ภาพชุด "เด็กบ้านสวน" 131

ภาพชุด "เด็กบ้านสวน" 131 - 140

131
https://www.facebook.com/dekfarmhouse/posts/pfbid02MMBsyYjdtXTAk9SaonMKFZ6drT6PgFB68XAVE72Jem2Rk5rjEzwoGDNE8FH1miVZl

เด็กบ้านสวน
23 กรกฎาคม 2021
·
#งานวัดตอนที่5 #เด็กบ้านสวน #คนไทยร่วมใจสู้ #อดทน #เราจะสู้ไปด้วยกัน #ส่งแรงใจให้คุณหมอและคุณพยาบาล #ส่งแรงใจให้ผู้ที่อยู่ด่านหน้าทุกท่าน

เป็นอีกครั้งที่เราเผชิญสภาวะน่าหวาดหวั่นและน่ากลัว คราวนี้น่าจะหนักหนากว่าที่ผ่านๆมา แต่เมื่อไม่มีทางให้ถอยแล้ว เราก็ต้องสู้กับมันอย่างถึงที่สุดนะครับท่านผู้อ่านทุกท่าน

ไม่ว่าเรื่องใดๆ ยอมมีความอนิจจังในตัวมันเอง ทุกสภาวะการณ์ย่อมมีจุดจบ และถ้าเราร่วมมือร่วมใจกัน มอบน้ำใจแก่กัน ผมเชื่อว่าเราจะเป็นฝ่ายชนะครับ สู้เพื่อคนที่จากไป สู้เพื่อให้สังคมไทยที่เรารักได้กลับมายืนอย่างมั่นคงได้อีกครั้งถึงจะยากลำบากถึงที่สุดก็เถอะครับ

เป็นอีกปีที่เจ้าเชื้อโรคขโมยความสุขหลายๆอย่างไปจากเรา รวมถึงงานวัดที่ผมเขียนถึงนี้ด้วย

งานวัดเขมาภิรตารามสมัยก่อน เป็นเหมือนกับงานประจำจังหวัดจริงๆ รายรอบปริมณฑลของโบสถ์ จะมีเต๊นท์จัดแสดงสินค้าหัตถกรรมจากหลายๆหน่วยงาน ทั้งจากกรมราชทัณฑ์ จากชมรมแม่บ้าน หรืออุตสาหกิจชุมชนในจังหวัดเรา

ทุกท่านคงจำภาพร้านถายรูปที่มีกล้องตัวโตๆ มีฉากสวยงาม ช่างภาพที่ต้องมุดไปใต้ผ้าเพื่อลั่นชัตเตอร์ เป็นของที่ตื่นตาในยุคที่กล้องถ่ายรูปเป็นของหายาก และราคาฟิล์มแสนแพง ไม่ต้องกล่าวถึงในยุคที่ทุกคนมีกล้องในโทรศัพท์คมชัดถึงสามสีเลนส์ในตัวเดียวเลยครับ

การแสดงมอเตอร์ไซค์ไต่ถังอันนาตื่นเต้นที่ภายหลังไม่ค่อยได้เห็นสักเท่าไหร่

และเหล่านักเรียนเราต้องมีส่วนร่วมคือการแสดงที่ผลัดกันไปแต่ละโรงเรียนทั่วจังหวัดนนท์ในทุกๆวันครับ

แต่มีการแสดงหนึ่งที่ผมคิดถึงการแสดงในงานวัดทีไร เสียงเพลงสำหรับการแสดงนี้จะปรากฏขึ้นในห้วงคิดอย่างชัดเจน และนำภาพเก่าๆมาสู่ห้วงความทรงจำของผมเสมอ คือ การรำโคมบัวครับ

เนื้อร้องมีอยู่ว่า

มาซิมารำเพื่อนหญิงชายมารายรำ
ร่ายรำร่ายรำโคมงามหาความเพลิดเพลินใจ
แสงโคมสว่างไสวเราแลไปคล้ายดวงดาว
เหลืองสลับขาวแดงน้ำเงินงามอร่ามตา
ชูไปทางขวาแล้วย้ายมาชูข้างซ้าย
ก้าวเท้าก้าวเท้าเดินไปพร้อมกับจังหวะดนตรี
แล้วพลันหยุดกลับหลังหัน
พร้อมกันนั่นเดินกลับทันที
ยืนอยู่กับที่ ฟังเสียงเพลงบรรเลงต่อไป

แทบจะเป็นเพลงเดียวที่ผมจำได้ถึงทำนองอันหวานอ้อยสร้อย ชวนคิดถึงความหลังแต่วัยเยาว์เสมอ หลายท่านที่เคยเรียนนาฏศิลป์คงผ่านเพลงนี้มาเช่นกันนะครับ

ภาพการละเล่นต่างๆ เหล่าลูกเสืออุ้มบาตรเดินไปรับเงินทำบุญทั่วบริเวณงานวัด ชวนให้คิดถึงห้วงเวลานานมาแล้ว แต่ภาพก็ยังมาปรากฏให้เห็นเสมอ ยามนึกถึงเพลงที่ว่านี้

เพจเล็กที่มีคนทำอยูคนเดียวอย่างเพจเด็กบ้านสวนนี้ คงทำได้เพียงเป็นแรงใจและประกายความสุขเล็กๆให้ท่านผู้อ่านได้บ้าง ในยามที่ทุกอย่างยังมืดมนจนแม้แต่ผมก็ยังหดหู่ และหวาดกลัวในบางครั้ง

สูดหายใจลึกๆ อยู่อย่างไม่ประมาท จนกว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปนะครับ ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านและครอบครัวปลอดภัย จากใจจริงครับ
.

.
.

ขโมย

.

ตีกัน..มีทุกงาน โดยเฉพาะวันสุดท้าย 5555

.

.......................................................................

132
https://www.facebook.com/dekfarmhouse/posts/pfbid0ux43Km7h7RzwWUZmVKMs5nLbN2XECwvk9YjBfcUude5CezpsMdo1kZ5xbsruK4Bml

เด็กบ้านสวน
13 สิงหาคม 2021
·
#ขนมครกของย่า #เด็กบ้านสวน #คนไทยร่วมใจสู้ #อดทน #เราจะสู้ไปด้วยกัน #ส่งแรงใจให้คุณหมอและคุณพยาบาล #ส่งแรงใจให้ผู้ที่อยู่ด่านหน้าทุกท่าน

เป็นจุดที่เราทุกคนต้องเป็นแรงใจให้กันและกันนะครับ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยหนักกันหมด ผมเชื่อว่าแทบทุกคนในประเทศนี้แหละครับ ทั้งคุณหมอ คุณพยาบาล เหล่าอาสาบรรเทาภัยของมูลนิธิต่างๆ ลุงๆป้าๆ อสม. แม้แต่ พระ ชาวบ้านด้วยกันเอง เหล่าสาธารณบุคคลที่ลงมือ ลงเงิน ลงแรง ช่วยเหลือกันโดยไม่แบ่งเขาแบ่งเรา

เมื่อทุกฝ่ายร่วมแรงร่วมใจกันสู้อย่างนี้ผมก็เชื่อว่าเราจะชนะและผ่านพ้นสถานการณ์ย่ำแย่นี้ไปได้อย่างแน่นอนครับ

วันนี้ผมขออนุญาตคุยเรื่องของกินสมัยก่อนอีกสักเรื่องนะครับ

พ่อผมเล่าให้ฟังเสมอว่าย่าเป็นคนเก่ง ย่าคนเดียวต้องเลี้ยงลูกถึง 8 คน เพราะปู่ผมเสียตั้งแต่อาสองคนสุดท้องยังเด็กๆ แถมยุค 70 กว่าปีก่อน กับข้าวกับปลาขนมน้ำยาต่างๆ ก็ไม่ได้มีผูกถุงขายตามตลาดอย่างปัจจุบันเสียด้วยสิครับ

ชาวบ้านชาวสวนส่วนใหญ่ก็จะทำของกินกันเองในบ้าน คือคนสมัยนั้นเมนูอะไรก็แทบจะทำได้หมด ถนัดหรืออร่อยขนาดไหนก็ขึ้นอยูกับรสมือตนเอง
ขนมครกเป็นของกินอย่างนึงที่ผมชอบมากๆ แต่หาที่อร่อยได้ยากเหลือเกินในยุคด่วนกินอย่างสมัยนี้

ด้วยเพราะปัจจุบันเหมือนใช้แป้งสำเร็จรูปกันหมด วิธีทำก็แปลก คือราดแป้งไปให้ท่วมหลุม ปิดฝารอสุก แล้วก็ยกขึ้นมาจากเบ้าทั้งเเผ่นเอามาตัดเป็นฝาๆ อีกทั้งยังโรยหน้าด้วยสิ่งละอันพันละน้อย เป็นของแปลกหน้าสำหรับผมไปเลยทีเดียว

บ้านย่าก็ทำขนมครกกินเองครับ มีเหล่าลูกๆเต็มบ้านเป็นลูกมือ คงจะเป็นที่สนุกสนานกันดีทีเดียว ขนมครกสูตรย่า จะโม่แป้งกันเองครับ โดยใช้ส่วนผสมของ ข้าวสารแช่น้ำค้างคืน ข้าวสวยที่แช่น้ำให้คายยางข้าวจนแยกเป็นเม็ดๆสวย และก็มะพร้าวขูดให้ความหวานมัน

ก่อนหยอดก็ใช้ลูกปะคบที่ทำจากผ้าห่อมะพร้าวขูดที่คั้นกะทิแล้วนี่แหละครับ เช็ดหลุมขนมครกแทนน้ำมัน โม่แป้งได้แล้วก็หยอดไปทีละหลุมๆ
พอผิวแป้งจับหลุมแล้ว ก็หยอดหน้าที่ทำจากหัวกะทิ ปรุงรสด้วยเกลือน้ำตาลเข้าไป แล้วโรยด้วยต้นหอมซอย สุกแล้วก็ใช้ช้อนแคะกินร้อนๆ อย่าได้บอกใครเชียว

ขนมครกยุคก่อนนั้นจึงเต็มไปด้วยรสชาติหวานข้นมันของแป้งและกะทิ อีกยังมีผิวสัมผัสของแป้งที่โม่เอง นึกภาพแล้วมันช่างหอมหวนน่าอร่อยชวนอยากกินจริงๆครับ

และที่คิดถึงอย่างที่สุดคือเหล่าคนในภาพนี้ ย่า และ ลูกๆ ของย่า ครับ

ปิดท้ายนี้ ผมขอเป็นกำลังใจให้คนไทยทุกท่านและครอบครัวปลอดภัย ใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท ยกการ์ดสูงๆ แม้ได้วัคซีนแล้วนะครับ สู้ๆไปด้วยกันนะครับ
.

.

.......................................................................

133
https://www.facebook.com/photo/?fbid=4530209673666939&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
3 กันยายน 2021
·
#ทำเวร #เด็กบ้านสวน #คนไทยร่วมใจสู้ #อดทน #เราจะสู้ไปด้วยกัน #ส่งแรงใจให้คุณหมอและคุณพยาบาล #ส่งแรงใจให้ผู้ที่อยู่ด่านหน้าทุกท่าน

นานทีเดียวแล้วนะครับที่เหล่าเด็กๆยังไม่ได้กลับไปเข้าโรงเรียนกัน

การเรียนออนไลน์อาจจะดีในสถานการณ์เฉพาะหน้าช่วงโควิดระบาดนี้ แต่การได้เข้าสังคม ได้พบคุณครู ได้เรียนและเล่นสนุกกับเพื่อนๆ ก็ย่อมสำคัญกว่าในการพัฒนาความคิดและบุคลิกภาพที่กำลังสะสมบ่มเพาะประสบการณ์ของเหล่าเด็กๆนะครับ

ยังจำได้ว่าสมัยเรียน เมื่อตกเย็นของทุกวัน ในแต่ละห้องจะมีการแบ่งกลุ่มผลัดกันทำความสะอาดห้องเรียนประจำชั้นก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน

ตอนนั้นเป็นอะไรที่ไม่อยากทำ ขี้เกียจมาก แต่ก็ต้องทำเพราะเป็นหน้าที่รับผิดชอบของทุกๆคนในชั้น

อีกทั้งยังมีหัวหน้ากลุ่มผู้คอยจดบันทึกรายงานคุณครูเสียด้วย ว่าใครทำหน้าที่อะไร หรือใครเบี้ยวไม่ยอมอยู่ทำเวร

และเมื่อต้องทำกันแล้ว หลายครั้งหลายหนเราก็ถือโอกาสเล่นไปด้วยเสียเลยครับ

แข่งกันยกเก้าอี้ว่าใครแถวไหนยกเสร็จก่อน

แข่งกันถูพื้นว่าของใครจะมันปลาบจนสามารถให้ลื่นเล่นด้วยถุงเท้าได้

ใครจะอาสาเอาแปรงลบกระดานดำ (ซึ่งจริงๆมักมีสีเขียว) เอาไปตบให้ฝุ่นผงชอล์กหลุดออก เพื่อคุณครูจะได้ลบกระดานได้สะอาดในวันถัดไป

ผู้อ่านทุกท่านคงจำได้ว่าสมัยเรา คุณครูยังใช้กระดานดำ (เขียว) ชอล์กแท่ง และแปรงลบกระดานซึ่งทั้งใช้ลบกระดาน และเป็นอุปกรณ์ทำโทษ โดยใช้เคาะตรงมะเหงกเรา มักเป็นการทำโทษขนาดเบาก่อนถึงขั้นไม้เรียวนะครับ ยุคนี้กระดานห้องเรียนส่วนใหญ่เค้าใช้กระดานไวต์บอร์ด และเขียนด้วยปากกาเคมีกันแล้ว น่าคิดถึงกระดานดำและแท่งชอล์กจริงๆครับ

ก่อนที่จะทยอยปิดหน้าต่างห้องแล้วแยกย้ายกัน

นี่ยังไม่นับรวมก่อนปิดเทอมหรือช่วงเปิดเทอมใหม่ ที่จะมีการระดมลงเทียนพื้นห้องกันขนานใหญ่ด้วยเทียนขี้ผึ้งที่กลิ่นแรงจนแสบจมูกและเหนอะหนะมากครับ

เด็กๆเราก็จะเอาทั้งผ้าขี้ริ้วเก่าจากที่บ้าน กาบมะพร้าว หรืออะไรต่างๆตามแต่จะหาได้มาจุ่มเทียนขี้ผึ้ง หรือที่เรียกว่าแวกซ์นั่นแหละครับ ถูๆขัดพื้นกันไป วันแรกๆไม่สนุกหรอกครับอย่างที่บอกทั้งกลิ่นและความเหนอะหนะ แต่หลายวันผ่านไปพอเทียนขี้ผึ้งซึมเข้าเนื้อไม้พื้นกระดานได้ที่แล้ว พื้นจะมันปลาบลื่นปรื๊ดให้เราสไลด์พื้นเล่นกันอย่างสนุกถึงใจจนพื้นถุงเท้ามีรูโหว่กันไปเลยทีเดียว

เขียนด้วยความคิดถึงความทรงจำเมื่อสี่สิบปีที่แล้วน่ะครับ

หวังว่าสถานการณ์โรคระบาดคงดีขึ้นในเร็ววันและเด็กๆเราคงได้กลับไปโรงเรียน และใช้ชีวิตร่วมกับคุณครู สนุกกับเพื่อนๆร่วมชั้นกันในเร็ววัน ตามที่ชีวิตวัยเด็กควรจะเป็นนะครับ

สุดท้ายนี้ขอให้ผู้อ่านทุกท่านและครอบครัวปลอดภัยจากโรคร้ายนะครับ...หลายท่านแม้ได้วัคซีนแล้วก็ยังสามารถติดเชื้อได้อยู่นะครับ ร่วมใจกันใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทยกการ์ดสูงๆ เพื่อสังคมเราจะใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าโควิดอย่างที่ไม่โดนเจ้าเชื้อร้ายนี้เบียดเบียนได้นะครับ
.

.

.......................................................................

134
https://www.facebook.com/photo/?fbid=4620919194595986&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
1 ตุลาคม 2021
·
#ขอร้องเพลง #เด็กบ้านสวน #เราจะสู้ไปด้วยกัน #ส่งแรงใจให้คุณหมอและคุณพยาบาล #ส่งแรงใจให้ผู้ประสบอุทกภัยทุกท่าน

เมื่อกลางปี โทรทัศน์ที่บ้านผมเสีย ต้องขนไปร้านซ่อม ชวนให้บ้านเงียบวังเวงไปเลยทีเดียวครับ จนพ่อหิ้วเอาวิทยุเครื่องเก่าที่อยู่กับบ้านเรามา 40 กว่าปี มาเปิดฟังรายการเล่าธรรมะ กฎแห่งกรรมกัน เพลินจนถึงเวลาค่อนคืนเลย

เลยอยากเขียนถึงเรื่องเจ้าวิทยุแสนอึด ทนทาน และภักดีเครื่องนี้ครับ

เค้าเป็นวิทยุเนชันแนล พานาโซนิก (ตอนนั้นใช้ชื่อเต็ม และใช้เนชันแนลนำหน้าครับ) ขนาดไม่ใหญ่โตเท่าไหร แต่หนักมากครับหลายกิโลทีเดียว

ใช้ถ่านไฟฉายขนาดใหญ่ถึง 6 ก้อน แม้ปัจจุบันหล่อนจะไม่สามารถเล่นเทปคาสเสตต์ได้แล้ว แต่ยังรับสัญญาณวิทยุได้ดีในระดับนึงเลยทีเดียวครับ

ผมคงไม่เล่าถึงรายการวิทยุนะครับ เพราะเคยเขียนคุยกับท่านผู้อ่านแล้ว

ว่าจะเล่าถึงเรื่องเทปคาสเสตต์นะครับ

หลายท่านคงจดจำวิทยุที่มีเครื่องเล่นเทปคาสเสตต์ได้ ผมยกเป็นวิทยาการอันสูงล้ำเลยเทียวครับสำหรับยุคนั้น เครื่องอะไรก็ไม่รู้ เอาตลับมีเส้นบันทึกเสียงดำๆเข้าไป มันร้องกลับมาเป็นเสียงเพลง เป็นอะไรต่อมิอะไรให้ฟังได้ด้วย

ยิงเครื่องที่สามารถอัดเสียงได้ ให้เราอัดบันทึกเสียงต่างๆ ทั้งเสียงตัวเอง หรือแม้แต่เสียงเพลงจากรายการวิทยุมาไว้ในตลับคาสเสตต์เทปให้เปิดฟังได้ทุกเวลา ไม่ต้องรอต้องง้อดีเจเปิดให้ฟัง โอ้โห อะไรมันจะไฮเทคจนต้องร้องวลี เริดสะแมนแตน ของคุณอา เทิ่ง สติเฟื่อง กันเลยทีเดียวครับ

สมัยที่มีวิทยุเครื่องนี้ใหม่ๆ พ่อจะเปิดเพลงของ คณะสุนทราภรณ์ คุณลุงสุเทพ คุณป้ารวงทอง คุณป้าดาวใจ ให้ฟังกล่อมนอนกันทุกคืน จนติดเป็นนิสัยเลยครับ

บางครั้งน้าชายให้ยืมม้วนคาสเสตต์ของคณะตลกมาเปิดฟัง ขำกันจนไม่ได้นอน ฟังได้ไม่รู้เบื่อเชียวครับ จำได้ว่าของคณะ เด๋อดู๋ดี๋ดอนแดง นะครับ ที่จะมีบทเล่นงิ้ว ‘อั๊วชือตั๊งโต๊ะ อั๊วเอาโต๊ะมาตั้ง เมียอั๊วชือ ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบๆกิ๊วๆก๊าบๆ’ อะไรประมาณนี้แหละครับ

อ้อ แล้วก็เทปเพลงจากหนังจีนดังๆแปลเป็นไทย ที่ อาดอน สอนระเบียบร้องด้วยครับ พวก ฤทธิ์มีดสั้น เล็กเซียวหงส์ น่ะครับ

จนภายหลังพี่สาวถึงซื้อเทปคาสเสตต์เพลงวัยรุ่นพวก รวมดาว รวมใจ รวมอะไรต่อมิอะไรของ พี่อ็อด คีรีบูน พี่ชมพู ปิง ฟรุตตี้ พี่แซม ซิกส์เซนต์ พี่อ็อด บรุนดี และพี่ๆสาวๆวงปุยฝ้าย จนมาถึงพี่สุชาติ ชวางกูล และต่อมาเรื่อยๆครับ

แต่สำหรับผม คัมภีร์เสียงทองก็ต้องยกให้เทปรวมเพลงการ์ตูนต่างๆแหละครับ พ่อซื้อให้วันพามาเที่ยวสนามหลวงที่เค้าขายสามสี่ม้วนร้อย

ตอนนั้นเพลงการ์ตูนเหล่านี้ แทบจะกลายเป็นบทสวดประจำของผมเลย ต้องฟังต้องตะเบ็งเสียงร้องตามจนลั่นสามบ้านสี่บ้านทั้งที่ไม่กระดิกภาษาญี่ปุ่งญี่ปุ่นอะไรสักตัว จนแม่มาคอยห้าม พอห้ามเราก็งอนไปทั้งวัน มาคืนดีกันตอนกินข้าวเย็นนะครับ

ผมเข้าใจหัวอกท่านผู้อ่านที่บ้านใกล้ถนน ต้องทนเสียงแว๊นอันดังสนั่นของนักซิ่งมอเตอร์ไซค์กัน เพราะผมก็ว่าชาวบ้านสวนสมัยนั้นก็คงรำคาญเสียงหมาโดนน้ำร้อนลวก หรือเสียงวัวถูกเชือด ของผมที่ตะเบ็งอยู่ทุกวี่วันเหมือนกันครับ

ผมถึงขนาดเอาไปร้องหน้าชั้นเรียนวิชาดนตรีตอนประมาณ ป.4-5 นั่นเลย ฮ่าๆ ถือว่ามันคือการฆาตกรรมขี้หูของคุณครูและของเพื่อนให้หลุดสบายหูนะครับ ขอโทษเพื่อนๆย้อนหลัง 40 ปีไว้ตรงนี้ด้วยเลย

การหมุนกรอเทปไปยังเพลงที่ตัวเองโปรดปรานด้วยปลอกปากกา การนำเทปคาสเสตต์ที่เสียงยืดยานไปแชเย็นในตู้เย็นหรือกระติกน้ำแข็ง ท่านผู้อ่านก็คงเคยกันมาแล้ว

การได้มานั่งอ่าน สิ่งละอันพันละน้อยทั้งเนื้อเพลงและเรื่องราวที่มาเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับเพลงที่เราโปรดปราน ที่พิมพ์มาในปกเทปก็เป็นความสุขของคนยุคผมเหมือนกัน แม้บางปกจะพิมพ์มาหลายทบจนหนาหนักก็ยอมลงทุนอ่านแทบจะทุกตัวอักษร ก็ถือเป็นธรรมชาติของคนเคยเล่นคาสเสตต์เทปนะครับ

หลายท่านก็คงเคยอัดเทปรวมเพลงรักฝากเป็นสื่อใจไปถึงหนุมสาวที่ชอบในโรงเรียน หรือที่ทำงานสินะครับ

เมื่อก่อนกว่าเทปของศิลปินคนโปรดจะออกสักม้วนต้องรอกันเป็นปี เพื่อแต่งเพลงให้ครบอัลบั้ม ต้องใช้ทั้งทักษะ และความปราณีตของศิลปิน และความพยายามของทีมงานอย่างสูง กว่าศิลปินรุ่นเก่าจะได้เงินเป็นกอบเป็นกำบ้างถ้าเทปขายดี ต้องอดทนกันทั้งศิลปินและแฟนๆ ที่ติดตามแหละครับ แต่ก็ทำให้ฟังได้อย่างที่เรียกว่าละเลียดฟังและอยู่กับเพลงเหล่านั้นนานเป็นแรมเดือนแรมปีกันไปเลย

ต่างจากเดียวนี้ที่แต่งทีละเพลงลงในยูทูบว์บางครั้งเพลงเดียวถ้าติดหูก็รวยกันไม่รู้เรื่องไปแล้ว

ยิ่งตอนนี้อยากฟังอยากดูอะไรก็เปิดดูเอาได้ทันทีจากอินเตอร์เน็ตในวินาทีนั้นได้ทีเดียว ดีอย่างที่อะไรหาดูยากๆในสมัยนั้นก็หาดูได้งายขึ้น ทั้งเพลงไทยเพลงเทศ

แต่ผมก็ยังคิดถึงห้วงเวลาที่อะไรต่อมิอะไรยังช้าๆ ต้องใช้ความอดทนและรอคอยด้วยความตื่นเต้น มันเป็นการสร้างคุณค่าให้กับสิ่งที่เรารอคอยได้อย่างมากมายทางจิตใจเลยครับ

สุดท้ายนี้ขอให้ผู้อ่านทุกท่านและครอบครัวปลอดภัยทั้งจากโรคภัย และอุทกภัยคราวนี้นะครับ เป็นกำลังใจให้ทุกท่านเสมอครับ
.

.

.......................................................................

135
https://www.facebook.com/photo/?fbid=4695516677136237&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
25 ตุลาคม 2021
·
#สตรีทฟรุต #เด็กบ้านสวน

บ้านเราเป็นชาติมีชื่อเสียงระดับโลกในเรื่อง สตรีทฟู้ด ทั้งอาหารการกินหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ราคาไม่กี่สิบบาทไปจนถึงหลักร้อยหลักพัน

แต่สำหรับพวกเด็กอยู่ในสวนอย่างเราๆก็มี สตรีทฟรุต ให้กินกันด้วยนะครับ

สตรีทฟรุต ที่ผมตั้งชื่อเอาเองก็คือ ผลลูกไม้ตามข้างทางที่เราเด็กๆเก็บกินเล่นกันนั่นแหละครับ

ครั้งพวกเราๆ ยังอยู่กันในสวน ยามเดินไปโรงเรียน ขณะที่เท้าก็ย่างก้าวไป สายตาพวกเราก็จะคอยซอกแซกมองนั่นนี่

ด้วยหวังไปปะกับของที่กินได้ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเห็ดโคนตามกองซากทางมะพร้าวเก่าที่วางทับผมจอมปลวกอยู่ เห็ดตับเต่าตามโคนไม้ริมท้องร่อง บ้างก็ลูกฟักข้าว ฝักเพกา หรือหน่อไม้ เหล่านี้เอามากินเป็นกับข้าวได้ ไว้รอตอนขากลับจากโรงเรียน ค่อยเก็บไปฝากที่บ้าน

นอกจากเหล่าผักหญ้า ที่เราให้ความสำคัญกว่านั้นคือ ผลลูกไม้ที่กินได้นี่แหละครับ

จำได้ว่าเวลาเดินผ่านหัวโค้งบ้านเพื่อนคนนึง จะมีมะหวดพุ่มใหญ่อยู่ริมทาง ต้นมะหวดต้นที่ว่านั่นเป็นลูกไม้หลักที่พวกเราได้เก็บกินบ่อยที่สุด เห็นเจ้าลูกไม้สีดำมันมะเมี่ยม ลูกเท่าปลายนิ้ว นั่นเมื่อไหร่ เป็นวางกระเป๋า สาวเท้าเข้าไปรูดเก็บมันมากินกัน รสชาติหวานปนฝาดเปรี้ยวเล็กๆ แต่ก็แย่งนกเก็บกินจนลิ้นและปากดำกันเลยทีเดียวครับ

ชำมะเลียงใบเรียวหนา ลูกดำๆ ก้นลูกเป็นรอยหยักมนๆเหมือนก้นเด็ก รสชาติก็คล้ายกับมะหวดเพียงแต่จัดจ้านกว่า

หวายเลื้อยขึ้นต้นไม้ ลูกเป็นพวงระย้าสีเหลืองนวลไปถึงสีส้ม เปลือกเป็นเกล็ด หวานนิดเปรี้ยวหน่อย กินแก้ปากว่าง แต่ก็ต้องแลกกับแผลจากหนามไหน่อันแหลมและคมกริบ แบบโดนเข้าก็เป็นอันสะดุ้งเลยทีเดียวนะครับ

คอแลน หรือ ลิ้นจี่ป่า ลูกเหมือนลิ้นจี่ แต่เล็กกะจิริด แก่เปรี้ยวปนหวาน อันนี้ไม่ค่อยมีตามสวน แต่อาศัยซื้อเอาตามแผงที่มีคนมาขาย มักขายควบไปกับ ลูกหวาย และมักมีดอกจำปีจำปาใส่กรวยใบตองขายด้วยนะครับ เดี๋ยวนี้หาขายยากซื้อยากเสียเหลือเกิน ผมไม่เห็นมาเสียนานแล้ว

มะขามเทศ ฝักไม่ใหญ่ไม่โตเหมือนที่เค้าปลูกขายกันปัจจุบัน แต่ก็อร่อยหอมหวานเคี้ยวเพลิน แถมบางครั้งก็ได้เห็นแมลงทับเป็นกำไรด้วยนะฮะ

บ้านเกิดของท่านผู้อ่านหลายๆท่าน ก็คงมี สตรีทฟรุต ที่หลากหลายแตกต่างไปจากบ้านผมเยอะอยู่เหมือนกัน ท่านผู้อ่านคงจำความสุขที่กินได้สมัยเด็กๆเหล่านั้นได้ดีเหมือนกันนะครับ

เมื่อก่อนสมัยที่เรายังอยู่กันแบบเอื้ออาทรกับธรรมชาติ ธรรมชาติก็มอบของกำนัลเล็กๆน้อยๆกลับมาให้เราเหมือนกันจริงๆนะครับ

ไม่ว่าต้นไม้ สายน้ำ หรือผืนดิน เพียงแต่ว่า มนุษย์เราไม่ไปทำลายสิ่งต่างๆ เหล่านั้นหมดเสียเองครับ รักธรรมชาติกันให้เยอะๆด้วยนะครับคุณผู้อ่านทุกท่าน

ท้ายนี้ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านและครอบครัวปลอดภัย ทั้งจากโรคภัย และอุทกภัยขณะนี้ จากใจจริงครับ
.

.

.......................................................................

136
https://www.facebook.com/photo/?fbid=4799822343372336&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
26 พฤศจิกายน 2021
·
#สนุกวันลอยกระทง #เด็กบ้านสวน

ช้าไปอีกตามเคย แต่ก็ขอสวัสดีวันลอยกระทงย้อนหลังท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะครับ

หวังว่าปีนี้ทุกท่านคงได้ผ่อนคลายกันพอหอมปากหอมคอ หลังจากสถานการณ์โรคติดต่อคลี่คลายลงในหลายๆพื้นที่นะครับ สวนพื้นที่ไหนที่ยังเข้มข้นอยู ผมก็ขอเป็นกำลังใจให้ผ่านสถานการณ์ไปได้อย่างปลอดภัยนะครับ

ได้ลอยกระทง ทำการขออภัยพระแม่คงคา ที่เราได้กระทำล่วงเกินท่านจากการทิ้งสิ่งสกปรกปฏิกูลลงแม่น้ำลำคลองกันไปแล้ว

เวลาที่เด็กๆอย่างเรารอคอยที่สุดก็คือ การเล่นดอกไม้ไฟ นั่นแหละครับ

เมื่อก่อนร้าน พลุ ปะทัด และ ดอกไม้ไฟ เล็กๆ น้อยๆ หาได้ง่ายทั่วๆ ไป มีเงินกันหน่อยพวกเด็กโตหรือผู้ใหญ่ก็จะพากันมาซื้อดอกไม้ไฟแปลกๆ ใหญ่ๆ สวยๆ กันละแวกป้อมมหากาฬ เชิงภูเขาทอง ที่นั่นเคยเป็นแหล่งขายดอกไม้ไฟที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯครับ

แต่หลังจากทางการห้ามและ ร้านรวงตรงที่ว่าเลิกราย้ายออกกันไปหมด ผมก็ไม่ค่อยได้ข้องเกี่ยวกับดอกไม้ไฟเท่าไหร่ นึกถึงเลยเขียนเรื่องนี้มาคุยกันเล่นครับ

ตอนเด็กๆเราไม่มีเงินเหลือเฟือมาเล่นดอกไม้ไฟหรอกครับ เพราะผู้ปกครองก็ชอบบ่นว่าเอาเงินมาเผาเล่นด้วยประการนึงนะครับ ฮาๆๆ

เราจึงซื้อเฉพาะอันที่พอมีเงินซื้อได้แบบจำกัดจำเขี่ย

จริงแล้วเราก็ทยอยจุดทีละชิ้นๆ ด้วยความเสียดายแหละครับ แต่ผมรวบมาไว้ในรูปเดียวกันเลยให้ดูครึกครื้นเกินจริงไปหน่อย

ดอกไม้ไฟที่เป็นมาตรฐานเด็กๆ เราเลย ก็คืออันที่เรียกว่าไฟเย็นครับ เป็นแท่งลวดเคลือบฉาบด้วยสารติดไฟ เวลาจุด แสงสีก็ออกมาเป็นสะเก็ดไฟมีประกายขาวเหลืองส้มเล็กๆ ซองนึงมีหลายอัน ยืนจุดยืนถือกันเมื่อยมือแต่ก็สวยเพลินตาดี

มีดอกไม้ไฟที่เป็นแท่งทรงกระบอก ทำด้วยกระดาษม้วนเล็กๆ จุดที่ปลายชนวน มันก็จะยิงลูกไฟหลากสีออกมาทีละลูกๆ พุ่งขึ้นไปบนอากาศ อันนี้เล่นต้องระวังหน่อยครับ กลัวมันลอยไปตกลงตามหลังคาบ้านหรือไม้แห้ง ได้ไหม้เป็นคดีความกันใหญ่โตแน่ๆ

บางอันก็ทำเป็นรูปแมลงบ้าง ปลาช่อนหรือปลาดุกบ้าง จุดแล้วก็พุ่งขึ้นฟ้าลงน้ำตามแต่ละชนิดไป

พวกชอบความดังก็มักจะซื้อปะทัดเสียงโป้งป้างมาจุดมากกว่าพวกดอกไม้ไฟแบบมีสีสันสวยๆ

เด็กผู้หญิงชอบเล่นอันที่เราๆเรียกกันเองว่าน้ำตก หรือไฟหยด จะเป็นคล้ายๆเชือก ถือให้ห้อยลงแล้วจุดให้ไฟที่ปลายสายวิ่งขึ้นมาโดยไฟก็จะลุกไหม้และหยดเป็นเหมือนน้ำตกอย่างสวยงามเชียวครับ

ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเด็กๆ และต้องรบเร้าให้ผู้ใหญ่ซื้อมาจุดให้ดูเพราะราคาแพงหลักสิบบาทขึ้นและอันตรายกับฟืนไฟกว่าอันอื่นๆ คือ ที่เราเรียกว่าโอ่งครับ จุดแล้วไฟพุ่งสูงขึ้นมาแบบไฟตะไล ยิ่งโอ่งลูกใหญ่ ไฟก็ยิ่งสูง สวย และสว่างจ้า อลังการที่สุดเชียวครับ

เมื่อก่อนนี้อะไรๆ ก็สนุกไปหมด ตั้งแต่การรอคอยให้ถึงวันลอยกระทง ตอนได้เย็บใบตองหรือประดิษฐ์กระทงกันในวิชาการฝีมือที่โรงเรียน การอดกินขนมไว้เก็บเงินซื้อดอกไม้เล็กๆน้อยๆ ทุกอย่างดูมีค่าและ ตื่นตาตื่นใจไปหมดสำหรับเด็กๆเรา

รวมถึงความหัวงว่าถ้าเรารักษาแม่น้ำลำคลองให้กลับมาสะอาดสวยงาม แม้ไม่ถึงขนาดต้องกินได้ใช้ได้เหมือนเมื่อก่อน ก็คงเป็นรางวัลให้สุขภาพจิตและสุขภาพกายของเราได้ไม่มากก็น้อยนะครับ

เพราะชีวิตคนไทยกับแม่น้ำลำคลองก็เป็นสิ่งคู่กันแบบขาดกันไม่ได้เสียด้วยสิครับ
.

.

.......................................................................

137
https://www.facebook.com/photo/?fbid=4926929260661643&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
29 ธันวาคม 2021
·
#เขาดินในความทรงจำ #เด็กบ้านสวน

สวัสดีปีใหม่ 2565 คุณผู้อ่านทุกท่านครับ

เรียนท่านผู้อ่านที่เคารพ ผมขอสารภาพว่ากว่างานชิ้นนี้จะเสร็จ ผมเขียนแล้วลบ เขียนแล้วแก้ เขียนแล้วลงหมึกเสร็จแล้วก็ต้องทิ้งไปเสียสามสี่รอบเชียวครับ ทั้งที่เป็นอีกชุดหนึ่งที่ผมอยากเขียนมากๆ นั่นคือ #เขาดินวนา หรือ #สวนสัตว์ดุสิต นี่แหละครับ

ผมคงไม่พูดถึงประวัติศาสตร์เขาดินนะครับ เพราะคงหาอ่านได้ทั่วไป แต่จะคุยถึงเขาดินในยุคที่ผมไปบ่อยๆจนแทบหลับตานึกภาพได้ในตอนนั้น แต่ปัจจุบันก็เลือนลางไปเยอะแล้วเหมือนกันครับ

สมัยเรียนอยู่สถาบันราชภัฏสวนดุสิต เมื่อสักสามสิบปีที่แล้ว ที่นี่เป็นสถานที่นึงที่ผมไปบ่อยมาก เพราะใกล้ทั้งที่ทำงานและที่เรียนด้วย (ช่วงนั้นผมทำงานไปด้วยและเรียนไปพร้อมกันครับ) และอีกอย่างผมก็ต้องไปนั่งหัดวาดรูปเป็นการบ้านบ้าง ไปฝึกหัดวาดรูปด้วยความสนุกเองบ้าง ที่สำคัญค่าเข้าชมสำหรับนักศึกษาก็ราคาถูกมากๆด้วย

ผมมักไปในวันธรรมดา ช่วงนั้นเขาดินเป็นสถานที่สงบมาก เป็นป่ากลางเมืองย่อมๆเลย ผู้เข้าชมก็น้อยมาก ไม่มีการเปิดเพลงแบบที่เค้าเรียกกันว่าเพลง ตื๊ดๆ เหมือนในช่วงหลังๆ

การไปช่วงกลางวันวันธรรมดาก็ดีอย่างคือ ผมได้เห็นอะไรน่าสนุกหลายๆอย่าง เช่นสัมพันธภาพที่น่ารักมากๆของสัตว์และผู้ดูแลครับ

ผมเห็นเสือลายพาดกลอนตัวเบ้อเริ่ม เดินปนวิ่งหนีไม้เรียวที่ผู้ดูแลถือไว้ป้องกันตัวขณะให้โครงไก่อาหารเสือ ผมเห็นผู้ดูแลบ่อจระเข้ ใช้แปรงถูพื้นไล่จระเข้ตัวใหญ่ให้ขึ้นไปบนตลิ่ง เพื่อเค้าจะได้ขัดตะไคร่ในบ่อ ได้ปั่นจักรยานนาวาแบบที่สระรอบๆว่างๆ สงบจิตสงบใจได้ดีเหลือเกินครับ

ผมจึงตั้งใจจะเขียนงานชุดเขาดิน ไปที่ละนิดละหน่อย เหมือนชุดงานวัด (ซึ่งยังค้างอยู่อีกหนึ่งชิ้น)

ภาพแรกผมเลยขอพาท่านผู้อ่านไปที่ประตูถนนราชวิถีของเขาดินที่ผมเข้าทางประตูนี้บ่อยๆ ผมจำได้ถึงห้องจำหน่ายตั๋วที่ดูมืดๆทึมๆ รายรอบไปด้วยรถเข็น แผง และหาบขายของกินเล่นและของเล่นเด็กครับ ซื้อตั๋วเสร็จ ตอนนั้นนักเรียนนักศึกษาที่มีบัตรประจำตัวนักเรียน ค่าเข้าอยู่ที่ 10 บาทครับ

เมื่อเดินเข้ามาก็จะมี พนักงานคอยฉีกหางตั๋วเหมือนโรงหนังแหละครับ เดินไปนิดเดียว ด้านขวามือจะเจอกับบ่อยีราฟ ม้าลาย และนกกระจอกเทศ ที่เรียกว่าบ่อเพราะพ้นกำแพงรั้วที่สูงประมาณอกไป จะมีลำคลองเล็กๆกั้นระหว่างพื้นที่สัตว์กับผู้ชมไว้น่ะครับ ตรงนี้จะสนุกก็ตอนซื้อถั่วฝักยาวหรือกล้วยให้อาหารยีราฟคอยาวๆยื่นมากินถึงมือครับ

มองไปข้างหน้าจะเจอวงเวียนน้ำพุที่เป็นรูปฝูงตัวนากเกาะเกี่ยวกันอยู่น่ะครับ เลี้ยวซ้ายไปจะเจอกรงค่างและชะนี เดินตรงไปเราก็จะเจอสะพานที่มีอุโมงค์ไม้เลื้อยพันเป็นหลังคาสะพานน่ะครับ ท่านผู้อ่านหลายท่านคงเคยผ่านมาบ้างแล้ว

วันนี้แค่พาเข้าประตูก่อน แล้วผมจะเขียนรูปพาเที่ยวเขาดินในตอนต่อๆไปนะครับ

ถ้ารายละเอียดใดคลาดเคลื่อนไป ผมขออภัยไว้นะที่นี้ก่อนด้วยนะครับ เพราะความทรงจำนานมากจนเหลือเพียงเค้าโครงเท่าที่นึกได้

ท้ายนี้ในวาระขึ้นปีใหม่ ขออำนาจแห่งคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย จงดลบันดาลและอำนวยพรให้ท่านผู้อ่านทุกท่าน มีความสุข สุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บทั้งครอบครัวเลยนะครับ

ขอให้ปีใหม่ที่จะถึงนี้เป็นปีที่ทุกท่านพบความสงบในชีวิตและจิตใจ ด้วยความรักและเคารพจากผมผู้จัดทำเพจเด็กบ้านสวนนะครับ
.

.

.......................................................................

138
https://www.facebook.com/photo/?fbid=5008775342477034&set=a.650043793159065

เด็กบ้านสวน
21 มกราคม 2022
·
#ไปหากินกับพ่อ #เด็กบ้านสวน

ขออนุญาตเขียนชิ้นนี้คั่นชุดเขาดินไว้ก่อนนะครับ

สมัยที่เรายังอยู่กันในสวน พ่อผมเพิ่งเริ่มทำงานประจำไม่กี่ปี ครอบครัวผมยังอาศัยต่อเพิงออกไปจากบ้านป้าเป็นบ้านเล็กๆของเราสี่คนพ่อแม่ลูกๆ ตามรูปที่ผมเขียนไปแรกๆนั่นแหละครับ

ตอนนั้นบ้านเราแทบไม่มีอะไรเลย นอกจากเครื่องนอน เครื่องครัวที่ย่า คุณตา และป้าๆ อาๆ และน้าๆ ต่างก็ให้มาติดบ้านไว้ หลายๆ อย่างก็ผ่อนแขกบ้าง ผ่อนคนรู้จักที่เค้าเอามาขายตามชุมชนในสวนบ้าง

ของกินของใช้เราก็วนกันไปด้วยกิจวัตรเครดิตแบบบ้านๆ ของแห้งก็เซ็นเชื่อร้านชำแล้วมาจ่ายเบี้ยคืนกันตอนสิ้นเดือน เข้าโรงรับจำนำกันบ้างหมุนเวียนไปตามวาระโอกาส

แต่ที่ไม่เคยขาดเลยคือ ผักริมทาง ผลไม้ในสวน และปลาในท้องร่องครับ

แทบทุกปลายสัปดาห์ พ่อจะพาผมไปขุดไส้เดือน แล้วมาเสียบเบ็ดคันสั้นๆไว้ หลายสิบคันทีเดียว แล้วเราก็จะตระเวนไปรอบๆ สวนทั้งสวนของป้า สวนของตัวเองที่เช่าทำ และสวนรกร้างอื่นๆที่ เพื่อปักเบ็ดดักปลากัน

เมื่อปลาในสวนเริ่มน้อย เราก็จะทิ้งช่วงเอาไว้ระยะหนึ่งให้ปลาโตทันกิน หันไปปักปลากันตามสวนอื่นๆ

ที่เราชอบไปมักจะเป็นสวนที่ถูกทิ้งรกร้าง เข้ารกเข้าพงกันหน่อย แต่ก็มักได้ปลาตัวใหญ่ๆ มากินกันคุ้มค่าเสียงงูเงี้ยวเขี้ยวขอครับ

แม้จะอุดมสมบูรณ์ แต่ไม่ใช่ว่าปลาจะเยอะเหลือเฟือจนมากินเบ็ดกันถ้วนหน้า เราปักเบ็ดสัก 15-20 คัน ติดปลาสักห้าตัว เราก็ดีใจตายแล้วครับ

โดยเฉพาะวันไหนได้ปลาช่อนตัวโตๆ แทบกระดี๊กระด๊า เพราะจะได้กินทั้งห่อหมก ไม่ก็แกงส้ม หรือต้มยำกะทิปลาช่อนใส่หัวปลีซดกันมันปากเลย

ได้ทำกิจกรรมเหล่านี้ร่วมกับพ่อแม่ น่าจะเป็นความสุขที่สุดแล้วสำหรับผม

เมื่อโตขึ้นผมถึงได้เข้าใจความลำบากของผู้ใหญ่คนเป็นพ่อเป็นแม่ ว่าต้องดิ้นรนทุกวิถีทางเหนื่อยยากขนาดไหน เพื่อหาอะไรมาเลี้ยงใส่ปากท้องพวกเราลูกๆ

การเป็นพ่อแม่คนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ท่านเลี้ยงเรามาจนโตปีกกล้าขาแข็งกันขนาดนี้แล้ว จะทำสิ่งใดๆ อยากให้คิดถึงพวกท่านไว้ให้มากๆ นะครับ

พวกท่านไม่ได้เกิดมาในยุคโซเชียล อาจไม่เก่งเทคโนโลยี หรือความรู้มากมายเท่ารุ่นเราๆ แต่ที่เรามีชีวิตมาแสดงโชว์ความรู้สวยหรูเหล่านี้ได้ ก็เพราะพระคุณท่านทั้งนั้นนะครับ ดูแลท่าน คิดถึงท่านไว้เยอะๆ ในภายหน้าเราจะได้ไม่ต้องมาเสียใจที่วันนั้นเราไม่ได้ทำอะไรให้พวกท่านเลยนะครับ
.

.

.......................................................................

139
https://www.facebook.com/photo/?fbid=5161639593857274&set=a.650043786492399

เด็กบ้านสวน
8 มีนาคม 2022
·
#กริ๊งกริ๊งสามล้อมาหลบหน่อยจ้า #สามล้อถีบเมืองนนท์ #เด็กบ้านสวน

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านครับ หายไปเสียนานเพราะมีงานอื่นเข้ามาขั้นกลางอีกแล้วครับ และพอทำงานชิ้นอื่นก็เลยทำให้หมดพลังไปเสียด้วยน่ะครับ ต้องขออภัยด้วย

ในช่วงนี้มีแต่ข่าวอันน่าหดหู่ และไม่น่าเกิดขึ้นติดๆ กันหลายเหตุการณ์ เป็นช่วงที่สถานการณ์ในทุกทิศทุกทางหนักหนาจริงๆนะครับในปีสองสามปีมานี่ หวังว่าเราจะผ่านมันไปด้วยกันได้อย่างที่เราเคยผ่านอะไรมากันหลายๆ ครั้งคราวกันมาได้แล้วนะครับ

สมัยก่อน การซื้อรถยนต์และรถจักรยานยนต์ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เหมือนในยุคนี้ เพราะต้องวางเงินดาวน์กันทีละหลายบาทเลยทีเดียว ทำให้พาหนะส่วนบุคคลจึงไม่มากจนแน่นถนนหนทางกันขนาดนี้ ทั้งที่สมัยนั้นก็มีถนนน้อยกว่าปัจจุบันมากมายเหลือเกินครับ

ที่พึ่งของคนเบี้ยน้อยหอยน้อย หรือแม้แต่พวกที่ถนนราดยางยังตัดไปไม่ถึงอย่างบ้านสวนของพวกผม นอกจากใช้เรือในหน้าน้ำ ก็ใช้สองขาเดิน และรถสามล้อถีบครับ

เมื่อก่อนทุกปากตรอกซอกซอย จะมีคิวรถสามล้อถีบเรียงกันเป็นทิวแถว อย่างน้อยก็ซอยละคันสองคัน ค่าแรงค่าถีบก็วัดกันตามระยะทาง จากนั่นไปนี่กี่บาท จากนี่ไปโน่นกี่บาท เริ่มกันที่สองสามบาทเห็นราคาเพียงแค่ไม่กี่บาท แต่วัดกันตอนนั้นลูกชิ้นปิ้งเพียงไม้ละ 1-2 บาทนะครับ

การนั่งรถสามล้อนี่ก็ถือเป็นเรื่องตื่นเต้นเรื่องหนึ่งของเด็กๆ เรา บ่อยครั้งที่ผมเดินออกจากสวนไปนั่งรถสองแถวไปตลาดนนท์ เมื่อหิ้วของหอบของทั้งของตัวเอง ของญาติๆ ที่ฝากซื้อ และหรือรับจ้างหิ้วของกันพะรุงพะรัง มาเรียกสามล้อถีบหน้าตลาดน้ำพุ แล้วก็นั่งยาวๆ ระยะทางเกือบสามสี่กิโลเมตร กลับมาปากทางเข้าละแวกสวน แล้วเดินค่อยหิ้วของกันต่อเพื่อเข้าบ้าน เป็นอะไรที่น่าสนุกจริงๆครับ

ยิ่งในหน้าฝนเราจะได้นั่งสามล้อถีบกันบ่อยหน่อย แต่ในฤดูร้อนนอกจากจะได้รับความสะดวกสบายแล้วยังอาจได้แถมกลิ่นตัวของคนถีบเข้ามาด้วย เพราะยุคที่น้ำยาดับกลิ่นตัวยังไม่แพร่หลาย มีแต่ใช้สารส้มถูๆทาๆ รักแร้กันไป แม้แต่วีโต้ปราบเต่าก็ยังไม่มีคนใช้กันมากมายเท่าไหร่แหละครับ คนนั่งก็ได้กลิ่นทุกอย่างที่ลมพัดพาเข้ามาในตัวรถ

ถ้าใครเคยไปแถวเมืองนนท์เมื่อสัก 40 ปีก่อน ตรงเขื่อนท่าน้ำ ตรงหน้าตลาดน้ำพุ (เมื่อก่อนหน้าตลาดเทศบาลที่ใช้เป็นที่จอดรถ จะมีน้ำพุตั้งอยู่จึงเรียกตลาดน้ำพุ แต่รื้ออกไปในภายหลัง ) จะมีคิวสามล้อถีบจำนวนมากจอดรอลูกค้าอยู่ จนกลายเป็นสัญญลักษณ์หนึ่งของเมืองนนท์ ร่วมกับ ทุเรียนก้านยาว ศาลากลางเก่า และคิวรถเฟี้ยต 500 ทีเดียวเลยนะครับ

แถมหน้าทุเรียนเมื่อก่อน ทุกท่านจะเห็นชาวสวนเอาทุเรียนมาวางขายยาวตั้งแต่เขื่อนท่าน้ำ ไปจนถึงหน้าตลาดเลยทีเดียวแหละครับ

ภายหลังรถราส่วนตัวเยอะขึ้น จักรยานยนต์ก็เข้าถึงได้ง่ายขึ้น และมาทดแทนสามล้อถีบกันแทบจะทุกที่ทาง คิวสามล้อถีบจึงเหลือเพียงไม่กี่แห่งในปัจจุบัน และหลายๆแห่งปรับตัวกลายเป็นพาหนะเพื่อการท่องเที่ยวแทน

ถ้าใครไปเที่ยวหาซื้อของที่เมืองนนท์ผมก็ขอเชิญชวนให้ไปนั่งรถสามล้อถีบ เที่ยวเล่นกันนะครับ อาจไม่รวดเร็วเหมือนจักรยานยนต์ หรือสะดวกสบายเหมือนรถยนต์ แต่ก็มีเสน่ห์ให้ชวนคิดถึงอีกอย่างนึงของนนทบุรีครับ
.

.

.......................................................................

140
https://www.facebook.com/dekfarmhouse/posts/pfbid02WxpG1c3yzB8AjmLHKcHdumpPFaJHeqLQk7YUeCjRgteu9UwByHo7Pmwat4ysEytMl

เด็กบ้านสวน
3 พฤษภาคม 2022
·
#ตะโขงเขาดิน #เขาดินในความทรงจำ2 #เด็กบ้านสวน

สมัยที่ยังเรียนอยู่วิทยาลัยครูละแวกนั้น ในวันธรรมดาผมจะไปเดินเล่นในเขาดินวนาช่วงกลางวันบ่อยๆ เพราะเป็นสถานที่เงียบสงบ คนไม่พลุกพล่าน และบัตรนักศึกษาก็ลดราคาค่าเข้าชมไปได้อย่างมากแน่ะครับ

เวลาแบบนั้น ผมจะได้เห็นชีวิตประจำวันของชาวเขาดิน ทั้งสรรพสัตว์และเหล่าซูคีปเปอร์ผู้ดูแลสัตว์แต่ละกรงๆ

ผมได้เห็นความสัมพันธ์ของคนและสัตว์เหล่านั้น ทั้งกรงเสือและสิงโต กรงแม่มะลิและเหล่าลูกๆ ชวนให้มีความสุขและอิ่มใจเหลือเกินครับ

แต่ที่ชอบไปยืนดูอยู่เป็นชั่วโมงๆ ก็คือบ่อจระเข้ครับ

จุดนี้มีอะไรให้ผมทึ่งใจอยู่หลายอย่างเชียว

เรื่องแรกคงเป็นเรื่องของความเชื่อโชคลางของคนไทยเรา ในบ่อสัตว์ที่อายุยืนนับหลายสิบหรือถึงร้อยปี อย่างจระเข้และในบ่อเต่า ผมจะเห็นเหรียญเงินมากมายที่ผู้เข้าชมโยนเอาไว้ เต็มก้นบ่อ และลามไปถึงบนหลังของเจ้าจระเข้เลย คงเป็นความเชื่อที่ว่าจะทำให้เราอายุยืนเหมือนสัตว์เหล่านั้น (ทั้งที่จริงแล้วเป็นอันตรายต่อสัตว์ที่เหรียญจะเข้าไปอุดตันตามอวัยวะเลยทีเดียวครับ) แต่สารภาพว่าผมก็เคยครับ ขอโทษทั้งจระเข้และผู้ดูแลไว้ในที่นี้ด้วยแล้วกันนะครับ

อย่างที่สองคือ เวลาที่ผู้ดูแลสัตว์เข้าไปทำความสะอาดบ่อ ผมเห็นแกเข้าไปตัวเปล่าๆ พร้อมกับแปรงขัดพื้นด้ามยาวอันเดียว อยู่ร่วมกับจระเข้ตัวมหึมา แกขัดพื้นไปถึงตรงที่จระเข้นอนกบดานอยู่ ก็เอาไม้ขัดนั่นแหละครับ เขี่ยๆ ให้เจ้าจระเข้หลบให้พ้นทาง จระเข้ตัวใหญ่ๆ นั่นก็ไม่ได้เกเรหรือขู่อะไร ได้แต่คลานหนีต้วมเตี้ยมไป บางตัวรำคาญฟาดหัวฟาดหางนิดแล้วก็คลานหนีขึ้นไปบนฝั่งในบ่อ ปล่อยให้ผู้ดูแลทำความสะอาดบ่อต่อไป เหมือนเป็นความสัมพันธ์ที่คุ้นชินซึ่งกันและกันดีน่ะครับ เพราะดูเป็นธรรมชาติต่างกับการฝึกจระเข้สำหรับแสดงโชว์นักท่องเที่ยว

อีกอย่างใกล้ๆบ่อจระเข้ ก็คือ บ่อตะโขงครับ เป็นสัตว์ที่รูปร่างแปลกประหลาดดีเหลือเกิน ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม แต่ปากเรียวเล็ก แถมหน้าตาก็เอาเรื่องไม่แพ้จระเข้ทีเดียวครับ มองสัตว์พวกนี้แล้ว ภาพไดโนเสาร์ที่มีชีวิตโผล่ออกมาเป็นฉากๆทีเดียว

เป็นที่แรกและที่เดียวในชีวิตผมจริงๆ ที่ได้เห็นตะโขง เพียงแต่ตะโขงตัวเดียวในเขาดินวนานี่ แกท่าจะอายุเยอะเพราะนอกจากตัวใหญ่แล้ว แกยังปากแหว่งด้วย เพียงแต่ผมจำไม่ได้ว่าปากบนหรือล่าง ที่แกหักด้วนไป

งานชิ้นนี้อาจไม่มีเรื่องราวอะไรเท่าไหร่ เพียงแต่ผมขอบันทึกไว้ถึงบ่อจระเข้ และเจ้าตะโขงตัวนั้นนะครับ

ขอบคุณผู้อ่านหลายท่านที่เป็นห่วงและถามไถ่ถึงนะครับ เพิ่งเคลียร์งานเสร็จไปเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ทั้งภาพก็เขียนเสร็จแต่ช่วงสงกรานต์ แต่เพิ่งได้มีเวลาเขียนเรื่องนี่แหละครับ

ขอโทษที่ล่าช้า และฝากเนื้อฝากตัวกันต่อไปด้วยนะครับ
.