เมื่อก่อน จริงๆ แล้ว สวนดั้งเดิมของลุงป้าแถววัดฝาง ไม้หลักจะเป็นส้ม และส้มโอ มากกว่าทุเรียนนะครับ แซมกล้วย มะนาว มะพร้าว และผักสวนครัวต่างๆ พริก ตะไคร้ ข่า มะกรูด ฯลฯ ปลาก็หาตามท้องร่อง ปักเบ็ดบ้าง แหหรือวางข่ายบ้าง เหมือนตู้กับข้าวกลายๆ แหละครับ

นี่ยังไม่รวมผักที่ขึ้นเองโดยไม่ได้ปลูก มีขึ้นเป็นแหล่งๆ ให้ผมไปเดินเก็บมาให้แม่ ไม่ว่า ใบบัวบก ผักแว่น ตามริมท้องร่อง ผักบุ้งตรงปากลำประโดง เลื้อยอยู่ทั่วไปหมดตั้งแต่บนบกเลื้อยลงแผ่เป็นแพในลำคลอง สายบัวในท้องร่องจุดที่แดดส่องถึง ชะอม และกระถินริมรั้ว ผักหนามเป็นดงตามขี้เลนกลางร่อง ลูกฟักข้าวห้อยระย้า ฝักเพกาบนลำต้นที่สูงชะลูด เถาตำลึงที่เลื้อยพันไปตามต้นไม้ทั่วสวนเพื่อหาแดด ฯลฯ

เหล่านี้แหละครับที่ผมเดินเตร่ในสวนแล้วได้โอกาสหยิบติดมือไปให้แม่ทุกครั้ง

แต่ที่ดีใจอย่างมโหฬารที่สุดตอนพบเจอทุกครั้ง คือเห็ดต่างๆ มีมีเฉพาะฤดูกาลน่ะครับ เห็ดโคนเมืองนนท์ขึ้นบนดินเหนียวทำให้รสชาติและกลิ่นเข้มข้นเป็นที่เลื่องลือกว่าเห็ดโคนดินทรายในแหล่งอื่น เห็ดมะม่วงเป็นฝอยขาวเกาะเต็มต้นมะม่วงยืนแห้งตาย และที่สำคัญที่ชวนท่านอ่านในตอนนี้คือ 'เห็ดตับเต่า' ครับ

เห็ดตับเต่าเป็นเห็ดที่หมวกดอกเห็ดค่อนข้างใหญ่สีน้ำตาลเข้มอมดำ (คงสีเหมือนกระดองเต่าถึงชื่อเช่นนี้เพราะตับเต่าสียังไงผมก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันครับ) ก้านสีเหลืองอมสีฟางข้าวจนถึงน้ำตาล มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว รสสัมผัสจะหนึบหนับเคี้ยวได้เต็มปากเต็มคำดีเหลือเกิน เรามักเก็บมาแกงคั่ว ผัดกะเพรา หรือผัดพริกแกง ฯลฯ หลากหลายเมนูครับ ตัวดอกเห็ดและก้านจะดูดซับรสชาติของเครื่องปรุงเอาไว้อย่างดี ตักกับข้าวมาราดข้าวสวยร้อนๆ เหยาะน้ำปลาดีนิด อร่อยเหาะเลยครับ

เห็ดตับเต่าเป็นเห็ดที่ผมได้กินบ่อยกว่าเห็ดโคน เพราะงอกมาให้เก็บกินเป็นเนื้อเป็นหนังกว่าเห็ดโคนครับ แหล่งเก็บเห็ดตับเต่าของผมจะอยู่โคนทองหลางใหญ่ตรงข้ามฝั่งท้องร่องกับบ้านผมเลยครับ เวลาเจอแล้วขอให้จำตำแหน่งให้ดีเถิด เก็บมาแล้วงอกใหม่เรื่อยๆ จนหมดเชื้อของฤดูกาลนั้นน่ะครับ

นี่ก็ไม่ได้กินมานานมากแล้ว ก็ตั้งแต่ออกจากสวนน่ะครับ เพราะหาซื้อก็ไม่ง่าย เมื่อสักยี่สิบหรือสามสิบก่อน ในตลาดนนท์มักมีชาวสวนฟากโน้นของแม่น้ำเก็บของสวนในกระจาดมาวางขายริมฟุตปาธ หรือตรงปากทางเข้าตลาด ไม่นับเห็ดโคน เห็ดตับเต่า มีขายไปจนถึงมะขวิด มะพูด ชมพู่มะเหมี่ยวและสาแหรก ทั้งนกน้ำอย่างอีลุ้ม กวัก อีโก้ง แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่มีแล้วเพราะฟากโน้นของแม่น้ำก็กลายเป็นหมู่บ้านจัดสรรไปหมดแล้วเหมือนกัน

เร็วๆ นี้ดูโทรทัศน์ เห็นรายการข่าวว่าชาวผักไห่ อยุธยา ได้เพาะเห็ดตับเต่าในสวนโสน จำหน่ายเป็นล่ำเป็นสัน เป็นอุตสาหกรรมท้องถิ่นกันเลยทีเดียว มีหลายสวนเสียด้วย มีโอกาสคงได้อุดหนุนนะครับ ชาวผักไห่ ( เพลงลูกทุ่งที่ผมโปรดปรานที่สุดก็เพลง สาวผักไห่ ของท่านชายตรี ศรีชล เสียด้วยครับ )

วันนี้ขอโม้เท่านี้ก่อนนะครับ ขอให้ผู้อ่านทุกท่านดูแลสุขภาพด้วยในปีที่น่าจะร้อนที่สุดปีนึงของบ้านเรา จิบน้ำบ่อยๆ อยู่ในที่อากาศถ่ายเท อย่าหักโหมออกกำลังกาย และตากแดดในเวลานานนะครับ คิดถึงผู้อ่านทุกท่านเสมอครับ
.

.

.......................................................................

168
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1512728266890609&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
11 พฤษภาคม
·
#แผงหนังสือ #เด็กบ้านสวน

สวัสดีอีกครั้งนะครับ หลังจากห่างหายไปร่วมสองเดือนแน่ะครับ จริงๆ ก็ไม่ได้หายไปไหน แต่เพราะมัวทำรูปประกอบชิ้นนี้จึงใช้เวลาเยอะมาก ปกหนังสือที่เห็นผมเขียนทีละปกๆ ขนาดค่อนข้างใหญ่ แล้วนำมาย่อตอนประกอบภาพในคอมพิวเตอร์ เลยกินเวลาไปมากมายน่ะครับ

ที่ต้องทำปกหนังสือเพราะผมเกิดคิดถึงแผงหนังสือขึ้นมาครับ ด้วยเพราะเป็นคนเสพติดการอ่านมาแต่เด็กๆ เจอแผงหนังสือที่ไหนก็อดแวะดูไม่ได้ อย่างน้อยก็หาการ์ตูนไว้อ่านน่ะครับ

คือเมื่อก่อนแทบทุกซอยจะมีแผงหนังสือตั้งแต่แผงเล็กๆ มีหนังสือพิมพ์ และนิตยสาร ไม่กี่หัว ไปจนถึงแผงใหญ่โต มีตั้งแต่หนังสือพิมพ์ นิตยสารแทบทุกหัว การ์ตูนไทยเล่มละบาทไปถึงการ์ตูนญี่ปุ่น (ยุคไม่มีลิขสิทธิ์) เล่มละสิบบาท หนังสือใบ้หวย ฯลฯ จากเมืองนนทบุรีมาสนามหลวงตามเส้นทางพิบูลสงคราม สามเสน เคยนับได้หลายสิบแผงเมื่อสักสามสิบปีที่แล้ว

แต่ปัจจุบันแผงหนังสือเหล่านี้แทบไม่เหลืออยู่แล้ว เส้นทางเดิมผมนับได้เหลือแค่สองแผง ( แผงตรงเทเวศร์ตรงหัวถนนพิษณุโลก และร้านอาม่าปากซอยสามเสนซอยสอง ) เท่านั้น

เหตุเพราะผู้คนอ่านสิ่งต่างๆ ผ่านมือถือหรือคอมพิวเตอร์ เมื่อขายได้น้อยลง สำนักพิมพ์ก็พิมพ์จำนวนไม่มาก ทำให้ต้นทุนต่อเล่มสูงขึ้น ก็ต้องขายแพงขึ้น ผู้คนก็ยิ่งซื้อน้อยลง วนเป็นวัฏจักรอย่างนี้แหละครับ

เด็กๆ รุ่นผมหลายคนคงเคยที่ต้องไปหน้าแผงหนังสือทุกวัน เพื่อดูว่าการ์ตูนที่ติดตามอ่านอยู่วางแผงหรือยัง (เมื่อก่อนแม้แต่แผงในเมืองนนทบุรียังออกช้าก็ว่าในกรุงเทพฯถึงสองสามวันแน่ะครับ)

คุณผู้หญิงหลายท่านคงเคยได้แพทเทิร์นเสื้อผ้าหรือเคยทำอาหารตามวิธีทำในนิตยสารขวัญเรือน หรือแม่บ้าน

หลายท่านเคยท่องเที่ยวผ่านนิตยสารสารคดี หรือ ททท.

หลายท่านคงได้อ่านเรื่องราวลึกลับจากนิตยสารศักดิ์สิทธิ์ หรือ มหัศจรรย์

หลายท่านอ่านนิยายบู๊ล้างผลาญจากนิตยสารบางกอก หรือ นิยายประโลมโลกจากทานตะวัน

และหลายท่านที่ไปอยู่ต่างประเทศคงมีนิตยสารคู่สร้างคู่สมของน้าดำรงค์ พุฒตาล เป็นเพื่อนแก้เหงา

เด็กๆ รุ่นเราคงโตมากับนิตยสารชัยพฤกษ์ ยิ้มเล็กๆ ไปกับหนูนิดหนูไก่หนูหน่อยหนูแจ๋ว ในการ์ตูนตุ๊กตาหัวเราะฮาลั่นไปกับการ์ตูนของ อาวัฒน์ ลุงจุ๋มจิ๋ม พี่ต่าย พี่นิค พี่ต้อม ในการ์ตูนขายหัวเราะ

ผมและเพื่อนๆ คุยข่มกันเรื่องทีมฟุตบอลที่เชียร์ผ่านหน้านิตยสารสตาร์ซอคเก้อร์

พรานเบ็ดก็ต้องเคยอ่านนิตยสาร เย่อกับปลา

ท่านที่ชอบอาวุธ ปืนผาหน้าไม้ก็คงผ่านนิตยสารจักรวาลปืน สงคราม หรือสมรภูมิ มาบ้าง

หลายคนยุคเราคงเคยหางานผ่านนิตยสารวัฏจักรงาน หาบ้านและที่ดิน ในนิตยสารวัฏจักรบ้าน รวมถึงวัฏจักรรถ

สภากาแฟก็ไม่สามารถขาดหนังสือพิมพ์ไว้เป็นหัวเรื่องพูดคุย

ยุคของเราโตมากับหนังสือกระดาษจากแผงเหล่านี้ทั้งนั้น คิดถึงแล้วใจหายที่ปัจจุบันแทบไม่เหลือแผงหนังสือแบบนี้ให้เห็นอีกแล้ว แม้จะยังมีร้านหนังสือใหญ่ๆ ตามห้างสรรพสินค้าก็เป็นบรรยากาศไปอีกแบบหนึ่ง (แต่ร้านหนังสือแถวโรงหนังคิงส์ ควีน แกรนด์ ก็ยังมีกลิ่นความขลังอยู่ทุกร้านนะครับ ทั้ง บูรพาสาสน์ ผดุงศึกษา แพร่พิทยา ฯลฯ )

รูปนี้ผมเอาแบบมาจากความทรงจำของแผงหน้าปากซอยบ้านเก่า ซึ่งเป็นร้านของครอบครัวเพื่อนในสมัยเรียนประถมศึกษา ที่โรงเรียนวัดพลับพลาศิริวิทยา น่ะครับ

ส่วนอาม่า ผมนำมาต้นแบบจากอาม่าเจ้าของแผงหนังสือปากซอยสามเสนซอยสอง ที่ผมซื้อหนังสือมาร่วมสามสิบปีแล้ว ตั้งแต่อาม่ามีแผงหนังสือและแผงผลไม้ใหญ่โตด้วย ปัจจุบันเหลือแผงหนังสือเล็กๆ และขายเสื้อผ้าจิปาถะไปด้วย ซึ่งผมก็ยังซื้อการ์ตูนบางเรื่องที่ยังอ่านอยู่ที่ร้านอาม่านี้แหละครับ

บรรยากาศข้างแผงหนังสือเป็นร้านกาแฟผมเอามาจากแผงหนังสือเล็กๆ ในถนนพระอาทิตย์ อาเฮียอาเจ๊คู่นึง มีแผงหนังสือเล็กๆ ขายไปพร้อมกับขายกาแฟโบราณในรถเข็น หน้าร้านขายส่งเหล้า ครับ

ยุคสมัยและวิถีชีวิตต่างก็ผ่านไป ไม่ได้หวนไห้เพราะอยากได้กลับคืนมา เพียงแต่ความทรงจำที่คงอยู่ ทั้งความสุขเศร้า ขอได้คิดถึงบ้างเพื่อกันลืมเลือนบางสิ่งที่เคยผ่านมาในชีวิตเราน่ะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่คิดถึงและยังไม่ลืมกัน หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขตามอัตภาพ มีสติและความสงบ ผ่านวาระที่มีวิกฤตทางภูมิรัฐศาสตร์จนกระทบกับชีวิตความเป็นอยู่ของเรา จนกว่าปัญหาต่างๆ จะผ่านพ้นไปด้วยดีนะครับ
.

.

.......................................................................

169
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1603146031182165&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
5 วัน
·
#ถ่านไม้และน้ำแข็ง #เด็กบ้านสวน

สวัสดีผู้อ่านทุกๆ ท่านอีกครั้งนะครับหลังจากทดลองโพสต์คลิปที่ใช้เอไอทำจากวัตถุดิบภาพเก่าของเพจไปสองชิ้นนะครับ และท่านผู้อ่านก็ต้อนรับอย่างอิ่มใจคนทำเช่นเดิมครับ

ยุคสมัยนี้ทุกอย่างสะดวกสบายและกลายเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตเราอย่างขาดได้ยากไปแล้ว มีหลายอย่างมากแต่ในที่นี้ผมจะหมายถึงเตาแก๊สและตู้เย็นน่ะครับ

จะซื้อของสดต่างๆ ก็ไม่ต้องกลัวเน่าเสียเพราะถึงบ้านก็ใส่ตู้เย็น อยากดื่มน้ำเย็นๆ อยากได้น้ำแข็งมาใส่เครื่องดื่มต่างๆ ก็เปิดตู้เย็นได้หมด

อยากทำกับข้าว ปิ้งย่าง นึ่งอุ่นของ เปิดเตาแก๊ส แก๊กเดียว ก็ทำอาหารกันได้อย่างสบายใจสบายท้องกันแล้วนะครับ

สมัยก่อนไม่มีเตาแก๊สกันทุกบ้านเหมือนสมัยนี้ เพราะเตาแก๊สสมัยนั้นมีแต่ขนาดใหญ่ๆ ตามร้านอาหาร มาภายหลังจึงมีเตาแก๊สขนาดพอดีใช้ในครัวเรือนอย่างปิคนิค

สมัยนั้นชาวบ้านมักใช้ถ่านไม้ในการหุงหาอาหารกันเป็นหลักครับ อย่างในบ้านสวนของพวกผม หลักๆ ก็ใช้ฟืนจากไม้แห้งในสวน กับถ่านไม้ที่มีรถซาเล้งมาขายในซอยเรา ถ้าถ่านดีไม่มีควันก็จะราคาสูงหน่อย เศษถ่านก็ถูกลงมานิด เชื้อไฟก็ใช้เศษกาบมะพร้าว หรือเศษไม้เล็กๆ ในสวน บ้างก็เศษขี้ไต้ (ขี้ไต้เป็นก้อนยางผสมแกลบ อัดเป็นรูปร่างสี่เหลี่ยมดำๆ มีขายในร้านชำเป็นก้อนๆ ติดไฟง่าย ติดไฟนาน และยังใช้เป็นไส้คบไฟ โดยเอาขี้ไต้ติดปลายไม้หุ้มด้วยฟางหรือเศษไม้แห้งน่ะครับ)

การใช้ถ่านไม้ นอกจากเตาอั้งโล่แล้ว เรายังต้องมีปี๊บใส่น้ำไว้ดับถ่านที่ใช้ไม่หมด แช่ในน้ำแล้วเอาออกมาตาก เพื่อใช้ในครั้งต่อไป และต้องมีปี๊บใส่ขี้เถ้าถ่านเอาไว้ราไฟในเตา เวลาเราต้องการลดไฟให้เหลือแค่ความร้อนไว้ดงข้าว หรือรมควันอุ่นปลาแหนบไม้ย่าง จริงๆ แล้วการใช้ถ่านก็ถือเป็นศิลปะข้างครัวของพ่อครัวสมัยก่อนในการคุมไฟนะครับ

ส่วนตู้เย็น สมัยก่อนถ้าไม่รวยจริงๆ จะไม่มีโอกาสใช้เลย เพราะราคาสูงกว่าโทรทัศน์ที่ว่าแพงๆ ในยุคนั้นเสียด้วยซ้ำ

บ้านเราจึงต้องอาศัยน้ำแข็งก้อนใส่กระติกแทนตู้เย็นน่ะครับ แล้วก็เอาถุงหมู ไก่ (สมัยก่อนไม่มีแกงถุงมากมายเหมือนยุคนี้ ส่วนใหญ่ทุกบ้านทำกับข้าวเองน่ะครับ) แขวนไว้ ส่วนน้ำแข็งทุบใส่น้ำหวานต่างๆ สมัยนั้นไม่มีน้ำแข็งยูนิค เราก็ให้ร้านทุบให้ โดยเอาขวานเล็ก เฉาะน้ำแข็งก้อนออกมา ล้างแกรบข้าวเปลือก(ช่วยเก็บความเย็นไม่ให้น้ำแข็งละลายเร็วเพราะสัมผัสอากาศภายนอก) เอาใส่ถุงกระสอบแล้วทุบละเอียดด้วยสันขวานน่ะครับ

เล่าเรื่องนี้ก็เพราะว่าคิดถึงสมัยที่อะไรหลายๆ อย่างที่หาได้ไม่ง่าย ความไม่สะดวกดายในสมัยนั้น เรามีอะไรต่ออะไรน้อยมาก เรามีความอยากในของใหม่ๆ ของที่รวดเร็วทันสมัยและผ่านไปจากความทรงจำอย่างรวดเร็วเช่นกัน ในขณะที่บางอย่างที่ล้าสมัย ไม่รวดเร็ว กินเวลาในการอยู่กับมันกลับอยู่ในความระลึกถึงอย่างไม่เสื่อมคลายนะครับ
.

.

.......................................................................

170
รวมภาพประทับใจ (จบ)
.